O Primeiro Gran Mandamento

TAM1897 D 279.2Sermón predicado o martes pola noite, 2 de marzo de 1897 Impreso no Boletín Diario da Conferencia Xeral, 5 de marzo de 1897, Vol. 1, nº 16, pp. 279-285.

TAM1897 D 279.3Vós sabedes que o Señor dixo deste tempo e do pobo que vive neste tempo, que “aquí están os que gardan os mandamentos de Deus e a fe de Xesús.” Ti e eu profesamos con razón ser ese pobo, e estamos nunha posición na que profesamos que se pode dicir de nós polo Señor, ao universo: “Aquí están os que gardan os mandamentos de Deus e a fe de Xesús.” E será un feito, non só porque el o diga, senón que el o dirá porque é un feito.

TAM1897 D 279.4Ese texto aplícase plenamente a ti e a min que estamos nesta casa; e o Señor quere que isto se converta nun feito agora e permaneza como tal continuamente, para que poida proclamalo a todo o mundo e a todo o universo sen cesar: “Aquí están os que gardan os mandamentos de Deus e a fe de Xesús.”

TAM1897 D 279.5Iso é o que temos que estudar. Temos que estudar nestas leccións, para saber se gardamos os mandamentos de Deus ou non; para que o Señor poida dicir de nós: “Aquí están os que gardan os mandamentos de Deus e a fe de Xesús.”

TAM1897 D 279.6Ao gardar os mandamentos de Deus, sen dúbida entra en xogo o primeiro, e ese é o que sen dúbida debemos gardar. E aquí está a súa palabra: “O primeiro de todos os mandamentos é: Ouve, Israel; o Señor, o noso Deus, é un só Señor; e amarás ao Señor, o teu Deus, con todo o teu corazón, con toda a túa alma, con todo o teu entendemento e con todas as túas forzas. Este é o primeiro mandamento.”

TAM1897 D 279.7Agora, pode o Señor dicir de ti e de min con respecto a ese mandamento: Aquí están os que o gardan?

TAM1897 D 279.8¿Ten o Señor todo o teu corazón, de xeito que non teñas corazón para nada máis que para el e para o que é seu?

TAM1897 D 279.9¿Ten o Señor toda a túa alma nun amor dedicado, de xeito que non haxa ningún sentimento do teu ser que non sexa seu?

TAM1897 D 279.10¿Pertence ao Señor toda a túa mente, de xeito que non haxa ningún pensamento, nin actividade, nin parte da túa mente que non sexa súa, dedicada ao seu servizo? Porque coa mente servimos ao Señor, o noso Deus. Non cunha parte dela, non cunha parte, senón con toda ela. De xeito que non teñas mente ningunha que dedicar ou poñer en nada que non sexa de Deus.

TAM1897 D 279.11¿É toda a túa forza súa, de xeito que non teñas forza para empregar en ningunha outra cousa que non sexa de Deus e ao seu servizo?

TAM1897 D 279.12Se todo isto é certo de vós, entón dise verdadeiramente de vós: «Aquí están os que gardan os mandamentos».

TAM1897 D 279.13“O segundo é semellante a este: Amarás ao teu próximo como a ti mesmo.” Cando o amor de Deus está nos nosos corazóns, como no primeiro mandamento, será doado amar aos nosos próximos como a nós mesmos.

TAM1897 D 279.14Como se puxo de manifesto no discurso do irmán Kellogg o outro día, aquel neno pequeno en Chicago que se achegou a un home, un completo descoñecido, e lle dixo: «¿Sabes que es o pecador máis grande do mundo?» E cando o home, sorprendido, preguntou como podía ser iso, dicindo que nunca asasinara a ninguén, que nunca cometera ningún gran crime, o neniño díxolle: “O maior mandamento é: Amarás ao Señor, o teu Deus, con todo o teu corazón, con toda a túa alma, con todo o teu entendemento e con todas as túas forzas. Fas ti iso?” El respondeu: “Non, non o fago. Non podo dicir que o faga en absoluto.” “Pois ben,” dixo o neniño, “ese é o maior dos mandamentos. Estás a quebrantar o maior mandamento; entón es o pecador máis grande.” O home admitiu iso e foi levado a Deus e á salvación completa. Iso é ben claro: como este é o maior dos mandamentos, quen o quebranta é o pecador máis grande. ¿Es ti?

