Spiorad an Tuar. – Uimh. 1

TAM1897 D 2.2Searmon tugtha maidin Dé Máirt, 9 Feabhra, 1897 Priontáilte sa General Conference Daily Bulletin, 12 Feabhra 1897, Iml. 1, Uimh. 1, lch. 2-6.

TAM1897 D 2.3CEAPaim nach bhfuil aon duine sa seomra seo nach gceapann go gcreideann sé go fírinneach i Spiorad an Tuar; is é sin, gur le heaglais an Spiorad an Tuar — leis an teachtaireacht seo mar a léirítear trí Dheirfiúr White, agus go gcreidtear na rudaí seo, go ngairtear a gcreideamh iontu ar a laghad, a mhéid a chruthaíonn an smaoineamh agus na Scrioptúir go bhfuil a leithéid de rudaí mar chuid den obair seo. Ach ní ann a luíonn an fhadhb, óir táimid i gcruachás anois. Mura bhfuil a fhios sin againn, táimid i ndáiríre níos measa as ná dá mbeimis i gcruachás agus a fhios sin againn. Agus níos mó ná sin, tá cúis Dé, chomh maith leatsa agus liomsa, i gcruachás den sórt sin go bhfuilimid i mbaol lá i ndiaidh lae fearg Dé a tharraingt orainn mar gheall ar an staid ina bhfuilimid. Insíonn an Tiarna dúinn é sin níos mó ná uair amháin, agus insíonn sé dúinn conas a thángamar ann, agus insíonn sé dúinn conas éirí as. Agus an t-aon rud atá ar eolas agam le rá libh anseo, ná staidéar a dhéanamh ar Spiorad an Tuar, agus an méid a theastaíonn uaibh a bhaint as.

TAM1897 D 2.4Níl ansin ach ceann amháin de na ráitis a dhéantar. Agus na ráitis seo ar eolas agam, agus iad ar eolas agam le tamall anuas, bheadh áthas orm fanacht sa bhaile agus leanúint leis an obair ansin, mar go bhfuil an oiread sin le déanamh agus an méid sin daoine i gceist. Tá Dia ag éileamh go leor athruithe i measc na bhfear a bhunaigh coistí, boird, comhairlí, srl., agus is iad na fir seo a chomhdhéanann na coistí, na boird, agus na comhairlí seo na daoine céanna atá bailithe anseo agus is orthusan a thiocfaidh an cúram na hathruithe a dhéanamh. Anois, conas a dhéanfaidh na fir seo na hathruithe a bhfuil baint acu leo féin iontu, mura n-athraítear iad féin ar dtús? Is é an t-aon bhealach leis an athrú a chur i gcrích ná na fir a athrú. Oibreoidh Dia trí gach duine a dhéanfaidh amhlaidh, agus an dream nach ndéanfaidh — cad a thiocfaidh orthu? Sin an fáth a deirim go bhfuilimid i dtrioblóid inniu. Nuair a insíonn an Tiarna dúinn cén chruachás ina bhfuilimid, insíonn sé dúinn conas a chuamar ann agus conas teacht amach as. Tarlaíonn sé ar fad de bharr neamhaird a dhéanamh de na Teistiméireachtaí. Ansin, nuair a théimid i gcruachás trí neamhaird a dhéanamh de na Teistiméireachtaí, agus nuair a insíonn na Teistiméireachtaí dúinn go díreach conas teacht amach as an gcruachás sin, agus nuair a leanann muid an teistiméireacht a threoraíonn amach muid, ansin beidh muid ar aon dul leis na Teistiméireachtaí.

TAM1897 D 2.5Níl aon ualach agam le cur oraibh, óir táim ann in éineacht libh. Deir an Tiarna go bhfuil an cúis i gcruachás, agus is cuid den chúis mé; is leis an gcúis mé, tá mo shaol fite fuaite inti, agus bhur saolse freisin; is í ár gcruinne í. Mar sin, nuair a bhíonn an chúis i gcruachás, tá tusa agus mise i gcruachás. B’fhéidir nach raibh aon cheangal cinnte agat féin leis na céimeanna a chuir an chúis i gcruachás; ach mar sin féin, táimidne i gcruachás, mar chuid den chúis agus an chúis féin mar ár mbeatha. Ach insíonn Dia dúinn cad atá le déanamh chun éirí as.

