El Babel kaj Egiptujo

TAM1897 Q1 45.8Prediko farita lunde vespere, la 15-an de marto 1897 Presita en la General Conference Bulletin, Unua Kvaronjaro, 1897, Vol. 2, N-ro 1, pp. 45-54.

TAM1897 Q1 45.9En nia hieraŭvespera leciono ni atingis punkton en la historio de Judujo, kiam malfacilaĵoj el Asirio inundis la landon. Ili deziris eskapi tion, kaj la Sinjoro vokis ilin serĉi Lin per sia tuta koro, por ke Li povu liberigi ilin. Ili klopodis per kombino, konfederacio kaj alianco kun Egiptujo, por liberigi sin mem.

TAM1897 Q1 45.10Tiel daŭris ĝis ili atingis punkton en la vivo de Ĥizkija, kiam ĉia helpo el Egiptujo estis tute ĉesigita, ne ĉar li tion volis, sed ĉar tiel estis. La reĝo de Asirio estis trapasinta inter Jerusalem kaj la Mediteranea Maro kaj lokis sin inter la armeoj de Egiptujo kaj Jerusalem, por malhelpi la fortojn de Judujo kaj la fortojn de Egiptujo kombiniĝi. Tiam li povis venki iun ajn el ili aparte.

TAM1897 Q1 45.11La unuan fojon, kiam Sanĥerib marŝis kontraŭ Jerusalemon, li faris la samon, kaj Ĥizkija tiel kulpis, ke estas skribite en la Skriboj, ke li eliris al la reĝo de Asirio kaj diris: “Mi pekis; returnu vin de mi; kion vi metos sur min, tion mi plenumos.” Kaj la reĝo de Asirio postulis de li tridek talentojn da oro kaj tricent talentojn da arĝento, kaj Ĥizkija devis prirabi la domon de Dio por pagi la tributon.

TAM1897 Q1 45.12La kaŭzo de ĉi tiu problemo estis, ke la popolo de Ekron ribelis kontraŭ la Asirianoj; sed la reĝo de Ekron estis fidela al la asira reĝo, kaj ne aliĝis al la popolo en ilia ribelo. Tiam la popolo perforte kondukis lin kiel kaptiton al Jerusalem, kaj transdonis lin al Ĥizkija por sekura gardado. Kaj Ĥizkija akceptis lin. Ĥizkija tiom simpatiis kun ilia ribelo kontraŭ la asira reĝo, ke li volis tiel multe partopreni en ĝi.

TAM1897 Q1 45.13La reĝo de Asirio supreniris kaj ekposedis Ekronon. Li tiam ekiris al Jerusalem por preni la reĝon de Ekron kaj ree sidigi lin sur lian tronon en Ekron. Ĥizkija fortikigis la urbon, kaj konstruis remparojn kaj ĉiujn defendajn instalaĵojn, kiujn oni bezonis konstrui; sed tio ne sufiĉis, tio ne savis ilin; ĉar Dio ne povis savi ilin tiamaniere. Mi legos la rakonton de Sanĥerib pri tiu kampanjo, kaj ankaŭ la biblian rakonton. Tiuj du rakontoj estas interplektitaj en la libro “Empires of the Bible,” sur paĝo 322 kaj sur la tri sekvaj paĝoj. Mi komencas legi ĉe paragrafo 15. Sanĥerib rakontas, kiel la popolo de Ekron ribelis, kaj sian reĝon ili kaptis kaj faris kaptiton. Li diras:—

TAM1897 Q1 46.1La ĉefpastroj, nobeloj kaj la popolo de Ekron, kiuj sian reĝon Padiah (tenantan la fidon kaj adoradon de Asirio) metis en ferajn katenojn; kaj al Ĥizkija, reĝo de Judujo, lin transdonis; kaj malamike agis kontraŭ la dieco; tiuj viroj nun terure ektimis en siaj koroj.

TAM1897 Q1 46.2Kaj li ekposedis la urbon, kaj li plue diras, “Ĥizkija, reĝo de Judujo, ne submetiĝis al mia jugo.” Tiam la Biblio diras, Tial “eliris Sanĥerib, reĝo de Asirio, kontraŭ ĉiujn fortikigitajn urbojn de Judujo, kaj venkoprenis ilin.” Tiam Sanĥerib diras:—

TAM1897 Q1 46.3Kvardek ses el tiuj urboj, fortajn fortikaĵojn, kaj la urbojn de ilia teritorio, kiuj estis sennombraj, kun militmaŝinoj, mi sieĝis, mi kaptis, mi prirabis, kaj kalkulis kiel militakiron.... Ducent mil cent kvindek homojn, malgrandajn kaj grandajn, virajn kaj virinajn, ĉevalojn, ĉevalinojn, azenojn, kamelojn, bovojn kaj ŝafojn sennombrajn, el ilia mezo mi forportis kaj disdonis ilin kiel militakiron.

TAM1897 Q1 46.4Tiam la Biblio diras:—

TAM1897 Q1 46.5Kiam Ĥizkija vidis, ke Sanĥerib venis kaj intencas militi kontraŭ Jerusalem, li konsiliĝis kun siaj eminentuloj kaj fortuloj, kaj decidis ŝutkovri la akvon de la fontoj, kiuj estis ekster la urbo; kaj ili helpis al li. Kaj kolektiĝis multe da popolo, kaj ili ŝutkovris ĉiujn fontojn, kaj la torenton, kiu fluas meze de la lando, ĉar ili diris: Por kio permesi, ke la reĝoj de Asirio, veninte, trovu multe da akvo? Kaj li estis kuraĝa, kaj li prikonstruis la tutan difektiĝintan muregon, li plialtigis la turojn, kaj konstruis ekstere ankoraŭ alian muregon, kaj li fortikigis Milon apud la urbo de David, kaj pretigis multe da bataliloj kaj da ŝildoj.

TAM1897 Q1 46.6Nun Sanĥerib diras:—

TAM1897 Q1 46.7Lin [Ĥizkijan] mem, kiel birdon en kaĝo, mi enfermis en Jerusalem, lia reĝa urbo: kontraŭ li mi konstruis sieĝoturojn (ĉar li ordonis renovigi la fortikaĵojn de la granda pordego de sia urbo).

TAM1897 Q1 46.8Kaj nun la Biblio diras:—

TAM1897 Q1 46.9Kaj li starigis militestrojn super la popolo, kaj li kunvenigis ilin al si sur la placon antaŭ la pordego de la urbo, kaj vigligis ilian koron, dirante: Estu kuraĝaj kaj fortaj, ne timu, kaj ne sentu teruron antaŭ la reĝo de Asirio kaj antaŭ la tuta homamaso, kiu estas kun li, ĉar kun ni estas pli, ol kun li: kun li estas brako karna, sed kun ni estas la Eternulo, nia Dio, por helpi al ni kaj por batali en niaj bataloj. Kaj la popolo vigliĝis de la vortoj de Ĥizkija, reĝo de Judujo.

TAM1897 Q1 46.10Ĉio ĉi estis sufiĉe vera, se nur li estus senkulpa en tiu afero; sed kun Padia, reĝo de Ekron, tiutempe malliberigita en Jerusalem, la Sinjoro ne povis doni Sian aprobon al Ĥizkija pro la vojo, kiun li sekvis defendante la urbon. Sekve, Sanĥerib diras:—

TAM1897 Q1 46.11Ĥizkija mem estis superfortita de la timo de la riproĉo de mia majesto; kaj la Urbi, kaj liaj propraj soldatoj, kaj la aliaj soldatoj, kiujn li estis enkondukinta en Jerusalemon, sian reĝan urbon.

TAM1897 Q1 46.12Tiam la Biblio diras:—

TAM1897 Q1 46.13Kaj la reĝo de Asirio metis sur Ĥizkijan, reĝon de Judujo, tributon de tricent kikaroj da arĝento kaj tridek kikaroj da oro. Kaj Ĥizkija fordonis la tutan arĝenton, kiu troviĝis en la domo de la Eternulo kaj en la trezorejoj de la reĝa domo. En tiu tempo Ĥizkija dehakis la oron de la pordoj de la templo de la Eternulo kaj de la kolonoj, kiujn Ĥizkija, reĝo de Judujo, estis teginta, kaj donis ĝin al la reĝo de Asirio. (laŭvorta traduko de KJV)

TAM1897 Q1 46.14Kaj pri tio Sanĥerib diras:—

TAM1897 Q1 46.15Al la antaŭa tributo, pagata ĉiujare, mi aldonis la aliancan tributan devon de mia sinjorado kaj ŝarĝis lin per ĝi.... La laboristoj, soldatoj kaj konstruistoj, kiujn li por la fortikigo de Jerusalem, lia reĝa urbo, kunvenigis en ĝi, nun portis tributojn. Kun tridek talentoj da oro, okcent talentoj da arĝento; teksita ŝtofo, skarlata, brodita; grandaj gemoj; eburaj divanoj, moveblaj eburaj tronoj, bufalaj feloj, dan-ligno, ku-ligno, granda trezoro de ĉia speco; kaj liaj filinoj, eŭnukoj de lia palaco, viraj muzikistoj kaj inaj muzikistoj; al Nineve, mia reĝa urbo, post mi senditaj. Kaj por pagi tributon kaj fari omaĝon li sendis sian senditon. Liajn urbojn, kiujn mi prirabis, mi fortranĉis de lia regno, kaj mi donis ilin al Mitinti, reĝo de Aŝdod, al Padia, reĝo de Ekron, kaj al Zili-Bel, reĝo de Gaza. Mi malgrandigis lian regnon.

