بیرون از بابل و مصر

TAM1897 Q1 45.8موعظهٔ ایرادشده در عصر دوشنبه، ۱۵ مارس ۱۸۹۷ چاپ‌شده در بولتن کنفرانس عمومی، سه‌ماهه اول، ۱۸۹۷، جلد ۲، شماره ۱، صفحات ۴۵-۵۴.

TAM1897 Q1 45.9در درس دیشب ما به نقطه‌ای در تاریخ یهودا رسیدیم که در آن مصیبت‌ها از آشور همچون سیلی سرزمین را فرا گرفته بود. آنها می‌خواستند از آن رهایی یابند، و خداوند آنها را می‌خواند تا با تمام قلب خود او را بطلبند تا او آنها را نجات بخشد. آنها با تشکیل ائتلاف و اتحاد با مصر می‌کوشیدند تا خود را نجات دهند.

TAM1897 Q1 45.10این وضعیت تا زمانی ادامه یافت که به نقطه‌ای در زندگی حزقیا رسیدند که هرگونه کمک از مصر به طور کامل قطع شد، نه به این دلیل که او چنین می‌خواست، بلکه به این دلیل که چنین بود. پادشاه آشور از بین اورشلیم و دریای مدیترانه عبور کرده و خود را بین ارتش‌های مصر و اورشلیم قرار داده بود تا نیروهای یهودا و مصر را از اتحاد با یکدیگر بازدارد. آنگاه می‌توانست هر یک از آنها را به تنهایی شکست دهد.

TAM1897 Q1 45.11اولین باری که سنحاریب به اورشلیم حمله کرد، همین کار را انجام داد، و حزقیا چنان مقصر بود که در کتاب مقدس نوشته شده است که او به پیش پادشاه آشور رفت و گفت: «خطا کردم. از من برگرد و آنچه راکه بر من بگذاری، ادا خواهم کرد.» و پادشاه آشور سی وزنه طلا و سیصد وزنه نقره بر او تحمیل کرد، و حزقیا مجبور شد تا برای پرداخت این باج، خانه خدا را غارت کند.

TAM1897 Q1 45.12علت این مصیبت آن بود که مردم عقرون علیه مردم آشور شورش کرده بودند؛ اما پادشاه عقرون به پادشاه آشور وفادار بود و به مردم در شورششان نپیوست. سپس مردم او را به زور به اسارت درآورده و به اورشلیم بردند و برای نگهداری امن به حزقیا سپردند. حزقیا نیز او را پذیرفت. حزقیا چنان با شورش آنها علیه پادشاه آشور همدردی می‌کرد که حاضر بود تا این حد در آن شریک شود.

TAM1897 Q1 45.13پادشاه آشور آمد و عقرون را تصرف کرد. سپس روانهٔ اورشلیم شد تا پادشاه عقرون را بیاورد و او را دوباره بر تختش در عقرون بنشاند. حزقیا شهر را مستحکم کرد و سنگرها و تمام دفاعیات لازم را ساخت؛ اما این کار بی‌نتیجه ماند و آنها را نجات نداد؛ زیرا خدا نمی‌توانست به این طریق آنها را نجات دهد. روایت سنحاریب از آن کارزار و همچنین روایت کتاب مقدس را خواهم خواند. این دو روایت در «امپراتوری‌های کتاب مقدس»، صفحه ۳۲۲ و سه صفحه بعد، در هم تنیده شده‌اند. خواندن را از پاراگراف ۱۵ آغاز می‌کنم. سنحاریب می‌گوید که چگونه مردم عقرون شورش کرده بودند و پادشاهشان را گرفته و زندانی کرده بودند. او می‌گوید:—

TAM1897 Q1 46.1کاهنان ارشد، نجیب‌زادگان و مردم عقرون، که پادیا، پادشاهشان را (که به آیین و پرستش آشور وفادار بود)، در زنجیرهای آهنی بسته بودند؛ و او را به حزقیا، پادشاه یهودا، سپرده بودند؛ و در حق معبود با خصومت رفتار کرده بودند؛ این مردان اکنون در دل‌هایشان هراسان بودند.

TAM1897 Q1 46.2و او بر آن شهر مسلط شد و می‌افزاید: «حزقیا، پادشاه یهودا، زیر یوغ من نرفت.» سپس کتاب مقدس می‌گوید: از این رو «سنحاریب، پادشاه آشور بر تمامی شهرهای حصاردار یهودا برآمده، آنها را تسخیر نمود.» سپس سنحاریب می‌گوید:—

TAM1897 Q1 46.3چهل و شش شهر از آن شهرها، که دژهای مستحکم بودند، و شهرهای قلمروشان که بی‌شمار بودند، با ماشین‌آلات جنگی، محاصره کردم، تصرف کردم، غارت کردم و به غنیمت شمردم.... دویست هزار و صد و پنجاه نفر، کوچک و بزرگ، زن و مرد، اسب، مادیان، خر، شتر، گاو و گوسفند بی‌شمار، از میان آنها با خود بردم و به عنوان غنیمت تقسیم کردم.

TAM1897 Q1 46.4سپس کتاب مقدس می‌گوید:—

TAM1897 Q1 46.5و چون حزقیا دید که سنخاریب آمده است و قصد مقاتله با اورشلیم دارد، آنگاه باسرداران و شجاعان خود مشورت کرد که آب چشمه های بیرون شهر را مسدود نماید. پس اورااعانت کردند. و خلق بسیاری جمع شده، همه چشمه‌ها و نهری را که از میان زمین جاری بودمسدود کردند، و گفتند: «چرا باید پادشاهان آشور بیایند و آب فراوان بیابند؟» پس خویشتن را تقویت داده، تمامی حصار را که شکسته بود، تعمیر نمود و آن را تا برجها بلند نمود و حصاردیگری بیرون آن بنا کرد و ملو را در شهر داودمستحکم نمود و اسلحه‌ها و سپرهای بسیاری ساخت.

TAM1897 Q1 46.6اکنون سنحاریب می‌گوید:—

TAM1897 Q1 46.7خودش [حزقیا] را، مانند پرنده‌ای در قفس، در درون اورشلیم، شهر سلطنتی‌اش، زندانی کردم: من در برابر او برج‌های محاصره ساختم (زیرا او فرمان داده بود تا استحکامات دروازه بزرگ شهرش را نوسازی کنند).

TAM1897 Q1 46.8و اکنون کتاب مقدس می‌گوید:—

TAM1897 Q1 46.9و سرداران جنگی بر قوم گماشت وایشان را در جای وسیع نزد دروازه شهر جمع کرده، سخنان دلاویز به ایشان گفت که «دلیر وقوی باشید! و از پادشاه آشور و تمامی جمیعتی که با وی هستند، ترسان و هراسان مشوید! زیرا آنکه با ماست از آنکه با وی است قوی تر می‌باشد. با او بازوی بشری است و با ما یهوه خدای مااست تا ما را نصرت دهد و در جنگهای ما جنگ کند.» پس قوم بر سخنان حزقیا پادشاه یهودااعتماد نمودند.

TAM1897 Q1 46.10همه اینها به اندازه کافی درست بود، اگر فقط او در این امر بی‌گناه می‌بود؛ اما از آنجا که پادیا، پادشاه عقرون، در آن لحظه در زندان اورشلیم بود، خداوند نمی‌توانست از مسیر دفاع از شهر که حزقیا در پیش گرفته بود، حمایت کند. در نتیجه سنحاریب می‌گوید:—

TAM1897 Q1 46.11خود حزقیا از هراس نکوهش جلال من مغلوب شد؛ و اوربی و سپاهیان خودش و سایر سپاهیانی که او آنها را به اورشلیم، شهر سلطنتی‌اش، وارد کرده بود.

TAM1897 Q1 46.12سپس کتاب مقدس می‌گوید:—

TAM1897 Q1 46.13پس پادشاه آشور سیصد وزنه نقره و سی وزنه طلا بر حزقیاپادشاه یهودا گذاشت. و حزقیا تمامی نقره‌ای را که در خانه خداوند و در خزانه های خانه پادشاه یافت شد، داد. در آن وقت حزقیا طلارا از درهای هیکل خداوند و از ستونهایی که حزقیا، پادشاه یهودا آنها را به طلا پوشانیده بودکنده، آن را به پادشاه آشور داد.

TAM1897 Q1 46.14و دربارهٔ این، سنحاریب می‌گوید:—

TAM1897 Q1 46.15به خراج سالانه‌ای که قبلاً پرداخت می‌شد، خراج اتحادِ سروری خود را نیز افزودم و آن را بر او تحمیل کردم.... کارگران، سربازان و بنّایانی که او برای استحکام اورشلیم، شهر سلطنتی‌اش، در آن گردآورده بود، اکنون خراج می‌بردند. با سی وزنه طلا، هشتصد وزنه نقره؛ پارچه‌های بافته شده، ارغوانی، گلدوزی‌شده؛ سنگ‌های قیمتی درشت؛ تختخواب‌های عاج، تخت‌های متحرک عاج، پوست گاومیش‌ها، چوب دان، چوب کو، گنجینه‌ای بزرگ از هر نوع؛ و دخترانش، خواجه‌سرایان کاخش، نوازندگان مرد و نوازندگان زن را به نینوا، شهر سلطنتی‌ام، به دنبال من فرستاد. و برای پرداخت باج و ادای احترام، فرستاده‌اش را فرستاد. شهرهایی را که غارت کرده بودم، از قلمرو او جدا کردم و به میتینتی، پادشاه اشدود، پادیا، پادشاه عقرون، و زیلی-بل، پادشاه غزه، دادم. پادشاهی او را کوچک کردم.