TAM1897 D 279.15Ti e eu profesamos cumprir os mandamentos de Deus e a fe de Xesús. ¿Estaremos quebrantando o primeiro de todos os mandamentos de Deus? Se non cumprimos o máis grande, o primeiro, de todos os mandamentos, estámolo quebrantando. Se quebrantamos este, non cumprimos os mandamentos; iso está claro. Ti e eu debemos decidir agora, e debemos decidir para sempre, se serviremos ao Señor con todo o corazón, e con toda a alma, e con toda a mente, e con todas as forzas.

TAM1897 D 279.16Está escrito: “O reino de Deus está dentro de vós”. O reino que está dentro de nós é o reino de Deus; así era cando o home foi creado, pero o inimigo usurpou o lugar de Deus; e o Señor volveu liberar ao home para que escolla se Deus terá o seu propio lugar no seu propio reino, ou se o usurpador terá o lugar de Deus no reino de Deus. O reino que está en ti é do Señor. Depende de ti dicir se o Señor reinará alí ou se o inimigo o fará. E se non elixes que o Señor reine alí, elixes que o inimigo reine alí. Todo depende da elección do home sobre quen ha de reinar.

TAM1897 D 280.1Alguén ten que reinar. O home non foi feito para gobernarse a si mesmo, independente de Deus. Foi feito para ser el mesmo con Deus, e non pode ser el mesmo sen Deus. O home foi feito para estar con Deus. O reino de Deus estaba dentro del. Deus reinaba dentro del. Pero comezou a querer facer a súa propia vontade seguindo a Satán. Pero un home só pode facer a súa propia vontade seguindo a Deus. O reino de Deus está dentro de ti. Debemos escoller que Deus ocupe o seu propio lugar en nós, no seu propio reino nos nosos corazóns. El ocupará o seu lugar alí e reinará alí cando poida ter o seu propio lugar no seu propio reino.

TAM1897 D 280.2Sabedes que, en referencia ao reino de Deus na terra, este será de mar a mar e desde o río ata os confíns da terra. O reino de Deus, este reino que virá cando o Señor veña, sabedes que cubrirá cada polgada, cada partícula de terra que hai neste mundo. Agora o reino de Deus está dentro de vós. Ese reino que está dentro de vós, onde Deus reina, ¿o seu reinado abarca cada espazo, cada partícula de terra no voso corazón? ¿É así? Esa é a pregunta, e estas preguntas son para nós de máis dunha maneira.

TAM1897 D 280.3Simplemente estou lendo o mandamento e chamando a vosa atención ao que di o mandamento. E isto para que ti e eu teñamos as nosas mentes e corazóns sempre abertos á pregunta: ¿é verdade de nós que “aquí están os que gardan os mandamentos de Deus e a fe de Xesús” con todo o corazón, a alma, a mente e a forza?

TAM1897 D 280.4No que a túa mente se apoia, no que estudas, no que traballas... ¿está Deus nesa cousa? ¿É para a gloria de Deus? A investigación que estás a facer, os estudos que estás a seguir, todo o pensamento da túa mente — é para que a imaxe de Deus quede impresa nel? É para atopar a Deus máis plenamente na mente? É para glorificalo máis? É el o primeiro e todo en todo, nos teus esforzos intelectuais? Ámalo, sérvelo con toda a túa mente?

TAM1897 D 280.5E con todas as túas forzas. O campo que estás a labrar, ¿o labras para Deus? A garlopa que estás a empurrar para alisar unha táboa, ¿falo para Deus, de xeito que todo canto recibes sexa de Deus e non teu en absoluto? ¿Están as túas forzas tan completamente dedicadas a Deus que traballas na causa de Deus onde queira que poñas a man?

