A Apostasía de Israel. – N.º 1 · A Mensaxe do Terceiro Anxo

TAM1897 Q1 33.6Sermón predicado o domingo pola noite, 7 de marzo de 1897 Impreso no Boletín da Conferencia Xeral, Primeiro Trimestre de 1897, Vol. 2, nº 1, pp. 33-40.

TAM1897 Q1 33.7NA lección da outra noite dixen que ata fai pouco non vira ningunha copia dos dez mandamentos publicada polos Adventistas do Sétimo Día, fóra da Biblia, que fose tal e como Deus os pronunciou. Alégrame que chegue o tempo no que os Adventistas do Sétimo Día poidan ter unha copia da lei de Deus tal e como Deus a deu. Alégrome de que o irmán Howe teña editado copias da lei de Deus, tal como Deus a deu. E agora non deixemos que nos volvan acusar, como fan con outros, de omitir parte da lei de Deus cando nos diriximos ao pobo.

TAM1897 Q1 33.8Pódese ver con bastante claridade que o home que primeiro deu esa copia da lei de Deus que case todo o mundo usa, era un exipcio. Dicíase: “Eu son o Señor, o teu Deus, que che sacou da terra de Exipto, da casa da servidume.” Pero el dixo para si: iso non se aplica a min, nin a ninguén que viva hoxe en día; pois nunca fomos sacados de Exipto. Iso era só para os xudeus. Por iso el omitiu esa parte e imprimiu o resto da lei, e así presentou ao mundo unha copia mutilada da lei que o Señor mesmo dera. Deste xeito fixo parecer que o único documento que o Señor pronunciou xamais desde o ceo comezaba sen dicir quen era o seu autor, sen sequera presentalo, senón que comezaba dunha maneira rotunda e indefinida: “Non terás outros deuses diante de min.” Podería xurdir de inmediato a pregunta: quen diabros es ti? Quen está a falar? Pois ben, cando a lei se toma tal como foi dada, Deus di quen é o que fala. “Eu son o Señor, o teu Deus, que che sacou da terra de Exipto, da casa da servidume.” Ese é quen fala; non terás outros deuses diante de min, “que pode redimir da servidume de Exipto.”

TAM1897 Q1 33.9Outro pensamento é importante aquí: Cando a lei se imprime sen a introdución que o Señor mesmo pronunciou, como adoita suceder en gráficos e tarxetas, faise necesario poñer ao seu comezo as palabras “A Lei de Deus”. Isto amosa que os homes se decatan da necesidade de que haxa algún tipo de certificado sobre de quen é a lei e quen fala estes mandamentos. E, vendo esta necesidade, os homes poñen ao comezo da lei de Deus o seu certificado de que é a lei de Deus.

TAM1897 Q1 33.10Pero se os homes imprimiran a lei tal como o Señor a deu, terían o propio certificado do Señor de que é a lei de Deus e de que é el mesmo quen fala estes mandamentos. El di: “Eu son o Señor, o teu Deus, que che sacou da terra de Exipto, da casa da servidume. Non terás outros deuses diante de min”, etc. E cando os homes poidan ter o propio certificado do Señor de que é a súa lei, con seguridade non haberá necesidade de ningún certificado de home algún para dicir que é a lei de Deus.

TAM1897 Q1 33.11E non é o certificado do Señor de que esta é a súa lei mellor que o certificado de calquera home ou de todos os homes xuntos? E cando os homes deixan de lado o propio certificado do Señor de que esta é a súa lei, e poñen alí o seu propio certificado, podería haber un caso máis claro de homes que se poñen no lugar de Deus? Oh, deixemos de lado este traballo presuntuoso e torpe; e tomemos a santa lei tal como o seu santo Autor a pronunciou e a escribiu! “Eu son o Señor, o teu Deus, que che sacou da terra de Exipto, da casa da servidume.” Amén. Así sexa.

TAM1897 Q1 33.12Tendo alí todo o que o Señor dixo, a lei de Deus presenta entón ao mundo tanto ao Redentor como ao Creador. Entón lles di a todos os homes que quen é o Autor desa lei, quen chama ao home á súa observancia, é tanto Redentor como Creador. Isto demóstrase pola propia lei. E cando deixan fóra a parte que revela ao Redentor, non é de estrañar que estean dispostos e preparados para deixar fóra a parte que revela ao Creador do home. Satanás sempre quixo desfacerse da lei e agochar aos homes a súa importancia. Comezou por deixar fóra o Redentor; e agora remata por deixar fóra o Creador. Pero o Señor quere que saibamos que foi el quen nos liberou de Exipto, para que poidamos ver tanto o Redentor como o Creador na lei que deu ao home.

TAM1897 Q1 34.1Outra cousa. Cando ti e eu poidamos ver, e vemos, que Israel, cando entrou na terra, non entrou en absoluto na terra que o Señor lles tiña preparada, senón que a errou por completo, podemos ver como foi unha decepción para Moisés non ir alí. Agora, cando parece, como lles parece a algunhas persoas, que Israel entrou na terra que o Señor lles preparara, e que ese era exactamente o lugar ao que o Señor quería levalos, e logo ven que Moisés morreu e foi ao ceo, din que, ao fin e ao cabo, Moisés saíu gañando; e que non foi tan grande decepción levalo fóra da terra e levarlle ao ceo.