TAM1897 Q1 46.16این تمام داستان آن آیه در کتاب مقدس است که در آن آمده است حزقیا برای پادشاه آشور پیام فرستاد و گفت: «خطا کردم. از من برگرد و آنچه راکه بر من بگذاری، ادا خواهم کرد.»

TAM1897 Q1 46.17مدتی پس از این، حزقیا سفیرانی را به مصر فرستاد و مصر با حزقیا متحد شد و سپاهی را اعزام کرد. سنحاریب به موقع از این موضوع باخبر شد و سپاهش را بین مصر و اورشلیم مستقر کرد. سپس ابتدا فراخوانی برای تسلیم به حزقیا در اورشلیم فرستاد و گفت تا زمانی که او از مصر بازگردد صبر کنند، و او خواهد آمد و همه آنها را به اسارت به سرزمینی مانند سرزمین خودشان خواهد برد که به اندازه سرزمین آنها خوب باشد. اما حزقیا به آنها گفت که اصلاً پاسخی ندهند، و آن مرد به لاکیش بازگشت و دید که پادشاه به لبنه رفته است و آنها در آنجا به او گزارش دادند.

TAM1897 Q1 46.18سپس سنحاریب شنید که لشکریان مصر در راهند، و بار دیگر نامه‌ای به اورشلیم فرستاد و در آن نوشت که او چه می‌تواند بکند و خداوند چه نمی‌تواند بکند؛ و اینکه حزقیا نباید به خداوند تکیه کند، زیرا خداوند نمی‌تواند آنها را از دست او نجات دهد؛ و اینکه وقتی کارش با پادشاه مصر تمام شد، به آنجا خواهد آمد و اورشلیم باید پیامدهای آن را بپذیرد.

TAM1897 Q1 46.19تا آن زمان، حزقیا آموخته بود که به خداوند اعتماد کند؛ زیرا کسی دیگر برای اعتماد کردن نداشت. او در نهایت مجبور شد به خداوند اعتماد کند. بنابراین به معبد رفت، نامه سنحاریب را پیش خداوند گذاشت و به او گفت: «اینک این نامه است؛ ما دیگر کاری از دستمان برنمی‌آید. ای خداوند، خود از ما حمایت کن.» و خداوند چنین کرد. در آن شب، سپاهیان سنحاریب کشته شدند و او به نینوا بازگشت. بنابراین در نهایت، به واسطهٔ تمام این سختی‌ها، این بلاهایی که بر سرشان آمده بود، و آنها را چنان کاملاً محاصره کرده بود که نه از مصر و نه از هیچ جای دیگر کمکی نداشتند، به همان جایی رسیدند که خداوند از ابتدا می‌خواست—به جایی که می‌توانست آنها را نجات دهد.

TAM1897 Q1 47.1اگر آنها فقط همان‌طور که آن زمان کردند، همیشه بر خداوند تکیه می‌کردند، خداوند نیز همیشه آنچه را که آن زمان برایشان انجام داد، انجام می‌داد. آنها هرگز تحت سلطه آشور قرار نمی‌گرفتند و هیچ ارتباطی با مصر نمی‌داشتند. هرگز غارت نمی‌شدند و به اسارت برده نمی‌شدند. آنها همیشه به‌عنوان قوم و پادشاهی خداوند، به‌تنهایی زندگی می‌کردند و در شمار ملت‌ها شمرده نمی‌شدند.

TAM1897 Q1 47.2لازم نیست تاریخ یهودا را به تفصیل دنبال کنم. این تاریخِ ده قبیله است که دوباره تکرار می‌شود. این فقط تکرار تاریخی است که دیشب به آن اشاره کردیم، تا زمانی که به جایی برسیم که خداوند پیامبرش را به سوی صدقیا، آخرین پادشاه، فرستاد و گفت: «عمامه را دور کن و تاج را بردار. چنین نخواهدماند. آنچه را که پست است بلند نما و آنچه را که بلند است پست کن. و من آن را سرنگون، سرنگون، سرنگون خواهم ساخت. و این دیگرواقع نخواهد شد تا آنکس بیاید که حق اومی باشد. و من آن را به وی عطا خواهم نمود.»

TAM1897 Q1 47.3کمی پس از آن، تمام مردم به اسارت به بابل برده شدند، به استثنای فقیرترین افراد سرزمین که هیچ‌چیز نداشتند. آنها در سرزمین باقی ماندند تا هر طور که می‌خواستند بر آن مسلط شوند. بنابراین، در آن زمان فقر و بی‌چیزی یک موهبت بود؛ و این برای درک تمام مردمی که اکنون بر روی زمین زندگی می‌کنند، نوشته شده است. اکنون ثروتمند بودن و مالک املاک بزرگ بودن برکت نیست. و روزگاری نزدیک است که در آن، فقرا و کسانی که هیچ‌چیز ندارند، در این دنیا در بهترین وضعیت خواهند بود. این وضعیتی بود که هنگام ویرانی اورشلیم در آن روزگار حاکم بود، و مردم یا به اسارت به بابل برده شدند یا کشته شدند.

TAM1897 Q1 47.4در آن زمان کسانی که چیزی نداشتند می‌توانستند در هر جای سرزمین خانه‌هایی داشته باشند؛ زیرا تمام سرزمین برای خودشان بود. همهٔ دیگران به اسارت برده شدند. و این بار نیز چنین خواهد شد. کسانی که به دارایی‌های این دنیا چسبیده‌اند، کسانی که می‌خواهند ثروتمند شوند، به واسطهٔ ثروت‌هایشان به اسارت برده خواهند شد و همراه با تمام دنیا هلاک خواهند گشت. آنگاه کسانی که در مال و منال این دنیا فقیرند و هیچ ندارند، زیرا همه چیز خود را وقف راه خدا کرده‌اند، در سرزمین خداوند ساکن خواهند شد، در زمانی که همه ساکنان سرزمین‌های زمینی به اسارت برده می‌شوند و تمام زمین ویران می‌گردد.

TAM1897 Q1 47.5این روایتِ ارتداد و نابودی اسرائیل بیهوده نوشته نشده است. کتاب هوشع و نبوت‌هایی که دیشب به آنها اشاره شد، بیهوده نوشته نشده‌اند. باب هشتم اشعیا بیهوده نوشته نشده است. این کلمات برای ما نوشته شده‌اند و ما باید در زمان خود به آنها توجه کنیم.

TAM1897 Q1 47.6اکنون به روزهای پایانی یهودا می‌رسیم. کتاب‌های ارمیا و حزقیال را بخوانید. این کتاب‌ها برای ادونتیست‌های روز هفتم، حقیقتِ حاضرِ امروز هستند، همان‌قدر که کتاب مکاشفه حقیقتِ حاضر است. کتاب‌های ارمیا و حزقیال برای ما نوشته شده‌اند، کسانی که پایان دنیا بر ما فرا رسیده است، زیرا این کتاب‌ها در روزگاری نوشته شدند که پایان یهودا فرا رسیده بود؛ و ویرانی اورشلیم و زمان‌هایی که با آن همراه بود، صرفاً به این منظور ثبت شده‌اند که دورانی را که پایان دنیا و ویرانی آن نزدیک است به تمام مردم جهان نشان دهند، و آن‌ها را در مورد رویدادهای همراه آن و مصائبی که با آن همراه خواهد بود، هشدار دهند.

TAM1897 Q1 47.7اسرائیل برخلاف اعتراض خداوند، پادشاهی را برگزید. هنگامی که از یکدیگر جدا شدند، ده قبیله به نقطه‌ای رسیدند که مجبور شدند بگویند: «ما پادشاه نداریم». و خداوند گفت: «من پادشاه شما خواهم بود». آنها بار دیگر گفتند: «نه؛ ما باید پادشاهی داشته باشیم». و آنها پادشاه دیگری برگزیدند، و آن آخرینشان بود. سپس دیگر نه پادشاه داشتند و نه پادشاهی؛ بلکه اسیر شدند و برای همیشه گم شدند، زیرا خداوند را به پادشاهی خود نپذیرفتند.

TAM1897 Q1 47.8یهودا هنوز مدتی دوام آورد، و سپس آنچه لحظاتی پیش خواندیم فرا رسید — «عمامه را دور کن و تاج را بردار.» یهودا دیگر نمی‌تواند پادشاهی داشته باشد. او مجبور است بگوید: «ما پادشاه نداریم.» او باید به اسارت بابل برود. مردم و قبایل، به‌عنوان یک قوم، دیگر پادشاهی نداشتند تا پادشاه حقیقی‌شان بیاید، کسی که حق سلطنت و فرمانروایی دارد؛ و حتی آنگاه نیز آنها چنان مصمم بودند، چنان از همان روحی پر بودند که در روزگار شاول خدا را رد کرده بود، که نمی‌خواستند خداوند بر آنها فرمانروایی کند؛ او را رد کردند و پادشاهی از این دنیا را برگزیدند—«غیر از قیصر پادشاهی نداریم.»

TAM1897 Q1 47.9همهٔ این‌ها یک داستان است. وقتی آنها خدا را رد کردند، این کار را برخلاف اعتراض او انجام دادند و پادشاهی را برگزیدند که نامش شاول بود. خداوند در این کار، ردِ عیسی، پادشاهشان، از سوی آنها و انتخاب قیصر و باراباس را دید. ردِ مسیح و انتخاب قیصر از سوی آنها، تنها منطق قطعی ردِ خدا و انتخاب شاول از سوی آنها بود. وقتی آنها او را رد کردند و شاول را برگزیدند، خداوند می‌دانست که آنها او را رد کرده و قیصر را انتخاب خواهند کرد. و آخرین گام در اولین گام نهفته بود.