TAM1897 D 2.6Ní mian liom comhairle an duine a thabhairt daoibh, ach comhairle an Tiarna. D’fhéadfadh sé go bhfeicfimid ainmneacha daoine, agus más amhlaidh a bheidh, ní sheachnóidh mé é. Má fhágtar ainm ar lár agus mura léitear é, agus go bhfuil a fhios againn cé hé, ní hionann sin is a rá go ndéantar ionsaí ar an mbráthair sin. Samhlaigh go ndéanaim éagóir, agus go n-insíonn an Tiarna dom faoi i bhfianaise. Nuair a thagann an fhianaise sin chugam, casaim mo dhroim ar an éagóir, agus is féidir leat é a úsáid cibé méid is mian leat, agus ní bheidh sé i mo choinne; óir nílim inti má chas mé uaithi trína haitheantas a thabhairt agus gníomhú dá réir.

TAM1897 D 3.1Le fírinne, is ceist í an bhfaigheann aon duine creideamh sna Teistiméireachtaí go smior ina chroí féin go dtí go bhfaigheann sé ceann amháin nó dhó nó trí cinn, agus go nglacann sé leo go léir, agus ansin beidh sé sách sásta go gcreideann sé sna Teistiméireachtaí, agus ní go dtí go mbeidh a leithéid de thaithí aige. Tosóidh mé agus críochnóidh mé leis an bhFocal. Seo rud a insíonn dúinn cad atá le déanamh nuair a thagaimid go háiteanna mar seo: “Má tá an Tiarna i lár bhur gcomhairlí, ag breathnú ar bhur n-ord agus bhur ngrá agus bhur n-eagla, agus ar bhur gcritheamh lena fhocal, ansin tá sibh ullamh chun a shaothar a dhéanamh go neamhleithleach.”

TAM1897 D 3.2Seo sinne i gcomhairle. Cé go bhfuilimid difriúil i gcarachtar, má mhúnlaítear muid leis an spiorad céanna Chríost, is aon ní amháin muid. Ansin is féidir leis an eaglais éirí chomh glan leis an ngrian i lár an lae, agus dul amach chomh huafásach le hArm le meirgí.

TAM1897 D 3.3Tá Dia curtha as a shaothar, as bainistiú a shaothair i gcoitinne, i gcúrsaí stáit, i gcomhairlí, i mbord, i séipéil, srl. Bhí bréagdhéithe againn, toisc gur chuir na daoine fir idir Dia agus an saothar, agus gur lig na fir dóibh féin iad a chur ann. Tá Dia chun oibriú ina chúis ar aon nós, agus mura n-éireoidh sibh as a shlí agus mura ligfidh sibh dó a bhealach féin a dhéanamh, tuirlingfidh fearg Dé orthu siúd atá ina shlí. Coinníonn fir iad féin, agus ligeann siad dóibh féin a bheith coinnithe, in áiteanna ar cheart dóibh a bheith amuigh astu le fada an lá. Má éirímid as a shlí, agus má ligimid dó oibriú, oibreoidh sé le lámh mhín. Ní theastaíonn fuip cordaí uainn. B’fhearr go mór iontas beag a bheith orainn anois, ná go mbeadh iontas mór orainn i gceann tamaill; agus go ndéanfaí ár gcáineadh le grá, ná go leanfaimis ar aghaidh gan eolas a bheith againn ar na nithe seo, agus go gcuirfí chun teitheadh ón teampall mar a rinneadh an lá sin, nó go mbeadh iontas an domhain orainn nuair nach féidir linn aon ní a dhéanamh faoi.

TAM1897 D 3.4Mar sin, má tá an Tiarna i lár bhur gcomhairlí, ag breathnú ar bhur ngrá agus ar bhur n-eagla, agus ar bhur gcrith lena fhocal, ansin tá sibh ullamh chun a shaothar a dhéanamh; agus ní bheidh sé i gcomhpháirtíocht le haon idirbhearta éagóracha.