TAM1897 D 280.6Predominou a idea de que unha persoa debe deixar de traballar no seu oficio, ou en calquera labor manual na que estea empregada, antes de poder ser un traballador na causa. Moitos din: «Quero saír do que fago. Gustaríame poder ver unha saída. Gustaríame poder saír deste taller. Gustaríame ser un traballador na causa». Se non es un traballador na causa onde estás, non o serás cando chegas a onde queres estar. Se non es un traballador na causa mentres aras o campo, non o serías se intentases predicar no púlpito. Se es ferreiro e na bigornia día tras día — se non es un traballador na causa tan a fondo, tan de todo corazón, tan con toda a túa alma, como eu o son no púlpito, entón non serías un traballador na causa aínda que estiveses repartindo folletos en calquera lugar.

TAM1897 D 280.7Hai un exemplo posto diante de nós do que pode ser a humanidade; e do que debe ser todo crente en Xesús. O Fillo de Deus veu a este mundo para amosarnos a ti e a min exactamente o que é gardar os mandamentos e como se fai. E traballou nun oficio aproximadamente seis veces máis tempo do que predicou. Comezando aos doce anos, cando puido comezar a traballar con Xosé no oficio de carpinteiro, cando xa podía facer bastante, — pois un neno de doce anos pode facer moitas cousas axudando a un carpinteiro. Por iso, a partir dos doce anos, foi bautizado e comezou a predicar aproximadamente aos trinta anos; iso supón dezaoito anos. Estes anos traballounos como carpinteiro. Dos trinta aos trinta e tres anos e medio dedicounos ao ministerio público, predicando. Así que vedes que traballou como carpinteiro case seis veces máis tempo do que predicou.

TAM1897 D 280.8¿Era el igual de Fillo de Deus durante eses dezaoito anos que traballou no oficio de carpinteiro como o foi durante os tres anos e medio que dedicou á predicación? — Sabedes que o era. ¿Era el o meu Salvador e o voso Salvador cando estaba alí serrando unha táboa, facendo un banco e poñéndolle patas, — era el igual de meu Salvador e voso Salvador entón, que cando estaba na cruz? — Sabedes que o era. “Porque somos salvos pola súa vida.”

TAM1897 D 281.1Non esquezades que foi ao remate destes dezaoito anos, cando veu bautizarse e foi bautizado, ao comezo do seu ministerio e ao fin da súa carpintaría, — foi entón cando Deus dixo: «Este é o meu Fillo amado, no que me comprazo». Non foi, pois, un traballador na causa durante eses dezaoito anos tanto coma durante os últimos tres anos e medio? — Xa o sabedes. Entón, se es carpinteiro e un crente profeso en Xesús Cristo, non podes ser un seguidor seu? Non tes que ser o seu seguidor e un traballador na causa precisamente alí, tan realmente como se estiveses no púlpito? Non digo que esteas obrigado a permanecer sempre como carpinteiro. El non permaneceu como carpinteiro. Non digo que esteades obrigados a permanecer sempre como ferreiro ou labrego; pero si digo e insisto en que, mentres sexades carpinteiro, mentres sexades ferreiro, mentres sexades labrego, tedes que ser traballadores na causa tan verdadeiramente como o seredes en calquera outro lugar.

TAM1897 D 281.2Así Xesús mostrou a cada un de nós o que é ser cristián e cal debe ser a nosa vida, calquera que sexa o labor das nosas mentes, dos nosos corazóns ou das nosas mans. Amaba a Deus con todo o seu corazón, con toda a súa alma, con toda a súa mente e con todas as súas forzas, cando era carpinteiro. Cando serraba táboas, cando facía mesas, cando facía portas e as colocaba, era para a gloria de Deus. Deus era todo para el. Cando un home se achegaba a el como carpinteiro, véndoo só como tal; sen velo como o Salvador do mundo; — cando un home se achegaba a el só como carpinteiro, e se sentaba con el e dicía: “Quero que me fagas unha mesa. ¿Me a farás?” e el respondeu: “Que tipo de mesa queres?” e o home descríbiolla, e Xesús dixo: “Si, fareina para ti;” cando Xesús fixo a mesa e a levou ás costas ata a casa do home, e a entrou na casa do home, e a deixou alí para que o home a usase — en toda esa transacción Xesús era completamente de Deus. Deus estaba en todas as súas accións. En cada xunta que fixo naquela mesa non había fendas, ningunha estaba cuberta de po, nada estaba tapado, era unha mesa honesta. Era, de cabo a cabo, unha mesa que Deus podería aprobar.