TAM1897 Q1 47.10به همین دلیل خداوند گفت: «ای سموئیل، تو را رد نمی‌کنند، بلکه مرا رد می‌کنند تا بر آنها حکومت نکنم.» و این برای ادونتیست‌های روز هفتم همین معنا را دارد. خدا می‌خواهد حاکم قوم خود باشد، او می‌خواهد پادشاه قوم خود باشد. آیا او چنین خواهد بود؟ آیا پادشاهی او کافی خواهد بود؟ آیا حکومت او برای قومش کافی خواهد بود؟ این همان پرسشی است که اکنون مطرح است، همان‌طور که آن زمان مطرح بود. آن زمان برایشان کافی نبود؛ زیرا با تمام قلب تسلیم او نشدند. آنها به تشریفات‌گرایی روی آوردند و چنان شبیه جهان شدند که به بت‌پرستی جهان گرفتار آمدند. آنها باید مانند سایر بت‌پرستان، پادشاهی می‌داشتند. و امروز نیز همین داستان تکرار می‌شود. اگر خدا برای ادونتیست‌های روز هفتم حاکم کافی نیست، به این دلیل است که آنها با تمام قلب به او ایمان نمی‌آورند. این به آن دلیل است که آنها آنقدر شبیه مشرکان شده‌اند که باید یک حکومت مشرکانه و قدرت مشرکانه داشته باشند تا از خودشان در برابر خودشان محافظت کنند و بر خودشان حکومت کنند. ای ادونتیست‌های روز هفتم، امروز به کلام خداوند گوش فرا دهید: «من پادشاه تو خواهم بود.»

TAM1897 Q1 48.1یهودا، همان‌طور که لحظاتی پیش گفتم، به اسارت به بابل برده شد و تنها تعداد کمی از فقیرترین افراد در آن سرزمین باقی ماندند. آنها باید همانجا می‌ماندند. اما داوطلبانه به مصر رفتند. بار دیگر برخلاف اعتراض خداوند، به مصر رفتند. بدین ترتیب تمام قوم خداوند در میان مشرکان، در بابل و مصر پراکنده شدند. و از آن زمان به بعد، کتب مقدس همواره از رهایی قوم او از بابل و مصر سخن می‌گویند؛ و امروزه نیز چنین است.

TAM1897 Q1 48.2امروز، کلام این است: «ای قوم من از میان او بیرون آیید، مبادادر گناهانش شریک شده، از بلاهایش بهره‌مندشوید.» آن بابل است. و در باب یازدهم کتاب مکاشفه، از چیزی سخن می‌گوید که «از نظر روحانی مصر نامیده می‌شود»؛ و کسانی که بر وحش، و بر صورتش، و بر نشانش، و بر عدد نامش پیروز می‌شوند، «سرود موسی» را می‌خوانند — نه چیزی شبیه آن — بلکه «سرود موسی، بنده‌ی خدا». سرود موسی چه بود؟—سرود رهایی از مصر. پس، هنگامی که کسانی که بر وحش، و بر صورتش، و بر نشانش، و بر عدد نامش پیروز می‌شوند، سرود موسی را می‌خوانند، به این دلیل است که آنها از مصر رهایی یافته‌اند. زیرا، امروز، و تا پایان جهان، «ازمصر پسر خود را خواندم.» امروز یک بابل و یک مصر وجود دارد. امروز قوم خدا در بابل و در مصر هستند. و امروز خداوند می‌خواند: «ای قوم من از میان او بیرون آیید»؛ و «پسر خود را از مصر خواندم.»

TAM1897 Q1 48.3بار دیگر به آن بنگرید: نمرود کجا بود؟—او در بابل بود و بر قلمرو بابل حکومت می‌کرد. ابراهیم کجا بود؟—او در سرزمینی بود که تحت حکومت پادشاهی بنیان‌گذاری‌شده توسط نمرود قرار داشت. اما خدا او را از آن سرزمین فراخواند. آن سرزمین هم از نظر روحانی و هم از نظر جسمانی بابل بود. و افزون بر این: نمرود پسر کوش بود، و کوش پسر حام بود، و مصر سرزمین حام است. بنابراین در نمرود هم مصر و هم بابل وجود داشت. و هنگامی که خدا ابراهیم را خواند، او را هم از مصر و هم از بابل فراخواند. و «اگر شما ازآن مسیح می‌باشید، هرآینه نسل ابراهیم وبرحسب وعده، وارث هستید.» و شما نیز هم از مصر و هم از بابل فراخوانده شده‌اید.

TAM1897 Q1 48.4ای کاش همه ما به مطالعه کتاب مقدس و خواندن آن برای درک گفته‌هایش، و معانی روحانی نهفته در آن بپردازیم. آنگاه کل کتاب مقدس، از آیه اول تا آخر، برای هر یک از ما چیزی زنده و درخشان خواهد بود.

TAM1897 Q1 48.5سپس ما اسرائیل را در مصر یافتیم، و خداوند بار دیگر آنها را از مصر بیرون خواند. آنگاه آنها خداوند را رد کردند و سرانجام به اسارت در بابل رفتند و دوباره به مصر بازگشتند. و هنگامی که عیسی آمد، آنها او را رد کردند و قیصر را برگزیدند. سپس کلیسای مسیحی ظهور کرد و ارتداد کلیسا بابلی دیگر پدید آورد، و خدا مردم را از آن بابل فراخواند. در زمان اصلاحات مذهبی، او آنها را فراخواند تا از آن بابل بیرون آیند. سپس پروتستانتیسم، مسیحیت اصلاح‌شده، ظهور کرد و آن نیز مرتد شد و اکنون تصویری برای وحش می‌سازد که بار دیگر بابل، مادر و دخترانش، را به حکومت‌های جهان پیوند می‌دهد. و هنوز هم خدا می‌خواند: از بابل بیرون آیید، «ای قوم من از میان او بیرون آیید.»

TAM1897 Q1 48.6فلسفه‌ای که موجب ارتداد در کلیسای مسیحیت شد؛ آن تعلیم دروغین و بت‌پرستانه که به مدارس مسیحی راه یافت و باعث ارتداد گردید، از مصر نشأت گرفت. آن فلسفه مصری مدارس مسیحی را منحرف کرد، موجب ارتداد شد و کلیسای روم را بنا نهاد، که امروز هم بابل و هم مصر است. و بدین ترتیب است که امروز در حقیقت زنده و حاضر، خداوند قوم خود را هم از بابل و هم از مصر بیرون می‌خواند.

TAM1897 Q1 48.7اما خداوند همه را می‌خواهد. او می‌خواهد بر همه حکومت کند. او می‌خواهد پادشاهی‌اش بر همه باشد. او می‌خواهد در کلیسا چنین باشد؛ او می‌خواهد در مدرسه چنین باشد؛ او می‌خواهد در مؤسسات نشر چنین باشد؛ او می‌خواهد در هر جایی که نام او برده می‌شود، چنین باشد. آیا اجازه می‌دهید که این‌گونه باشد؟

TAM1897 Q1 48.8اگر چنین است، شما، هر یک برای خود، باید با واگذاری جایگاه کامل در قلب خود به خداوند آغاز کنید. بگذارید آن پادشاه در قلمرو خود، در پادشاهی روحانی‌اش، حکومت کند. این پادشاهی و سلطنت باید چنان کامل و مطلق باشد که شما هیچ پادشاه و حاکمی جز خدا و هیچ قانونی جز قانون خدا را نشناسید.

TAM1897 Q1 48.9آنگاه، و نه پیش از آن، از مصر و بابل رهایی خواهیم یافت. و آنگاه، پس از آنکه به این ترتیب از مصر و بابل رهایی یافتیم، می‌توان حقیقتاً گفت، و آنگاه خداوند به تمام کائنات خواهد گفت: «در اینجاست … که احکام خدا و ایمان عیسی را حفظ می‌نمایند»—نه کسانی که تمام تلاش خود را کردند—بلکه این گواهی خدا در پیشگاه کائنات خواهد بود، که به مردمی روی زمین اشاره می‌کند که احکام خدا و ایمان عیسی را نگه می‌دارند. آن زمان نزدیک است، و خدا در حال فراخواندن مردمی از بابل و مصر است تا این امر محقق شود، و تا گواهی دهد که: «این مردمی هستند که اجازه می‌دهند من بر آنها حکومت کنم، و به حاکم، قانون و دولتی جز دولت خدا نیازی ندارند.»

TAM1897 Q1 48.10اکنون فقط یک نگاه دیگر به آن بیندازید. خدا انسان را با نخستینِ همهٔ فرمان‌ها آغاز کرد که با او حاضر بود و در او می‌زیست: «خداوندخدای خود را به تمامی دل و تمامی جان وتمامی خاطر و تمامی قوت خود محبت نما.» انسان مسیر دیگری را در پیش گرفت، به سخن دیگری گوش فرا داد و بدین ترتیب همه چیز را از دست داد. خدا او را دوباره بر پا داشت و بار دیگر این امتیاز را به او داد که با تمام قلب، جان، ذهن و قدرتش خدا را دوست بدارد. در مدت کوتاهی، نسل او چنان از خدا دور شدند که خداوند اصلاً جایگاهی در زندگی‌شان نداشت و مردم باید با طوفانی از روی زمین زدوده می‌شدند. تنها هشت نفر بودند که مایل بودند خداوند را در زندگی خود داشته باشند.

TAM1897 Q1 49.1خداوند بار دیگر کار خود را در زمین با هشت نفر آغاز کرد. برای آنها، نخستین فرمان این بود: «خداوندخدای خود را به تمامی دل و تمامی جان وتمامی خاطر و تمامی قوت خود محبت نما.» اما آنها از آن مسیر منحرف شدند، خدایان دیگری برگزیدند و از بت‌پرستی به پادشاهی روی آوردند. دولتی سازمان یافت—نخستین دولت در جهان. این میوه ارتداد بود.

