Spiorad an Tuar. – Uimh. 2
TAM1897 D 21.2Searmanas tugtha maidin Dé Céadaoin, 10 Feabhra, 1897 Priontáilte sa General Conference Daily Bulletin, 15 Feabhra 1897, Iml. 1, Uimh. 2, lch. 21-22.
TAM1897 D 21.3Níl sa mhéid seo a leanas ach achoimre ar ráitis an Mhinistir Jones. Ós rud é go raibh go leor daoine tagtha ó shin i leith an chruinnithe dheireanaigh, b’éigean cuid mhaith ama a chaitheamh ag athrá na bpointí a pléadh an lá roimhe sin. Ina theannta sin, dúirt an cainteoir nach é an fhadhb atá againn mar phobal ná nach gcreidimid go hainmniúil gur ó Dhia na Fianaisí; ach gurb é an rud is gá dúinn a fhoghlaim ná conas iad a chreidiúint. Más é an t-aon bhealach atá againn chun ár gcreideamh sna Fianaisí a chur in iúl ná trí insint do na daoine go gcreidimid iontu, níl aon tábhacht lenár gcreideamh. Osclaímid an bealach ar an gcaoi sin do dhaoine amhras a bheith orthu faoi dháiríreacht ár gcreidimh. Má chreidimid na Fianaisí i ndáiríre, ní bheidh gá againn a rá leis na daoine é. Beidh ár saol ina fhianaise ar an gcreideamh atá ionainn.
TAM1897 D 21.4Tá imeacht ó Dhia ar siúl, agus tá gá an teampall a ghlanadh díreach mar a bhí sna seanlaethanta in Iarúsailéim. Tugadh isteach sa riocht seo muid trí neamhaird a dhéanamh ar Fhianaiseanna Spiorad Dé. Ach chreid go leor díobh siúd a rinne neamhaird díobh iontu, agus ag an am sin bhí na Fianaiseanna sin ina lámha acu, agus níor cheap siad go raibh siad ag déanamh neamhairde orthu. Dá bhrí sin, is é an rud atá uainn a fhoghlaim ná conas Fianaiseanna an Spioraid a urramú.
TAM1897 D 21.5Agus níor cheart dúinn a cheapadh ar chor ar bith, nuair a thugtar teistiméireacht agus nuair a luaitear ainm duine, go bhfuil Dia ag déanamh ionsaí air chun é a scriosadh. Is é cuspóir an Tiarna é a scaradh ó na lochtanna atá ag déanamh dochair dó agus ag cur bac ar obair Dé. Is é an duine a shábháil agus an locht a scrios an aidhm atá leis. Ní scriosfaidh ná ní chuirfidh Dia duine faoi cháinaimh mura bhfuil sé nasctha go do-scartha leis an peaca. Nuair a thréigeann an duine seo a chúrsa mícheart, a admhaíonn an fhianaise, agus a chuireann an scéal ina cheart i láthair Dé, ní bhíonn sé a thuilleadh sa riocht ina bhfuair an fhianaise é. Is féidir an fhianaise sin a úsáid ansin mar rabhadh do dhaoine eile, ach ní fhéadfar í a úsáid choíche chun an duine a d’admhaigh a chion a cháineadh.
TAM1897 D 21.6Is é bealach Dé an duine a dhéanamh ina rud nach bhfuil sé; rud nach bhfuil aige a thabhairt don duine. Ní féidir linn na Fianaise a chur i bhfeidhm ar dhaoine eile. Ní hea, ná fiú orainn féin ón taobh amuigh. Caithfimid ár gcroí a oscailt do Dhia, chun an fianaise a ghlacadh, ionas go gcuirfidh an Tiarna an prionsabal diaga ionainn, ag tabhairt dúinn an ní nach bhfuil againn, ag déanamh rud éigin díinn nach muid, agus ar an gcaoi sin é féin, trína Spiorad Naomh, a chuireann an fhianaise i bhfeidhm i ndáiríre. Ansin, tiocfaidh chun solais inár saol, oibreoidh sé amach inár ngníomhartha, an ní a chuir Dia ionainn. Sin é glacadh leis na Fianaiseacha. Ní hionann aon ní níos lú ná sin agus iad a ghlacadh.
TAM1897 D 21.7An chumhacht a chuireann Dia ionainn, nuair a ghlactar isteach sa chroí í, cuirfidh sí ar chumas an duine seasamh faoi thriail, agus i lár a laige. Tabharfaidh sí dó an ní nach bhfuil aige, agus déanfaidh sí é a bheith mar nach bhfuil sé de réir nádúir.