TAM1897 D 281.3E cando fixo o trato para facer a mesa, fixo un trato honesto, un daqueles que Deus podería contemplar e dicir: “Ese é un trato honesto”. Non lle pediu ao home que pagase máis do que xustamente correspondía por un traballo así. O home preguntoulle: “¿Facerás unha mesa tal e tal?”. “Si”. “Canto me cobrarás por ela? — canto custará?” El faría os cálculos e diría ao home: “A madeira custará tanto, e levará tanto tempo facela, e o meu traballo vale tanto. Non cres así? Non cres que o meu traballo, polo tempo que levará, valerá tanto?” E o home diría: «Si, concordo. Creo que vale todo iso. Iso é honesto. É un trato claro». E cando el collía a mesa ás costas, levábaa alí e a pousaba, o home pagáballe o acordado, e Deus podería mirar esa transacción enteira e dicir: «Iso é honesto. Iso é todo o que calquera pode facer».

TAM1897 D 281.4¿Es ti ese tipo de carpinteiro? Afirmas ser cristián. ¿Es ti ese tipo de obreiro, fagas o que fagas?

TAM1897 D 281.5Amas a Deus con todo o teu corazón, con toda a túa alma, con toda a túa mente e con todas as túas forzas? Fagas o que fagas ou esteas chamado a facer; calquera negocio que trates co teu próximo, pagán ou cristián, está feito dese xeito que Deus poida miralo e dicir: “Iso é bo abondo para o reino de Deus”; porque todo o teu corazón, toda a túa alma, todo o teu entendemento e todas as túas forzas están nel para a gloria de Deus.

TAM1897 D 281.6¿Somos gardadores dos mandamentos ou non? Esa é a cuestión. E é hora de que o descubramos tan a fondo que o Señor poida certificar na mensaxe que pronuncia: «Aquí están os que gardan os mandamentos de Deus».

TAM1897 D 281.7Agora, vedes que este mandamento abarca todo o terreo de todo, e que non podemos tocar un só pensamento en todo o ámbito do pensamento que non encaixe neste texto co que comezamos. Polo tanto, debemos mirar todo no noso pensamento, debemos mirar todo aquilo a que a nosa mente é chamada, á luz desa Escritura, o primeiro de todos os mandamentos.

TAM1897 D 281.8Todo aquilo ao que se nos chama a poñer a man, debemos miralo á luz dese mandamento maior de todos. É algo no que poida entrar co temor de Deus, con todo o meu corazón, a miña alma, a miña mente e a miña forza? Se non é así, entón, ¿quero tocalo? — Non. Se é algo no que non podo entrar con todo o meu corazón, mente, alma e forza, e con Deus, que teño eu que facer con iso? Se Deus non pode ir comigo, entón estou a quebrantar os mandamentos. Non estou a dedicar todo a el. Toda a miña forza non vale nada se está empregada en algo no que el non pode entrar, ou que non pode tocar nin aprobar, ou que non pode aceptar.

TAM1897 D 282.1Sei que isto é recto, pero é o cristianismo. É o cristianismo, e ti e eu non debemos conformarnos cun sextodécimo de nada que non sexa exactamente iso. Non debemos permitirnos estar contentos, nin por un intre, con nada neste mundo que non sexa facer todo canto emprendemos con Deus con nós, e logo facelo con todo o corazón, con toda a alma, con toda a mente e con todas as forzas. E dígovos que cando cheguemos a iso, todos nós, se todos nesta casa se renden a el agora mesmo e se manteñen firmes neso, non podemos imaxinar que poder de Deus se manifestará no mundo.