TAM1897 Q1 34.2Pero cando entendemos que o Señor quería levalo á súa santa morada, ao lugar que fixera para si mesmo para habitar, ao santuario que as súas mans estableceran; entón podemos ver como foi unha decepción mesmo para Moisés morrer e ir ao ceo sen entrar nesa terra. Cando puido ver que era o seu pecado o que tiña algo que ver con mantelos fóra da bendita terra da promesa; cando puido ver que Israel perdera aquilo que o Señor tiña para eles: cando viu a terra gloriosa, como fixo dende o cume de Nebo, e se viu obrigado a contemplar as longas idades de andar errante, de apostasía e de tribulación polas que tería que pasar a causa e o pobo de Deus, e soubo que el mesmo tivera algo que ver en causar ese longo camiño de andar errante; é doado ver que foi para el unha profunda decepción non entrar naquela terra sen morrer, aínda que fose levado ao ceo desde o sepulcro.

TAM1897 Q1 34.3Outro texto, se fose necesario algún para demostrar o feito de que Israel non saíu de Exipto mentres estivo no deserto, atópase no libro de Xosué. Lembrades a pasaxe: despois de cruzar o Xordán, entón foron circuncidados; está escrito: «Hoxe quitei de vós a vergoña de Exipto». Aquela xente, vedes, que saíu de Exipto, non saíu de Exipto ata que cruzou o Xordán; pois non foi ata entón cando se quitou o reproche de Exipto. Entón todos eran homes convertidos. Toda esa nación cruzou o Xordán por fe. Era unha nación que cría en Deus, e non había nin unha voz disidente nin un pensamento dubidoso,—entón saíran de Exipto. Así vedes que é perfectamente evidente que o Exipto espiritual é o Exipto literal da Biblia.

TAM1897 Q1 34.4Agora pasamos ao texto de hoxe pola noite. É Números 23:9. Comezo a ler co sétimo versículo. É Balaam profetizando para Balac, rei de Moab.

TAM1897 Q1 34.5E comezou a súa parábola, e dixo: Balac, rei de Moab, tróuxome de Aram, das montañas do leste, dicindo: Ven, maldíceme a Jacob, e ven, desafía a Israel. Como maldicirei eu ao que Deus non maldiciu? Ou como desafiarei eu ao que o Señor non desafiou? Porque dende o cume das rochas o vexo, e dende os outeiros o contemplo: ¡EIS QUE O POBO MORARÁ SÓ, E NON SERÁ CONTADO ENTRE AS NACIÓNS!

TAM1897 Q1 34.6Este texto fálanos a nós aquí esta noite. Esta é a verdade presente. Esta era a vontade expresada de Deus respecto do seu pobo cando estaban na fronteira da terra á que quería levalos despois de chamalos a saír da terra de Exipto. Andaran polo deserto corenta anos, e agora chegaran á fronteira da terra. E esta é a súa vontade respecto deles: que habitasen sós e non foran contados entre as nacións.

TAM1897 Q1 34.7A razón fundamental diso, ou unha das razóns, mellor dito, atópase se voltamos ao sétimo capítulo dos Actos. Esteban estaba a falar aquel día e contou que o Señor sacou o pobo de Exipto, da terra da servidume, con marabillas e sinais, e nos versos trinta e sete e trinta e oito atopamos estas palabras; no verso trinta e oito está a pasaxe en particular:—

TAM1897 Q1 34.8Este é aquel Moisés que dixo aos fillos de Israel: ‘Un profeta vos suscitará o Señor, o voso Deus, dos vosos irmáns, semellante a min; a el escoitaredes.’ Este é aquel que estaba na igrexa no deserto.

TAM1897 Q1 34.9Entón, que era Israel no deserto?—A igrexa. Que ía ser cando cruzasen o río e entrasen na terra?—A igrexa. Que dicía iso senón que debía haber unha separación entre igrexa e estado?—Así como, cando sacou a Abraham dese país, o Señor ensinou ao mundo a separación entre igrexa e estado, e así como mostrou por medio de Abraham que esa separación de igrexa e estado debe comezar no corazón do individuo.

TAM1897 Q1 34.10Se non estou separado no meu corazón do estado, haberá unha unión entre igrexa e estado onde queira que estea. E así, aínda que non ostente un cargo no estado, nin me presente a ningún cargo alí, serei un político na igrexa; e presentareime a cargos alí, e farei cabildeos alí. De xeito que, se un home non está no corazón separado do estado, e con todo pertence á igrexa, sería mellor que participase na política do mundo e fose político alí, que non levar a súa política á igrexa.

TAM1897 Q1 34.11Así que cando o Señor chamou a Abraham, díxolle, en primeiro lugar: «Sae da túa terra». E agora que Abraham medrou e se converteu na igrexa, e esa igrexa está a piques de entrar no servizo especial do Señor diante das nacións, declara que esa igrexa non debe ser contada entre as nacións; debe habitar soa. Pode ver como o Señor quería que o pobo se aferrase a iso, porque sabía como eran as nacións; e sabía como as nacións chegaran a esa condición. Quería que a súa igrexa vivise illada, que non tivese outro gobernante que el mesmo, nin outra lei que a súa, nin ningunha lexislación de ningún tipo que non fose a palabra do Señor, nin outro goberno que o do Señor.

TAM1897 Q1 35.1Deus pretendía, cando os trouxo á terra, ser a cabeza da igrexa. Xesús Cristo era a cabeza da igrexa, por suposto, tan realmente como o é agora. Xa sabedes polas leccións que estudamos como o pobo pasou ao sistema de reis, monarquía, etc.; foi afastándose del, ao non recoñecer a Deus como o seu único Gobernante, e a súa lei como a única lei. Convertéronse en idólatras e, así, perderon o goberno de Deus sobre si mesmos e o poder da súa lei sobre eles; e, ao separarse de Deus, tivo que haber un goberno entre eles para satisfacer a ambición daqueles que querían gobernar aos seus semellantes e para protexelos de si mesmos no seu salvaxismo, por ter se afastado de Deus.