TAM1897 Q1 49.2خدا قوم خود را از آن دولت شریر دوباره فراخواند و نژادی نو از موجودات را بنیان نهاد. خدا ابراهیم را از آن سرزمین، از خویشان و از خانه پدرش، به سوی سرزمینی که به او نشان خواهد داد، فراخواند. و حتی به اندازه‌ای که قدم بر زمین بگذارد به او نداد؛ اما وعده داد که آن را به او و فرزندانش پس از او خواهد داد، در حالی که هنوز فرزندی نداشت. بدین ترتیب خدا او را از آن سرزمین که در آن ساکن بود، فراخواند و در این دنیا سرزمینی به او نداد. بنابراین ابراهیم، دوست خدا، کلیسای خدا، در این دنیا بدون سرزمین ماند، و «اگر شما ازآن مسیح می‌باشید، هرآینه نسل ابراهیم وبرحسب وعده، وارث هستید.»

TAM1897 Q1 49.3ما باید در راه ایمان پدرمان ابراهیم گام برداریم، ایمانی که او پیش از ختنه شدن داشت. آیا شما در این دنیا بی‌وطن هستید؟ خداوند شما را از سرزمینتان فرا می‌خواند، به سوی سرزمینی که به شما نشان می‌دهد. آن سرزمین آسمانی است. آیا آن را می‌پذیرید؟

TAM1897 Q1 49.4نسل ابراهیم به مصر رفتند و خدا آنها را از آن سرزمین جدا کرد. موسی در آن عصر نمونه بزرگ بود. او وارث تاج و تخت بود. اما او پشت به آن کرد و با خدا رفت؛ و برای آنکه با خدا برود، مجبور بود پشت به آن کند.

TAM1897 Q1 49.5خدا قوم خود را رهایی بخشید و به ایشان گفت: «قومی است که به تنهایی ساکن می‌شود، و در میان امتها حساب نخواهد شد.» اما آنها از خدا ارتداد کردند و برای خود پادشاه و دولتی مانند بت‌پرستان اطرافشان برپا کردند؛ و سرانجام چه شد؟ آیا این کار سودی برایشان داشت؟ خداوند آنها را رها نکرد؛ اما آیا آن کار برایشان فایده‌ای داشت؟ این یک سیر مداوم رو به پایین، رو به پایین، رو به پایین بود، تا اینکه از هم جدا شدند، و سپس هر دو به نیستی رفتند؛ و از آن روز تا به امروز آنها «آواره در میان ملت‌ها» بوده‌اند. آنها حتی با وجود تلاششان، در شمار ملت‌ها به حساب نیامده‌اند.

TAM1897 Q1 49.6بدین ترتیب هنگامی که مسیح آمد، بار دیگر یک خانواده روحانی را برپا داشت. اما بار دیگر ارتداد رخ داد و کلیسا به بت‌پرستی و آیین مشرکان گرایید و دولتی را — بار دیگر کلیسا و دولت را — برپا کرد. این نظام پاپی بود؛ و سرنوشت آن چه خواهد شد؟ — می‌دانید که «به هلاکت خواهد رفت.» سپس خدا بار دیگر یک خانواده روحانی را در پروتستانتیسم مسیحی برانگیخت. اما آن نیز مرتد شد و به مادر فاحشه‌ها پیوست و تصویر وحش را برپا می‌کند؛ دولتی بر روی زمین که ادعا می‌کند ملکوت خداست؛ و سرانجام همه اینها چه خواهد شد؟—شما می‌دانید که سرنوشت آن نابودی ابدی است.

TAM1897 Q1 49.7سرنوشت پادشاهی نمرود چه شد؟—نابود شد. سرنوشت پادشاهی مصر چه شد؟—نابود شد. سرنوشت پادشاهی آشور چه شد؟—نابود شد. سرنوشت پادشاهی ده قبیله چه شد؟—نابود شد. سرنوشت پادشاهی یهودا چه شد؟—نابود شد. سرنوشت پادشاهی بابل چه شد؟—نابود شد. سرنوشت پادشاهی ماد و پارس چه شد؟—نابود شد. سرنوشت پادشاهی یونان چه شد؟—نابود شد. سرنوشت پادشاهی روم چه شد؟—نابود شد. سرنوشت ده پادشاهی که جانشین آن شدند چه شد؟—نابود خواهند شد. سرنوشت نظام پاپی که بر ویرانه‌های روم بنا شد چه شد؟—نابود خواهد شد. سرنوشت پادشاهی‌ای که به تصویر آن در ایالات متحده ساخته شده چیست؟—نابود خواهد شد.

TAM1897 Q1 49.8خداوند می‌خواهد به ما نشان دهد که نمی‌خواهد قومش با این امور در ارتباط باشند. آیا این درس آن نیست؟ آیا او می‌خواهد قومش محبت خود را بر چیزی معطوف سازند که فانی است؟ از آدم تا به حال، خدا از مردم خواسته است که به او اجازه دهند سلطنت کند، تا او پادشاهشان باشد؛ که مردم از سرزمین خود، از خویشاوندان خود، از خانه پدرشان بیرون روند و تنها ساکن شوند و در شمار ملت‌ها شمرده نشوند. آیا او هرگز قومی خواهد یافت که به او اجازه دهند به میل خود عمل کند؟

TAM1897 Q1 49.9(صداها) بله.

TAM1897 Q1 49.10بله؛ ما می‌دانیم که او چنین مردمی خواهد داشت، زیرا کلام خدا چنین می‌گوید. اما آیا او آن مردم را در میان کسانی که اکنون ادعا می‌کنند از قوم او هستند، خواهد یافت؟ این همان سؤال است. آیا تو یکی از اینان خواهی بود؟ آیا می‌خواهی یکی از اینان باشی؟—می‌گویی، بله. پس آیا از کشور خود، و از خویشاوندان خود، و از خانه پدرت بیرون خواهی رفت؟ آیا به تنهایی زندگی خواهی کرد و در شمار ملت‌ها شمرده نخواهی شد؟ آیا خدا پادشاه تو خواهد بود و پادشاه دیگری نخواهی داشت؟ آیا حکومت خدا حکومت تو خواهد بود و به حکومت دیگری نیازی نخواهی داشت؟

TAM1897 Q1 49.11نه اینکه شما علیه هیچ حکومت دیگری شورش کنید؛ بلکه به سادگی به هیچ حکومت دیگری نیازی ندارید، زیرا بهترین حکومت را دارید—حکومتی که کامل است. اگر آن حکومت در زندگی شما باشد، به هیچ حکومتی روی زمین برای ادارهٔ خود نیازی نخواهید داشت و آنها نیز با شما مشکلی نخواهند داشت. این تمام چیزی است که خداوند می‌خواهد. آیا اجازه می‌دهید که او آن را در زندگی شما داشته باشد؟

TAM1897 Q1 50.1در پیام فرشته سوم به صراحت آمده است که خدا قصد دارد به واسطه آن و از طریق آن، «مسیحیت را بر پایه‌ای ابدی استوار سازد». پس، همان‌طور که در پیام فرشته سوم به یقین، خدا مسیحیت را بر پایه‌ای ابدی استوار می‌سازد، این مسیحیتی خواهد بود که با هیچ چیز روی این زمین ارتباط نخواهد داشت. این مسیحیت تنها با خدا در ارتباط خواهد بود؛ تنها با کلام ابدی او؛ روشن‌شده توسط روح ابدی او؛ تعلیم‌یافته از سوی او که ظهورش از ایام ابدیت بوده است؛ و بدین ترتیب به سوی خدای ابدی هدایت خواهد شد، تا او حکومت کند، و در زیر، بازوهای جاودانی باشد.

TAM1897 Q1 50.2من می‌دانم و شما نیز می‌دانید که برخی از برادران گمان نمی‌برند که این مطلب درست است. دو سال پیش موعظه شد و در بولتن منتشر گردید. بسیاری آن را نپذیرفتند. برخی هنوز آن را نمی‌پذیرند. تصور می‌شود که کاملاً اشتباه است. اما در کنفرانس عمومی اخیر، دو شهادت برای ما خوانده شد — که به‌طور ویژه برای این کنفرانس نوشته شده بودند — و یکی از آنها، متوجه شده‌ام که در بولتن شماره ۴ چاپ شده است؛ دومی هنوز چاپ نشده است، اما گمان می‌کنم به‌زودی چاپ خواهد شد — که در آن ادونتیست‌های روز هفتم به خاطر درگیر شدن در امور سیاسی سرزنش شده‌اند. من در اینجا بخشی را می‌خوانم که ایده‌ی آن را برایتان روشن می‌کند:—

TAM1897 Q1 50.3خداوند عیسی از قوم خود ناامید است. او سردار است و آنان باید زیر پرچم او صف‌آرایی کنند. آنها وقت، حکمت یا قدرتی برای طرفداری از احزاب سیاسی ندارند. مردم از پایین با فعالیتی شدید تحریک می‌شوند، و پسران و دختران خدا نباید نفوذ خود را به این کشمکش سیاسی بدهند. اما چه روحی بر مردم ما چیره می‌شود، هنگامی که برادرانِ هم‌ایمانی که معتقدند ما اکنون تحت پیام فرشته سوم، آخرین پیام رحمت به جهان، هستیم، با نشان‌های احزاب سیاسی مخالف ظاهر می‌شوند، احساسات متضاد را اعلام می‌کنند و نظرات متفرق خود را ابراز می‌نمایند؟

