Spirita Egiptujo

TAM1897 Q1 26.25Prediko farita vendredon vespere, la 5-an de marto 1897 Presita en la General Conference Bulletin, Unua Kvaronjaro, 1897, Vol. 2, N-ro 1, pp. 26-33.

TAM1897 Q1 26.26Mi forgesis mencii en la antaŭa leciono, ke la historio, kiun mi skizis, estas tute en “Empires of the Bible.” De paĝo 77 pluen ĝis paĝo 150, vi trovas la historion de Egiptujo, kaj la temojn, kiujn mi traktis en la skizo, kiun mi donis hieraŭ vespere.

TAM1897 Q1 26.27La teksto por ĉi-vespere estas Apokalipso 11:8.

TAM1897 Q1 27.1Kaj iliaj kadavroj kuŝas sur la strato de la granda urbo, kiu nomiĝas laŭspirite Sodom kaj Egiptujo, kie ankaŭ ilia Sinjoro estis krucumita.

TAM1897 Q1 27.2Mi legis ĉi tiun versiklon por la sola celo, ke vi vidu, ke ekzistas io nomata spirita Egiptujo, kaj ke la Vorto de Dio malkaŝas tion, kio estas “spirite nomata Egiptujo.”

TAM1897 Q1 27.3Spirita Egiptujo estas ja la laŭvorta Egiptujo, ĉar spiritaj aferoj estas la plej laŭvortaj el ĉiuj aferoj. Ekzistas, kiel ĉiam ekzistis, fizika Egiptujo tie en norda Afriko, tra kiu fluas la rivero Nilo; sed tio ne estas la laŭvorta Egiptujo; la laŭvorta Egiptujo estas la spirita Egiptujo.

TAM1897 Q1 27.4Turnante nin nun al la hieraŭvesperaj lecionoj pri la liberigo de Izrael el Egiptujo, ni denove sekvos ilian vojon ekde la punkto kie la kanto de Moseo estis kantita. Kiam ili transiris la Ruĝan Maron sur seka tero, inter la muroj da glacio, kaj staris sur la bordo triumfaj pro la detruo de la Egiptoj, kiuj, provante sekvi ilian vojon, dronis, ili estis liberigitaj korpe, fizike, el la fizika Egiptujo; sed ekzistis pli profunda Egiptujo ol tiu, el kiu ili ankoraŭ ne estis liberigitaj.

TAM1897 Q1 27.5Vi scias, ke paŝon post paŝo en ilia sperto, iliaj koroj estis en Egiptujo; kaj kiam ajn okazis io, kio ilin seniluziigis, ili ekkriis: Ni revenu al Egiptujo! Kiam ili atingis la landlimon de Kanaan, kaj la Sinjoro volis, ke ili eniru, ili ekkriis: “Ni elektu al ni kapitanon kaj revenu al Egiptujo!” Kie do estis tiam iliaj koroj?—En Egiptujo. La unua afero en iliaj pensoj estis ĉiam Egiptujo.

TAM1897 Q1 27.6Kiam ili staris ĉe la monto Sinaj, post kiam ili aŭdis la voĉon de la Sinjoro, atendante, ke Moseo revenu de la supro de la monto kun la leĝo de Dio, ili faris al si idolon kaj adoris ĝin; kaj kia estis tiu idolo?—La bovido de Egiptujo. Poste, post kiam ili aŭskultis la voĉon de la Sinjoro de la supro de Sinaj, proklamantan la vorton de Lia leĝo, kaj aŭdis la voĉon de la trumpeto sonantan pli kaj pli laŭte, kaj vidis la supron de la monto tute kovritan de fumo—post ĉio ĉi, vi povas klare vidi, ke Egiptujo estis tiel grandparte en iliaj koroj, ke ili turniĝis al la idolkulto de Egiptujo anstataŭ atendi ĝis Moseo revenis de la supro de Sinaj kun la mesaĝo de Dio. Kaj kiam ili estis turnitaj reen de la landlimoj, kaj devis vagi en la dezerto, vi povas vidi, ke tio estis pro tiu ĉi egipta sklaveco, kiu tenis ilin, kaj de kiu ili ne estis liberaj. Vi rimarkas, ke kiam la Sinjoro ĉiutage nutris ilin per pano el la ĉielo,—angela manĝo,—ili estis tiel for de Li kaj tiel tute envolvitaj en Egiptujo, ke ili diris: Ho, ke ni estus reen en Egiptujo, kie ni havis poreojn, cepojn kaj ajlojn!

TAM1897 Q1 27.7Mi ne bezonas citi al vi alian ekzemplon; ĉi tiu sufiĉas por atentigi vin pri la fakto, ke Izrael ne estis tute el Egiptujo, kiam ili staris sur la bordo de la Ruĝa Maro kaj kantis la kanton de Moseo. Korpe ili estis el Egiptujo, sed spirite ili ne estis. Ili estis liberigitaj el la egipta korpa sklaveco, sed ili estis ligitaj per egipta spirita sklaveco; kaj la problemo estas, ke ili neniam eliris el la egipta sklaveco. Ili mortis en egipta sklaveco. Kiam la Sinjoro eldiris Sian leĝon de Sinaj, Moseo diris al ili, ke tio estis por ke ili ne peku. Nun relegu Hebreojn 11:25: “plivole elektante kunsuferi kun la popolo de Dio, ol havi la kelktempan ĝuadon de peko.” Sed ni vidis en nia alia leciono, ke la plezuroj de la peko tie menciitaj estis nur la plezuroj de Egiptujo. Moseo, estante heredonto de la trono de Egiptujo, de la tuta riĉeco de Egiptujo, de la tuta gloro de Egiptujo, kaj de la tuta potenco de Egiptujo, povis facile akiri ĉion, ĉar li simple bezonis surtroniĝi kaj ĝui ĝin. Tiuj estis la plezuroj de Egiptujo; sed la skribo diras, ke ili estis la plezuroj de la peko. Do, kio estas la spirita sklaveco de Egiptujo? Kaj kio estas la spirita Egiptujo? — La sklaveco de la peko.