TAM1897 Q1 46.16Tio estas la plena rakonto pri tiu versiklo en la Skriboj, kie estas dirite, ke Ĥizkija sendis al la reĝo de Asirio kaj diris: “Mi pekis; returnu vin de mi; kion vi metos sur min, tion mi plenumos.”

TAM1897 Q1 46.17Iom post tio, Ĥizkija sendis ambasadorojn al Egiptujo, kaj Egiptujo formis aliancon kun Ĥizkija kaj sendis armeon. Sanĥerib aŭdis pri tio ĝustatempe por starigi sian armeon inter Egiptujo kaj Jerusalem. Tiam li unue sendis al Jerusalem alvokon al Ĥizkija, ke li kapitulacu, kaj atendu ĝis li revenos el Egiptujo, kaj li venos kaj forkaptos ilin ĉiujn al lando simila al la ilia, kiu estos same bona kiel la ilia. Sed Ĥizkija diris al ili, ke ili tute ne respondu, kaj la viro revenis al Laĥiŝ, kaj trovis, ke la reĝo foriris al Libna, kaj ili raportis al li tie.

TAM1897 Q1 46.18Tiam Sanĥerib aŭdis, ke la armeoj de Egiptujo estis alvenantaj, kaj li denove sendis leteron al Jerusalem, dirante, kion li povis fari, kaj kion la Sinjoro ne povis fari; kaj ke Ĥizkija ne bezonas fidi je la Sinjoro, ĉar la Sinjoro ne povis savi ilin el liaj manoj; kaj kiel, kiam li finos kun la reĝo de Egiptujo, li supreniros, kaj Jerusalem devos alfronti la konsekvencojn.

TAM1897 Q1 46.19Ĝis tiu tempo, Ĥizkija jam lernis fidi la Sinjoron; ĉar li havis neniun alian, al kiu fidi. Li estis devigita fine fidi la Sinjoron. Tial li supreniris al la templo, prezentis tiun leteron de Sanĥerib antaŭ la Sinjoro, kaj diris al la Sinjoro: Jen ĝi nun; ni povas fari nenion. Sinjoro, defendu nin. Kaj la Sinjoro tion faris. En tiu nokto la armeoj de Sanĥerib estis mortigitaj, kaj li foriris hejmen al Nineve. Tiel ke finfine, tra ĉiuj ĉi malfacilaj tempoj, ĉi tiuj malbonaj aferoj, kiuj estis sur ili, kaj kiuj tiel komplete enfermis ilin, ke ili ne povis ricevi helpon de Egiptujo nek de ie ajn aliloke, ili estis kondukitaj al la loko, kien la Sinjoro volis ilin dekomence—al la loko, kie Li povis ilin savi.

TAM1897 Q1 47.1Se ili nur estus ĉiam fidintaj je la Sinjoro, kiel ili faris tiam, la Sinjoro estus ĉiam farinta tion, kion Li faris por ili tiam. Ili neniam estus subigitaj al Asirio, nek havus ion ajn komunan kun Egiptujo. Ili neniam estus prirabitaj kaj forportitaj kaptive. Ili estus ĉiam starintaj kiel la popolo de la Sinjoro kaj Lia regno, loĝante sole, ne estante kalkulataj inter la nacioj.

TAM1897 Q1 47.2Mi ne bezonas detale sekvi la historion de Judujo. Ĝi estas la historio de la dek triboj denove. Tio estus nur ripeti la historion, kiun ni rimarkis hieraŭ vespere, ĝis ni venos al la loko, kie la Sinjoro sendis Sian profeton al Cidkija, la lasta reĝo, kaj diris: “Deprenu la cidaron kaj demetu la kronon; ne plue estos tiel; kiu estis humila, tiu altiĝos, kaj kiu estis fiera, tiu malaltiĝos. Mi forigos, forigos, forigos ĝin; kaj ĝi ne ekzistos, ĝis venos tiu, kiu havas rajton je ĝi, kaj al li Mi ĝin donos.”

TAM1897 Q1 47.3Baldaŭ post tio, la tuta popolo estis forportita kaptive al Babel,—escepte de la plej malriĉaj el la lando, kiuj havis nenion. Ili estis lasitaj en la lando, por posedi ĝin laŭ sia plaĉo. Tiel estis avantaĝo tiutempe esti malriĉa kaj havi nenion; kaj tio estis skribita por la kompreno de ĉiuj homoj, kiuj nun loĝas sur la tero. Ne estas beno esti riĉa kaj posedi grandajn posedaĵojn nun. Kaj baldaŭ venos la tagoj, kiam la malriĉuloj kaj senhavuloj estos plej bone fartantaj en ĉi tiu mondo. Tiel estis, kiam Jerusalem estis detruita en tiu tago, kaj ili estis forportitaj kaptive al Babel aŭ mortigitaj.

TAM1897 Q1 47.4Tiutempe tiuj, kiuj nenion havis, povis havi hejmojn ĉie en la lando; ĉar ili havis la tutan landon por si mem. Ĉiuj aliaj estis forportitaj kaptive. Kaj tiel denove okazos. Tiuj, kiuj algluiĝas al la posedaĵoj de ĉi tiu mondo, tiuj, kiuj volas esti riĉaj, estos forportitaj kaptive de siaj riĉaĵoj, kaj pereos kun la tuta mondo. Tiam tiuj, kiuj estas malriĉaj en la bonaĵoj de ĉi tiu mondo, kaj havas nenion, ĉar ili ĉion metis en la aferon de Dio,—ili loĝos en la lando de la Sinjoro, kiam ĉiuj, kiuj loĝas en la landoj de la tero, estos forportitaj kaptive, kaj la tuta tero estos detruita.

TAM1897 Q1 47.5Ĉi tiu rakonto pri la apostateco de Izrael kaj ilia detruo ne estis skribita vane. Hoŝea kaj la profetaĵoj menciitaj hieraŭ vespere ne estis skribitaj vane. La oka ĉapitro de Jesaja ne estis skribita vane. Ĉi tiuj vortoj estis skribitaj por ni, kaj ni devas atenti ilin en nia tempo.

TAM1897 Q1 47.6Nun ni venas al la lastaj tagoj de Judujo. Legu la librojn de Jeremia kaj Jeĥezkel. Ili estas nuna vero hodiaŭ por Sepatagaj Adventistoj, same multe kiel la libro de Apokalipso. Jeremia kaj Jeĥezkel estas skribitaj por ni, sur kiuj venis la finoj de la mondo, ĉar ĉi tiuj libroj estis skribitaj en la tagoj kiam venis la fino de Judujo; kaj la detruo de Jerusalem, kaj la tempoj kiuj akompanis ĝin, estas simple registritaj por indiki al la tuta mondo la tempojn kiam la fino de la mondo kaj ĝia detruo estas proksimaj, kaj por averti ilin pri la eventoj kiuj akompanos ĝin, kaj la afliktoj kiuj kuniros kun ĝi.

TAM1897 Q1 47.7Izrael elektis reĝon kontraŭ la protesto de la Sinjoro. Kiam ili disiĝis, la dek triboj venis al la punkto, kie ili estis devigitaj diri, Ni ne havas reĝon; kaj la Sinjoro diris, Mi estos via reĝo. Denove ili diris, Ne; ni devas havi reĝon. Kaj ili havis alian, kaj tio estis la lasta. Tiam ili plu havis nek reĝon nek regnon; sed ili estis forkaptitaj kaj perditaj por ĉiam, ĉar ili ne volis havi la Sinjoron kiel sian reĝon.

TAM1897 Q1 47.8Judujo ankoraŭ restis iom da tempo, kaj tiam venis tio, kion ni legis antaŭ momento,—“Deprenu la cidaron kaj demetu la kronon”, Judujo ne plu povas havi reĝon. Ŝi estas devigita diri, Ni ne havas reĝon. Ŝi devas iri en kaptitecon al Babel. La popolo kaj la triboj kiel tiaj ne plu havis reĝojn ĝis venis ilia vera Reĝo, kies rajto estas reĝi kaj regi; kaj eĉ tiam ili estis tiel decidaj, tiel plenaj de la sama spirito, kiu malakceptis Dion en la tagoj de Saul, ke ili ne volis, ke la Sinjoro regu super ili; ili malakceptis lin, kaj elektis reĝon de ĉi tiu mondo—“Ni ne havas reĝon krom Cezaro.”