TAM1897 D 282.2A gran dificultade desde o principio foi que os homes non lle permitiron a Deus o lugar no seu corazón que lle corresponde. Deus creou o home así, e el se desviou cara a todo o demais, e excluíu completamente a Deus. Deus liberouno desa escuridade, liberouno para escoller e chamouno a escoller se amaría a Deus con todo o corazón, con toda a alma, con toda a mente e con todas as forzas. Foi liberado para escoller deixar que Deus volvese ter o seu lugar; pero tantos escolleron que o Señor non tivese o seu propio lugar que o diluvio os arrasou da face da terra.

TAM1897 D 282.3Entón o Señor comezou de novo a raza. E a única cousa que lle pediu a cada un foi que amase ao Señor Deus con todo o corazón, con toda a alma, con toda a mente e con todas as forzas, e ao seu próximo coma a si mesmo. Iso foi todo o que lles pediu aos oito que entraron na arca e saíron dela. Se o primeiro home tivera amado a Deus con todo o seu corazón, con toda a súa alma, con todo o seu entendemento e con todas as súas forzas, ningún pecado podería ter entrado.

TAM1897 D 282.4Despois de pecar, e de que o Señor o liberase dese cativeiro, se Adán e todos os seus fillos amasen a Deus de todo corazón, alma, forza, mente e vigor, cal sería a condición do mundo? — Estarían gardando os mandamentos de Deus e a fe de Xesús, e a xustiza cubriría a terra como as augas cobren o mar. ¿É imposible que iso se cumpra no home baixo o cativeiro da maldición, baixo o cativeiro da carne pecadora? Pode Deus liberar así o pecador do poder do pecado na carne de xeito que poida amar a Deus con todo o corazón, a alma, o poder, a mente e a forza? — Si. O pecado non tería podido maldicer a terra, tal como é, mesmo con homes baixo o cativeiro da carne que é pecaminosa, se creran en Deus, e gardaran os mandamentos de Deus, e a fe de Xesús. Esa é a verdade, porque iso é o cristianismo. Así pois, vedes que todo o que o Señor quere sempre de nós, todo o que quixo sempre do home desde que Adán pecou, foi e é que gardásemos os mandamentos de Deus e a fe de Xesús. E o primeiro de todos os mandamentos é: Amarás ao Señor, teu Deus, con todo o teu corazón, con toda a túa alma, con todo o teu entendemento e con todas as túas forzas.

TAM1897 D 282.5En Romanos 1:21, dinos que ao principio «coñecían a Deus». Mira isto: o home, ao comezo da súa traxectoria, coñecía a Deus. Adán coñecía a Deus desde o principio, pero non retivo este coñecemento. Cando Adán pecou e comezou de novo, coñecía a Deus. Cando a raza comezou de novo tras o diluvio, coñecía a Deus desde o principio; de xeito que a humanidade se afastou de Deus todo o tempo. O mundo era tan pecador, é tan pecador e será tan pecador, porque coñecía a Deus e o rexeita, e non porque non coñecese a Deus. Así que o mundo non está na maldade por mor da escuridade; o mundo está na escuridade por mor da maldade.

TAM1897 D 282.6O mundo comezou coa luz; e que a escuridade entrou foi por elección dos homes; “cando coñeceron a Deus, non o glorificaron como a Deus, nin lle deron grazas; senón que se envaneceron nas súas imaxinacións, e o seu corazón necio escureceu. Profesando ser sabios, tornáronse tolos, e cambiaron a gloria do Deus incorruptible por unha imaxe feita á semellanza do home corruptible, e de aves, e de cuadrúpedes, e de réptiles.”

TAM1897 D 282.7Agora reparade: que primeiro? — Coñecían a Deus; pero non o glorificaron como a Deus; non lle deron en si mesmos o lugar que lle corresponde. Non glorificaron a Deus, — non o revelaron ao home, non o manifestaron na terra; pois Xesús dixo: «Eu te glorifiquei na terra», e el era Deus manifestado en carne. Estes homes que coñecían a Deus non quixeron permitir que Deus se manifestase na carne. Non eran agradecidos. Entón tornáronse vanas as súas imaxinacións; entón o seu corazón insensato escureceu; entón, na súa escuridade, profesaron ser sabios. Esa sabedoría era necidade, e entón fixeron imaxes.