TAM1897 D 3.5Léim arís: “Is é bealach an duine leasuithe a cheapadh agus scéimeanna a dhéanamh. Cuireann Dia prionsabal i bhfód.” Agus san áit a gcuireann Dia prionsabal i bhfód, nílimidne, ár saol agus ár ngníomhartha le chéile, ach inár léiriú ar an bprionsabal sin. Agus mura bhfuil prionsabal Dé ann, ansin tá prionsabal an diabhail ann. “Ní féidir le cúinsí athchóirithe a dhéanamh. Molann an Chríostaíocht athchóiriú sa chroí. An méid a oibríonn Críost istigh, cuirfear i gcrích é faoi stiúir intleachta tiontaithe. Theip i gcónaí ar an bplean tosú ar an taobh amuigh agus iarracht a dhéanamh oibriú isteach, agus teipfidh sé i gcónaí.”

TAM1897 D 3.6Ní féidir liom teistiméireacht a chur i bhfeidhm ar aon duine eile seachas mé féin, óir caithfear í a chur i bhfeidhm ar an gcroí, agus oibriú ón taobh istigh. Cuirfidh Dia i bhfeidhm ansin í cibé áit a dtéim. Agus tá an scéal amhlaidh dúinn go léir maidir leis an teistiméireacht a thagann chuig aon duine, in aon chruinniú nó chomhairle nó chruinniú de chuid na Comhdhála Ginearálta. Ní féidir leis an uachtarán teistiméireacht a tugadh dó a chur i bhfeidhm ar fud an réimse. Caithfidh sé glacadh léi ina anam, agus géilleadh di ina chorp, ina anam, agus ina spiorad; agus ansin cuirfidh Íosa Críost an teistiméireacht i bhfeidhm i ngach áit a dtéann seisean, an t-uachtarán, ann. Is rud beo é ann, agus ansin má théann sé ar aghaidh, cuirtear an teistiméireacht sin i bhfeidhm ag an Tiarna cibé áit a mbíonn sé. Ach tá iarracht déanta ag daoine na Teistiméireachtaí a chur i bhfeidhm ar dhaoine eile gan an teistiméireacht a bheith ina rud beo iontu féin. Rinneadh iarracht air sin arís agus arís eile, agus sin í an fhadhb. Mura nglactar leis an bhfianaise sin aige i gcorp, anam agus spiorad, sa chaoi is gur rud beo é an prionsabal atá inti ann féin, is cuma cé mhéad a léann sé an fhianaise sin agus a chuireann i bhfeidhm ar dhaoine eile í, beidh a thionchar féin i gcoinne na fianaise a bhfuil sé ag cur i bhfeidhm. Óir mura maireann sé sa saol a chaitheann sé, agus i ngach a deir agus a dhéanann sé, scriosann a ghníomhartha an fhianaise sin. Agus is é sin a chruthaigh na cúinsí atá ann anois. “Is é bealach Dé rud a thabhairt don duine nach bhfuil aige.” Táimid chun an rud nach bhfuil againn a ghlacadh, an rud a thugann Dia dúinn, agus déanfaidh sé sin cumhacht dínn sa Tiarna. 2 Corantaigh 2:14: “Anois buíochas le Dia, a thugann bua dúinn i gCríost i gcónaí, agus a fhógraíonn cumhracht a eolais trínne i ngach áit.” Nuair a bhíonn an prionsabal sin ann, cibé áit a dtéimid, bíonn Dia ag caint; tá sé ag labhairt. Tá sé ag cur eolas air féin in iúl trínne i ngach áit. D’fhéadfadh sé a bheith ina idirbheart gnó; ní dhéanann sé sin aon difríocht. Cuirfidh gach rud a dhéanaimid i gcuimhne dóibh Dia tar éis dúinn imeacht, agus mar sin cuireann sé cumhracht a eolais in iúl trínne i ngach áit.

TAM1897 D 3.7“Is é bealach Dé ná an duine a dhéanamh ina rud éigin nach bhfuil sé;” mé a dhéanamh ina rud nach mé. Ansin, nuair a thagann fianaise chugam a deir liom nach bhfuil mé i gceart, is é is aidhm don fhianaise sin mé a dhéanamh ina rud nach mé — mé a chur i gceart. Ní féidir liom seasamh san áit ina bhfuil mé agus é a chur i bhfeidhm; ach nuair a chuirfidh mé i bhfeidhm é, beidh mé mar nach raibh mé, agus i ngach áit a dtéim is féidir le Dia é féin a nochtadh.