TAM1897 Q1 50.4اکنون این سؤال را به صورت یک فرضیه مطرح می‌کنم: اگر آنچه دو سال پیش در مورد موضوع حکومت و کلیسا موعظه شد، توسط همه ادونتیست‌های روز هفتم پذیرفته و دنبال می‌شد، آیا اصلاً جایی برای آن شهادت باقی می‌ماند؟—واضح است که نه. پس آیا آن درس‌ها وقتی مردم خدا را به موقعیتی فراخواندند که در آن برای او غیرممکن بود تا ایرادی بر آنها بگیرد، خواستار کار اشتباهی بودند؟ منظورم در این نکته خاص است. منظورم این است که وقتی خطی از حقیقت از کلام خدا ارائه می‌شود که اگر قوم او آن را در حضور خدا و جهان بپذیرند، آنها را در چنان موقعیتی قرار می‌دهد که برای خداوند غیرممکن باشد در اموری که به آن خط حقیقت مربوط می‌شود، عیبی در آنها بیابد، آیا پذیرفتن آن به عنوان حقیقت، بی‌خطر نیست؟ چگونه ممکن است اشتباه باشد؟

TAM1897 Q1 50.5اما این تنها یکی از شهادت‌نامه‌ها است. شهادت‌نامه دیگر، صفحه به صفحه، سرزنش‌های مشابهی را متوجه قوم او می‌کند، به خاطر درگیر شدن در مباحثات سیاسی کارزار انتخاباتی اخیر؛ به طوری که در دو شهادت‌نامه متوالی، خداوند ناچار شده است به خاطر انجام همان کاری که اگر پیام داده شده به آنها هجده ماه پیش از آغاز کارزار را پذیرفته بودند از آن نجات می‌یافتند، به قوم خود سرزنش فرستد. پس چرا خداوند آن پیام را هجده ماه پیش از آنکه فرصتی برای مردمش پیش آید تا مسیر متضادی را در پیش گیرند، فرستاد؟ آیا نمی‌خواست مردمش هنگام فرا رسیدن آن زمان سردرگمی و بحث آماده باشند، تا راه درست را بشناسند و همچون دیگرانی که سردرگم بودند، دچار سردرگمی نشوند و در اموری که او ناچار به سرزنش آنهاست، شرکت نکنند؟

TAM1897 Q1 50.6من اکنون نمی‌خواهم کسی صرفاً به این دلیل که این مطلب وجود دارد، آن را بپذیرد. من می‌خواهم که آنها آن را بپذیرند، درباره‌اش مطالعه کنند، برایش دعا کنند، به آن بنگرند و آن را بپذیرند، زیرا این حقیقت است و مردم خدا را از این احتمال که او روزی ناچار شود آنها را در چنین نکته‌ای سرزنش یا اصلاح کند، نجات خواهد داد. با این حال می‌دانم که برادرانی هستند که هنوز فکر می‌کنند همهٔ این‌ها اشتباه است؛ و می‌گویند که این [موضوع] مردم ما را به اتخاذ یک موضع افراطی وادار می‌کرد و خود نیز یک موضع افراطی بود. آیا می‌توان آن را موضعی افراطی دانست که مردم خدا را در جایی قرار می‌دهد که او می‌خواهد بایستند، تا از همهٔ این امور سردرگم که جهان را سردرگم می‌کنند، کاملاً آزاد باشند؟

TAM1897 Q1 50.7امسال این خط فکری از راهی دیگر مطرح شده است. آیاتی که دو سال پیش به آنها استناد شد، اصلاً در درس‌های امسال مطرح نشده‌اند. آن زمان انجیل بود؛ اکنون نیز انجیل است؛ زیرا این صرفاً انجیلی است که سراسر کتاب مقدس را فرا گرفته است، و شما نمی‌توانید به هیچ نقطه‌ای از کتاب مقدس دست بزنید مگر آنکه در آن این مطلب را بیابید.

TAM1897 Q1 50.8یک نکته دیگر نیز هست که باید به آن توجه کنیم. اگر در امور سیاسی و بحث‌های سیاسی شرکت کنیم، افراد مختلف طرف‌های گوناگونی را در احزاب سیاسی مخالف، با ابراز احساسات متضاد و اعلام عقاید متفرق خود، در حالی که ادعای برادر بودن را دارند، اتخاذ خواهند کرد. آخرین قدم در فعالیت سیاسی چیست؟—البته جنگ. پس در آغاز، چه چیزی در آن نهفته است؟—به سادگی همان چیزی که در پایان است: جنگ. این همان روح است، از ابتدا تا انتها. آیا برادران در مسیح، که در مسیح یک‌اند، می‌توانند در کاری شرکت کنند که باعث تفرقه آنها شود، در روح خصومت؟ آیا می‌توانند؟—نه؛ نه اگر بخواهند در مسیح یک بمانند. آنها باید به دنبال اتحاد باشند، به دنبال اتحاد روح باشند، «سعی کنید که یگانگی روح را در رشته سلامتی نگاه دارید.»

TAM1897 Q1 50.9برخی مایل بوده‌اند منطق آن را دنبال کنند و بپذیرند که در نهایت حتی برای مسیحیان، هر مسیحی، ادونتیست‌های روز هفتم یا دیگران، جنگیدن مجاز است. البته نه برای جنگ با یکدیگر، بلکه برای جنگیدن در راه کشورشان و شرکت در جنگ برای حفظ حکومت مدنی. اما کشور یک مسیحی کجاست؟ حکومت یک مسیحی کجاست؟ می‌توانید بگویید؟

TAM1897 Q1 50.10(صداها) «از این جهان نیست.»

TAM1897 Q1 50.11آن از این کشور نیست، و از این جهان نیست. پادشاهی و کشور ما از این جهان نیست. اما آیا مسیحیان می‌توانند برای کشورشان با سلاح‌های جنگ جسمانی بجنگند؟ پادشاه آن سرزمین اجازه داد که به صلیب کشیده شود، کشته شود و دفن گردد و از نظرها پنهان شود، به جای آنکه دستی برای جنگیدن در راه کشورش بلند کند. پس آیا چیزی که منطق آن تا این حد پیش می‌رود، می‌تواند از ابتدا حقیقت داشته باشد؟

TAM1897 Q1 51.1اما این همه ماجرا نیست. اگر ما به عنوان ادونتیست‌های روز هفتم قرار است این اصول را موعظه کنیم و به آنها پایبند باشیم، یک گام مهم وجود دارد که باید برداشته شود، تا در حق دولت ایالات متحده، ایالت میشیگان و چندین ایالت دیگر عدالت رعایت شود و ما به درستی شناخته شویم.

TAM1897 Q1 51.2من دوباره می‌گویم تا بفهمید منظورم چیست. اگر قرار است این اصل را بپذیریم که مسیحیان می‌توانند بجنگند، می‌توانند برای دفاع از کشور و دولت و امثال آن دست راست خود را بلند کنند، آنگاه این فرقه، انصافاً در حق خود و به‌ویژه در حق دولت ایالات متحده و چندین ایالت دیگر، باید آن را علناً اعلام کند و از رویه‌ای که زمانی به‌عنوان یک فرقه اتخاذ کرده بود، برائت جوید و آن را معکوس سازد.

TAM1897 Q1 51.3من اینجا دو سند کوچک دارم که در سال ۱۸۶۵ چاپ شده‌اند، اما آنچه در آنها نوشته شده در سال ۱۸۶۴ رخ داده است. یکی از آنها با عنوان «دیدگاه‌های ادونتیست‌های روز هفتم در خصوص حمل سلاح، که به اطلاع فرمانداران چندین ایالت و فرمانده کل ژاندارمری [یعنی فرمانده کل ایالات متحده]، به همراه بخشی از قانون سربازگیری، رسیده است.»

TAM1897 Q1 51.4در آن زمان، کمیته کنفرانس عمومی، از سوی ادونتیست‌های روز هفتم به دولت ایالات متحده، و به دولت ایالت‌های ایلینوی، میشیگان، پنسیلوانیا، ویسکانسین و یک یا دو ایالت دیگر، چنین اظهار کرد که ادونتیست‌های روز هفتم، به عنوان مسیحیان و به همین دلیل که مسیحی هستند، نمی‌توانند بپذیرند که مسیحیان تحت هیچ شرایطی سلاح به دست گیرند یا بجنگند. سند دیگر، گزیده‌هایی از نوشته‌ها و نشریات ادونتیست‌های روز هفتم است که دولت را در پذیرش آن استدلال از سوی این فرقه به‌عنوان ادعایی صادقانه، توجیه می‌کند.

TAM1897 Q1 51.5حال اگر قرار است آن رویه معکوس شود و ما این دیدگاه را بپذیریم که مسیحیان تحت هر شرایطی، برای دولت یا هر چیز دیگری، می‌توانند بجنگند، آنگاه وظیفه ماست که کمیته کنفرانس عمومی، به نمایندگی از این فرقه، به دولت ایالات متحده مراجعه کرده و به آنها بگوید که ما دیدگاه‌های خود را تغییر داده‌ایم؛ و به فرمانداران این ایالات مراجعه کرده و به آنها بگوید که ما دیدگاه‌های خود را تغییر داده‌ایم؛ تا سوابق بر اساس دیدگاه‌های جدید و بازنگری‌شده ما در این موضوع ثبت شود.

TAM1897 Q1 51.6حال، من حتی برای یک لحظه هم باور ندارم که باید به چیزی که انجام شده است، صرفاً به این دلیل که انجام شده، پایبند باشیم. اما اگر کاری که انجام شده درست بوده است، پس به آن پایبند باشید. و اکنون می‌گویم که اگر دیدگاه‌های ما در این مورد تغییر می‌کند، وظیفه داریم به این دولت‌ها اطلاع دهیم تا آنها ما را چیزی جز آنچه هستیم تصور نکنند. این تنها انصاف در قبال دولت‌هاست؛ زیرا ما به عنوان یک فرقه، رسماً موضع مخالف را در اسناد به ثبت رسانده بودیم.