TAM1897 Q1 47.9Ĉio estas unu rakonto. Kiam ili malakceptis Dion, ili faris tion kontraŭ Lia protesto, kaj elektis reĝon, kies nomo estis Saul. La Sinjoro vidis en tio ilian malakcepton de Jesuo, ilia reĝo, kaj la elekton de Cezaro kaj Barabas. Ilia malakcepto de Kristo kaj elekto de Cezaro estis nur la certa logiko de ilia malakcepto de Dio kaj elekto de Saul. Kiam ili malakceptis Lin kaj elektis Saulon, la Sinjoro sciis, ke ili malakceptos lin kaj elektos Cezaron. Kaj la lasta paŝo estis en la unua.

TAM1897 Q1 47.10Tial la Sinjoro diris: “Samuel, ili ne malakceptas vin, sed ili malakceptas Min, por ke Mi ne regu super ili”; kaj tio signifas tion por la Sepatagaj Adventistoj. Dio volas esti la Reganto de Sia popolo, Li volas esti la Reĝo de Sia popolo. Ĉu Li estos tio? Ĉu Lia reĝeco sufiĉos? Ĉu Lia regado sufiĉos por Lia popolo? Tio estas la demando nun, kiel ĝi estis la demando tiam. Ĝi ne sufiĉis por ili tiam; ĉar ili ne submetiĝis al Li per la tuta koro. Ili falis en formalismon, kaj fariĝis tiel similaj al la mondo, ke ili eniris la idoladon de la mondo. Ili devis havi reĝon, kiel la aliaj paganoj. Kaj estas la sama rakonto hodiaŭ. Se Dio ne estas sufiĉa reganto por la Sepatagaj Adventistoj, tio estas ĉar ili ne kredas je Li per la tuta koro. Tio estas ĉar ili tiom similas al la paganoj, ke ili devas havi paganajn registarojn kaj paganajn povojn por protekti sin kontraŭ si mem, kaj por regi sin mem. Ho, ke la Sepatagaj Adventistoj hodiaŭ aŭskultu la vorton de la Sinjoro: Mi estos via Reĝo.

TAM1897 Q1 48.1Judujo, kiel mi diris antaŭ momento, estis forkaptita al Babel, kaj kelkaj el la plej malriĉaj restis en la lando. Tie ili devus esti restintaj. Sed ili libervole iris en Egiptujon. Denove kontraŭ la protesto de la Sinjoro, ili iris en Egiptujon. Tiel la tuta popolo de la Sinjoro estis disĵetita inter la paganoj, en Babel kaj en Egiptujo. Kaj tial ekde tiu tempo, la Skriboj ĉie parolas pri Lia popolo estanta elirigita el Babel kaj el Egiptujo; kaj tiel estas ankoraŭ nun.

TAM1897 Q1 48.2Hodiaŭ, la vorto estas: “Elvenu el ŝi, ho Mia popolo, por ke vi ne partoprenu en ŝiaj pekoj, kaj por ke vi ne ricevu el ŝiaj plagoj.” Tio estas Babel. Kaj en la dekunua ĉapitro de la libro de Apokalipso, ĝi parolas pri tio, kio estas “spirite nomata Egiptujo;” kaj tiuj, kiuj venkas la beston, kaj lian bildon, kaj lian markon, kaj la numeron de lia nomo, “kantas la kanton de Moseo”—ne ion similan—sed “la kanton de Moseo, la servanto de Dio.” Kio estis la kanto de Moseo?—La kanto de liberigo el Egiptujo. Do, kiam tiuj, kiuj venkas la beston, kaj lian bildon, kaj lian markon, kaj la numeron de lia nomo, kantas la kanton de Moseo, tio estas ĉar ili estas liberigitaj el Egiptujo. Ĉar, hodiaŭ, kaj ĝis la fino de la mondo, “El Egiptujo Mi vokis Mian filon.” Hodiaŭ ekzistas Babel kaj Egiptujo. Hodiaŭ estas la popolo de Dio en Babel kaj en Egiptujo. Kaj hodiaŭ la Sinjoro vokas, “Elvenu el ŝi, ho Mia popolo”; kaj, “El Egiptujo Mi vokis Mian filon.”

TAM1897 Q1 48.3Rigardu ĝin denove: Kie estis Nimrod?—Li estis en Babel, kaj regis la regnon de Babel. Kie estis Abraham?—Li estis en la lando regata de la regno establita de Nimrod. Sed Dio vokis lin el tiu lando. Tiu lando estis Babel, kaj spirite, kaj fizike. Kaj pli ol tio: Nimrod estis la filo de Kuŝ, kaj Kuŝ estis la filo de Ĥam, kaj Egiptujo estas la lando de Ĥam. Do en Nimrod estis kaj Egiptujo kaj Babel. Kaj kiam Dio vokis Abrahamon, Li vokis lin el kaj Egiptujo kaj Babel. Kaj “Se do vi apartenas al Kristo, vere vi estas la idaro de Abraham, kaj heredantoj laŭ la promeso.” Kaj vi estas vokitaj el kaj Egiptujo kaj Babel.

TAM1897 Q1 48.4Ho, ni ĉiuj ekstudu la Biblion, kaj legi ĝin laŭ tio, kion ĝi diras, pro la spiritaj signifoj, kiuj estas en ĝi. Tiam la tuta Biblio, de la unua versiklo ĝis la lasta, estos viva, brila afero por ĉiu el ni.

TAM1897 Q1 48.5Poste ni trovis Izraelon en Egiptujo, kaj la Sinjoro denove elvokis ilin el Egiptujo. Tiam ili forĵetis la Sinjoron, kaj la rezulto estis, ke ili iris en kaptitecon al Babel, kaj denove iris al Egiptujo. Kaj kiam Jesuo venis, ili forĵetis lin, kaj elektis Cezaron. Tiam aperis la kristana eklezio, kaj okazis la apostateco de la eklezio, kiu kreis alian Babelon, kaj Dio elvokis homojn el tiu Babel. En la tempo de la Reformacio, Li vokis ilin eliri el tiu Babel. Poste venis la Protestantismo, la reformita kristanismo, kaj tiu apostatas, kaj nun faras bildon al la besto, kio denove alportas Babelon, patrinon kaj filinojn, kunigitajn kun la registaroj de la mondo. Kaj ankoraŭ Dio vokas: Eliru el Babel, “Elvenu el ŝi, ho Mia popolo.”

TAM1897 Q1 48.6La filozofio, kiu kaŭzis la apostatecon en la kristana eklezio; la falsa, pagana instruo, kiu estis enkondukita en la kristanajn lernejojn kaj kaŭzis la apostatecon, venis el Egiptujo. Tiu egipta filozofio koruptis la kristanajn lernejojn, kaŭzis la apostatecon, kaj konstruis la Romian Eklezion, kiu hodiaŭ estas kaj Babel kaj Egiptujo. Kaj tial estas, ke hodiaŭ, en la vivanta nuna vero, la Sinjoro vokas Sian popolon el kaj Babel kaj Egiptujo.

TAM1897 Q1 48.7Sed la Sinjoro volas ĉion. Li volas regi ĉion. Li volas Sian regnon super ĉio. Li volas, ke tiel estu en la eklezio; Li volas, ke tiel estu en la lernejo; Li volas, ke tiel estu en la eldonaj institucioj; Li volas, ke tiel estu ĉie, kie Lia nomo estas nomata. Ĉu vi permesos al Li, ke tiel estu?

TAM1897 Q1 48.8Se tiel, vi, ĉiu por si mem, devas komenci per tio, ke vi lasu la Sinjoron okupi la tutan lokon en via propra koro. Lasu tiun Reĝon regi tie en Sia propra regno, en Sia regno de la Spirito. Tiu ĉi Reĝeco kaj regado devas esti tiel plena kaj absoluta, ke vi agnoskos neniun reĝon, neniun reganton, krom Dio, kaj neniun leĝon, krom tiu de Dio.

TAM1897 Q1 48.9Tiam, kaj nur tiam, ni estos liberigitaj el Egiptujo kaj Babel. Kaj tiam, post kiam ni estos tiel liberigitaj el Egiptujo kaj Babel, oni povos vere diri, kaj tiam la Sinjoro diros tion al la tuta universo: “kiuj observas la ordonojn de Dio kaj la fidon de Jesuo”—ne tiuj, kiuj penis laŭeble plej bone,—sed estos la atesto de Dio antaŭ la universo, montranta al popolo sur la tero, kiu observas la ordonojn de Dio, kaj la fidon de Jesuo. Tiu tempo estas proksima, kaj Dio vokas popolon el Babel kaj el Egiptujo, por ke tio plenumiĝu, kaj por ke Li atestu: “Jen popolo, kiu lasos Min regi ilin, kaj kiu bezonas neniun alian reganton, neniun alian leĝon, kaj neniun alian registaron ol tiun de Dio.”