TAM1897 Q1 35.2Pero o Señor separou a Israel de todos os pobos e gobernos, para si mesmo. O Señor comezou con Israel agora xusto onde comezara con Abraham, para que fose separado dos reis e gobernantes de arredor, de todo tipo de goberno terrenal que o circundaba. Quería que o seu pobo vivise só, e non fose dos que se puidesen contar entre ningunha das nacións, de xeito que, cando as nacións os mirasen, visen que Israel non se podía contar como da súa estirpe.

TAM1897 Q1 35.3Quería que Israel se erguese diante do mundo de xeito tan distinto —e isto faría que fosen distintos de todas as demais nacións— que todas as nacións ao velos dirían: “Iso é singular; iso non é o tipo de goberno que temos nós. Non teñen rei; cada un parece apañarse sen ningún gobernante”. E comezarían a indagar sobre iso; dirían: “Cal é a causa disto?” Como é que vos apañades sen todo este aparello dun rei, exércitos, impostos e todas estas cousas que nós temos que soportar? A resposta sería: Pois, Deus é o noso rei. E non custa nin de lonxe tanto diñeiro manter o seu goberno como o voso; porque nós non temos os problemas que tedes vós. Si; non temos impostos, e el é tan bo que nos encanta darlle todo canto temos, para apoiar e espallar as bendicións do seu goberno.

TAM1897 Q1 35.4E cando o seu pobo llo dixese aos pagáns, os pagáns dirían: «Certamente este pobo é sabio e entendido; e que nación na terra é tan grande, que teña xulgamentos tan sabios, tan bos, como toda esta lei? E que nación ten Deus tan próximo a eles como o Señor, o teu Deus, o é en todas as cousas polas que o invocamos?» Iso era o que o Señor pretendía. E dixo: Israel “habitará só e non será contado entre as nacións”. Pretendía ensinar a todo o mundo unha separación entre igrexa e estado, non só na igrexa, senón tamén entre as nacións, tanto no que atinxe aos estados, como no que atinxe á propia igrexa.

TAM1897 Q1 35.5Só tes que mirar aquí na Escritura, e verás iso. Deuteronomio 4. Uns poucos versos contan todo o que esbocei. Comezando polo primeiro verso, lendo ata o oitavo:—

TAM1897 Q1 35.6Agora, pois, escoita, oh Israel, os estatutos e os xulgamentos que che ensino, para que os cumpras e vivas, e entres e posúas a terra que o Señor, Deus dos teus pais, che dá. Non engadiredes nada á palabra que eu vos mando, nin tiraredes nada dela, para que gardedes os mandamentos do Señor, voso Deus, que eu vos mando. Os vosos ollos viron o que fixo o Señor por causa de Baal-peor; pois todos os homes que seguiron a Baal-peor, o Señor, voso Deus, os destruíu de entre vós. Pero vós, que permanecestes fieis ao Señor, voso Deus, estades vivos todos hoxe. Vede, vos ensinei estatutos e xulgamentos, tal e como o Señor, o meu Deus, me mandou, para que os cumprades na terra á que ides para posuíla. Gardade, pois, e cumprídeos; porque isto é a vosa sabedoría e o voso entendemento aos ollos das nacións, que, ao escoitar todos estes estatutos, dirán: «Certo que esta nación grande é un pobo sabio e entendido». Pois, ¿hai algunha nación tan grande que teña a Deus tan próximo a ela como o Señor, o noso Deus, en todo aquilo para que o invocamos? ¿E hai algunha nación tan grande que teña estatutos e xulgamentos tan xustos como toda esta lei que hoxe poño diante de vós?

TAM1897 Q1 35.7Entón, había lugar para a creación de calquera tipo de lei ou lexislación entre Israel? —«Non engadiredes nada á palabra que vos mando, nin dela quitaredes nada.» Tiñan que facer precisamente iso. As súas leis foron todas feitas para eles. A súa lexislación estaba toda completa e era perfecta; e mentres a tiñan, non necesitaban ningunha outra, e tan pronto como necesitaban outra, iso mesmo era a proba de que abandonaran a Deus.

TAM1897 Q1 35.8Mentres necesitaban calquera tipo de lexislación, de seu e entre eles, iso era proba de que abandonaran a Deus, de que a súa lei xa non lles era abondo e de que o seu goberno xa non lles era suficiente. Así é precisamente como sucede co resto dos pagáns. Así sucede con todas as nacións. Así é como se fixeron pagáns. E vós sabedes que Israel seguiu exactamente o mesmo camiño. Esqueceron a Deus e caeron na idolatría, e logo dixeron: «Temos que ter un rei, para que sexamos coma todas as nacións». Pero non esquezades que tiveron que rexeitar a Deus antes de poder ter un rei; e ao rexeitar a Deus, para ser coma as nacións, coma os pagáns —ese é o sentido literal—; ao rexeitar a Deus para ser coma as nacións, fixéronse coma as nacións que rexeitaran a Deus. Isto sabédelo en toda a historia posterior.

TAM1897 Q1 35.9Por iso, é perfectamente claro que non é a vontade de Deus, nin é para o interese do seu pobo, que sexan coma as nacións. Non é a vontade de Deus, nin é para o ben do pobo, que teñan ningún tipo de goberno semellante ao das nacións que os rodean. Sabedes que estes non xurdiron de seguir a Deus, senón que xurdiron da apostasía. De todo isto, é perfectamente claro que Deus non pretendía que o seu pobo se establecese un goberno a si mesmo.