TAM1897 Q1 27.8Estas alia maniero, per kiu ni povas atingi tion, nur per skizo. Dio vokis Abramon, vi memoras, el Ĥaldeujo en landon, kiun Li montrus al li. Li ankoraŭ ne donis al li la landon; estis malsatego en la lando, kie li estis, kaj li malsupreniris en Egiptujon, kaj tie Saraj akiris egiptan servistinon nomatan Hagar. Dio promesis al Abram, ke lia semo estu kiel la steloj de la ĉielo. Pro nekredemo, la promeso ne plenumiĝis tiel baldaŭ, kiel ili atendis, kaj Saraj diris al Abram: La Sinjoro min malhelpis naski; la promeso ne plenumiĝis; jen mia egipta sklavino; prenu ŝin, kaj eble la Sinjoro donos al ni semon per ŝi. Tio estis farita; Iŝmael naskiĝis; kaj la Sinjoro diris al Abram, ke Saraj ja havos infanon, naskos filon, kaj ili nomos lian nomon Isaak. Kaj Abram diris responde al tio, “Ho, ke Iŝmael vivu antaŭ Vi!”

TAM1897 Q1 27.9Tiu egipta servistino estis sklavino; kaj ŝia filo estis sklavo, sklava servisto. Nu, kiam Abram diris, “Ho, ke Iŝmael vivu antaŭ Vi”, li preĝis, ke Iŝmael estu konsiderata de Dio kiel la promesita semo, per kiu venos liberigo kaj libereco al la filoj de la homoj kaj al ĉiuj infanoj de Dio. Sed ĉu libereco povus veni al iu ajn per sklavo? Abram mem estis libera. Li devas esti elaĉetita de la promesita semo. Se nun lia filo, estante sklavido, estus akceptita kiel la promesita semo, Abram mem estus kondukita en sklavecon, anstataŭ esti liberigita el sklaveco. Kaj ĉiuj, kiuj submetiĝus al Iŝmael, ankaŭ estus kondukitaj en sklavecon. Sed kia sklaveco? — La sklaveco de la peko. Sed lia patrino estis egipta sklavino. Kaj ĉar Iŝmael estis sklavido, tio estis egipta sklaveco. Ĉu vi do ne vidas, ke estis egipta sklaveco—spirita Egiptujo—en la familio de Abram?

TAM1897 Q1 28.1Turnu vin al la epistolo al la Galatoj, kaj ni klare vidos, ke la Sinjoro elstarigas tiun punkton. Vi memoras la pasaĵon en Galatoj 4:22-24:—

TAM1897 Q1 28.2Ĉar estas skribite, ke Abraham havis du filojn, unu el la sklavino kaj unu el la liberulino. Tamen tiu el la sklavino naskiĝis laŭ la karno, sed ĉi tiu el la liberulino naskiĝis per promeso. Ĉi tio enhavas alegorion; ĉar la du virinoj estas du interligoj, unu el la monto Sinaj, por sklaveco naskante, kiu estas Hagar.

TAM1897 Q1 28.3Tio ĉi, vi vidas, rekte montras al la familio de Abram, kaj al Hagar, la Egiptino. Tiu interligo, li diras, naskas sklavecon, nome Hagar. Hagar, en la familio de Abram, reprezentas, en la alegorio, la interligon de Sinaj. Tiu interligo naskis sklavecon. Hagar estis Egiptino. Do kia sklaveco estas reprezentata en la interligo ĉe Sinaj?—Egipta sklaveco. Sed ĝi estis spirita sklaveco. Tial tiam ekzistis spirita Egiptujo. Legu versiklojn 25, 26:—

TAM1897 Q1 28.4Ĉar tiu Hagar estas la monto Sinaj en Arabujo, kaj prezentas la nunan Jerusalemon, ĉar ŝi estas sklavigita kune kun siaj infanoj. Sed la supera Jerusalem estas libera, kiu estas patrino nia.

TAM1897 Q1 28.5Do kiam Abram diris, “Ho, ke Iŝmael vivu antaŭ Vi”, li petis, ke sklavo estu akceptita kiel la promesita semo. Li petis, ke Dio, kaj la tuta homaro, kaj la tuta universo iru en egiptan sklavecon en la spirita Egiptujo. Egiptujo estas la simbolo de mallumo, kaj ankaŭ la simbolo de peko, kiel ni vidis. Peko ankaŭ estas la mallumo mem. Ĉar Egiptujo do reprezentas pekon kaj mallumon, estas evidente, ke peko kaj mallumo estas la spirita Egiptujo.

TAM1897 Q1 28.6La Sinjoro neniam povus akcepti sklavon kiel la promesitan semon. Do la Sinjoro respondis al Abraham per ĉi tiuj vortoj:—

TAM1897 Q1 28.7Efektive Sara, via edzino, naskos al vi filon, kaj vi donos al li la nomon Isaak; kaj Mi starigos Mian interligon kun li kiel interligon eternan por lia idaro post li. Ankaŭ pri Iŝmael Mi aŭdis vin: jen Mi benis lin, kaj Mi fruktigos lin kaj Mi multigos lin tre forte; dek du princoj naskiĝos de li, kaj Mi devenigos de li grandan popolon. Sed Mian interligon Mi starigos kun Isaak, kiun naskos al vi Sara en ĉi tiu tempo en la venonta jaro.

TAM1897 Q1 28.8Isaak estis la promesita semo. Kaj nur pripensu! Isaak neniam estis en Egiptujo. Vi memoras tion. Estis malsatego en Egiptujo, kaj li ekiris tien, sed la Sinjoro diris al li: Ne iru en Egiptujon. Abraham estis en Egiptujo; Sara estis en Egiptujo; Izrael estis en Egiptujo, sed Isaak neniam estis en Egiptujo. Li estis la infano de promeso, naskita el la spirito, de la komenco. Denove ni legas:—

TAM1897 Q1 28.9Abraham havis du filojn, unu el la sklavino kaj unu el la liberulino. Tamen tiu el la sklavino naskiĝis laŭ la karno, sed ĉi tiu el la liberulino naskiĝis per promeso. Ĉi tio enhavas alegorion; ĉar la du virinoj estas du interligoj, unu el la monto Sinaj, por sklaveco naskante, kiu estas Hagar. Ĉar tiu Hagar estas la monto Sinaj en Arabujo, kaj prezentas la nunan Jerusalemon, ĉar ŝi estas sklavigita kune kun siaj infanoj. Sed la supera Jerusalem estas libera, kiu estas patrino nia. Estas ja skribite: “Ĝoju, ho senfruktulino, kiu ne naskis, Sonigu kanton kaj ĝojkriu, ho vi, kiu ne suferas naskodoloron; Ĉar la forlasitino havos pli da infanoj, ol la havanta edzon.” Sed ni, fratoj, estas filoj de promeso tiel same, kiel Isaak.