TAM1897 Q1 48.10Nu, simple relegu tion. Dio komencis la homon kun la unua el ĉiuj ordonoj ĉeestanta en li kaj vivanta en li: “amu la Eternulon, vian Dion, per via tuta koro kaj per via tuta animo kaj per via tuta menso kaj per via tuta forto.” La homo ekiris laŭ alia vojo, aŭskultis al alia parolanto, kaj tiel perdis ĉion. Dio denove starigis lin sur liajn piedojn, kaj denove donis al li la privilegion ami Dion per sia tuta koro, animo, menso kaj forto. Post mallonga tempo liaj posteuloj tiom malproksimiĝis de Dio, ke la Sinjoro tute ne povis havi lokon en iliaj vivoj, kaj la popolo devis esti forviŝita de la tero per diluvo. Estis nur ok animoj, kiuj volis havi la Sinjoron en siaj vivoj.

TAM1897 Q1 49.1La Sinjoro denove komencis Sian laboron sur la tero kun ok homoj. Por ili la unua el ĉiuj ordonoj estis: “amu la Eternulon, vian Dion, per via tuta koro kaj per via tuta animo kaj per via tuta menso kaj per via tuta forto.” Sed ili foriris de tio, havis aliajn diojn, kaj el idolkulto ili transiris al monarkio. Ŝtato estis organizita—la unua ŝtato en la mondo. Ĝi estis la frukto de apostateco.

TAM1897 Q1 49.2El tiu malpia ŝtato Dio denove vokis Sian popolon, kaj komencis novan rason de estaĵoj. Dio vokis Abrahamon el tiu lando, el lia parencaro, kaj el la domo de lia patro, al lando, kiun Li montrus al li. Kaj Li ne donis al li eĉ piedspacon sur la tero; sed Li promesis, ke Li donos ĝin al li kaj al lia idaro post li, kiam li ankoraŭ havis neniun infanon. Tiel Dio vokis lin el tiu lando, kie li loĝis, kaj ne donis al li landon en la mondo. Tial Abraham, la amiko de Dio, la eklezio de Dio, restis sen ajna lando en ĉi tiu mondo, kaj “Se do vi apartenas al Kristo, vere vi estas la idaro de Abraham, kaj heredantoj laŭ la promeso.”

TAM1897 Q1 49.3Ni devas iri laŭ la paŝoj de la fido de nia patro Abraham, kiun li havis, kiam li estis ankoraŭ necirkumcidita. Ĉu vi estas sen lando en ĉi tiu mondo? La Sinjoro vokas vin el via lando, al la lando, kiun Li montras al vi. Ĝi estas la ĉiela lando. Ĉu vi akceptos ĝin?

TAM1897 Q1 49.4La posteuloj de Abraham iris en Egiptujon, kaj Dio apartigis ilin de tiu lando. Moseo estis la granda ekzemplo en tiu epoko. Li estis heredonto de la trono. Sed li turnis sian dorson al ĝi, kaj iris kun Dio; kaj li devis turni sian dorson al ĝi por iri kun Dio.

TAM1897 Q1 49.5Dio liberigis Sian propran popolon, kaj diris al ili: “la popolo loĝas aparte Kaj ne estas kalkulata inter la nacioj.” Sed ili apostatis de Dio, kaj starigis al si reĝon kaj ŝtaton kiel la paganoj ĉirkaŭ ili; kaj kio fariĝis pri tio? Ĉu tio alportis al ili ian bonon? La Sinjoro ne forlasis ilin; sed ĉu tiu afero alportis al ili ian bonon? Estis unu kontinua vojo malsupren, malsupren, malsupren, ĝis ili estis dividitaj, kaj tiam ambaŭ fariĝis nenio; kaj de tiu tago ĝis hodiaŭ ili estas “vagantoj inter la nacioj”. Ili ne estis kalkulataj inter la nacioj, eĉ se ili provis.

TAM1897 Q1 49.6Tiel, kiam Kristo venis, li denove starigis spiritan familion. Sed denove venis apostateco, kaj la eklezio foriris en idoladon kaj paganismon, kaj starigis registaron—denove eklezion kaj ŝtaton. Ĝi estis la papeco; kaj kio fariĝos el ĝi?—Vi scias, ke ĝi “iros en pereon.” Tiam Dio denove starigis spiritan familion en la kristana protestantismo. Sed tiu apostatis, kaj aliĝis al la patrino de malĉastulinoj, kaj starigas la bildon de la besto,—ŝtaton sur la tero, kiu deklaras sin la regno de Dio; kaj kio okazos pri ĉio tio?—Vi scias, ke ĝi estos detruita per eterna detruo.

TAM1897 Q1 49.7Kio fariĝis el la regno de Nimrod?—Ĝi estis detruita. Kio fariĝis el la regno de Egiptujo?—Ĝi estis detruita. Kio fariĝis el la regno de Asirio?—Ĝi estis detruita. Kio fariĝis el la regno de la dek triboj?—Ĝi estis detruita. Kio fariĝis el la regno de Judujo?—Ĝi estis detruita. Kio fariĝis el la regno de Babel?—Ĝi estis detruita. Kio fariĝis el la regno de Medi-Persio?—Ĝi estis detruita. Kio fariĝis el la regno de Grekujo?—Ĝi estis detruita. Kio fariĝis el la regno de Romo?—Ĝi estis detruita. Kio fariĝis el la dek, kiuj sekvis?—Ili estos detruitaj. Kio fariĝis el la papeco, kiu starigis sin sur la ruinoj de Romo?—Ĝi devas esti detruita. Kio fariĝos pri la regno, kiu estas farita laŭ ĝia bildo, en Usono?—Ĝi estos detruita.

TAM1897 Q1 49.8La Sinjoro volus montri al ni, ke Li ne volas, ke Lia popolo estu ligita al tiuj aferoj. Ĉu ne estas tio la leciono? Ĉu Li volas, ke Lia popolo alligu sian koron al tio, kio pereas? De Adam ĝis nun, Dio vokis la homojn, ke ili permesu al Li regi, por ke Li estu ilia reĝo; ke la popolo eliru el sia lando, el sia parencaro, el la domo de sia patro, kaj loĝu sole, kaj ne estu kalkulata inter la nacioj. Ĉu Li iam trovos popolon, kiu lasos Lin agi laŭ Sia propra volo?

TAM1897 Q1 49.9(Voĉoj) Jes.

TAM1897 Q1 49.10Jes; ni scias, ke Li havos tian popolon, ĉar la vorto de Dio tion diras. Sed ĉu Li havos tiun popolon inter tiuj, kiuj nun deklaras sin Lia popolo? Tio estas la demando. Ĉu vi estos unu el tiuj? ĉu vi volos esti unu el tiuj?—Vi diras, Jes. Do ĉu vi eliros el via lando, kaj el via parencaro, kaj el la domo de via patro? Ĉu vi loĝos sole, kaj ne estos kalkulata inter la nacioj? Ĉu vi havos Dion por via reĝo, kaj ne havos alian reĝon? Ĉu vi havos la regadon de Dio por via regado, kaj bezonos neniun alian regadon?

TAM1897 Q1 49.11Ne ke vi ribelos kontraŭ iu ajn alia registaro; vi simple ne bezonas iun ajn alian, ĉar vi havas la plej bonan registaron—la registaron, kiu estas perfekta. Se tiu registaro estas en via vivo, vi ne bezonos iun ajn registaron sur la tero por regi vin, kaj ili havos neniun problemon aŭ malfacilaĵon kun vi. Tio estas ĉio, kion la Sinjoro petas. Ĉu vi permesos al Li havi ĝin en via vivo?

TAM1897 Q1 50.1Estas ĝuste en la mesaĝo de la tria anĝelo, ke per ĝi, kaj tra ĝi, Dio proponas “establi la kristanismon sur eterna bazo.” Do, tiel certe kiel en la mesaĝo de la tria anĝelo, Dio starigas kristanismon sur eterna bazo, ĝi estos kristanismo, kiu ne estos ligita al io ajn sur ĉi tiu tero. Ĝi estos ligita nur al Dio; nur al Lia eterna vorto; lumigita de Lia eterna Spirito; instruita de Tiu, kies eliroj estis ekde la tagoj de eterneco; kaj tiel estos kondukita al la eterna Dio, por ke Li regu, kaj malsupre estos la eternaj brakoj.