TAM1897 Q1 36.1O Señor non pretendía que eles establecesen un goberno como as nacións que os rodeaban. Cando di: «Non engadiredes nada á palabra que eu vos mando, nin quitaredes nada dela», pódese ver que así os privou de calquera tipo de facer leis, de calquera atisbo de lexislación de calquera clase, e así lles prohibiu establecer nunca ningunha forma de goberno entre eles.

TAM1897 Q1 36.2E disto é perfectamente claro que cando viron a necesidade de calquera tipo de goberno entre eles, no que debían ter leis e gobernantes distintos de Deus, iso en si mesmo era a proba irrefutábel de que esqueceran a Deus; de que se afastaran del; de que o seu goberno non era abondo; de que o seu poder non estaba sobre eles para sostelos, e así tiveron que facer e establecer algunha forma de goberno propia, para protexerse de si mesmos.

TAM1897 Q1 36.3Así pois, vedes que non era segundo a vontade do Señor que o seu pobo, vivindo só, tivese un goberno propio entre eles. Non era a súa vontade que habitasen entre as nacións e tivesen un goberno coma o das nacións; porque cando se dispuxesen a facer un goberno propio para gobernarse a si mesmos entre eles, ese sería igual aos gobernos das nacións, xa que todos eran humanos, e a humanidade é igual en todas partes. Así que cando Israel se dispuxo a establecer un goberno para gobernarse a si mesmo, foi coma o destes que o rodeaban, e non puido ser doutra maneira. Era pagán. E sempre o será pagán en calquera lugar onde se intente.

TAM1897 Q1 36.4«Non engadiredes nada á palabra que eu vos mando, nin lle quitaredes nada, para que gardedes os mandamentos do Señor, voso Deus, que eu vos mando». Deus quere que os seus mandamentos, a súa lei, o seu goberno, sexan suficientes para o seu pobo. E iso é abondo para o seu pobo. Iso está decidido. Sempre será abondo para o seu pobo. Pero non é abondo para aqueles que non o teñen; non é abondo para aqueles que se separan de Deus e da súa lei e goberno. O seu goberno non lles é abondo, entón, porque non o teñen; e entón, se crean un de seu, é igual ao dos pagáns.

TAM1897 Q1 36.5Os vosos ollos viron o que fixo o Señor por causa de Baal-peor: pois todos os homes que seguiron a Baal-peor, o Señor, o teu Deus, os destruíu de entre vós. Pero vós, os que permanecestes fieis ao Señor, o voso Deus, estades vivos todos hoxe. Vede, vos ensinei estatutos e xulgamentos, tal como o Señor, o meu Deus, me mandou, para que os cumprades na terra á que ides para posuíla. Por tanto, gardádeos e pódeos en práctica, pois esta é a vosa sabedoría e o voso entendemento á vista das nacións.

TAM1897 Q1 36.6“Esta é a vosa sabedoría e a vosa prudencia á vista das nacións.” Non só á miña vista; senón facede isto, e todas as nacións, os pagáns, dirán que sodes sabios. As nacións, os pagáns, dirán que tedes sentido común.

TAM1897 Q1 36.7Vede, vos ensinei estatutos e xulgamentos, tal e como o Señor, o meu Deus, me mandou, para que os cumprades na terra á que ides para posuíla. Por tanto, gardade e poñede en práctica; pois esta é a vosa sabedoría e o voso entendemento á vista das nacións, que escoitarán todos estes estatutos e dirán: «Sen dúbida, esta gran nación é un pobo sabio e entendido». Pois, ¿hai algunha nación tan grande que teña un Deus tan próximo a ela como o Señor, o noso Deus, o é en todo aquilo para que o invocamos? E que nación hai tan grande que teña estatutos e xulgamentos tan xustos como toda esta lei que eu poño hoxe diante de vós? Só coida de ti e garda a túa alma con dilixencia, para que non esquezas as cousas que os teus ollos viron, e non se aparten do teu corazón todos os días da túa vida: senón que as ensines aos teus fillos, e aos fillos dos teus fillos; especialmente o día que estiviches diante do Señor, o teu Deus, en Horeb.

TAM1897 Q1 36.8Non esquezas o que viste e o que ouviste, senón que, sobre todo, non esquezas o que ouviste cando estabas diante de Horeb aquel día. Que oíron?—Oh, a lei de Deus; os mandamentos de Deus e a fe de Xesús oíron aquel día; unha voz do ceo proclamou a redención e a creación, para que os homes non pecasen. Pero Israel esqueceu a Deus, e fíxose idólatra, e dixo: Fainos un rei; fainos un rei, coma todas as nacións. Pero daquela época, mentres estaban puros, o Señor dixo despois (Salmo 81:13-16):—

TAM1897 Q1 36.9¡Oxalá o meu pobo me escoitase, e Israel camiñase polos meus camiños! Eu pronto subxugaría aos seus inimigos e volvería a miña man contra os seus adversarios. Os que odian ao Señor se someterían a el: pero o seu tempo duraría para sempre. Eu tamén os alimentaría co mellor do trigo: e con mel da rocha te satisfaría.