TAM1897 Q1 28.10Kaj kiuj ni estas? — “Se do vi apartenas al Kristo, vere vi estas la idaro de Abraham, kaj heredantoj laŭ la promeso.” Isaak estis la ido de Abraham — la ido de la promeso. Kaj kiam ni fariĝas idaro de Abraham per fido al Kristo, liberigitaj el la sklaveco de la peko — el spirita Egiptujo — ni estas kiel Isaak estis; kaj li neniam estis en Egiptujo.

TAM1897 Q1 28.11Tiel vi vidas, ke la egipta sklaveco kaj la kristana libereco estis en la familio de Abraham. Iŝmael naskiĝis laŭ la karno, kaj reprezentis la egiptan sklavecon. Isaak naskiĝis laŭ la Spirito, kaj reprezentis la infanojn de Dio per la fido de Jesuo.

TAM1897 Q1 28.12Jozef naskiĝis, kaj en sia juneco eliris por vidi siajn fratojn, kaj la Iŝmaelidoj venis kaj aĉetis Jozefon kaj forportis lin en Egiptujon kaj vendis lin tie. Kaj poste la domo de Jakob malsupreniris en Egiptujon, kaj finfine estis liberigita el la egipta sklaveco. Tio sufiĉas por ebligi al vi vidi ilian tutan vojon, de la voko de Abraham ĝis la tempo kiam ili atingis la landlimojn de la promesita lando. Vi vidas, ke ekzistis spirita Egiptujo same kiel fizika; kaj ke kiam la popolo estis fizike liberigita el Egiptujo, ekzistis pli profunda Egiptujo, el kiu ili devis esti liberigitaj, se ili volis esti la infanoj de Dio.

TAM1897 Q1 28.13Nun mi legas la pasaĵon, kiun mi menciis hieraŭ vespere. Ĝi estas en Great Controversy, Volumo 4, paĝo 457, de ĉi tiu granda eldono:—

TAM1897 Q1 28.14La historio de antikva Izrael estas frapa ilustraĵo de la pasinta sperto de la adventista komunumo. Dio gvidis Sian popolon en la adventa movado, same kiel Li gvidis la idojn de Izrael el Egiptujo. En la granda seniluziiĝo ilia fido estis provita, same kiel tiu de la Hebreoj ĉe la Ruĝa Maro.

TAM1897 Q1 28.15Do, en la granda seniluziiĝo de la adventistoj, kie en la historio de Izrael ili staris?

TAM1897 Q1 28.16(Voĉoj) Ĉe la Ruĝa Maro.

TAM1897 Q1 28.17Dio volis, ke Izrael tiutempe, kiel ni legis hieraŭ vespere, iru rekte traen en la landon, kiun Li promesis al Abraham—al Lia sankta loĝejo, al la loko, kiun Li faris por Si mem por loĝi; en Lian heredaĵon; en la sanktejon, kiun Liaj manoj starigis. Kaj estis nur vojaĝo de dek unu tagoj de Egiptujo al tiu lando. Sed ili bezonis kvardek jarojn. Kaj nur kvar el tiuj, kiuj ekiris, iam ajn alvenis tien.

TAM1897 Q1 28.18(Voĉo) Kvar, aŭ du?

TAM1897 Q1 29.1Kvar. Ĉu vi ne sciis, ke estis kvar? Estis Kaleb kaj Josuo, kaj la du pastroj, la filoj de Aaron—Eleazar kaj Itamar. Kompreneble oni ĉiam parolas pri du,—Kaleb kaj Josuo,—sed ankaŭ la du pastroj eniris.

TAM1897 Q1 29.2(Voĉo) Eble ili ne estis dudekjaraj.

TAM1897 Q1 29.3Jes; ili estis tridekjaraj; ĉar ili estis sanktoleitaj por la pastra ofico. Do, tiam, ĉe la granda seniluziiĝo, la Adventistoj staris, kvazaŭ, ĉe la Ruĝa Maro.

TAM1897 Q1 29.4Se ili ankoraŭ fidus la gvidantan Manon, kiu estis kun ili en iliaj pasintaj spertoj, ili estus vidintaj la savon de Dio. Se ĉiuj, kiuj laboris unuiĝe en la verko en 1844, estus akceptintaj la mesaĝon de la tria anĝelo, kaj proklamintaj ĝin en la potenco de la Sankta Spirito, la Sinjoro estus potence aginta kun iliaj klopodoj. Inundo da lumo estus verŝita sur la mondon. Antaŭ jaroj la loĝantoj de la tero estus avertitaj, la fina verko kompletigita, kaj Kristo estus veninta por la elaĉeto de sia popolo.

TAM1897 Q1 29.5Kiam?

TAM1897 Q1 29.6(Voĉoj) Antaŭ jaroj.

TAM1897 Q1 29.7Kie do estis tiu popolo ekde la seniluziiĝo?

TAM1897 Q1 29.8(Voĉoj) En la dezerto.

TAM1897 Q1 29.9Same certe kiel la antikva Izrael. Sed kial la antikva Izrael estis tenita en la dezerto?—Pro nekredemo. Ili ne vidis tion, kion la Sinjoro havis por ili. Kaj la kialo, pro kiu ili ne vidis, estis ĉar ili ne kredis Dion. Se ili estus kredintaj Dion, ili estus vidintaj tion, kion ili ne vidis. Kaj tio estas la problemo kun ĉi tiu popolo ĉi tie. Ni ne kredis la aferojn, kiuj estis diritaj al la antikva Izrael. Ili estas diritaj al ni same kiel al ili. Precize la sama evangelio estas predikita al ni, kiel estis predikita al ili.