TAM1897 Q1 50.2Mi scias, kaj vi scias, ke estas iuj el la fratoj, kiuj ne opinias, ke tio ĉi estas ĝusta. Antaŭ du jaroj ĝi estis predikita, kaj estis publikigita en la BULLETIN. De multaj ĝi ne estis akceptita. De iuj ĝi ankoraŭ ne estas akceptita. Oni opinias, ke ĝi estas tute malĝusta. Sed en la lasta Ĝenerala Konferenco, oni legis al ni du atestojn,—verkitajn speciale por ĉi tiu Konferenco, kaj unu el ili, mi trovas, estas presita en BULLETIN N-ro 4; la dua ankoraŭ ne estas presita, sed estos, mi supozas, baldaŭ,—riproĉantajn la Sepatagajn Adventistojn pro ilia engaĝiĝo en politikaj aferoj. Mi legas ĉi tie pasaĵon, kiu montros al vi la ideon de ĝi:—

TAM1897 Q1 50.3La Sinjoro Jesuo estas seniluziigita pri sia popolo. Li estas la Estro, ili devas aliĝi sub lian standardon. Ili ne havas tempon, saĝon, aŭ forton por dediĉi al la subtenado de politikaj partioj. Homoj estas instigataj de intensa agado de malsupre, kaj la filoj kaj filinoj de Dio ne devas doni sian influon al tiu politika malpaco. Sed kia spirito kaptas nian popolon, kiam tiuj, kiuj kredas, ke ni nun estas sub la mesaĝo de la tria anĝelo, la lasta mesaĝo de kompato al la mondo, fratoj en la sama fido, aperas portante la insignojn de kontraŭaj politikaj partioj, proklamante kontraŭajn opiniojn kaj deklarante siajn dividitajn opiniojn?

TAM1897 Q1 50.4Nun mi demandas ĉi tiun demandon en la formo de propono: Se tio, kio estis predikita antaŭ du jaroj pri la temo de registaro kaj la eklezio, estus akceptita kaj sekvita de ĉiuj Sepatagaj Adventistoj, ĉu eble estus aperinta iu loko por tiu atesto?—Klare, ne. Do ĉu tiuj lecionoj postulis la malĝustan aferon, kiam ili vokis la popolon de Dio al pozicio, kie estus neeble por Li trovi kulpon ĉe ili? Mi parolas pri ĉi tiu aparta punkto. Mi celas diri, ke kiam prezentiĝas linio de vero el la Vorto de Dio, kiu, se Lia popolo akceptus ĝin antaŭ Dio kaj la mondo, metus ilin en tian sintenon, ke estus neeble por la Sinjoro trovi kulpon ĉe ili pri aferoj rilataj al tiu linio de vero, ĉu ne estas sekure akcepti tion kiel la veron? Kiel ĝi povus eble esti malĝusta?

TAM1897 Q1 50.5Sed ĉi tio estas nur unu el la atestoj. La alia atesto havas paĝon post paĝo da riproĉo de la sama speco, al Lia popolo, pro ilia partopreno en la politikaj diskutoj de la lastatempa kampanjo; tiel ke en du sinsekvaj atestoj la Sinjoro estis devigita sendi riproĉon al Sia popolo pro la farado de ĝuste tiu afero, de kiu ili estus savitaj, se ili estus akceptintaj la mesaĝon donitan al ili dek ok monatojn antaŭ ol la kampanjo komenciĝis. Kial do la Sinjoro sendis tiun mesaĝon al Sia popolo dek ok monatojn antaŭ ol estis ia okazo por ili sekvi la kontraŭan vojon? Ĉu Li ne volis, ke Lia popolo estu preparita, kiam tiu tempo de konfuzo kaj diskuto venis sur ilin, por ke ili sciu la ĝustan vojon, kaj ne konfuziĝu kun la ceteraj, kiuj konfuziĝis, kaj tiel ili ne partoprenu en la aferoj, kiujn Li devas riproĉi?

TAM1897 Q1 50.6Mi ne petas nun, ke iu ajn akceptu tion nur ĉar ĝi estas tie. Mi petas, ke ili akceptu ĝin, studu ĝin, preĝu pri ĝi, rigardu ĝin, kaj akceptu ĝin ĉar ĝi estas la vero, kaj ĝi liberigos la popolon de Dio de la ebleco, ke Li iam devos riproĉi aŭ korekti ilin pri tia afero. Tamen mi scias, ke estas fratoj, kiuj ankoraŭ opinias, ke ĉio tio estas malĝusta; kaj diras, ke ĝi postulis, ke niaj homoj prenu ekstreman pozicion, kaj ke ĝi mem estis ekstrema pozicio. Ĉu povas esti ekstrema pozicio tio, kio metas la popolon de Dio tien, kie Li volas, ke ili stariĝu, por ke ili estu tute liberaj de ĉiuj tiuj konfuzaj aferoj, kiuj konfuzas la mondon?

TAM1897 Q1 50.7Ĉi-jare la sama linio de pensado aperis alimaniere. Skriboj, al kiuj oni referencis antaŭ du jaroj, tute ne aperis en la lecionoj de ĉi tiu jaro. Tiam ĝi estis la evangelio; nun ĝi estas la evangelio; ĉar ĝi estas simple la evangelio, kiu trapenetras la tutan Biblion, kaj kie ajn vi turnas vin en la Biblio, ĝi diras tion.

TAM1897 Q1 50.8Estas alia afero, kiun ni devas konsideri. Se ni partoprenas en politikaj aferoj kaj politikaj diskutoj, diversaj individuoj prenos malsamajn flankojn, apartenante al kontraŭaj politikaj partioj, proklamante kontraŭajn sentojn, kaj deklarante siajn dividitajn opiniojn, dum ili deklaras sin fratoj. Kio estas la lasta paŝo en politika agado?—Milito, kompreneble. Do kio estas en ĝi, komence?—Simple tio, kio estas en ĝi fine—milito. Tio estas tiu spirito, de komenco ĝis fino. Ĉu fratoj en Kristo, kiuj estas unu en Kristo, povas okupiĝi pri io ajn, kio kaŭzos ilian disigon, en la spirito de antagonismo? Ĉu ili povas?—Ne; ne, se ili volas resti unu en Kristo. Ili devas serĉi unuecon, serĉi la unuecon de la Spirito, “penante konservi la unuecon de la Spirito en la ligilo de paco.”

TAM1897 Q1 50.9Iuj pretis sekvi ĝian logikon, kaj agnoski, ke finfine estas permesite eĉ por kristanoj, iu ajn kristano, Sepatagaj Adventistoj, aŭ aliaj, batali. Kompreneble, ne batali unu kontraŭ la alia, sed batali por sia lando, kaj partopreni en milito por subteni civilan registaron. Sed kie estas la lando de la kristano? Kie estas la registaro de la kristano? Ĉu vi povas diri?

TAM1897 Q1 50.10(Voĉoj) “Ne el ĉi tiu mondo.”

TAM1897 Q1 50.11Ĝi ne estas de ĉi tiu lando, nek de ĉi tiu mondo. Nia regno kaj lando ne estas de ĉi tiu mondo. Sed ĉu kristanoj povas batali por sia lando per armiloj de karna militado? La Reĝo de tiu lando permesis, ke oni krucumu, mortigu kaj entombigu lin for de la vido, anstataŭ levi manon por batali por sia lando. Do ĉu io, kies logiko kondukas tiom malproksimen, povas esti vera de la komenco?

TAM1897 Q1 51.1Sed tio ne estas ĉio. Se ni kiel Sepatagaj Adventistoj devas prediki tiujn principojn, kaj devas teni sin al ili, estas grava paŝo, kiu devas esti farita, por esti justaj al la usona registaro, al la ŝtato Miĉigano, kaj al pluraj aliaj ŝtatoj, por ke ni aperu en la ĝusta lumo.

TAM1897 Q1 51.2Mi diras tion denove, por ke vi komprenu, pri kio mi parolas. Se estos tiel, ke ni akceptos la principon, ke kristanoj rajtas batali, rajtas levi sian dekstran brakon por defendi landon kaj registaron kaj ĉion tion, tiam la denominacio, por esti justa al si mem, kaj precipe por esti justa al la registaro de Usono kaj al pluraj el la ŝtatoj, devas publike proklami tion, kaj malaprobi kaj nuligi la vojon, kiun la denominacio kiel tia iam sekvis.

TAM1897 Q1 51.3Mi havas ĉi tie du malgrandajn dokumentojn presitajn en 1865, sed tio, kio estas skribita en ili, okazis en 1864. Unu el ili estas titolita “Vidpunktoj de Sepatagaj Adventistoj Koncerne la Portadon de Armiloj, prezentitaj al la Guberniestroj de Pluraj Ŝtatoj kaj al la Ĝenerala Provosto-Marŝalo [tio estas, de Usono], kun Parto de la Leĝo pri Enskribiĝo.”

TAM1897 Q1 51.4Tiutempe Sepatagaj Adventistoj, per la Komitato de la Ĝenerala Konferenco, oficiale deklaris al la registaro de Usono, al la registaro de la ŝtatoj Ilinojo, Miĉigano, Pensilvanio, Viskonsino, kaj unu aŭ du aliaj ŝtatoj, ke Sepatagaj Adventistoj, kiel kristanoj, kaj ĉar ili estis kristanoj, ne povis akcepti, ke kristanoj povus sub iuj ajn cirkonstancoj porti armilojn aŭ batali. La alia dokumento estas eltiraĵoj el la skribaĵoj kaj publikaĵoj de Sepatagaj Adventistoj, por pravigi la registaron en la akcepto de tiu pledo de la denominacio kiel aŭtentika.