TAM1897 Q1 36.10Agora o Señor di de nós que nos librou do poder das tebras e nos trasladou ao reino do seu Fillo amado. O reino de Deus establécese de novo entre o seu pobo, e «o reino de Deus está dentro de vós», e está entre vós ao estar dentro de cada un e de todos. Entón, o reino de Deus é un reino perfecto, porque o rei é un rei perfecto, porque a lei dese reino é unha lei perfecta. Entón, un rei perfecto, e unha lei perfecta, e un reino perfecto, ¿son suficientes para ti? ¿O son? ¿É iso abondo para un home?—Oh si, con certeza! ¿Debería ser abondo para un home?

TAM1897 Q1 36.11E se todo iso non é abondo para un home, ¿onde está o problema: no reino ou no home? —Sabedes que o problema só pode estar no home. Pero supoñamos que o home profesa ser cristián. ¿O problema segue a estar no home ou no reino?

TAM1897 Q1 36.12(Voces) Co home.

TAM1897 Q1 36.13Supoñamos que profesa ser un Adventista do Sétimo Día, e o reino de Deus non lle é suficiente; supoñamos que xuntedes unha multitude deles, e o reino de Deus non lles é suficiente, senón que queren un reino propio, outro reino; teñen que establecer un goberno, gravarse con impostos, escoller gobernantes entre eles para gobernarse a si mesmos; son fillos de Deus? ¿Lles basta o reino perfecto de Deus? ¿Pertencen ao goberno de Deus? ¿Lles basta o goberno de Deus? ¿Está o reino de Deus en eles? ¿Está? ¿Como pode ser, cando o reino perfecto, e o rei perfecto, e a lei perfecta, non lles basta?

TAM1897 Q1 37.1Vedes, pois, que a separación de igrexa e estado, mesmo entre os Adventistas do Sétimo Día, comeza no corazón; e debe comezar alí en cada home, en todas partes, ou non pode haber separación de igrexa e estado onde el estea. Se ningún home no século IV, no Imperio Romano, tivese unha unión de igrexa e estado no seu propio corazón, non se tería formado o papado no século IV. Se el tivese no seu corazón só a igrexa, só a igrexa, e nada do estado, ningún dos principios do estado, só a igrexa —Deus, o seu reino, a súa lei, a súa xustiza, el só reinando alí— podería algunha vez ter existido un papado?

TAM1897 Q1 37.2(Voces) Non.

TAM1897 Q1 37.3Entón, cal é aquilo que sempre hai que evitar?—Calquera unión da igrexa co estado no corazón. Entón, cal é a única salvaguarda segura contra un papado?—É amar a Deus con todo o corazón, e con toda a alma, e con toda a mente, e con todas as forzas. É “saír da túa terra, e da túa parentela, e da casa de teu pai.” É dar as costas a Exipto. É “habitar só, e non ser contado entre as nacións”.

TAM1897 Q1 37.4Agora leo en “Empires of the Bible”, páxina 152 e seguintes, algunhas citas que alí incluín de “Patriarchs and Prophets”, con pasaxes bíblicas, sobre esta mesma cuestión. Primeiro leo algunhas das miñas propias palabras; pero direi cando lea as palabras de “Patriarchs and Prophets:”—

TAM1897 Q1 37.5“Eis que o pobo habitará só e non será contado entre as nacións.” O Señor nunca tivo a intención de que o seu pobo se formase nun reino, estado ou goberno, coma os pobos deste mundo. Non debían ser coma as nacións que os rodeaban. Tiñan que estar separados para Deus “de entre todo o pobo que había sobre a face da terra.” “O pobo non será contado entre as nacións.”

TAM1897 Q1 37.6Agora, se me considero pertencente ao estado de Alemaña, ¿estarei me considerando entre as nacións? Se me considero pertencente ao goberno de Inglaterra, unha parte del, un cidadán leal e patriota que loitaría pola bandeira, ¿estarei me considerando entre as nacións? E se eu loito por esa bandeira, a miña bandeira, a miña bandeira británica, e o meu irmán adventista do sétimo día aquí pertence aos Estados Unidos, é leal e patriota, e as dúas nacións entran en guerra, e el debe repeler invasións, e hai un conflito, entón eu estou nunha banda e o meu irmán noutra, e irmán loita contra irmán. ¿Deus ordenou iso? —Sabes que non. Entón, ¿quería dicir algo cando dixo que o pobo habitaría só e non sería contado entre as nacións?

TAM1897 Q1 37.7Sigo lendo un pouco do meu propio escrito en “Empires of the Bible:”—O seu goberno ía ser unha teocracia pura e simple—Deus o seu único Rei, o seu único Gobernante, o seu único Dador de Leis. Era, en efecto, unha organización eclesiástica, que comezaba coa organización da “igrexa no deserto;” e ía estar separada de toda idea de estado. O sistema formado no deserto por Moisés, e continuado en Canaán por Xosué, estaba pensado para ser perpetuo.

TAM1897 Q1 37.8Agora leo de “Patriarcas e Profetas:”—

TAM1897 Q1 37.9O goberno de Israel era administrado en nome e por autoridade de Xehová. A tarefa de Moisés, dos setenta anciáns, dos gobernantes e xulgues, era simplemente facer cumprir as leis que Deus dera. Non tiñan autoridade para legislar en nome da nación.

TAM1897 Q1 37.10Quen non tiña autoridade para lexislar para a nación?

TAM1897 Q1 37.11(Voces) A igrexa.

TAM1897 Q1 37.12Cantos compoñían a igrexa? ¿Incluía iso a un, ou dous, ou dez, ou doce, ou cincuenta?—Si. Entón, ¿eles, ou calquera deles, tiñan autoridade para lexislar para o resto, ou mesmo para si mesmos?—Non.