TAM1897 Q1 51.7دو سال پیش، زمانی که آن درس‌ها ارائه شدند، من نمی‌دانستم که این اسناد وجود دارند. تا حدود اوایل سال ۱۸۹۷ از وجودشان بی‌خبر بودم. شخصی این‌ها را برایم در یک پاکت فرستاد و من فقط همین را می‌دانم. این اسناد در سال ۱۸۶۵ توسط «چاپخانه بخار انجمن نشر ادونتیست‌های روز هفتم، بتل کریک، میشیگان» چاپ شده بودند. اسامی کمیته کنفرانس عمومی در اسنادی که به دولت ایالات متحده ارائه شده بود، و اسامی کمیته‌های کنفرانس ایالتی در اسنادی که به فرمانداران ایالات ارائه شده بود، امضا شده است.

TAM1897 Q1 51.8اکنون برخی از گزیده‌هایی را که آن زمان از اسناد، نشریات و مقالات ادونتیست‌های روز هفتم چاپ شده بود، برایتان می‌خوانم؛ این گزیده‌ها به عنوان مدرک برای دولت ایالات متحده و فرمانداران ایالات ارائه شده بود تا نشان دهد که آن موضع اتخاذشده توسط کمیته کنفرانس عمومی این فرقه، موضع درک‌شده و اصلی آنها بود و نه موضعی که صرفاً برای آن موقعیت، به منظور فرار از سربازگیری یا فرار از نتایجی که جنگ برای کشور به همراه داشت، ساخته شده باشد. این موضوع به عنوان مدرکی برای این دولت‌ها ارائه شد که این یک اصل برای ادونتیست‌های روز هفتم بود و آنها به آن پایبند بودند زیرا این همان مسیحیت بود.

TAM1897 Q1 51.9چند گزیده از این مطلب را برایتان می‌خوانم و شما نیز همان‌طور که من به محض خواندنش دریافتم، خواهید دید که اگر دو سال پیش این سند را در این عبادتگاه در اختیار داشتم، نمی‌توانستم اصول مندرج در آن را واضح‌تر از آنچه در درس‌هایی که ارائه دادم و در بولتن منتشر شد، تعلیم دهم. در اینجا گزیده‌ای از نوشته‌ای در نشریه «نشانه‌های زمان» (Signs of the Times)، اثر کشیش جیمز وایت، در سال ۱۸۵۳ آورده شده است:—

TAM1897 Q1 51.10کلیسای مدعی مسیح بازوی شوهر حقیقی خود را رها کرده و اکنون بر بازوی نیرومند قانون تکیه زده است. او به دنبال حفاظت و تغذیه شدن از سوی حکومت‌های فاسد جهان است و به درستی با دختران فاحشه مادر کهن، که نماد کلیسای کاتولیک است، نمایندگی می‌شود. همان‌طور که زن باید به شوهرش وفادار بماند، کلیسا نیز باید به مسیح وفادار بماند و به جای جستجوی حمایت از بازوی قانون، تنها بر بازوی توانای محبوب خود تکیه کند. کلیسا به طور غیرقانونی با جهان ازدواج کرده است. این امر را می‌توان در بخش‌های مختلف حکومت مدنی مشاهده کرد. حتی در وزارت جنگ، خادم خودخواندهٔ عیسی مسیح را می‌بینیم که با دعاهایش برای پیروزی در نبرد، خدای صلح را به سخره می‌گیرد.

TAM1897 Q1 51.11بار دیگر، گزیده‌ای نقل‌شده از «ریویو اند هرالد» مورخ ۹ مه ۱۸۵۴:—

TAM1897 Q1 52.1چه این امور نزدیک باشند یا نباشند [منظور آمدن خداوند است]، واقعیت این است؛ روح جنگ، روحی از نفرت و گمراهی، در میان مردم می‌چرخد. ما از تأثیر آلوده‌کننده آن می‌ترسیم، از تأثیر اخلاق‌براندازی که از آشنایی با ایده‌های جنگ و خونریزی ناشی می‌شود، از هیجان ناسالم و روحیه تلخ جناحی که شرور است و باعث گسترش شر می‌شود، می‌ترسیم.

TAM1897 Q1 52.2گفته نشود که از این علل خطری برای شاگردان مسیح وجود ندارد. خطر وجود دارد؛ زیرا «بجهت افزونی گناه محبت بسیاری سرد خواهد شد.» این‌ها همان همدلی‌های اسرارآمیز و غیرقابل توضیحی هستند که انسان را به یکدیگر پیوند می‌زنند و مانع از منافع جداگانه و منزوی می‌شوند، به طوری که ما ناخودآگاه لحن غالب را می‌پذیریم و تا زمانی که ذهن منحرف و متزلزل نشده، متوجه نمی‌شویم؛ و بدین ترتیب، در چنین وضعیت ناسالمی، آماده پذیرش و پروراندن شر هستیم. بلای اخلاقی حتی از طاعون نیز مخرب‌تر است.

TAM1897 Q1 52.3گزیده‌ای دیگر که از «ریویو اند هرالد» مورخ ۳۱ ژوئیه ۱۸۵۶ بازنشر شده است:—

TAM1897 Q1 52.4عیسی گفته است: «از من پیروی کن.» ای برادر عزیز، ای خواهر عزیز، معیار ایمان شما چیست؟ آیا کتاب مقدس نیست؟ شما می‌گویید: بله. پس بیایید به سراغ آن برویم تا بفهمیم که آیا از عیسی پیروی می‌کنیم یا نه. من در مسیرتان پیش از شما قدم می‌گذارم و با شما استدلال می‌کنم؛ و این مسیر، هر عمل ما در زندگی است. ابتدا نگاهی کلی می‌اندازیم و می‌پرسیم: آیا شما مانند دنیا عمل می‌کنید؟ اما شما می‌پرسید، منظورتان چیست؟ سعی می‌کنم برایتان توضیح دهم. آیا شما در اصول و قوانین دنیا با آن همراهی می‌کنید؟ اگر چنین است، راه شما آن راهی نیست که عیسی پیمود. عیسی گفت: «آنها (شاگردان) از دنیا نیستند، همان‌طور که من از دنیا نیستم.» چه زمانی عیسی را در تالار داوری قیصر دیدید؟—هرگز، جز زمانی که همچون بره‌ای به سوی ذبح برده می‌شد.

TAM1897 Q1 52.5اما ما به قوانین خوب نیاز داریم و وظیفه ماست که مردان نیکو را برای وضع و اجرای آنها به کار گیریم.

TAM1897 Q1 52.6ما واقعاً قوانین خوبی می‌خواهیم؛ و عیسی ما را رها نکرده است که بدون آنها از او پیروی کنیم. او می‌گوید: «کلامی که می‌شنوید از من نیست بلکه از پدری است که مرافرستاد.» یوحنا ۱۴:۲۴.

TAM1897 Q1 52.7مزمورنویس می‌گوید: «شریعت خداوند کامل است و جان رابرمی گرداند.» مزمور ۱۹:۷. پولس می‌گوید: «تمامی کتب از الهام خداست و بجهت تعلیم و تنبیه و اصلاح و تربیت در عدالت مفیداست،تا مرد خدا کامل و بجهت هر عمل نیکوآراسته بشود.» دوم تیموتاوس ۳:۱۶ و ۱۷. بیش از این چه می‌خواهی؟ یا کمتر از این چه می‌خواهی، ای برادر عزیز؟

TAM1897 Q1 52.8گام بعدی که از نماینده خود می‌خواهید، وضع قوانینی است که در صورت نادیده گرفته شدن، با شمشیر، سلاحی غیرمسیحی، اجرا می‌شوند. این قوانین، جوهر و هسته حیاتی همان حکومتی هستند که او بخشی از آن است؛ حکومتی که تنها با انبارهای اسلحه یا ابزارهای مرگ، نیروی دریایی عظیم و ارتشی مجهز به سلاح‌های مرگبار خود می‌تواند هویت ملی خود را حفظ کند. سپس برادر خوب مسیحی خود، پیروِ سرور سلامتی، را کنار دار می‌گمارید تا حکم اعدام را اجرا کند؛ یا در رأس یک گروه نظامی، با حکم «هابِیاس کورپوس»، تا برادر بیچاره‌ای را به جرم آرزوی تنفس در هوای آزاد آسمان به بردگی بازگرداند. یا، اگر او عالی‌ترین مقام اجرایی کشور شما باشد، شما اسقف نیک‌نام خود را، از سر تا پا مسلح، بر اسب جنگی سوار می‌کنید و او را فرمانده کل تمام نیروهای مرگ در کشور می‌سازید.

TAM1897 Q1 52.9از شما می‌پرسم، ای پیروان عزیز عیسی، آیا انسان می‌تواند کشتن را روا سازد، در حالی که خدا فرموده است: «قتل مکن»؟ آیا کل ساختار حکومت‌های انسانی بر شمشیر استوار نیست؟ آیا وقتی آن کس که حق اوست به عدالت حکومت کند بیاید، این حکومت‌ها خرد و پاره‌پاره نخواهند شد؟

TAM1897 Q1 52.10اما من با حکومت‌های انسانی در جنگ نیستم. نه، نه. داوود در سرودی از ستایش خدا می‌گوید: «آنگاه خشم انسان تو راحمد خواهد گفت و باقی خشم را بر کمر خودخواهی بست.» مزمور ۷۶:۱۰. «زیرا از حکام عمل نیکو راخوفی نیست بلکه عمل بد را. پس اگر می‌خواهی که از آن قدرت ترسان نشوی، نیکویی کن که از اوتحسین خواهی یافت. زیرا خادم خداست برای تو [ای مسیحی] به نیکویی.» رومیان ۱۳: ۳، ۴.