TAM1897 Q1 51.5Nun, se tiu ordo estas nuligota, kaj ni devas akcepti la vidpunkton, ke kristanoj povas batali sub iuj ajn cirkonstancoj, por registaro aŭ kio ajn ĝi estu, tiam ni ŝuldas al la registaro de Usono, ke la Komitato de la Ĝenerala Konferenco, reprezentante la denominacion, iru al la registaro de Usono kaj diru al ili, ke ni ŝanĝis niajn vidpunktojn; kaj iru al la guberniestroj de ĉi tiuj ŝtatoj kaj diri al ili, ke ni ŝanĝis niajn vidpunktojn; por ke la protokoloj kongruu kun niaj novaj kaj reviziitaj vidpunktoj pri tiu temo.

TAM1897 Q1 51.6Nu, mi eĉ ne momenton kredas, ke ni devus teni nin al io, kio estis farita, simple ĉar ĝi estis farita. Sed se la afero, kiu estis farita, estis ĝusta, tiam tenu vin al ĝi. Kaj mi diras nun, ke se niaj opinioj pri tio ŝanĝiĝos, ni ŝuldas al tiuj registaroj informi ilin pri la fakto, por ke ili ne pensu pri ni alie ol tio, kio ni estas. Tio estas nur justa al la registaroj; ĉar kiel denominacio ni oficiale registris nin kiel subtenantaj la kontraŭan pozicion.

TAM1897 Q1 51.7Antaŭ du jaroj, kiam tiuj lecionoj estis donitaj, mi ne sciis, ke tiuj dokumentoj ekzistas. Mi ne sciis pri ilia ekzisto ĝis ĉirkaŭ la komenco de la jaro 1897. Iu sendis ilin al mi en koverto, kaj tio estas ĉio, kion mi scias pri tio. Ili estis presitaj en 1865 de la “Steam Press of the Seventh-day Adventist Publishing Association, Battle Creek, Mich.” La nomoj de la Komitato de la Ĝenerala Konferenco estas tie subskribitaj sur la dokumentoj prezentitaj al la usona registaro, kaj la nomoj de la Komitatoj de la Ŝtataj Konferencoj estas tie subskribitaj sur la dokumentoj prezentitaj al la guberniestroj de la ŝtatoj.

TAM1897 Q1 51.8Nun mi legos al vi kelkajn el la eltiraĵoj, kiuj tiam estis presitaj el dokumentoj, publikaĵoj kaj skribaĵoj de Sepatagaj Adventistoj, kiel pruvo al la registaro de Usono, kaj kiel pruvo al la guberniestroj de la ŝtatoj, ke tiu pozicio adoptita de la Komitato de la Ĝenerala Konferenco de la denominacio estis ilia jam konata starpunkto, kaj ne unu elpensita por la okazo, por eviti la devigan militservon, aŭ por eviti la rezultojn, kiuj venis sur la landon pro la milito. Ĉi tiu afero estis prezentita kiel pruvo al tiuj registaroj, ke ĝi estis principo de la Sepatagaj Adventistoj, kaj ke ili firme tenis ĝin, ĉar ĝi estis kristanismo.

TAM1897 Q1 51.9Mi legos kelkajn eltiraĵojn el ĉi tio, kaj vi vidos tion, kion mi vidis tuj kiam mi ĝin legis,—ke se mi estus havinta tiun dokumenton antaŭ mi antaŭ du jaroj en ĉi tiu Tabernaklo, mi ne estus povinta instrui la principojn, kiuj estas en ĝi, pli klare ol mi faris en la lecionoj, kiujn mi donis, kaj kiuj estis publikigitaj en la BULLETIN. Jen eltiraĵo el io verkita en la Signs of the Times, de pastoro James White, en 1853:—

TAM1897 Q1 51.10La eklezio, kiu deklaras sin eklezio de Kristo, forlasis la brakon de sia vera edzo, kaj nun apogas sin sur la forta brako de la leĝo. Ĝi serĉas protekton, kaj esti nutrita de la koruptaj registaroj de la mondo, kaj estas ĝuste reprezentata de la malĉastaj filinoj de la malnova patrino, kiu estas simbolo de la Katolika Eklezio. Kiel la virino devus aliĝi al sia edzo, tiel la eklezio devus aliĝi al Kristo, kaj anstataŭ serĉi protekton de la brako de la leĝo, apogiĝi nur sur la potenca brako de sia Amato. La eklezio estas kontraŭleĝe edziniĝinta al la mondo. Tio videblas en la diversaj departementoj de la civila registaro. Eĉ en la militdepartemento la homo, kiu deklaras sin servanto de Jesuo Kristo, estas vidata mokanta la Dion de paco per siaj preĝoj por sukceso en batalo.

TAM1897 Q1 51.11Denove, eltiraĵo citita el la Review and Herald de la 9-a de majo 1854:—

TAM1897 Q1 52.1Ĉu ĉi tiuj aferoj estas tuj venontaj aŭ ne [temas pri la alveno de la Sinjoro], la fakto restas; militemo disvastiĝas, spirito de malamo kaj trompo. Estas ĝia kontaminanta influo, kion ni timas,—estas la demoralizanta influo de la alkutimiĝo al la ideoj de milito kaj sangoverŝado, estas la malsana ekscitiĝo, la amara partia spirito, kio estas malbona, kaj kaŭzas, ke la malbono disvastiĝas.

TAM1897 Q1 52.2Ne estu dirite, ke ne estas danĝero por la disĉiploj de Kristo pro ĉi tiuj kaŭzoj. Estas danĝero; la Skribo klarigas: “Kaj pro la multobligo de maljusteco, la amo de la plimulto malvarmiĝos.” Tiaj estas la misteraj kaj nekompreneblaj simpatioj, kiuj ligas homon al homo, kiuj malpermesas apartan kaj izolan intereson, ke ni senkonscie kaptas la regantan tonon, kaj ni ne scias ĝis la menso estas misformita kaj malstabiligita; kaj tiel, estante en malsana stato, ĝi pretas ricevi kaj koncipi malbonon. La morala flagelo estas eĉ pli detrua ol la pesto.

TAM1897 Q1 52.3Alia eltiraĵo represita el Review and Herald de la 31-a de julio 1856:—

TAM1897 Q1 52.4Jesuo diris: “Sekvu min.” Kio, kara frato, kara fratino, estas via normo de fido? Ĉu ne la Biblio? Vi diras: Jes. Do tien ni iros, por lerni, ĉu ni sekvas Jesuon aŭ ne. Mi paŝos antaŭ vi sur via vojo, kaj rezonos kun vi; kaj tiu vojo estas nia ĉiu vivofaro. Ni faros vastan superrigardon, unue, kaj demandos: Ĉu vi agas kiel la mondo? Sed vi demandas, Kion vi celas? Mi provos diri al vi. Ĉu vi partoprenas kun la mondo en ĝiaj maksimoj kaj leĝoj? Se jes, via vojo ne estas tiu, kiun Jesuo paŝis. Jesuo diris, Ili (la disĉiploj) ne estas el la mondo, same kiel mi ne estas el la mondo. Kiam vi vidis Jesuon en la juĝejo de Cezaro?—Neniam, nur kiam li estis kondukita kiel ŝafido al la buĉejo.

TAM1897 Q1 52.5Sed ni volas bonajn leĝojn, kaj estas nia devo akiri bonajn homojn por fari kaj plenumi ilin.

TAM1897 Q1 52.6Vere ni volas bonajn leĝojn; kaj Jesuo ne lasis nin sekvi lin sen ili. Li diras, “la vorto, kiun vi aŭdas, estas ne mia, sed de la Patro, kiu min sendis.” Johano 14:24.

TAM1897 Q1 52.7La psalmisto diras, “La instruo de la Eternulo estas perfekta, ĝojigas la animon.” Psalmo 19:7. Paŭlo diras, “Ĉiu skribaĵo inspirita de Dio estas ankaŭ utila por instruo, por admono, por korekto, por disciplino en justeco; por ke la homo de Dio estu perfekta, plene provizita por ĉiu bona laboro.” 2 Timoteo 3:16, 17. Kion pli vi volas? aŭ kion malpli vi volas, kara frato?

TAM1897 Q1 52.8La sekva paŝo, kiun vi postulas de via agento, estas promulgi leĝojn, kiuj, se malobservataj, estas devigataj per la glavo, nekristana armilo. Tiuj leĝoj estas la esenca, viveca estaĵo de la menciita registaro, de kiu li estas konsistiga parto, kiu povas subteni sian naciecon nur per arsenaloj aŭ mortigiloj, grandaj mararmeoj kaj militistaro ekipita per siaj mortigaj armiloj. Vi poste metas vian bonan fraton Kristanan, sekvanton de la Princo de Paco, apud la ekzekutbenkon, por infligi morton; aŭ al la kapo de militistaro, kun habeas corpus-mandato por reĵeti en sklavecon malriĉan fraton, pro la krimo de deziri enspiri la liberan aeron de la ĉielo. Aŭ, se li estas via ĉefa magistrato de la nacio, vi surĉevalsigas vian bonan episkopon plene armitan de kapo ĝis piedo, sur militĉevalon, kiel ĉefgeneralon super ĉiuj muskoloj de la morto en la nacio.