TAM1897 Q1 37.13Oíde, Israel, os estatutos e os xulgamentos que vos ensino, para que os cumprades e vivades, e entredes e posuades a terra que o Señor, Deus dos vosos pais, vos dá. Non engadiredes nada á palabra que eu vos mando, nin lle quitaredes nada.

TAM1897 Q1 37.14Citando de novo de “Patriarcas e Profetas:”—

TAM1897 Q1 37.15Esta foi, e continuou sendo, a condición da existencia de Israel como nación.

TAM1897 Q1 37.16Entón, cando Israel se afastou diso e deu o paso de formar un reino e de ser coma as nacións, que significou iso?—A perda da existencia. Non o esquezades.

TAM1897 Q1 37.17Agora outro parágrafo que escribín e que quero repetir agora:—

TAM1897 Q1 37.18Os principios do goberno de Israel eran exclusivamente os dunha pura teocracia. En calquera goberno, só a lealdade dos cidadáns aos principios do goberno pode facelo exitoso.

TAM1897 Q1 37.19Iso considérase universalmente así. Que goberno estamos a considerar aquí?—O goberno de Deus. De que goberno eran cidadáns?—Do goberno de Deus. Entón, a lealdade aos principios dese goberno era a única cousa que podía facer que ese goberno e ese dominio tivesen éxito, mesmo con Deus.

TAM1897 Q1 37.20Só pola presenza constante e permanente de Deus con Israel, o goberno alí establecido puido ser un éxito. Polo tanto, a lealdade aos principios dese goberno por parte do pobo esixía que cada un procurase constantemente a presenza permanente de Deus con el, como o único Rei, Gobernante e Lexislador, en toda a conduta da súa vida cotiá. Pero “sen fe é imposible agradar a Deus”. É “pola fe” que Deus habita no corazón e rexe na vida. Polo tanto, o principio fundamental, de feito a propia existencia, do goberno de Israel, radicaba nunha fe viva e constante por parte do pobo de Israel.

TAM1897 Q1 38.1E precisamente aquí é onde Israel fracasou. De feito, é o único lugar onde podían fracasar. Non permaneceron na fe; non permaneceron leais ao seu Rei e ao seu goberno. O pobo que entrou na terra, que por fe cruzou o río Xordán a pé seco cando o río estaba completamente en enchente, cuxa fe fixo caer as murallas de Xericó de raso despois de rodealas durante sete días e de dar o vítor vitorioso da fe, ese pobo cría no Señor, e el estaba con eles en poder. Pero chegou un cambio. O pobo perdeu a pureza da fe e caeu no formalismo. A historia cóntase para nós en poucos versos breves das Escrituras. “O pobo serviu ao Señor todos os días de Xosué, e todos os días dos anciáns que sobreviviron a Xosué, que viran todas as grandes obras do Señor que fixera por Israel. E Xosué, fillo de Nun, servidor do Señor, morreu aos cento e dez anos de idade.... E tamén toda aquela xeración foi reunida cos seus pais e ergueuse outra xeración despois deles, que non coñecía ao Señor, nin tampouco as obras que el fixera por Israel. E os fillos de Israel fixeron o mal aos ollos do Señor, e serviron aos Baales: e abandonaron ao Señor Deus dos seus pais, que os sacara da terra de Exipto, e seguiron a outros deuses, dos deuses dos pobos que os rodeaban, e inclináronse ante eles, e provocaron a ira do Señor. E abandonaron ao Señor e serviron a Baal e a Astarté.”—“Imperios da Biblia,” pp. 153, 154.

TAM1897 Q1 38.2Iso é precisamente o que fixeron no tempo de Nimrod. Cal foi a consecuencia no tempo de Nimrod?—Estableceron un dos seus como rei, despois de rexeitar a Deus como rei. É, entón, tan estraño que a consecuencia sexa a mesma con Israel agora neste tempo?

TAM1897 Q1 38.3Ao non ter a presenza de Deus no corazón para separalos mesmo de si mesmos e así facelos diferentes doutros pobos, eran tan semellantes ás nacións circundantes que resultaba natural que se xuntasen con elas na adoración aos seus deuses. Cando, como consecuencia da súa apostasía, a carga das súas propias obras e as opresións dos pagáns se fixeron tan pesadas que xa non as podían soportar, volveríanse ao Señor con todo o corazón, poñerían a súa confianza só nel e, así, nel atoparían unha gloriosa liberación dos seus pecados e de todos os seus opresores. Pero, ao verse liberados, non cultivaron nin procuraron a presenza do seu Señor e Libertador; por iso, a súa relixión volveu ser formal, e pronto volveron adoptar os costumes dos pagáns e adoraron aos seus deuses.

TAM1897 Q1 38.4Se tan só puxeran o seu corazón no Señor e confiasen nel sempre, como o fixeron nestes episodios de reforma, descubrirían que el era para eles sempre exactamente o que foi nesas ocasións. Entón, todo o seu camiño tería sido aquilo que el sempre desexou que fose: un progreso continuo cara adiante e cara arriba, medrando en graza e no coñecemento do Señor, noso Salvador. Entón terían sido unha luz brillante e resplandecente para todas as nacións.

TAM1897 Q1 38.5En lugar de ser levados por estas experiencias repetidas ao punto no que finalmente e para sempre desconfiarían de si mesmos e confiarían só no Señor, chegaron en realidade ao estado no que finalmente desconfiaron do Señor e propuxeron confiar por completo en si mesmos. Na súa incredulidade e apostasía, só podían ver nas continuas incursións dos pagáns, polas que o país era saqueado e o pobo oprimido, unha proba de que, para todos os efectos prácticos, o goberno de Deus fracasara.—“Empires of the Bible,” páx. 154, 155.