TAM1897 D 21.8Nuair a theipeann ar dhuine i bpost ina gcuirtear é, is dual dúinn a cheapadh gur rinne Dia botún trí chead a thabhairt dó a bheith curtha ann; ach ní leanann sin as. Níor rinne Dia botún as Saúl a bheith ina rí ar Iosrael; ach rinne Saúl botún as gan a bheith mar a bhí Dia ag iarraidh air a bheith. Rinne sé botún as a bhealaí agus a scéimeanna féin a leanúint, seachas éisteacht le guth Dé. Mar an gcéanna, níor rinne Dia botún nuair a rinne sé Jeroboam rí ar Iosrael. Cé nach gcuireadh cuspóir Dé maidir leis na deich dtreibh a scaradh ó Iúdá i gcrích de bharr pheacaíocht na ndaoine, bhí plean ag Dia, ach ní ligfeadh Jeroboam dó a bheith curtha i gcrích. D’fhéadfadh Dia mise nó tusa a ghlaoch chuig post, agus má tá laige éigin ionainn a chuirfidh bac ar ár bhfeidhmiúlacht, agus má sheolann Dia teachtaireacht chugainn, is é is aidhm don teachtaireacht sin sinn a dhéanamh mar is mian leis, ionas go seasfaimid lena ghrásta san áit is mian leis.
TAM1897 D 22.1“Lá i ndiaidh lae, tá daoine ag léiriú an bhfuil ríocht Dé iontu. Má tá Críost i gceannas ar a gcroíthe, tá siad ag fáil neart prionsabail, cumhacht, agus cumas seasamh mar ghardaí dílse, fíor-leasaitheoirí; óir ní féidir aon leasú a dhéanamh mura mbíonn comhoibriú iomlán ann le hÍosa Críost. Trí ghrásta Chríost, tá sé de dhualgas ar dhaoine a gcumas ó Dhia a úsáid chun iad féin a leasú [ní chun daoine eile a leasú, ach chun iad féin a leasú]; tríd an ngníomh féin-diúltaithe seo, a mbreathnaíonn Tiarna na bhflaitheas air le faomhadh, baineann siad buanna amach ar a dtreochtaí oidhreachtúla agus cothaithe féin. Ansin, cosúil le Dáiví, fágann siad lorg ar chroíthe daoine eile nach scriosfar go deo. Iomprófar an tionchar go gach cearn den domhan.”
TAM1897 D 22.2Tosaíonn obair an athchóirithe leis an duine féin. Ní féidir liom dul i bhfeidhm ar chroíthe daoine eile ach amháin tar éis dom mé féin a athchóiriú. Sroicheann Dia daoine eile trí shroicheadh dúinne, agus sroicheann sé daoine eile trínn. Féach ar 2 Corantaigh 1:3, 4:—
TAM1897 D 22.3Beannaithe Dia, is é sin Athair ár dTiarna Íosa Críost, Athair na Trócaire, agus Dia na sólás uile; a thugann sólás dúinn inár gcruachás uile, ionas go mbeimid in ann sólás a thabhairt dóibh siúd atá i gcruachás ar bith, leis an tsólás a thugtar dúinne féin ó Dhia.
TAM1897 D 22.4Tugann Dia sólás dúinn ionas go dtabharfaimid sólás do dhaoine eile; cuidíonn Dia linn ionas go gcuideoidh muid le daoine eile. Cuirtear muid i gcás ina bhfuil gá againn le sólás Dé, ionas go mbeimid in ann sólás a thabhairt do dhaoine eile. Bíonn daoine eile ar intinn aige nuair a thugann sé sólás dúinn. “Agus má táimid faoi chrá, is ar mhaithe le bhur sólás agus le bhur slánú é.” Má tá mé faoi chrá, is ar mhaithe le sólás agus le slánú duine éigin eile é. B’fhéidir nach dteagmhóidh mé leis an duine sin a bhfuil orm sólás a thabhairt dó ar feadh na mblianta; ach lá éigin casfaidh mé air, agus ullmhaíonn an taithí atá agam mé chun suí síos lena thaobh, nó a lámh a ghabháil, agus a bheith ina chabhair agus ina shólás dó. Faigheann sé uaimse an ní a fuair mise ó Dhia, agus faigheann sé é ionas gur féidir leis, ar a seal, é a chur in iúl do dhaoine eile, agus siadsan do dhaoine eile arís; agus ar an gcaoi sin, leathann tionchar ghrásta Dé a tugadh dúinn go talamh an domhain, cé nach mbogaimis amach as an Stát ina mairimid. A bhráithre, sin an rud atá Dia ag iarraidh a dhéanamh linn, agus ansin iomprófar ár dtionchar go gach cearn den domhan.