TAM1897 D 3.8“Is é bealach an duine áit éasca a fháil, agus géilleadh don goil agus don uaillmhian féinspéiseach. Is é bealach Dé oibriú i gcumhacht. Tugann sé an grásta má thuigeann an t-othar go bhfuil sé de dhíth air. Is ró-mhinic a bhíonn an duine sásta cóireáil a chur air féin de réir modhanna na bréagchleachtais, agus ansin an tslí ina n-oibríonn sé a chosaint mar shlí cheart.” Tá bealach Dé difriúil. Is daoine tinn sinn go léir, agus dá bhféadfaimis é sin a thuiscint, thabharfadh Dia an leigheas is gá. Is fearr le duine an bréagleigheas, agus ceapann sé go bhfuil a mhodh oibre ceart; ach is é is aidhm do Dhia an t-anam a ghlanadh. Eoin 7:38: “An té a chreideann ionam, mar a dúirt an Scrioptúr, as a bholg sreafaidh aibhneacha uisce bheo.” Seo é ríocht Dé laistigh de. “Lá i ndiaidh lae, tá daoine ag léiriú an bhfuil ríocht Dé iontu. Má tá Críost i gceannas ina gcroíthe, tá siad ag fáil neart prionsabail, cumhacht, agus cumas seasamh mar ghardaí dílse, fíor-leasaitheoirí; óir ní féidir aon leasú a dhéanamh mura mbíonn comhoibriú iomlán ann le hÍosa Críost. Trí , tá grásta Chríost le húsáid ag daoine chun iad féin a leasú, ag baint úsáide as na buanna a thug Dia dóibh. Tríd an ngníomh féin-diúltaithe seo, a bhreathnaíonn Tiarna na bhflaitheas air le faomhadh, faigheann siad buanna ar a dtreochtaí oidhreachtúla agus cothaithe féin; ansin, cosúil le Dáiví, fágann siad lorg ar dhaoine eile nach scriosfar go deo. Iomprófar an tionchar go dtí gach cearn den domhan.”

TAM1897 D 4.1Seo an fianaise ar thagair mé di nóiméad ó shin. Nuair a fhaigheann tú teistiméireacht agus a ghlacann tú isteach i do chroí agus i do shaol í, déanann sé sin rud éigin díot nach raibh ionat, agus ansin is é ríocht Dé atá ionat, agus iompraítear an fhianaise chuig gach cearn den domhan. B’fhéidir nach dtréigfidh tú do Stát choíche. Conas a d’fhéadfadh sé tarlú riamh, mar sin? Cibé áit a dtéann tusa agus cibé áit a dtéimse, tá Dia ag fágáil lorg ar an gcroí nach scriosfar go deo, agus trína gcuid siúd, cruthaítear lorg eile fós, agus mar sin de. Is féidir le duine é féin a chruachadh ina aghaidh, ach rachaidh sé ann ar aon nós; agus nuair a fhágann tusa an lorg sin, beidh a fhios aige gur ón Tiarna é. Níor chreid na Sadúcaigh in aiséirí, ach dúirt siad freisin gur aithin siad go raibh na deisceabail in éineacht le hÍosa agus gur fhoghlaim siad uaidh tar éis a bháis. Ina gcroíthe bhí a fhios acu go raibh sé éirithe. Bhí an fhíric ann, ach níor tiontaíodh iad dá bharr. Sin an prionsabal atá sa Bhíobla. As teistiméireacht a scríobhadh sa bhliain 1896, léigh mé: “Is gá go leor de na fir a d’fhóin mar chomhairleoirí i gcruinnithe boird agus comhairle a bhaint amach.” Tabhair faoi deara, deir sé go leor. Níl an-chuid acu ann ar an iomlán, ionas, nuair a bhaintear go leor acu amach, nach féidir go leor a fhágáil. “Ba chóir d’fhir eile a n-áiteanna a ghlacadh, óir ní guth Dé é a nguth. Níl a gcuid pleananna agus a gcuid cleasanna in ord Dé. Coinníodh na fir chéanna i seilbh oifige mar stiúrthóirí boird, go dtí gur baineadh úsáid as tine choiteann in áit na tine naofa ó adhaint Dé féin, faoina mbainistíocht agus a gcuid bealaí féin. Ní hIosrael a thugtar ar na fir seo a thuilleadh ach forchuradóirí.” Forchuradóirí in áit Iosrael! Cén trioblóid níos measa a d’fhéadfaimis a bheith ann?