TAM1897 Q1 52.11ای برادران من، اگر به یاد داشته باشید که مسیحیان جمعی متفاوت، گله‌ای کوچک، جداشده و برگزیده از جهان هستند تا در جهان، یا برای جهان، نور باشند، تا جهان با دیدن اعمال نیک (نور) ایشان، به پیوستن به آن گله کوچک که هر روز برای ذبح شمرده می‌شود، هدایت یابد و بدین ترتیب پدر آسمانی شما را جلال دهد، آنگاه خواهید توانست آیاتی چون رومیان ۱۳ و اول تیموتاوس ۱؛ ۲ را درک کنید، که ممکن است بعداً به آنها بپردازم. «بگذار سفال با سفال‌های زمین مخاصمه کند» [اشعیا ۴۵: ۹]؛ اما، بگذارید مسیحیان ذهن عیسی را داشته باشند، آنگاه او را پیروی خواهند کرد.

TAM1897 Q1 52.12آیا ما برخی از نتایج پیروی مسیحیان مدعی از دنیا را دیده‌ایم؟ پس بیایید این ما را آماده کند تا همچون بلعام بر بلندی‌ای برآییم، هنگامی که بالاق او را برای نفرین کردن اسرائیل فراخواند، و او مَثَل خود را بیان کرد و گفت: «چگونه لعنت کنم آن را که خدا لعنت نکرده است؟ و چگونه نفرین نمایم آن را که خداوند نفرین ننموده است؟ زیرا از سرصخره‌ها او را می‌بینم. و از کوهها او را مشاهده می‌نمایم. اینک قومی است که به تنهایی ساکن می‌شود، و در میان امتها حساب نخواهد شد.» اعداد ۲۳: ۸، ۹.

TAM1897 Q1 52.13اکنون گزیده دیگری را می‌خوانم که از نشریه «ریویو» به تاریخ ۱۴ اوت ۱۸۵۶ بازنشر شده است:—

TAM1897 Q1 52.14آیا انجیل عیسی به شما این حق را داده است که از شمشیر استفاده کنید، خود را به سلاح‌های جسمانی مجهز سازید، شمشیر را برای «تأمین معاش خانواده خود» به دست بگیرید، و ستم‌دیدگان را با شکستن فرمان ششم خدا، «قتل مکن»، از چنگ ستمگر رها سازید؟ عیسی می‌گوید: «دشمنان خود را محبت نمایید.»

TAM1897 Q1 52.15آیا فکر می‌کنید شما، به‌عنوان یک مسیحی که در دوران انجیل زندگی می‌کنید، اجازه کتاب مقدس برای دخالت در کشمکش‌های سیاسی به هر شکلی را دارید؟ چه در قانون‌گذاری و چه در اجرای قوانین حکومت‌های بشری؟ اگر چنین است، به گمانم سخت در اشتباهید.

TAM1897 Q1 52.16این همان چیزی است که آن فرقه در سال ۱۸۶۴ گفت. آنها این را به دولت ایالات متحده ارائه کردند، به عنوان مدرکی دال بر اینکه به جنگ اعتقاد ندارند، و نمی‌توانند در حمل سلاح شرکت کنند، و اگر به خدمت فراخوانده شوند، نمی‌توان از آنها انتظار داشت که بجنگند. و دولت ایالات متحده به اظهارات آنها گوش فرا داد و ترتیبی اتخاذ کرد که آنها به بیمارستان‌ها بروند تا بتوانند کار مبلغین انجیل را انجام دهند، از بیماران مراقبت کنند و نجات را به محتضران برسانند. اکنون اگر این وضعیت معکوس شود، ما باید صادقانه در برابر دولت بایستیم و اعلام کنیم که این وضعیت معکوس شده است.

TAM1897 Q1 52.17من به خواندن ادامه می‌دهم:—

TAM1897 Q1 52.18هر متنی که ممکن است نقل کنید، یا هر دلیل معقولی که ممکن است بیاورید، باید بر اساس کلام صریح و تحت‌اللفظی کتاب مقدس سنجیده شود. ممکن است در زمان مقتضی به تمام آن آیات یا دلایلی که شما مطرح می‌کنید توجه کنیم؛ اما اول از همه، ما به انجیل گوش خواهیم داد. برای مسیحیانی که مایل به پیروی از عیسی هستند، این باید کافی باشد.

TAM1897 Q1 52.19عیسی می‌گوید: «اگر کسی مرا خدمت کند، مرا پیروی بکند.» یوحنا ۱۲:۲۶. اما آیا شما می‌گویید: «من می‌توانم این کار را انجام دهم و به عنوان یک شهروند وفادار به کشورم، در سیاست‌ها و دولت ملی آن خدمت کنم»؟ بس کنید. عیسی می‌گوید: «هیچ‌کس دو آقا را خدمت نمی تواند کرد.» متی ۶:۲۴. «اگر از جهان می‌بودید، جهان خاصان خود را دوست می‌داشت. لکن چونکه ازجهان نیستید بلکه من شما را از جهان برگزیده‌ام، از این سبب جهان با شما دشمنی می‌کند.» یوحنا ۱۵:۱۹.

TAM1897 Q1 52.20شما چه نقشی می‌توانید در سیاست‌های دنیا ایفا کنید، اگر «از جهان نیستید»، بلکه از سوی دنیا منفور هستید و «از جهان» برگزیده شده‌اید؟ اما شما می‌گویید: «پس آیا باید حکومت را به دست شریران بسپاریم؟» شما چاره‌ای ندارید. مردان شریر و گمراهگر روز به روز بدتر خواهند شد؛ و در زمان پایان جهان، شریران به شرارت خواهند پرداخت و هیچ‌یک از شریران نخواهد فهمید. دانیال ۱۲:۱۰. دلیل آن این است که جهان حاضر نیست از خدا اطاعت کند، یا از عیسی پیروی نماید، و این را به رسمیت نمی‌شناسد که تنها یک قانون‌گذار وجود دارد. یعقوب ۴:۱۲.

TAM1897 Q1 53.1«و خداوند می‌گوید: «چونکه این قوم ازدهان خود به من تقرب می‌جویند و به لبهای خویش مرا تمجید می‌نمایند اما دل خود را از من دور کرده‌اند و ترس ایشان از من وصیتی است که از انسان آموخته‌اند، بنابراین اینک من بار دیگربا این قوم عمل عجیب و غریب بجا خواهم آوردو حکمت حکیمان ایشان باطل و فهم فهیمان ایشان مستور خواهد شد.»» اشعیا ۲۹: ۱۳-۱۴. چگونه این موضوع به شکلی شگفت‌انگیز در رفتار بسیاری از مدعیان بلندپایهٔ دین‌داری نمونه‌وار به نمایش گذاشته شده است، کسانی که در همین گذشته نزدیک، در رأس احیای مذهبی، اصلاحات اخلاقی و انجمن‌های صلح قرار داشتند: کلیسای مسیح را با انجیلی که حیات و بی‌مرگی را آشکار می‌سازد، رهبری می‌کردند؛ با التماس‌ها، دعاها و اشک‌ها پیش می‌رفتند؛ اکنون در مواجهه مستقیم با انجیل، در حالی که عیسی فرموده است: «شنیده‌اید که گفته شده است “همسایه خورا محبت نما و با دشمن خود عداوت کن.” امامن به شما می‌گویم که دشمنان خود را محبت نمایید و برای لعن کنندگان خود برکت بطلبید و به آنانی که از شما نفرت کنند، احسان کنید و به هرکه به شما فحش دهد و جفا رساند، دعای خیرکنید، تا پدر خود را که در آسمان است پسران شوید، زیرا که آفتاب خود را بر بدان و نیکان طالع می‌سازد و باران بر عادلان و ظالمان می‌باراند.» «پس رحیم باشید چنانکه پدر شما نیز رحیم است.» متی ۵: ۴۳-۴۵؛ لوقا ۶: ۳۶. با وجود این آیات، ما وضعیت تأسف‌بار کلیساهای مسیحی را می‌بینیم، در حالی که سقوط اخلاقی و همسانی با جهان را تجربه می‌کنند. به عنوان چند نمونه از موارد بسیار، به نقل می‌پردازیم.

TAM1897 Q1 53.2در اینجا چندین بیانیه از واعظان برجسته می‌آید که آکنده از «سلاح»، «مبارزه»، «نبرد»، «جنگ» و غیره است. سپس به این صورت ادامه می‌یابد:—

TAM1897 Q1 53.3با توجه به حقایقی چنین، که تغییر طلای ناب به چیزی پست‌تر از سرباره را نشان می‌دهد، و بی‌اعتنایی کامل به شهادت‌های مسیح و اعترافات پیشینشان، باید فریاد زنیم: «به راه قائن رفته‌اند ودر گمراهی بلعام … غرق شده‌اند.»