TAM1897 Q1 52.9Mi demandus, karaj sekvantoj de Jesuo, ĉu homo povas pravigi mortigon, kiam Dio diris: “Ne mortigu”? Ĉu ne la tuta strukturo de la homa registaro baziĝas sur la glavo? Ĉu ili ne estos frakasitaj en pecetojn, kiam venos tiu, kies rajto estas regi en justeco?

TAM1897 Q1 52.10Sed mi ne estas en milito kontraŭ homaj registaroj. Ne, ne. David diras en himno de laŭdo al Dio, “Ĉar la kolero de homo fariĝas Via gloro, Kiam Vi zonas Vin per la resto de Via kolero.” Psalmo 76:10. “Ĉar regantoj estas teruraĵo ne al la bona agado, sed al la malbona. Ĉu vi volas ne timi aŭtoritatulon? faru bonon, kaj vi havos de li laŭdon; ĉar li estas servanto de Dio al vi [kristano] por bono.” Romanoj 13:3, 4.

TAM1897 Q1 52.11Se, miaj fratoj, vi memoros, ke kristanoj estas malsama kompanio, malgranda ŝafaro, apartigita, elektita el la mondo, por esti lumoj en la mondo, aŭ por la mondo, por ke la mondo, rigardante iliajn bonajn farojn (lumon), estu kondukita aliĝi al la malgranda ŝafaro, kalkulata ĉiutage al la buĉado, kaj tiel glori vian Ĉielan Patron, tiam vi povos kompreni tiajn skribaĵojn kiel Romanoj 13, kaj 1 Timoteo 1; 2, kiujn mi eble poste pritraktos. “La potpeco malpacu kun la potpecoj de la tero?” (laŭvorta traduko de KJV) [Jesaja 45:9]; sed, kristanoj posedu la menson de Jesuo, tiam ili sekvos Jesuon.

TAM1897 Q1 52.12Ĉu ni vidis kelkajn el la rezultoj de tio, ke homoj, kiuj deklaras sin kristanoj, sekvis la mondon? Tio do preparu nin por atingi altaĵon, kiel faris Bileam, kiam Balak vokis lin por malbeni Izraelon, kiam li eldiris sian parabolo-diron kaj diris: “Kiel mi tiun malbenos, kiun ne malbenas Dio? Kiel mi tiun malbondiros, kiun ne malbondiras la Eternulo? De la supro de rokoj mi vidas lin, Kaj de altaĵoj mi rigardas lin; Jen la popolo loĝas aparte Kaj ne estas kalkulata inter la nacioj.” Nombroj 23:8, 9.

TAM1897 Q1 52.13Mi nun legas alian eltiraĵon, represitan el la Review, datitan la 14-an de aŭgusto 1856:—

TAM1897 Q1 52.14Ĉu la evangelio de Jesuo donis al vi la rajton uzi la glavon, armi vin per karnaj armiloj, preni la glavon por “vivteni vian propran domanaron,” liberigi la subpremitojn el la povo de la subpremanto, rompante la sesan ordonon de Dio, “Ne mortigu”? Jesuo diras, “Amu viajn malamikojn.”

TAM1897 Q1 52.15Ĉu vi pensas, ke vi, kiel kristano vivanta sub la evangelio, havas biblian permeson enmiksiĝi en politikajn konfliktojn iel ajn? ĉu per leĝdonado, aŭ per la plenumado de la leĝoj de homa registaro? Se jes, mi pensas, ke vi tre eraras.

TAM1897 Q1 52.16Tion diris la denominacio en 1864. Ili prezentis tion al la registaro de Usono, kiel pruvon, ke ili ne kredis je milito, kaj ke ili ne povis partopreni en armilportado, kaj ke se ili estus devige rekrutitaj, oni ne povus atendi, ke ili batalu. Kaj la registaro de Usono aŭskultis iliajn petojn, kaj aranĝis, ke ili iru al la hospitaloj, kie ili povus fari la laboron de evangeliaj ministroj, prizorgi la malsanulojn, kaj alporti savon al la mortantaj. Nun, se tio estas nuligota, ni devus stari honeste antaŭ la registaro, kaj konstati, ke ĝi estis nuligita.

TAM1897 Q1 52.17Mi daŭrigas legi:—

TAM1897 Q1 52.18Ĉiu teksto, kiun vi povas citi, aŭ plaŭzibla kialo, kiun vi povas doni, devas esti testita per simpla, laŭvorta Skribo. Eble ni pritraktos ĉiujn tiajn skribojn aŭ kialojn, kiujn vi prezentas, je taŭga tempo; sed unue, ni aŭskultos la evangelion. Por kristanoj, kiuj pretas sekvi Jesuon, tio devus sufiĉi.

TAM1897 Q1 52.19Jesuo diras: “Se iu min servas, tiu sekvu min.” Johano 12:26. Sed ĉu vi diras: “Tion mi povas fari, kaj servi kiel fidela civitano de mia lando, en ĝiaj naciaj politikoj kaj registaro”? Haltu. Jesuo diras: “Neniu povas esti sklavo por du sinjoroj.” Mateo 6:24. “Se vi estus el la mondo, la mondo amus siajn proprajn; sed ĉar vi ne estas el la mondo, kaj mi elektis vin for de la mondo, tial la mondo vin malamas.” Johano 15:19.

TAM1897 Q1 52.20Kian parton vi povas preni en la politikoj de la mondo, se “vi ne estas el la mondo,” sed estas malamataj de la mondo, kaj estas elektitaj “el la mondo”? Sed ĉu ni devas transdoni la regadon en la manojn de la malpiuloj? vi diras. Vi ne povas tion malhelpi. Malbonuloj kaj trompantoj fariĝos ĉiam pli malbonaj; kaj en la tempo de la fino de la mondo, la malbonuloj agos malbone, kaj neniu el la malbonuloj komprenos. Daniel 12:10. La kialo estas, ĉar la mondo ne volas obei Dion, aŭ sekvi Jesuon, ne agnoskante, ke ekzistas unu Leĝdonanto. Jakobo 4:12.

TAM1897 Q1 53.1“Kaj la Sinjoro diris: Ĉar ĉi tiu popolo alproksimiĝas per sia buŝo kaj honoras Min per siaj lipoj, sed ilia koro estas malproksime de Mi, kaj ilia timo antaŭ Mi estas nur lernita ordono de homoj: tial Mi plue agos mirinde kun ĉi tiu popolo, Mi agos tre mirinde; kaj pereos la saĝeco de ĝiaj saĝuloj, kaj la kompetenteco de ĝiaj kompetentuloj malaperos.” Jesaja 29:13, 14. Kiom mirinde tio estas ekzempligita en la agado de la multaj eminentaj teologoj, kiuj antaŭ nur mallonga tempo staris ĉe la kapo de religiaj reviviĝoj, moralaj reformoj kaj pacaj societoj: gvidante la eklezion de Kristo, armitan per la evangelio, kiu elmontras vivon kaj senmortecon; uzante petegojn, preĝojn kaj larmojn; nun rekte alfrontante la evangelion, kiam Jesuo diris, “Vi aŭdis, ke estas dirite: Amu vian proksimulon, kaj malamu vian malamikon;” “sed mi diras al vi: Amu viajn malamikojn, benu tiujn, kiuj vin malbenas, faru bonon al viaj malamantoj, kaj preĝu por tiuj, kiuj kun insulto vin atakas kaj vin persekutas;” (laŭvorta traduko de KJV) “por ke vi estu filoj de via Patro, kiu estas en la ĉielo; ĉar Li levas Sian sunon sur la malbonulojn kaj bonulojn, kaj sendas pluvon sur la justulojn kaj la maljustulojn.” “Estu kompatemaj, kiel via Patro estas kompatema.” Mateo 5:43-45; Luko 6:36. Malgraŭ ĉi tiuj skriboj, ni vidas la bedaŭrigan staton de la kristanaj eklezioj dum ili spertas sian moralan falon kaj konformiĝon al la mondo. Ni citas kelkajn el la multaj ekzemploj.

TAM1897 Q1 53.2Jen sekvas pluraj deklaroj de eminentaj predikistoj, spirantaj “armilojn,” “bataladon,” “batalon,” “militon,” ktp. Poste ĝi daŭrigas jene:—

TAM1897 Q1 53.3Rigardante tiajn faktojn, kiuj montras la transformiĝon de la plej fajna oro al io pli malbona ol skorio, la kompletan malrespekton al la atestoj de Kristo kaj ilia antaŭa kredkonfeso, ni devas ekkrii: “ili iris sur la vojo de Kain, kaj forĵetis sin en la eraron de Bileam.”