TAM1897 Q1 38.6Agora, citando de novo de “Patriarcas e Profetas:”—

TAM1897 Q1 38.7Todos os males que foron consecuencia do seu propio pecado e tolemia, imputáronos ao goberno de Deus.

TAM1897 Q1 38.8Vedes, entón, cando calquera pobo que profesa ser do Señor necesita calquera outro goberno que non sexa o seu, cal é o problema. Afastáronse de Deus; metéronse no mal; están a padecer males de moitos tipos; e estes cárganos ao goberno de Deus. O goberno de Deus non lles era abondo; non facía o suficiente por eles. Por que?—Porque non o tiñan.

TAM1897 Q1 38.9Continúo lendo de “Patriarcas e Profetas:”—

TAM1897 Q1 38.10Gradualmente perderon a súa reverencia por Deus e deixaron de apreciar a honra de ser o seu pobo escollido. Atraídos pola pompa e o boato dos monarcas pagáns, cansaron da súa propia sinxeleza. Xurdiron celos e envexas entre as tribos. As disensións internas debilitáronos; estaban continuamente expostos á invasión dos seus inimigos pagáns: e o pobo comezaba a crer que, para manter a súa posición entre as nacións, as tribos debían unirse baixo un goberno central forte. Ao afastarse da obediencia á lei de Deus, desexaban ser liberados do goberno do seu Soberano divino; e así a demanda dunha monarquía estendeuse por todo Israel.

TAM1897 Q1 38.11Agora leo do que escribín en “Empires of the Bible:”—

TAM1897 Q1 38.12Era a mesma historia de Babilonia e Exipto unha vez máis. O gran enganador seduciunos cara á idolatría e, desde a idolatría, cara á monarquía, co fin de acadar a supremacía sobre eles e, mediante influencias terreas, tentalos ou, por forza, impedilos de servir a Deus.

TAM1897 Q1 38.13E vós sabedes que Israel perseguiu os profetas, prohibiu a predicación da palabra de Deus, do mesmo xeito que fixo calquera outra nación pagá da terra desde os tempos de Nimrod ata hoxe, e do mesmo xeito que fará calquera outra nación pagá, aínda que sexa establecida por Adventistas do Sétimo Día.

TAM1897 Q1 38.14Agora volvo citar de “Patriarcas e Profetas:”—

TAM1897 Q1 38.15Deus desexaba que o seu pobo mirase só a el como o seu Dador da Lei e a súa Fonte de forza. Sentindo a súa dependencia de Deus, serían constantemente atraídos máis preto del. Serían elevados e ennoblecidos, aptos para o alto destino ao que el os chamara como o seu pobo escollido. Pero cando un home era posto no trono, tendería a afastar as mentes do pobo de Deus.

TAM1897 Q1 38.16E non me importa se é un Adventista do Sétimo Día; tende a afastar as mentes da xente de Deus.

TAM1897 Q1 38.17Leo máis adiante en “Patriarcas e Profetas:”—

TAM1897 Q1 38.18Confiarían máis na forza humana e menos no poder divino—

TAM1897 Q1 39.1¿Necesitaban protección fronte aos pagáns?—Si. ¿Non os atacaban os pagáns e facían incursións contra eles?—Si. ¿Necesitaban protección?—Si. ¿Por que estableceron un goberno?—Para protección—para protección fronte ás incursións dos pagáns.

TAM1897 Q1 39.2Que dixo o Señor se o obedecían a el e ás súas leis? No tempo dos festivos, todos os homes podían deixar as súas casas e subir a Xerusalén, e ninguén lles faría dano nin desexaría a súa terra. Pero cando se afastaron de Deus e non tiñan a súa protección, non podían deixar as súas casas sen que os pagáns entraran. E mesmo cando estaban todos na casa, os pagáns entraban sobre eles. Cando o seu trigo estaba maduro e listo para a colleita, os pagáns viñan e levaban todo, mesmo cando os homes estaban todos na casa. E cando as uvas estaban maduras e listas para a vendima, os pagáns viñan e as recollían todas. Por que?—Porque o pobo se afastara de Deus, e el non podía bendicilos na súa separación como os bendiciría cando estaban con el, porque facelo só os animaría na súa separación.

TAM1897 Q1 39.3Entón:—

TAM1897 Q1 39.4Cando un home era posto no trono, isto tendía a apartar as mentes do pobo de Deus. Confiarían máis na forza humana e menos no poder divino, e os erros do seu rei levaríanos ao pecado e separarían á nación de Deus.

TAM1897 Q1 39.5En consecuencia, dixeron a Samuel: “Ponnos un rei que nos xulgue coma todas as nacións.”

TAM1897 Q1 39.6Agora cito de novo de “Patriarcas e Profetas”, outra pasaxe que chega ata o presente:—

TAM1897 Q1 39.7E aínda [Onde o sitúa iso?—No presente.] existe o desexo de conformarse ás prácticas e costumes mundáns entre o pobo profeso de Deus. Ao afastarse do Señor, fanse ambiciosos polos beneficios e honras do mundo. Os cristiáns procuran constantemente imitar as prácticas daqueles que adoran ao deus deste mundo. Moitos instan en que, uníndose aos mundanos e conformándose aos seus costumes, poidan exercer unha influencia máis forte sobre os impíos.

TAM1897 Q1 39.8Iso é o que dixo Israel.