TAM1897 Q1 29.10Ni do timu, ke, kiam al ni restas promeso veni en Lian ripozejon, iu el vi eble ŝajne malatingos ĝin. Ĉar al ni ankaŭ estas evangelio anoncita tiel same, kiel al ili; sed al ili la aŭdita parolo ne utilis, ne miksite kun fido ĉe la aŭdantoj. Ĉar ni ekkredintoj venas en la ripozejon.

TAM1897 Q1 29.11Do, tio, kio malhelpis ilin eniri la landon, estas precize tio, kio malhelpas nin eniri la landon. Kaj, kiel mi diris hieraŭ vespere, ni laŭ rajto tute ne apartenas ĉi tien, ĉar ni ne devus esti en la mondo. Same kiel Izrael tute ne devus resti en la dezerto dum kvardek jaroj, tiel ankaŭ ni tute ne devus resti ĉi tie en ĉi tiu dezerto. Aŭskultu:—

TAM1897 Q1 29.12Ne estis la volo de Dio, ke Izrael vagadu kvardek jarojn en la dezerto; Li deziris konduki ilin rekte al la lando Kanaana, kaj establi ilin tie kiel sanktan, feliĉan popolon. Sed “ili ne povis eniri pro nekredemo.” Pro ilia defalo kaj apostateco ili pereis en la dezerto, kaj aliaj estis levitaj por eniri la promesitan landon. Simile, ne estis la volo de Dio, ke la alveno de Kristo estu tiel longe prokrastita, kaj ke lia popolo restu tiom da jaroj en ĉi tiu mondo de peko kaj malĝojo. Sed nekredemo apartigis ilin de Dio. Ĉar ili rifuzis fari la laboron, kiun Li destinis al ili, aliaj estis levitaj por proklami la mesaĝon. En kompato al la mondo, Jesuo prokrastas sian alvenon, por ke pekuloj havu oportunon aŭdi la averton, kaj trovu en li ŝirmejon antaŭ ol la kolero de Dio estos elverŝita.

TAM1897 Q1 29.13Ne estis la volo de Dio, ke la alveno de Kristo tiel longe prokrastiĝu, kaj ke lia popolo restu tiom da jaroj en ĉi tiu mondo de peko kaj malĝojo. Ho, ni respondecas pri tio. Ĉu ne tiel? Kie kuŝas la respondeco? Pri kio ni estas kulpaj?—Nekredemo. Sed kio estis en la koroj de Izrael, kio kaŭzis ilian nekredemon?—Egiptujo, Egiptujo, Egiptujo. Kio do estis en la koroj de tiuj homoj, kio kaŭzis tiun nekredemon kaj tiun sindetenon de Dio?—Egiptujo, tute same certe kiel Egiptujo iam faris tion tie. Spirite, tio, kio estas Egiptujo, estas la mondo, idolkulto, mallumo, nome nekredemo. La vorto “nekredemo” esprimas ĉion. Vi scias, ke la vorto mem “Egiptujo” estas simbolo de mallumo.

TAM1897 Q1 29.14Rigardu denove ĉi tiun pasaĵon:

TAM1897 Q1 29.15Se ĉiuj, kiuj laboris unuiĝe en la verko en 1844, estus ricevintaj la mesaĝon de la tria anĝelo kaj proklamintaj ĝin en la potenco de la Sankta Spirito, la Sinjoro estus potence aginta kun iliaj klopodoj.

TAM1897 Q1 29.16Kiel la Sinjoro potence agis kun iliaj klopodoj en la komenco de la verko, kio estas la kialo de la manko?—Manko de la Sankta Spirito. La sola manko estas la potenco de la Sankta Spirito. Tio estas, kio donas al ni la potencon, kaj kio faras la potencajn verkojn. Estas la Sankta Spirito; kaj se tiu estus ricevita, “inundo da lumo estus verŝita sur la mondon.”

TAM1897 Q1 29.17Jen kio estas dirita en la Apokalipso, la dek-oka ĉapitro; “Post tio mi vidis alian anĝelon, malsuprenirantan el la ĉielo, havantan grandan aŭtoritaton; kaj la tero lumiĝis per lia gloro.” Tio estas precize la sama, kio estas ĉi tie montrita. Kio retenas tiun inundon de lumo? Ĉu tiu inundo de lumo atendas ekbursti sur la mondon, ekde tiu tempo?—Jes. Kio retenis ĝin post 1844?—Nekredemo. Kio ĝin retenis ekde tiam?—Nekredemo. Ĉu do ne estas la tempo, ke ni trovu liberigon el la egipta sklaveco? Ho, pripensu tion! La mesaĝo estus proklamita en la potenco de la Sankta Spirito; la Sinjoro estus potence aginta per iliaj klopodoj; inundo da lumo estus verŝita sur la mondon; antaŭ jaroj la loĝantoj de la mondo estus avertitaj, la fina verko estus finita, kaj Kristo estus veninta por la elaĉeto de sia popolo! Ho, ni do ne plu prokrastu! Kial ni ne ricevos liberigon el Egiptujo, kaj el ĉio, kio estas implicita en la vorto,—spirita Egiptujo? La Sankta Spirito estu donita kaj alportu tiun potencan forton por labori por pekuloj; por ke tiu inundo da lumo prilumu la mondon; por ke la mondo estu avertita; por ke Kristo venu; por ke ni estu elaĉetitaj el ĉi tiu mondo de peko kaj malĝojo.

TAM1897 Q1 30.1Nun vi vidas la situacion ĝis nun. Egipta mallumo kaj sklaveco estis sur ni dum ĉiuj ĉi jaroj, tiel certe kiel ĝi estis sur Izrael post kiam ili transiris la Ruĝan Maron, kaj dum ili estis en la dezerto. Kaj Dio proponis nutri ankaŭ ĉi tiun popolon per pano el la ĉielo—pano, kiun Li povas aprobi, pano, kiun Li povas doni al ili, kiu kreos tian staton, ke Li povas beni ilin per ĉia spirita beno. Sed ĉi tie tiom da homoj ankoraŭ diras: Ho, nia animo abomenas ĉi tiun malpezan panon. Ni revenu al Egiptujo, kie ni povas havi cepojn, poreojn kaj ajlojn. Se tio estas saneca reformo, mi volas nenion el ĝi. Kie ni estis? Ĉu ni permesos al la Sinjoro nutri nin? Ĉu ni akceptos la manĝoliston de Dio? Aŭ ĉu ni sopiros la poreojn, cepojn kaj ajlojn, kaj la viandajn potojn de Egiptujo? Jen la demando.