TAM1897 D 4.2Arís, as teistiméireacht a scríobhadh sa bhliain 1894: “Ba chóir go mbeadh athruithe déanta fada ó shin. Ba mhian le Dia go mbainfeadh an eaglais a clúmhilleadh di.” Seo iad na focail: “Ní hiad na fir chéanna atá le bheith ar bhur mbord bliain i ndiaidh bliana; ba chóir go mbeadh athruithe déanta fada ó shin. Ba mhian le Dia go mbainfeadh an eaglais an t-uafás sin di féin; ach fad is a choinnítear i gceannas bliain i ndiaidh bliana na fir sin a mheasann go hiomlán go bhfuil siad in ann oibriú gan comhairle Dé a ghlacadh, ní féidir é sin a dhéanamh. Tá an staid seo ag giosta i ngach brainse den obair, toisc nach mothaíonn fir an gá atá acu le treoir an Spioraid Naoimh.”

TAM1897 D 4.3Cad a dhéanfar? An mbeidh deis ag an Tiarna oibriú anois? An gceadófar dó na hathruithe riachtanacha a thabhairt i gcrích? Ní trí dhul i mbun na hoibre seo agus tabhairt faoi na hathruithe a dhéanamh go tobann a chuirtear an teistiméireacht seo i bhfeidhm. Caithfidh mo chroí a bheith ceart sular féidir liom páirt a ghlacadh in aon athrú. Is é an rud atá le déanamh ná muid féin a ghéilleadh do Dhia, agus ansin ligean dó oibriú trínn. Is cuma linn cé hiad na fir má tá Dia ann.

TAM1897 D 4.4Ní hé an rud atá i gceist anseo ná tosú ag lorg daoine anois le cur in áit na ndaoine eile, daoine a bhféadfaimis tacú leo agus a gcuirfimis i bpoist atá á sealbhú ag daoine eile faoi láthair; óir ansin, cé go mbeadh siadsan amuigh as na poist, bheadh sinne sna poist, agus bheadh an Tiarna chomh fada i gcéin is a bhí riamh. Is í an fhadhb atá ann anois ná gur fágadh an Tiarna ar lár. Anois, dá ndéanfaimis iarracht muid féin a chur ina n-áiteanna, d’fhágfaí an Tiarna ar lár arís, agus bheadh an chúis níos measa as ná mar a bhí. Ach ní hé sin atá ag teastáil. Níl aon pholaitíocht le bheith anseo; ach má tá an pholaitíocht ionainn, beidh sí anseo, agus léireoidh sí í féin anseo. Má tá an pholaitíocht i ndáiríre ag duine, is é an áit is fearr dó í a chaitheamh amuigh sa saol mór, i measc na ndaoine sin nach bhfuil iontu ach polaiteoirí, óir sin an t-aon rud atá ann; agus mura gcaitheann sé amuigh ansin í, caithfidh sé sa séipéal í, agus ní dhéanfaidh sé ach anró agus deamhainíocht a scaipeadh ann. Agus ar ndóigh, is fearr go mór an obair sin a bheith ar siúl go hoscailte sa saol mór ná sa séipéal. Mar sin, ní hé sin an fáth a bhfuilimid anseo. Táimid anseo chun Dia a aimsiú, agus ár gcroíthe a oscailt ionas go nglacfaidh sé an áit ón lár go dtí an foirceann, i ngach smaoineamh agus focal agus gníomh; agus ní polaiteoir é Dia; is é Dia é. Is é an rud atá le déanamh againn ná Dia a lorg le croí lán, ionas go ndéanfaidh Dia gach a bhfuil le déanamh; agus déanfaidh sé é má ligimid dó. Tugaigí deis do Dhia. Iad siúd atá sa bhealach, téidís as an mbealach, agus is orainnse, an chuid eile, a bheith as an mbealach. Ansin is féidir leis an áit a bhaineann leis a bheith ag Dia.