TAM1897 D 282.8Así pois, vedes que a imaxe que se presenta aos ollos dos homes, na súa idolatría, é só a manifestación exterior da idolatría, a representación exterior da mesma. A idolatría xa está moi fondo no corazón e xa levou a cabo varios pasos do camiño cara ao exterior. Pensa nisto. Onde comeza a idolatría? — No corazón. Onde comeza a idolatría neste proceso? — Cando coñeceron a Deus, non o glorificaron como a Deus; alí mesmo comeza todo. Entón, onde hai un punto intermedio entre o coñecemento de Deus e a idolatría?

TAM1897 D 283.1Pensade ben agora. Coñecían a Deus e, «Esta é a vida eterna: que che coñezan a ti». O coñecemento de Deus é a vida eterna; iso está asentado. Coñecían a Deus; tiñan vida eterna no coñecemento de Deus. Iso está escrito. Pero caeron na idolatría. Cantos pasos deron desde o coñecemento de Deus ata caer na idolatría? — Só un. Entón, cantos pasos se necesitan desde amar a Deus con todo o corazón, a forza, a mente e o vigor, ata chegar á idolatría? — Só un. Entón, se non amo a Deus con todo o meu corazón, e toda a miña alma, e toda a miña mente, e todo o meu vigor, que son eu? — Un idólatra.

TAM1897 D 283.2Pode ser que eu non teña ningunha imaxe tallada diante de min. Estas persoas non a tiñan ao principio. Pero si tiñan unha imaxe, unha concepción, formada na mente, e cando fixeron a súa imaxe tallada, foi simplemente unha representación para poñer diante dos ollos do que xa tiñan na mente. O primeiro home que fixo unha imaxe tiña esa concepción na súa mente antes de facela. O primeiro home que fixo unha imaxe tiña a concepción de que ía ser o seu deus, e esa concepción xa existía antes de que fixese a imaxe de madeira ou pedra. Entón, esa imaxe de pedra que colocou diante dos seus ollos era só a forma exterior que fixo para representar nesa forma o deus que xa tiña na súa mente. Entón, ¿non tiña un deus antes de facer esa imaxe esculpida? — Si. ¿Onde estaba? — No seu corazón.

TAM1897 D 283.3Volvéronse vanas as súas imaxinacións. As de quen? — As súas propias. Aquí está ese home que está a imaxinar algo; fai unha imaxe da súa imaxinación e pona diante dos seus ollos fóra del. Imaxinar é simplemente a formación de imaxes mentais. E a imaxe na pedra non é máis que a forma tangible desa imaxinación no corazón. Onde se fixo primeiro a imaxe? — Na súa mente; na súa propia imaxinación, no seu propio pensamento. Pero quen estaba alí cando se separara de Deus? — Ninguén máis que Satán e el mesmo. Entón, de onde poden vir os seus pensamentos? — Só del mesmo e de Satán.

TAM1897 D 283.4Entón, vedes con bastante claridade que a idolatría está no corazón; a concepción, a imaxe, xa está alí antes de que a imaxe poida aparecer no exterior. Aínda que o seu deus sexa o sol, a lúa ou as estrelas, esta concepción, a súa idea, o seu imaxinar, xa está aí antes de que lle dea forma exterior no sol, na lúa e nas estrelas.

TAM1897 D 283.5Todo o que aparece na idolatría é simplemente o reflexo do que hai no corazón. E Deus debe estar no corazón, con todo o corazón, toda a alma, toda a mente e todas as forzas, ou se non, alí está a idolatría. Non hai termo medio.