TAM1897 Q1 30.2Vi nun konsentis, ke tia estas la situacio, ke la egipta sklaveco estas la kaŭzo de ĉio ĉi, kaj ke la nekredemo estas la kaŭzo de la egipta sklaveco. Vi konsentis, ke ni ne bezonas nun, kiel la aliaj ne bezonis, plu atendi por esti liberigitaj el la egipta sklaveco. Nun ni studos momenton, kiel tiu liberigo okazos; kaj la ŝlosilo de ĝi estas en ĉi tiuj vortoj: “kiuj observas la ordonojn de Dio kaj la fidon de Jesuo.”

TAM1897 Q1 30.3Ni turnu nin al la ordonoj de Dio, kaj rigardu ilin momenton, en la dudeka ĉapitro de Eliro. Se estus bezonata plia pruvo, ke ni ankoraŭ estas sub la influo de la egipta sklaveco, certe ĉi tiu afero estas la fina pruvo. Ĝis tre lastatempe, vi kaj mi neniam vidis kopion de la dek ordonoj, eldonitan de la Sepatagaj Adventistoj, kiu enhavis ĉiujn dek ordonojn. Mi mem neniam vidis tian ĝis tre lastatempe. Kaj tamen ni parolis pri la observado de la ordonoj; ni predikis al aliaj homoj pri la ordonoj; ni montris, kiel Romo ŝanĝis la ordonojn kaj preterlasis la kvaran kaj dividis la dekan, dum la tutan tempon ni mem, el niaj publikigitaj kopioj de la ordonoj, aŭ el tiuj, kiujn ni aĉetis kaj kiujn iu alia publikigis, mem preterlasis parton de la ordonoj.

TAM1897 Q1 30.4Dio parolis Sian leĝon el la ĉielo. Ĉu Li parolis pli ol apartenas al la dekalogo? Ĉu Li parolis tro multe? Ĉu Li parolis pli ol estis bezonate?—Ne; ĉar ĝi estis perfekta, kaj estis nenio aldonenda kiam Li ĉesis paroli. Nu do, ĉar nenio estis aldonenda kiam Li ĉesis paroli, ĉu Li komencis antaŭ ol necesis? Ĉar nenio estis aldonenda kiam Li ĉesis paroli, ĉu estas io antaŭ ol Li komencis paroli rekte al ni por nia bono? Alivorte, ĉu Li parolis unu vorton tro multe aŭ unu vorton tro malmulte?—Ne! ne! ne!

TAM1897 Q1 30.5Ni do vidu, kion Li diris. Jen ĝi estas: “Kaj Dio diris ĉiujn sekvantajn vortojn: … Ne ekzistu ĉe vi aliaj dioj antaŭ Mi.” Ĉu tie Li komencas? Ĉu Li komencas paroli per, “Ne ekzistu ĉe vi aliaj dioj antaŭ Mi”?—Ne. Ĉu vi komencis tie? Vi scias, ke jes. Nu, se Dio ne komencis tie, kaj vi kaj mi ja komencas tie, ĉu ni ne preterlasas ion, kion Li diris, kio ankaŭ estas esenca por nia bono? Kie Li komencis? Legu. “Kaj Dio diris ĉiujn sekvantajn vortojn: Mi estas la Eternulo, via Dio, kiu elkondukis vin el la lando Egipta, el la domo de sklaveco. Ne ekzistu ĉe vi aliaj dioj antaŭ Mi.”

TAM1897 Q1 30.6Ĉu vi ne vidas, ke ni preterlasis ĝuste tion, kio montras liberigon el la egipta sklaveco? Kaj kial ni preterlasis ĝin? Ho, ĉar ni konsideris, ke ni ne estis liberigitaj el Egiptujo,—kaj tio estas vera. Ni konsideris, ke ni neniam estis elirigitaj el la lando Egipta,—kaj pro nia nekredemo tio estas vera. Ni pensis, “ankoraŭ al neniu ni estis sklavoj.” Sed ni estis. Ni estis en sklaveco al ni mem, al la potenco de la peko—al spirita Egiptujo. Sed estas liberigo el la egipta sklaveco ĉi-vespere, kaj Dio vokas vin kaj min al tiu liberigo el la egipta sklaveco. Kaj Li diras al vi kaj al mi ĉi-vespere, per voĉo tondra kiel tiu de Sinaj, kun la savo de Jesuo Kristo en ĝi, “Mi estas la Eternulo, via Dio, kiu elkondukis vin el la lando Egipta, el la domo de sklaveco.” Ĉu vi eliros? Ĉu vi agnoskos, ke Li liberigis vin el la lando Egipta? el la domo de sklaveco? Se ne, kial ne?

TAM1897 Q1 30.7Niaj malamikoj ĵetas tion al ni,—Ho, tiuj ordonoj ne estas por mi. Mi neniam estis elirigita el Egiptujo. La malamikoj de la leĝo de Dio, la malamikoj de la savo de Dio, ĵetas tion al vi. Ili diris tion al mi—al ni ĉiuj—ke tiu leĝo ne devigas iun ajn krom la Judoj, ĉar neniu krom la Judoj iam estis liberigita el egipta sklaveco. Ili diras, Ho, vi ne bezonas prediki tion al mi, mi neniam estis elirigita el Egiptujo. Tio estas sufiĉe vera, kompreneble; sed tio ne estas ilia merito. Vi kaj mi devas stari firme kiel tiuj, kiuj estas elaĉetitaj el la egipta sklaveco, kaj respondi al tio per: Dank’ al la Sinjoro, mi estis elirigita el Egiptujo; kaj, mia kompatinda, mizera frato, se vi ne estos liberigita el Egiptujo, vi pereos en la korupto de Egiptujo.