TAM1897 D 5.1Ansin, luaitear scéal Nicodemus agus Chríost dúinn anseo. Rialtóir in Iosrael ab ea Nicodemus, agus deirtear “gur lorg Nicodemus agallamh le hÍosa san oíche, ag rá, ‘A Rabaí, tá a fhios againn gur múinteoir thú a tháinig ó Dhia: óir ní féidir le haon duine na míorúiltí seo a dhéanann tusa a dhéanamh, mura bhfuil Dia leis.’” Bhí sé seo ar fad fíor go dtí an pointe sin, ach cad a dúirt Íosa? D’fhreagair sé agus dúirt leis, ‘Is fíor, is fíor, a deirim leat, mura saolaítear duine arís, ní féidir leis ríocht Dé a fheiceáil.’ Seo fear i bpost ard muiníne, fear a raibh ardmheas air mar dhuine a bhí oideachasaithe i nósanna na nGiúdach, duine a raibh a intinn lán de ghaisce. Bhí buanna den scoth aige, gan amhras. Ní rachadh sé chuig Íosa i rith an lae, mar go gcuirfeadh sé seo faoi deara; bheadh sé ró-umhalaithe do cheannaire de chuid na nGiúdach a admháil go raibh comhbhá aige leis an Nazarach a raibh dímheas air. Smaoiníonn Nicódeam, ‘Fiosróidh mé dom féin misean agus éilimh an teagascóra seo, an é go deimhin an solas é chun na Ciníodh a shoilsiú, agus glóir Iosrael.’

TAM1897 D 5.2“Deir Íosa le Nicódeam, i ndáiríre, ní an chonspóid a chabhróidh le do chás. Ní argóintí a thabharfaidh solas don anam. Caithfidh croí nua a bheith agat, nó ní féidir leat ríocht na bhflaitheas a aithint. Ní fianaise níos fearr a chuirfidh i riocht ceart thú, ach cuspóirí nua, foinsí nua gníomhaíochta: caithfear tú a athbheochan. Go dtí go dtarlóidh an t-athrú seo, a dhéanfaidh gach ní nua, bheadh na fianaise is láidre a d’fhéadfaí a chur i láthair gan mhaith. Is i do chroí féin atá an locht; caithfear gach ní a athrú, nó ní féidir leat ríocht Dé a fheiceáil.

TAM1897 D 5.3“Ráiteas an-umhalaitheach a bhí anseo do Nicódeam, agus le mothú greannaithe tógann sé focal Chríost aníos, ag rá, ‘Conas is féidir le duine a bheith breithe agus é sean?’ Ní raibh sé spioradálta go leor chun brí fhocail Chríost a thuiscint. Ach níor fhreagair an Slánaitheoir argóint le hargóint. Ag ardú a lámha le dínit chiúin, thromchúiseach, leagann sé an fhírinne i gceart le tuilleadh deimhnithe: ‘Dáiríre, dáiríre, deirim leat, mura saolaítear duine d’uisce agus den Spiorad, ní féidir leis dul isteach i ríocht Dé. An ní a shaolaítear den fheoil, is feoil é; agus an ní a shaolaítear den Spiorad, is Spiorad é. Ná bíodh iontas ort gur dhúirt mé leat, Caithfidh sibh a bheith saolaithe arís. Séideann an ghaoth mar is áil léi, agus cloiseann tú a fuaim, ach ní féidir leat a rá cárb as a dtagann sí ná cén áit a dtéann sí; is amhlaidh gach duine a shaolaítear den Spiorad.’ Dúirt Nicodemus leis, ‘Cén chaoi a bhféadfaidh na nithe seo a bheith?’