TAM1897 D 283.6De feito, despois do diluvio, cando os homes abandonaron por primeira vez ao verdadeiro Deus e se afastaron, tendo deuses propios — permitiron que estes deuses ocupasen o lugar de Deus para eles, demostrando así que cando coñeceron a Deus o recoñeceron como o seu único gobernante. Cando amo a Deus con todo o meu corazón, con toda a miña alma, con toda a miña mente e con todas as miñas forzas, quen será o meu único Deus? — Deus. Quen será a miña única autoridade? — Deus. Quen será o único que terá autoridade sobre min? — Deus. É capaz de exercer a autoridade correcta? — Si. É capaz de manter ao home no bo camiño? — Si. Cando un home ama a Deus con todo o seu corazón, a súa alma, a súa mente e a súa forza, non necesita ningunha outra lei nin autoridade para mantelo no bo camiño no mundo. Quen é o seu gobernador? — Deus. E é Deus capaz de gobernar cando o amamos supremamente? — Si. Pero, cando o home abandona a Deus e cae na idolatría, é capaz de gobernarse a si mesmo? — Non.

TAM1897 D 283.7Agora, despois do diluvio, mentres aínda coñecían a Deus, recoñecíano como o seu único Rei e Gobernador. Non tiñan outro gobernante. Cando se afastaron por primeira vez de Deus e puxeron outros deuses no seu lugar — refírome ao principio, cando se afastaron de Deus e puxeron outros deuses no lugar de Deus — permitiron que eses outros deuses ocupasen o lugar de gobernantes. Profesaban que eses deuses eran os seus gobernantes. Non tiñan reis; os homes aínda non se proclamaban como gobernantes. Os homes profesaban que os deuses eran os reis; e os homes que estaban na autoridade eran só os representantes dos deuses, mentres que os deuses eran os verdadeiros reis.

TAM1897 D 283.8A proba disto atópase en “Imperios da Biblia”, páxina 50. Aquí están os primeiros rexistros que se atoparon en Babilonia, onde comezou a raza, e onde tivo lugar a confusión de linguas — onde a raza esqueceu a Deus. Leo:—

TAM1897 D 284.1Para Ninridu, o seu Rei, pola preservación de Idadu, Vicerrei de Ridu, o servo, a delicia de Ninridu.

TAM1897 D 284.2Aquí o gobernante, Idadu, ao escribir unha inscrición ao seu deus, profesou que era simplemente o vicerrei do seu deus. Non reclamaba ser rei. Así vedes que o deus era o rei deste home. O deus era considerado o rei do pobo, e este home que estaba en autoridade era só o vicerrei ou tenente do deus.

TAM1897 D 284.3Isto amosa que o coñecemento de Deus como o gobernante lexítimo era tan recente que ningún home tiña aínda a coraxe de proclamarse rei. Ves iso? Pensa ben. Cando Deus era o único gobernante, era, por suposto, o seu único rei; pero cando se afastaron del e adoptaron outros deuses, o seu coñecemento do verdadeiro Deus era tan recente, a súa relación con el tan nova no seu saber, que cando puxeron outros deuses no lugar de Deus e erixiron estes falsos deuses como o seu rei — un home con autoridade entre os homes non tivo o valor de asumir o título de rei; senón que escolleu ser coñecido como o vicerrei do deus que ía ser o verdadeiro rei. Repítoo. O coñecemento do verdadeiro Deus como único Rei era tan recente nas mentes destes homes que ningún home tiña aínda a coraxe de asumir o título de rei. A súa lembranza de Deus como único Rei e Soberano seguía sendo tan clara que resultaba demasiado semellante a un intento de destronar a Deus para que calquera home asumise o título de rei.

TAM1897 D 284.4Vou ler outra inscrición desta mesma terra, da mesma época:—

TAM1897 D 284.8Aquí hai un home que construíu unha casa en honra do seu deus. Este home di que é vicerrei deste deus, que é rei. Este home, Gudea, non se proclama rei. Ten autoridade, pero non se proclama rei. Quen é o rei? — O seu deus. Iso amósache de novo que o coñecemento do verdadeiro Deus como o único Rei era tan recente nas súas mentes que non se afastaran por completo de Deus nin da idea de Deus como único Rei e Gobernante, como para estar dispostos a deixar de lado a idea da realeza de Deus e permitir que un home asumise o título de rei.