TAM1897 Q1 30.8Kompreneble neniu povas observi tiun leĝon dum li estas en Egiptujo. Ili ne povis fari tion. Dio liberigis ilin el Egiptujo por ke ili povu observi la leĝon. Esti en Egiptujo estas esti en peko, kaj neniu homo povas observi la leĝon de Dio en peko; ĉar peko mem estas la transgreso de la leĝo. Kompreneble vi ne povas observi la ordonojn dum vi estas en Egiptujo. Vi ne povas; mi ne povas. Sed la Sinjoro liberigu nin, kaj tiam ni povos observi la ordonojn, kaj ne antaŭ tiam. La Sinjoro tion sufiĉe bone sciis; tial, kiam Li volis, ke Faraono liberigu la Izraelidojn, Li diris: “Permesu al Mia popolo iri, por ke ĝi faru servon al Mi.” Kompreneble ili ne povis servi Dion en Egiptujo. Li volis, ke ili estu liberigitaj, ne nur korpe, sed ankaŭ spirite. Kaj poste, kiam Li donis al ili Sian leĝon por observi, la unua afero, kiun Li diras al ili, estas: “Mi estas la Eternulo, via Dio, kiu elkondukis vin el la lando Egipta, el la domo de sklaveco”, por ke ili povu observi ĝin.

TAM1897 Q1 31.1Kia leĝo estas ĉi tiu entute?—Spirita leĝo. “ni scias, ke la leĝo estas spirita.” Kiu estas do la Egiptujo en la unua versiklo de la leĝo?—Ĝi estas la spirita Egiptujo. “la leĝo estas spirita.” La Egiptujo, do, nomita en la leĝo estas la spirita Egiptujo, kaj ĝi signifas por vi kaj mi liberigon el la spirita Egiptujo, kio estas liberigo el la sklaveco de la peko.

TAM1897 Q1 31.2S. H. Lane.—Ĉu vi pensas, ke ili estis spirite ekster Egiptujo dum iom da tempo?

TAM1897 Q1 31.3Estas malfacile diri. Moseo ĉiam estis, kompreneble; Kaleb ĉiam estis; Josuo ĉiam estis.

TAM1897 Q1 31.4E. J. Waggoner.—La sepdek pliaĝuloj vidis Dion.

TAM1897 Q1 31.5Jes; ili vidis Dion. Tamen, estas malfacile diri pri la popolo, ĉu ili estis ekster Egiptujo. Moseo ĉiam estis. Eĉ dum li estis en fizika Egiptujo, li spirite estis ekster ĝi. Kaleb kaj Josuo estis ĉiam spirite ekster Egiptujo. En la triumfa kanto ĉe la Ruĝa Maro, la tuta denominacio, mi pensis, estis spirite ekster Egiptujo, se ili estus firme tenintaj tion. Kiel diris la Sinjoro: Ho, se Mia popolo estus atentinta Mian voĉon kaj irinta laŭ Miaj leĝoj, tiam Mi rapide subigus iliajn malamikojn sub ilin. Sed kiam ilia fido estis provita, en la unua paŝo, kiun ili faris, kiam ili estis ĉe Mara, kie estis amara akvo, ili forĵetis sian fidon, kaj deziris, ke ili estu reen en Egiptujo. Kiam ni alfrontas amaran sperton, ĉu ni devus preni tion kiel pruvon, ke la Sinjoro forlasis nin?—Ne; danku la Sinjoron, ke tiu amara sperto estas por nia bono, kaj Dio kapablas transformi la amaron en dolĉecon.

TAM1897 Q1 31.6(Voĉo) Pardonu min, Frato Jones, sed jen versiklo—la dudek-sepa versiklo de la dek-unua ĉapitro de la Epistolo al la Hebreoj—kiu montras, ke Moseo ja forturniĝis de Egiptujo ĝuste tie en Egiptujo.

TAM1897 Q1 31.7Certe. Do, kvankam korpe en Egiptujo, li spirite estis ekster Egiptujo.

TAM1897 Q1 31.8E. J. Waggoner.—la elaĉetitoj de la Eternulo revenos kaj iros sur Cionon kun kantado.

TAM1897 Q1 31.9Jes: kaj se ili estus daŭre kantintaj la kanton de Moseo, kaj en la fido, per kiu ili tiam kantis ĝin, ili estus daŭre kantintaj enirante la landon. Kaj tion Dio volas, ke ni tenu en niaj mensoj. Li volas, ke ni direktu niajn korojn al tiu bona lando; kaj tiam, ĉar niaj koroj estos tie, la sopiro de niaj vivoj estos tie. Kaj tiam Dio povas baldaŭ plenigi niajn vivojn per la ĝojo de tiu benita lando. Kaj tio estas, Dio kun ni.

TAM1897 Q1 31.10Vi sufiĉe bone scias, ke eĉ nun, anstataŭ ke la koro estu en tiu lando, ĝi estas ĉi tie en ĉi tiu lando. Por iuj el niaj propraj homoj, peti personon apartiĝi de ĉi tiu lando ŝajnas kiel perfido. Peti personon apartiĝi de ĉi tiu lando, kaj iri en tiun landon, kaj ne okupiĝi pri la publikaj postenoj kaj la politiko de ĉi tiu nacio, ŝajnas al ili preskaŭ kiel trudado. La popolo estas en Egiptujo, sed Dio vokis ilin el Egiptujo, por ke ili direktu siajn korojn al la pli bona lando, loku ĉiujn siajn korinklinojn tie, kaj laboru por tiu lando per la tuta forto de sia estaĵo; por ke la riveretoj de ĝojo kaj gloro el tiu lando fluu en iliajn korojn; por ke la tuta mondo kaj la tuta universo sciu, ke Dio estas ilia Dio vere. Kiam tio estos farita, la laboro estos plenumita kaj la Sinjoro venos en tre mallonga tempo.