TAM1897 Q1 53.4Ĉu ĉi tiuj viroj sekvas Jesuon? Ĉu ili ekipas sin kaj siajn sekvantojn per evangeliaj armiloj? Ĉu ili montras senkondiĉan fidon en la perfekta leĝo de Dio? Ĉu ili agnoskas, ke ekzistas nur unu Leĝdonanto por la kristano? Ĉu ili aŭdas Paŭlon diri, “la iloj de nia militado estas ne laŭkarnaj, sed potencaj antaŭ Dio por la deĵetado de fortikaĵoj”? 2 Korintanoj 10:4. Ĉu ili finfine atentas la Skribojn, kiujn ili pretendas instrui?

TAM1897 Q1 53.5Surmetu la tutan armilaron de Dio, por ke vi povu rezisti la ruzaĵojn de la diablo. Kial?—“Ĉar nia luktado estas ne kontraŭ sango kaj karno.” Ne; tio ne estas la voko de la sekvantoj de Jesuo. Sed ni luktas “kontraŭ regantoj, kontraŭ aŭtoritatoj, kontraŭ mondpotenculoj de la nuna mallumo, kontraŭ la spiritaroj de malbono [malbonaj spiritoj, marĝene] en la ĉielejoj.” “Tial prenu al vi la tutan armilaron de Dio, por ke vi povu rezisti en la malbona tago, kaj, farinte ĉion, stari.” Efesanoj 6:11-13.

TAM1897 Q1 53.6Paŭlo listigas la kristanajn armilojn en Efesanoj 6:14-18, kaj diras, Prenu “la glavon de la Spirito, [ne el ŝtalo] kiu estas la vorto de Dio; per ĉia preĝado kaj petegado en ĉiu tempo preĝante en la Spirito”; surhavante tiun ĉielan armaĵon, kaj havante sur la piedoj la ŝuojn de la preparo de la evangelio de paco, strebante ĝui la benon de Kristo,—“Feliĉaj estas la kompatemaj, ĉar ili ricevos kompaton. … Feliĉaj estas la pacigantoj [ne la pacrompantoj], ĉar filoj de Dio ili estos nomataj.” Mateo 5:7, 9. Aŭskultu Johanon, kiam li parolas al la soldatoj, kiam ili demandas, kion ili faru. Li respondas, “Ne perfortu iun.” Luko 3:14.

TAM1897 Q1 53.7Memoru, ke Jesuo diris al Petro, kiam la granda praktika doktrino estis instruita por ĉiuj kristanoj pri tio, kion fari per la glavo, “Remetu vian glavon en ĝian ingon; ĉar ĉiuj, kiuj glavon prenas, per glavo pereos.” Mateo 26:52.

TAM1897 Q1 53.8Lasu kristanojn marŝi en la lumo de ĉi tiuj veroj, kaj estus nur malmultaj kristanaj generaloj aŭ soldatoj, por uzi “la dudek kvin Sharp-pafilojn de la reverendo sinjoro Beecher,” kvankam kun afekta pieco estus alkroĉita Biblio al la kolbo de ĉiu.

TAM1897 Q1 53.9Ili aŭdas Jesuon diri: “Mia regno ne estas el ĉi tiu mondo; se mia regno estus el ĉi tiu mondo, miaj servantoj bataladus.” Johano 18:36. Kristanoj, tiel armitaj per ĉi tiuj evangeliaj armiloj, kaj tute senarmigitaj de karnaj, estante tute apartaj de la registaroj de la mondo, povas lasi la mondon, armitan per mortigaj armiloj kiel ĝi estas, rapidi laŭ la larĝa vojo, plenumigante siajn nekristanajn leĝojn per la mortopuno.

TAM1897 Q1 53.10Estas la neesprimebla privilegio de la restaĵo de la eklezio, rigardante la historion de la pasinteco, kaj vidante, kvankam la disĉiploj de Kristo, kiel Paŭlo, kriis, “Pro Vi ni estas mortigataj ĉiutage; Oni rigardas nin kiel ŝafojn por buĉo [Romanoj 8:36]”; dum ilia vojo estis rosigita per larmoj, saturita per ilia sango, kaj kovrita per iliaj disŝiritaj kadavroj kaj blankigitaj ostoj;—estas ilia privilegio ekkrii kun Bileam, vidante, ke la popolo de Dio “popolo loĝas aparte Kaj ne estas kalkulata inter la nacioj”, “Mortu mia animo per la morto de justuloj, Kaj mia fino estu simila al ilia!” Nombroj 23:9, 10.

TAM1897 Q1 53.11Estas konsiderinde pli en ĉi tiu flugfolio, sed mi ne bezonas legi plu el ĝi. Mi legos ankoraŭ unu aŭ du pasaĵojn de la Sinjoro, kiuj estas ĉi tie por ni en nia tempo. Ĉi tio estis donita al ni antaŭ kvar jaroj de la Spirito de profetaĵo, kaj estis legata al ni en ĉi tiu Tabernaklo:—

TAM1897 Q1 53.12“La Eternulo elektis Jakobon por Si, kaj Izraelon por Sia aparta posedaĵo. Ĉar mi scias, ke la Sinjoro estas granda, kaj ke nia Sinjoro estas super ĉiuj dioj.” Konsideru, miaj fratoj kaj fratinoj, ke la Sinjoro havas popolon, elektitan popolon, Sian eklezion, por esti Lia propra, Lia propra fortikaĵo, kiun Li tenas en pek-frapita, ribelinta mondo; kaj Li intencis, ke neniu aŭtoritato estu konata en ĝi, neniuj leĝoj estu agnoskitaj de ĝi, krom Liaj propraj.

TAM1897 Q1 53.13Alia venis al ni en la Ĝenerala Konferenco ĉi-jare. Tio kondukas nin rekte al la komenco de la apostateco, kaj alportas nin vizaĝon al vizaĝo kun Dio, kun Lia vero, kaj kun la tuta ĉi temo, kiel ĝi estas de la Sinjoro; kiel Li deziras esti kun Sia popolo hodiaŭ.

TAM1897 Q1 53.14La demarka linio inter la konfese ordon-observanta popolo de Dio kaj la mondo ne estas tiel klara, kiel ĝi iam estis. Tiuj, kiuj iras en harmonio kun Dio, ne estos trovitaj partoprenantaj en politikaj kunvenoj. Tiuj, kiuj faras tion, pruvas, ke ili ne estas fidelaj servantoj de Jesuo. Ili tiel longe manipulis profanitan fajron, ke ilia juĝkapablo perdiĝis. Estas popolo, kiu aliĝis por stari sub la standardo de Jesuo. Ili estas la armeo de Kristo. Ili promesis eliri el la mondo kaj esti apartaj. Ili promesis uzi la glavon de la Spirito, la vorton de Dio, por fari agreseman militadon kontraŭ la peko kaj ĉia malvirto. Ni devas montri nian lojalecon.

TAM1897 Q1 53.15Estas regada termino; estas termino kiu aplikiĝas al civitaneco. Ni devas montri nian lojalecon al kio? Tio estas la demando.

TAM1897 Q1 53.16Ni devas montri nian lojalecon al nia Reĝo, la Sinjoro Jesuo Kristo. La apostolo Jakobo deklaras: “Kiu ajn do volas esti amiko de la mondo, tiu fariĝas malamiko de Dio.” Kaj la amata Johano, la disĉiplo laŭ spirito plej simila al Jesuo, donis la averton, “Ne amu la mondon, nek la aferojn, kiuj estas en la mondo. Se iu amas la mondon, la amo de la Patro ne estas en li.” Neniu homo trovos feliĉon sekvante la ekzemplon de Adam, kaj vagante for de sia Kreinto.

TAM1897 Q1 54.1Do ĉi tiuj lecionoj finiĝas ĝuste kie ni komencis—kun Adam kaj lia Kreinto, kaj la unua el ĉiuj ordonoj en la universo—“amu la Eternulon, vian Dion, per via tuta koro kaj per via tuta animo kaj per via tuta menso kaj per via tuta forto.” Tiam vi ne vagados for de via Kreinto. Tiam ne estos apostateco. Tiam ne estos idolkulto. Tiam ne estos registaro starigita laŭ la ekzemplo de la paganoj, kiuj foriris de Dio; sed Dio estos ĉio en ĉio, kaj gvidos Sian popolon al tiu glora lando, kiun Li montris al nia patro Abraham, kiam Li apartigis lin de ĉiuj registaroj en la mondo, kaj tenis lin apartan dum li vivis en la mondo.

TAM1897 Q1 54.2Li, kiu vokas nin sekvi kaj iri laŭ la paŝoj de tiu fido, kiun nia patro Abraham havis, ankoraŭ necirkumcidita, tiam kondukos nin al tiu lando, kiu estas la gloro de ĉiuj landoj; kaj tie ni restos en la ĉeesto de la Sinjoro, kaj sub la gloraj flugiloj de la Plejpotenca, por ĉiam—amante Dion per la tuta koro, per la tuta animo, per la tuta menso, kaj per la tuta forto; kaj Li povos montri nin nun, tiam, kaj por ĉiam en la ĉeesto de la universo, kaj diri, “kiuj observas la ordonojn de Dio kaj la fidon de Jesuo.”

TAM1897 Q1 54.3Kaj la tuta popolo diru: “Amen, kaj amen!”