TAM1897 D 5.4Bhí roinnt spléachadh den fhírinne ag síolrú i gcuid aigne an cheannaire. Líon focail Chríost é le heagla ómóis, agus ba chúis leis an gceist a chur, ‘Conas is féidir na nithe seo a bheith?’ Le dúthracht dhomhain d’fhreagair Íosa, ‘An máistir thú ar Iosrael, agus nach bhfuil a fhios agat na nithe seo?’ Cuireann a chuid focal an léacht seo in iúl do Nicodemus: in ionad a bheith cantalach faoi fhocail shoiléire na fírinne agus a bheith ag baint suilt as íoróin, gur cheart dó tuairim i bhfad níos umhla a bheith aige fúthu féin, mar gheall ar a aineolas spioradálta. Ach labhair focail Chríost le dínit chomh mór sin, agus léirigh an chuma ar a aghaidh agus an t-tonn ina ghlór an oiread sin grá dó, nár chuir sé as dó agus é ag tuiscint a shuímh náireach. Is cinnte nár cheart do dhuine a bhfuil leas reiligiúnach an phobail fágtha ina chúram a bheith aineolach ar fhírinne atá chomh tábhachtach sin dóibh a thuiscint mar choinníoll chun dul isteach i ríocht na bhflaitheas. ‘Is fíor, is fíor, a deirim leat,’ arsa Íosa, ‘Labhraímid an méid is eol dúinn, agus déanaimid fianú ar an méid a chonaiceamar; agus ní ghlacann sibh lenár bhfianú. Má d’inis mé daoibh faoi nithe talmhaí, agus nach gcreideann sibh, conas a chreidfidh sibh má insím daoibh faoi nithe neamhaí?’

TAM1897 D 5.5“Cuirim an ceacht seo do Nicodemus i láthair mar cheacht atá an-ábhartha dóibh siúd atá in ard-oifigí mar lucht ceannais in Iosrael sa lá atá inniu ann, agus a gcloistear a nguth go minic i gcomhairle ag tabhairt fianaise ar an spiorad céanna a bhí ag Nicodemus.” Cé a éistfidh agus a ligfidh do na focail chéanna an tionchar céanna a imirt ar a gcroíthe agus ar a saol inniu? Tiontaíodh Nicodemus dá bharr.

TAM1897 D 5.6Labhraíodh na focail seo le huachtaráin chomhdhálacha, le seanóirí eaglaisí, agus le daoine a bhfuil poist oifigiúla acu inár n-institiúidí. Tá a fhios agaibh an uachtarán comhdhála sibh. Labhraíonn sé libh; deir sé, Ní mór daoibh a bheith breithe arís. Tá a fhios agaibh an seanóir eaglaise sibh. Labhraíonn sé libh; deir sé, Ní mór daoibh a bheith breithe arís. Tá a fhios agaibh an bhfuil post oifigiúil agaibh in aon cheann dár n-institiúidí. Labhraíonn sé libh; deir sé, Ní mór daoibh a bheith breithe arís. Deir sé, Ní mór daoibh tiontú. Ní deir sé nár tiontaíodh sibh riamh; cé go bhfuilimid tiontaithe, tá an t-am mar atá go n-iarrann Dia tiontú níos iomláine, coisriceadh níos doimhne ná mar a bhí aithne ag aon duine agaibh ná agamsa riamh cheana. Ní aon scéal é sin daoibhse ná domsa gur tiontaíodh muid cúig, deich, nó cúig bliana déag ó shin, mura bhfuilimid tiontaithe anois, inniu. Agus inniu deir sé, dá gcloisfeá a ghlór, ná cruaigh bhur gcroíthe. Inniu, fad is a dtugtar inniu air, deir sé libhse agus liomsa, Ní mór daoibh a bheith breithe arís; ní mór daoibh tiontú; agus mura mbíonn duine breithe arís, ní féidir leis ríocht Dé a fheiceáil. Agus seo an gealltanas beannaithe, Tabharfaidh mé croí nua daoibh. Buíochas le hÁr dTiarna! Déanaimis an Tiarna a lorg le croí den sórt sin, le díograis nach raibh a leithéid riamh, ionas go n-úsáidfidh sé sinn ar bhealach nach raibh a leithéid riamh; agus ansin bainfidh sé an masla dá eaglais, agus éireoidh sí chun dul amach gan srian, chomh hálainn leis an ngealach, chomh glan leis an ngrian, agus chomh scanrúil le harm le meirgí. Sin an rud atá uirthi ón Tiarna inniu. An bhfaighidh sé é?