TAM1897 Q1 31.11Kiam la idoj de Izrael estis ĉe la Ruĝa Maro, la potenco de Dio tie manifestiĝis, mirigante la naciojn, tiel ke kiam la spionoj eniris la landon, Raĥab diris: La timo kaj la teruro pro vi estas sur la tuta lando, ĉar ni aŭdis, kion Dio faris por vi, kaj la koroj de la popolo fandiĝis. Tio estas vera. Alia penso pri la spirita Egiptujo: Estas skribite pri Jesuo: “El Egiptujo Mi vokis Mian filon.” Kial tio estas skribite pri Jesuo? Kial Jesuo iris en Egiptujon? Kial li estis portata en Egiptujon? Li povus esti eskapinta de la buĉado de la infanoj, kiuj estis mortigitaj en Bet-Leĥem, irante mallongan distancon for de tiu loko, kaj ne estus bezoninta iri preskaŭ tiel malproksimen kiel ĝis Egiptujo. Ne ĉiuj infanetoj en Palestino estis mortigitaj, kiam la dekreto de Herodo estis eldonita. Tio validis nur por Bet-Leĥem, ĝiaj ĉirkaŭaĵoj kaj ĝiaj antaŭurboj. Bet-Leĥem estis nur ses mejlojn for de Jerusalem, kaj la infanoj en Jerusalem ne estis mortigitaj; do la Sinjoro povus esti eskapinta, se oni estus forportinta lin dek aŭ dek du mejlojn for.

TAM1897 Q1 31.12Do kial li estis kondukita en Egiptujon?—Por ke plenumiĝu tio, kio estis skribita: “El Egiptujo Mi vokis Mian filon.” Li estis ni mem; vi mem kaj mi mem. Li estis ni mem; kaj kiel Dio renkontis Sian popolon en Egiptujo kaj elgvidis ilin, tiel nia Savanto venis tien, kie ni estas, kaj estis kiel ni estas, kaj estis vokita el Egiptujo, tiel montrante, ke kiu ajn volas esti kiel li estas, devas same eliri el Egiptujo. Li estis la Filo de Dio, kaj estis vokita el Egiptujo, tiel montrante, ke ĉiuj, kiuj volas esti filoj de Dio, devas ankaŭ eliri el Egiptujo; ĉar estas skribite pri ĉiuj same kiel pri li: “El Egiptujo Mi vokis Mian filon.” Ĉu vi estas filo de Dio? “El Egiptujo Mi vokis Mian filon.”

TAM1897 Q1 31.13Antaŭ nelonge ni vidis, ke ni devas esti elirigitaj el Egiptujo, por observi la ordonojn de Dio. Nun ni vidas, ke por sekvi Jesuon, ni devas esti vokitaj el Egiptujo. Observi la ordonojn de Dio postulas, ke ni estu elirigitaj el Egiptujo; fido al Jesuo same postulas, ke ni estu elirigitaj el Egiptujo. Kaj ambaŭ ĉi tiuj estas esprimitaj en Apokalipso 14:12: “kiuj observas la ordonojn de Dio kaj la fidon de Jesuo.”

TAM1897 Q1 32.1Tiel vi vidas, ke de la komenco ĝis la fino ekzistas spirita Egiptujo; kaj la tuta plano de savo estas simple liberigo el egipta sklaveco per la potenco de Dio; ĝi estas esti vokita el Egiptujo en la gloran liberecon de la filoj de Dio. Ĉu ni do eliros el Egiptujo, por ke ni vere servu la Sinjoron? Ĉu ni havos tion, por ke ni vere observu la ordonojn de Dio kaj la fidon de Jesuo? Kion ni faros? Ĉu ni foriros el ĉi tiu Konferenco en Egiptujo? Ĉu ni restos ĉe ĉi tiu Konferenco kaj restos en Egiptujo? Ho, ĉu ni ne estos tute liberigitaj el Egiptujo kaj ĉio, kio estas implicita en la vorto?

TAM1897 Q1 32.2Liberigo estas senpaga por ni, ĝi estas donita al ni. Ho, do, malfermiĝu ĉiu koro, ĉiu animo turniĝu al Dio, kaj serĉu Lin per konfesado de peko, por ke ni estu liberigitaj el mallumo; kaj tiel, antaŭ ol la Konferenco finiĝos, ni estu liberigitaj en la gloran lumon kaj liberecon de la filoj de Dio; ĉar, “El Egiptujo Mi vokis Mian filon.” Tion Li atendas. Ĉu ni igos Lin atendi? Kaj kiam tio venos, ĉi tiu vorto plenumiĝos; la mesaĝo de la tria anĝelo estos proklamita en la potenco de la Sankta Spirito; la Sinjoro forte agos kun niaj klopodoj; inundo da lumo estos verŝita sur la mondon; baldaŭ la loĝantoj de la mondo estos avertitaj; la fina verko estos finita; kaj Kristo venos por la elaĉeto de sia popolo. Ho, ni estas pli proksimaj al la tempo, kiam Dio nin liberigos, ol ni iam ajn sonĝis, mi pensas. La liberigo de Dio estas tiel proksima al ni! Ĉu ni eniros en la landon? Izrael malsukcesis, ĉar ili ne kredis. Ili ne vidis mirindaĵojn en Liaj promesoj. Tiuj promesoj nun estas por ni. Ili devas esti tiel realaj por vi kaj mi, kiel ili estis por Li, kiam Li donis ilin al Izrael, al kiu ili ne estis realaj.