TAM1897 Q1 39.9Pero todos os que seguen este camiño, sepáranse así da Fonte da súa forza. Ao facerse amigos do mundo, son inimigos de Deus. Por mor da distinción terrea, sacrifican o inefábel honra á que Deus os chamou, que é a de manifestar as virtudes daquele que nos chamou das tebras á súa luz marabillosa.— “Patriarcas e Profetas”, cap. 59, par. 13.

TAM1897 Q1 39.10Agora leo sobre Israel daquela época:—

TAM1897 Q1 39.11“Como todas as nacións.” Os israelitas non se decataron de que, neste aspecto, ser diferentes das outras nacións era un privilexio e unha bendición especiais. Deus separara aos israelitas de todos os demais pobos para facelos o seu tesouro peculiar. Pero eles, descoidando esta alta honra, desexaban con ansia imitar o exemplo dos pagáns.

TAM1897 Q1 39.12Continúo lendo de “Patriarcas e Profetas:”—

TAM1897 Q1 39.13Os días de maior prosperidade de Israel foron aqueles nos que recoñecían a Xehová como o seu Rei, cando as leis e o goberno que el establecera eran considerados superiores aos de todas as demais nacións.

TAM1897 Q1 39.14Cando considero o goberno e a lei de Deus superiores aos de todas as demais nacións, como podo ter algo que ver coas outras nacións? Entón, se teño que establecer algo coma as outras nacións para gobernarme a min mesmo, para manterme recto, e aos que me rodean que son coma min, ¿estarei a considerar o goberno e as leis de Deus superiores ás que vou establecer? Entón, cando eu considero que as súas leis non son superiores ás que vou establecer, onde me sitúa iso?

TAM1897 Q1 39.15(Voces) Por riba de Deus.

TAM1897 Q1 39.16Igual que o outro papa; igual que Nimrod, poñéndome no lugar de Deus. Ningún home pode poñerse no lugar de Deus sen poñerse por riba de Deus.

TAM1897 Q1 39.17Xunto con isto, escribín aquilo que recoñeceredes como a verdade:—

TAM1897 Q1 39.18Pero todo isto esquecérase agora, no seu propósito firme de ter un rei, un goberno, un estado, coma todas as nacións. Contra a vontade expresada do Señor, Israel sería contado entre as nacións.... ¡Oxalá Israel coñecese naquela súa época as cousas que lle pertocaban á súa paz! ¡Oxalá creran no Señor e recoñecesen que el sabía, mellor que eles, o camiño que debían seguir para o seu ben! Pero contra o seu máis forte argumento e solemne advertencia, taponaron os seus ouvidos e endureceron os seus corazóns, e alí mesmo emprenderon o camiño que, con inexorable lóxica, levou á súa aniquilación tanto como nación como como pobo escollido.

TAM1897 Q1 39.19Tamén sucedeu que as tribos se dividiron: as dez e as dúas. Que pasou coas dez?—Seguiron un curso continuo de apostasía, ata que exclamaron: “Non temos rei.” Entón o Señor lles falou polo profeta Oseas, dicindo: Eu serei o voso rei; volve a min, oh Israel, que fuxiches de min; eu serei o voso rei. Pero non quixeron volver; e foron levados ao cativerio, e perdéronse para sempre.

TAM1897 Q1 39.20Cando isto se fixo, escribiuse de Xudá por Oseas: “Xudá aínda reina con Deus, e é fiel cos santos.” Pero vós sabedes que Xudá foi dando pasos cara abaixo no camiño da apostasía, ata que chegou a palabra: «Quita a diadema e saca a coroa: isto non será igual: exalta ao que é baixo e humilla ao que é alto. Derrubarei, derrubarei, derrubarei; e non existirá máis, ata que veña o que ten dereito; e eu llo darei a el».

TAM1897 Q1 39.21O Señor tivo que facer que os pagáns gobernasen ao seu propio pobo. E cando o Señor, polos pagáns, polo goberno dos pagáns, os preservara ata que el mesmo veu a eles, aínda así berraron a palabra que pronunciaran nos días de Saúl: «Non; senón que teremos un rei.» E cando Cristo non quixo ser o seu rei, crucificárono e berraron: “Non temos rei senón César.”

TAM1897 Q1 40.1Cando, contra a protesta do Señor por medio de Samuel, berraron: «Non; senón que teremos un rei sobre nós», nese berro o Señor escoitou, e agora é doado para todos escoitar, o seu berro definitivo contra el: «Non temos rei agás César». Ao rexeitar a Deus para ser «coma todas as nacións», fixéronse coma todas as nacións que rexeitaron a Deus.

TAM1897 Q1 40.2O berro que lanzaron contra Cristo no tribunal de Pilato estaba nese berro de “Teremos un rei”, que se pronunciara nos días de Saúl; e Deus escoitouno. Esa é a súa lóxica, e non hai escapatoria. E se ti e eu quixésemos escapar dela, debemos converternos a Deus con todo o corazón, e con toda a alma, e con toda a mente, e con todas as forzas. Debemos saír do noso país, e da nosa parentela, e da casa do noso pai. Debemos dar as costas a Exipto, aínda que esteamos no camiño cara ao trono do dominio terrenal; debemos renunciar a iso, dar as costas e deixalo todo, e volvernos a Deus nunha fe viva; e entón debemos habitar sós, e non ser contados entre as nacións.

TAM1897 Q1 40.3Así vedes que Deus estivo ensinando ao seu pobo, e sempre ás nacións, que a salvación eterna do seu pobo, e de calquera home, depende da separación absoluta entre igrexa e estado no corazón.