TAM1897 D 22.5Anois don cheist, Conas a ghlacfaimid leis na Fianaiseanna? Léifimid an chaoi ar diúltaíodh dóibh i ndáiríre nuair a ceapadh go raibh siad á nglacadh. Ansin beidh a fhios againn conas an botún sin a sheachaint, agus conas glacadh leo. Anseo léim faoi dhuine amháin a bhfuil a “sampla tar éis go leor a dhéanamh chun an mhuinín sna Fianaiseanna a chroitheadh.” Conas a rinne sé é seo? — “D’imigh sé féin go díreach contrártha don solas a thug Dia.” Ach níor shíl sé go raibh sé ag imeacht go díreach contrártha dóibh. Shíl sé go raibh an rud ceart á dhéanamh aige ina leith. Conas, mar sin, a chuaigh sé chomh mór sin amú? Seo an freagra: “Seachnaíodh, léirmhínigh agus rinneadh neamhniú ar na cáintí agus na rabhaidh ón Tiarna trí chleasanna na ndaoine.”
TAM1897 D 22.6Conas a “seachnaíodh” iad? Seo an freagra: “Cén fáth ar chum sibh leithscéalta lag?” “Ó, nach mór an náire a bheadh orthu siúd a d’iompaigh ar gcúl ó chomhairle Dé, agus a rinne iarracht an lorg a d’fhág Dia ina ndiaidh a cheilt.”
TAM1897 D 22.7Cén chaoi ar “léirmhínigh” siad iad? Seo an freagra: Chuir siad “a léirmhíniú féin orthu, ag rá nach raibh sé ar a n-intinn é sin a dhéanamh.”
TAM1897 D 22.8Agus sin an chaoi ar seachnaíodh, ar léirmhínigh, agus ar cuireadh ar neamhní na Fianaiseacha, ag na daoine a cheap gur chreid siad iad, agus a cheap go raibh siad á nglacadh. Anois, ar bhí tú á seachaint le leithscéalta lag? Ar bhí tú á léirmhíniú agus á gcur ar neamhní trí do léamh féin a chur orthu, ag rá nár chiallaigh siad an méid sin ná an méid eile? — Ar ndóigh go raibh; tá a fhios agat go raibh. Mar sin, cuirimis stop leis ar an bpointe boise.
TAM1897 D 22.9Cén chaoi, mar sin, a ghlacfar iad? Cén chaoi a mbeidh a fhios againn cad is ciall leo? Seo an freagra: “Ba é a bhí i gceist acu ná mar a luaitear go díreach.” Cad is ciall leo? — “Mar a luaitear go díreach.” An féidir leat a rá cad a deir siad? — Sea, sách éasca. Glac leo mar sin, díreach mar a deir siad. Oscail do chroí go leathan do Dhia, ionas gur féidir leis lena Spiorad maith an prionsabal a leagan ionat atá díreach mar a deir sé, ansin tiocfaidh an prionsabal sin chun solais, loinnreoidh sé i do shaol; ansin beidh na Fianaise glactha agat. Ansin beidh a fhios agat go gcreideann tú na Fianaise. Ansin ní bheidh aon chontúirt de bhotún faoi. Beidh a fhios ag daoine eile é, óir fágfaidh tú lorg ar chroíthe nach scriosfar go deo, agus glóireoidh siad Dia i lá na cuairte.
TAM1897 D 22.10IS é Briathar Dé ár gcaighdeán. Tuairiscítear gach gníomh grá, gach focal cineáltais, gach urnaí ar son na ndaoine atá ag fulaingt agus faoi chois, os comhair na hard-ríchathaoire síoraí, agus cuirtear ar thaifead neamh-mharanach na bhFlaitheas iad. Doirtíonn an Briathar diaga solas isteach sa tuiscint is dorcha, agus cuireann an solas sin ar na daoine is cothaí a mhothú a neamhdhóthain agus a bpeacaíocht. — Tást. Uimh. 31.