TAM1897 Q1 32.3Vi scias, ke estas skribite:—

TAM1897 Q1 32.4Kaj mi vidis kvazaŭ vitran maron, miksitan kun fajro; kaj tiujn, kiuj venkis la beston kaj ĝian bildon kaj ĝian markon kaj la numeron de ĝia nomo, starantajn sur la vitra maro, havante harpojn de Dio. (laŭvorta traduko de KJV)

TAM1897 Q1 32.5Ho, sed la kanto de Moseo, la servanto de Dio, estis la kanto de liberigo el la egipta sklaveco; kaj tiuj, kiuj venkas la beston kaj lian nomon kaj lian bildon kaj la numeron de lia nomo,—el kio ili estas liberigitaj?—Ili estas liberigitaj el la egipta sklaveco, tiel certe kiel Moseo. Kaj ili kantas la kanton de Moseo, ĉar ankaŭ ili estas liberigitaj el la egipta sklaveco. La Biblio estas plena je tio. Spirite ni estis en Egiptujo, kaj ho, ke Dio liberigu nin el ĝi. Tiam ni kantos ĉi tiun kanton al la Sinjoro:—

TAM1897 Q1 32.6Mi kantos al la Eternulo, ĉar Li alte leviĝis; Ĉevalon kaj ĝian rajdanton Li ĵetis en la maron. Mia forto kaj glorkanto estas la Eternulo, Kaj Li estis por mi savo. Li estas mia Dio, kaj mi pretigos al Li loĝejon. (laŭvorta traduko de KJV)

TAM1897 Q1 32.7Ĉu vi volas? Ĉu vi volas? Mi loĝos inter ili, kaj Mi iros inter ili; kaj Mi estos ilia Dio, kaj ili estos Mia popolo.

TAM1897 Q1 32.8Tial Eliru el inter ili, kaj estu apartaj, diras la Eternulo, Kaj ne tuŝu malpuraĵon; Kaj Mi vin akceptos, Kaj Mi estos por vi Patro, Kaj vi estos Miaj filoj kaj filinoj, diras la Eternulo Plejpotenca.

TAM1897 Q1 32.9Sed, “El Egiptujo Mi vokis Mian filon.”

TAM1897 Q1 32.10[Li estas] La Dio de mia patro, kaj mi Lin altigos. La Eternulo estas viro de milito, Eternulo estas Lia nomo. La ĉarojn de Faraono kaj lian militistaron Li ĵetis en la maron; Kaj liaj elektitaj militestroj dronis en la Ruĝa Maro. Abismoj ilin kovris; Ili falis en la profundojn kiel ŝtono. Via dekstra mano, ho Eternulo, estas glora per forto, Via dekstra mano, ho Eternulo, disbatas malamikon. Per Via granda majesto Vi frakasas Viajn kontraŭulojn; Vi sendas Vian koleron, kaj ĝi forbruligas ilin kiel pajlon. De Via kolera blovo montiĝis akvo, Amasigite stariĝis fluaĵo, Densiĝis abismoj en la mezo de la maro. La malamiko diris: Mi persekutos, Mi atingos, mi dividos militakiron; Satiĝos de ili mia animo; Mi eltiros mian glavon, ekstermos ilin mia mano. Vi blovis per Via spirito, kaj ilin kovris la maro; Kiel plumbo ili iris al fundo en la akvo potenca. Kiu estas kiel Vi inter la dioj, ho Eternulo? Kiu estas kiel Vi, majesta en sankteco, Timinda kaj laŭdinda, faranta miraklojn? Vi etendis Vian dekstran manon, Kaj ilin englutis la tero. Vi kondukis kun Via favorkoreco tiun popolon, kiun Vi liberigis.

TAM1897 Q1 32.11Jen kio estas dirita: “Vi kondukis … tiun popolon, kiun Vi liberigis.” Ĉu Li elaĉetis vin? Elaĉetita de kio?—Elaĉetita de la peko. Kaj peko estas la spirita Egiptujo.

TAM1897 Q1 32.12Vi kondukis ĝin per Via forto al Via sankta loĝejo. [Li tion faru.] Aŭdis popoloj kaj ektremis.

TAM1897 Q1 32.13Venis la tempo kanti la kanton de Moseo. Ĉu ni kantos ĝin? Sed ni ne kantos ĝin en Egiptujo. Vi ne povas kanti ĝin, se vi estas en Egiptujo, ĉar ili ne povis kanti ĝin, ĝis ili estis liberigitaj el Egiptujo.

TAM1897 Q1 32.14Aŭdis popoloj kaj ektremis; Teruro atakis la loĝantojn de Filiŝtujo. Tiam ektimis la ĉefoj de Edom; La potenculojn de Moab atakis tremo; Perdis la kuraĝon ĉiuj loĝantoj de Kanaan. Falas sur ilin timo kaj teruro pro la grandeco de Via brako; Ili mutiĝas kiel ŝtono, ĝis pasas Via popolo, ho Eternulo, Ĝis pasas la popolo, kiun Vi akiris. Vi venigos ilin.

TAM1897 Q1 32.15Kiu estos la alportito? Kion vi diras? Kiu estos la alportito de la Sinjoro en Lian loĝejon? Ĉu vi? Ĉu vi estas ekster Egiptujo? “El Egiptujo Mi vokis Mian filon.” Vi “plantos ilin Sur la monto de Via heredo, Sur la loko, ho Eternulo, kiun Vi faris Via sidejo.” Tiam ni loĝos tie kun la Sinjoro, kaj tiel ni ĉiam estos kun la Sinjoro.

TAM1897 Q1 33.1En la sanktejo, ho Sinjoro, kiun pretigis Viaj manoj. La Eternulo reĝos ĉiam kaj eterne. Ĉar la ĉevaloj de Faraono kun liaj ĉaroj kaj rajdantoj eniĝis en la maron, kaj la Eternulo turnis sur ilin la akvon de la maro; sed la Izraelidoj iris sur seka tero tra la mezo de la maro. Mirjam, la profetino, fratino de Aaron, prenis tamburinon en sian manon, kaj ĉiuj virinoj eliris post ŝi kun tamburinoj kaj dancante. Kaj Mirjam antaŭkantis al ili: Kantu al la Eternulo, ĉar Li alte leviĝis; Ĉevalon kaj ĝian rajdanton Li ĵetis en la maron.

TAM1897 Q1 33.2“El Egiptujo Mi vin vokis,” diras la Sinjoro, kaj el Egiptujo ni venis. Nun Li diras: Mi estas via Dio, kaj vi estas Mia popolo. “Mi estas la Eternulo, via Dio, kiu elkondukis vin el la lando Egipta, el la domo de sklaveco”; kaj, “El Egiptujo Mi vokis Mian filon.” Kaj jen kion tio signifas hodiaŭ, kiam estas dirite: Jen ili, jen ili “JEN ILI, kiuj observas la ordonojn de Dio, kaj la fidon de Jesuo.”

TAM1897 Q1 33.3La kongregacio kantas:—