TAM1897 Q1 53.4آیا این مردان از عیسی پیروی می‌کنند؟ آیا خود و پیروانشان را با سلاح‌های انجیل مجهز می‌سازند؟ آیا اعتماد کامل به شریعت کامل خدا را نشان می‌دهند؟ آیا تصدیق می‌کنند که برای یک مسیحی تنها یک قانون‌گذار وجود دارد؟ آیا صدای پولس را می‌شنوند که می‌گوید: «اسلحه جنگ ما جسمانی نیست بلکه نزد خدا قادر است برای انهدام قلعه‌ها»؟ (دوم قرنتیان ۱۰:۴). آیا سرانجام به کتاب مقدسی که ادعا می‌کنند تعلیم می‌دهند، توجه می‌کنند؟

TAM1897 Q1 53.5تمام زره و سلاح خدا را بپوشید تا بتوانید در برابر حیله‌های شیطان مقاومت کنید. چرا؟ — «زیرا که ما را کشتی گرفتن با خون و جسم نیست.» نه؛ این رسالت پیروان عیسی نیست. بلکه ما «با ریاستها و قدرتها وجهان داران این ظلمت و با فوجهای روحانی شرارت [ارواح شریر، در حاشیه] در جایهای آسمانی» مبارزه می‌کنیم. «لهذا اسلحه تام خدا را بردارید تا بتوانید در روز شریر مقاومت کنید و همه کار را به‌جا آورده، بایستید.» افسسیان ۶: ۱۱-۱۳.

TAM1897 Q1 53.6پولس در افسسیان ۶: ۱۴-۱۸ سلاح‌های مسیحی را برمی‌شمارد و می‌گوید، «شمشیر روح [نه از فولاد] را که کلام خداست بردارید. و بادعا والتماس تمام در هر وقت در روح دعا کنید»؛ در حالی که این زره آسمانی را به تن کرده و پاهایشان را با آمادگی انجیل صلح پوشانده‌اند، و در تلاشند تا از برکت مسیح بهره‌مند شوند،—«خوشابحال رحم کنندگان، زیرا بر ایشان رحم کرده خواهدشد. … خوشابحال صلح کنندگان [نه برهم‌زنندگان صلح]، زیراایشان پسران خدا خوانده خواهند شد.» متی ۵: ۷، ۹. به یوحنا گوش دهید هنگامی که به سربازان پاسخ می‌دهد، وقتی از او می‌پرسند چه باید بکنند. او پاسخ می‌دهد: «به هیچ‌کس ستم نکنید.» لوقا ۳: ۱۴.

TAM1897 Q1 53.7به یاد داشته باشید که عیسی به پطرس، هنگامی که آن آموزه بزرگ عملی برای همه مسیحیان در مورد شمشیر مطرح شد، گفت: «شمشیر خود را غلاف کن، زیرا هر‌که شمشیر گیرد، به شمشیر هلاک گردد.» متی ۲۶: ۵۲.

TAM1897 Q1 53.8بگذار مسیحیان در روشنایی این حقایق گام بردارند، و آنگاه تنها تعداد اندکی ژنرال یا سرباز مسیحی باقی می‌ماند تا از «بیست و پنج تفنگ شارپ آقای کشیش بیچر» استفاده کنند، هرچند که یک کتاب مقدس به‌طور ریاکارانه به قنداق هر یک از آن‌ها بسته شده باشد.

TAM1897 Q1 53.9آنها صدای عیسی را می‌شنوند که می‌گوید: «پادشاهی من از این جهان نیست. اگر پادشاهی من از این جهان می‌بود، خدام من جنگ می‌کردند.» یوحنا ۱۸:۳۶. مسیحیان، چنین مسلح به این سلاح‌های انجیل و کاملاً از سلاح‌های جسمانی خلع‌سلاح شده و به‌طور کامل از حکومت‌های جهان جدا، می‌توانند بگذارند جهان، در حالی که خود تا دندان به سلاح‌های مرگ مسلح است، به راه عریض بشتابد و قوانین غیرمسیحی خود را با مجازات مرگ تحمیل کند.

TAM1897 Q1 53.10این موهبت بیان‌ناپذیرِ بازماندگانِ کلیسا است که هنگامی که به تاریخ گذشته می‌نگرند و می‌بینند که اگرچه شاگردان مسیح، همچون پولس، فریاد زده‌اند، «بخاطر تو تمام روزکشته و مثل گوسفندان ذبحی شمرده می‌شویم [رومیان ۸:۳۶]»؛ در حالی که راهشان با اشک‌ها آغشته، خونشان آن را سیراب کرده و جنازه‌های پاره‌پاره و استخوان‌های سپیدشان آن را پوشانده است؛—این امتیاز آنهاست که همچون بلعام فریاد برآورند، هنگامی که می‌بینند قوم خدا «قومی است که به تنهایی ساکن می‌شود، و در میان امتها حساب نخواهد شد»، «کاش که من به وفات عادلان بمیرم و عاقبت من مثل عاقبت ایشان باشد.» اعداد ۲۳: ۹، ۱۰.

TAM1897 Q1 53.11در این جزوه مطالب بسیار بیشتری وجود دارد، اما نیازی نیست که بیشتر آن را بخوانم. من یک یا دو بند دیگر از خداوند را می‌خوانم که برای روزگار ما در اینجا آمده است. این مطلب چهار سال پیش از روح نبوت به ما داده شد و در این عبادتگاه برای ما خوانده شد:—

TAM1897 Q1 53.12«خداوند یعقوب را برای خود برگزید و اسرائیل را برای گنج خاص خویش. زیرا می‌دانم که خداوند بزرگ است، و خداوند ما بر همهٔ خدایان برتری دارد.» ای برادران و خواهران من، تأمل کنید که خداوند قومی دارد، قومی برگزیده، کلیسای خود را، تا ملک‌الخاص او باشد، قلعه‌ی خود را، که آن را در جهانی پر از گناه و سرکش نگه داشته است؛ و قصد او این بود که هیچ اقتداری جز اقتدار او در آن شناخته نشود، و هیچ قانونی جز قانون او به رسمیت شناخته نشود.

TAM1897 Q1 53.13یکی دیگر در کنفرانس عمومی امسال به ما رسید. این ما را مستقیماً به همان جایی بازمی‌گرداند که انحراف از ایمان آغاز شد، و ما را رو در رو با خدا، و با حقیقت او، و با این کل موضوع چنان‌که از جانب خداوند است، قرار می‌دهد؛ همان‌طور که او می‌خواهد امروز با قوم خود باشد.

TAM1897 Q1 53.14خط تمایز بین قوم خدا که به رعایت فرمان‌ها اقرار دارند و جهان، آن‌چنان که پیش از این روشن بود، دیگر واضح نیست. کسانی که در هماهنگی با خدا گام برمی‌دارند، در گردهمایی‌های سیاسی شرکت نخواهند کرد. کسانی که چنین می‌کنند، گواهی می‌دهند که بندگان وفادار عیسی نیستند. آن‌ها چنان مدت درازی با آتش عادی سروکار داشته‌اند که قدرت تشخیص خود را از دست داده‌اند. مردمی هستند که برای ایستادن زیر پرچم عیسی نام‌نویسی کرده‌اند. آنها لشکر مسیح هستند. آنها متعهد شده‌اند که از جهان بیرون آیند و جدا شوند. آنها متعهد شده‌اند که از شمشیر روح، یعنی کلام خدا، برای جنگ تهاجمی علیه گناه و هر شرارتی استفاده کنند. ما باید وفاداری خود را نشان دهیم.

TAM1897 Q1 53.15یک اصطلاح حکومتی وجود دارد؛ اصطلاحی که به شهروندی مربوط می‌شود. وفاداری‌مان را به چه چیزی نشان دهیم؟ این همان سؤال است.

TAM1897 Q1 53.16ما باید وفاداری خود را به پادشاه خود، خداوندگار عیسی مسیح، نشان دهیم. رسول یعقوب اعلام می‌کند: «پس هر کس که بخواهد دوست دنیا باشد، دشمن خداست.» و یوحنا محبوب، شاگردی که از نظر روحانی بیشترین شباهت را به عیسی داشت، این هشدار را داده است: «دنیا را وآنچه در دنیاست دوست مدارید زیرا اگر کسی دنیا را دوست دارد، محبت پدر در وی نیست.» هیچ انسانی با پیروی از سرمشق آدم و گمراه شدن از خالقش به خوشبختی نخواهد رسید.

TAM1897 Q1 54.1بدین ترتیب این درس‌ها درست در همان نقطه‌ای که شروع کردیم به پایان می‌رسند—با آدم و خالقش، و نخستین فرمان در سراسر جهان—«خداوندخدای خود را به تمامی دل و تمامی جان وتمامی خاطر و تمامی قوت خود محبت نما.» آنگاه از خالق خود منحرف نخواهید شد. آنگاه هیچ ارتدادی نخواهد بود. آنگاه هیچ بت‌پرستی نخواهد بود. آنگاه هیچ حکومتی به پیروی از سرمشق مشرکانی که از خدا دور شده‌اند، برپا نخواهد شد؛ بلکه خدا کل در کل خواهد بود و قوم خود را به آن سرزمین باشکوه خواهد برد که به پدر ما ابراهیم نشان داد، هنگامی که او را از همه حکومت‌های جهان جدا ساخت و در تمام مدت زندگی‌اش در جهان، او را جدا نگه داشت.

TAM1897 Q1 54.2او که ما را فرا می‌خواند تا از آن ایمانی که پدرمان ابراهیم پیش از ختنه شدن داشت پیروی کنیم و در راه آن گام برداریم، آنگاه ما را به آن سرزمینی خواهد برد که جلال همه سرزمین‌هاست؛ و در آنجا در حضور خداوند و زیر بال‌های باشکوه قادر مطلق تا ابدالآباد خواهیم زیست—خدا را با تمام قلب، با تمام جان، با تمام ذهن و با تمام قوت دوست می‌داریم؛ و او می‌تواند اکنون، آنگاه و تا ابدالآباد در حضور کائنات به ما اشاره کرده و بگوید: «در اینجاست … که احکام خدا و ایمان عیسی را حفظ می‌نمایند.»

TAM1897 Q1 54.3و تمامی قوم بگویند: «آمین و آمین.»