TAM1897 D 284.9A. F. Ballenger. — O home no lugar de autoridade, entón, afirmaba ser o vicerrei do seu deus e non un rei?

TAM1897 D 284.10Si. Aínda non había reis. Non estamos a falar do home como rei. Aínda non había reis entre os homes. Había homes en lugares de autoridade. Un home gobernaba sobre os demais. Tiña poder, pero non se chamaba rei. Non era coñecido como rei, e aínda non se permitía tomar o título de rei. Por que? — Porque aínda non se afastara tanto da idea do verdadeiro Deus, como único Rei lexítimo, como para ter a ousadía, a maliciosa coraxe, de deixar de lado calquera idea de deidade como rei e proclamarse rei.

TAM1897 D 284.11Estas son as inscricións máis antigas que se atoparon naquela terra. Podes ver que están entre as máis primitivas. Son rexistros da época en que os homes aínda non adoptaran o título de rei e tiñan a idea do Deus verdadeiro como Rei.

TAM1897 D 284.12Pero aquí hai un rexistro un pouco anterior, que fala da confusión de linguas na torre de Babel. Na cuarta páxina de “Imperios da Biblia” tes o relato bíblico da confusión de linguas. Este é o relato que escribiron as persoas entre as que ocorreu a confusión de linguas. Na Biblia tes o rexistro do Señor sobre iso. Nesta inscrición nos tixolos que foron enterrados nas ruínas de Babilonia e foron descubertos, tes o seu relato. Podes poñelo xunto ao relato da Biblia, no undécimo capítulo do Xénese, e verás que as dúas cousas son exactamente iguais. Isto é o que dixeron ao respecto:—

TAM1897 D 284.14Este é un dos primeiros relatos que hai. Os demais veñen a continuación. Pero estes outros amosan que houbo un tempo no que aínda non había rei entre os homes; que o home con autoridade non quixo adoptar o título de rei; que o seu deus era o seu rei; e que a idea de que o verdadeiro Deus fose rei era tan recente que non tiña abondo de coraxe para dicir que o era. Aínda era usurpar demasiado poder fronte á súa idea do verdadeiro Deus.

TAM1897 D 285.1Iso foi antes de Nimrod. Nimrod foi o primeiro home que tivo a ousadía de asumir o título de rei fronte á idea de que Deus era o rei. Así o leo na páxina cincuenta de “Imperios da Biblia:”—

TAM1897 D 285.2Nimrod foi este home audaz. O nome que leva significa rebelión, desprezo altivo e, segundo Gesenius, equivale ao de rebelde extremadamente impío. E “comezou a ser poderoso na terra”. Ou, como di outra tradución, foi “o primeiro poderoso na terra”.

TAM1897 D 285.3Nimrod foi o primeiro home que se atribuíu o título de rei; o primeiro en exercer autoridade real e en ostentar abertamente o título de rei. E o seu nome significa exactamente o que esa cualidade representaba para o pobo sobre o que se erixiu.

TAM1897 D 285.4Agora, non é a miña afirmación, senón a dunha autoridade neste asunto, que di o seguinte:—

TAM1897 D 285.5Co establecemento do reino de Nimrod, todo o mundo antigo entrou nunha nova fase histórica. A tradición oriental que presenta a ese guerreiro como o primeiro home que levou unha coroa real apunta a un feito máis significativo que a asunción dun novo adorno de vestimenta, ou mesmo a conquista dunha provincia. O seu reinado introduciu no mundo un novo sistema de relacións entre o gobernante e os gobernados. A autoridade dos antigos gobernantes apoiábase no sentimento de parentesco, e o ascendente do xefe era unha imaxe do control paterno. Nimrod, pola contra, era un soberano de territorio e de homes só no grao en que eran os seus habitantes, e sen ter en conta os lazos persoais. Ata entón houbera tribos — familias ampliadas — Sociedade; agora había unha nación, unha comunidade política — o Estado. A historia política e social do mundo, a partir de agora, son distintas, se non diverxentes. — Empires of the Bible, p. 51.

TAM1897 D 285.6Cal foi, entón, a orixe do Estado?