Misionarios para Deus · A Mensaxe do Terceiro Anxo – 1897

TAM1897 Q1 14.2Sermón predicado o mércores pola noite, 3 de marzo de 1897 Impreso no Boletín da Conferencia Xeral, Primeiro Trimestre de 1897, Vol. 2, nº 1, pp. 14-20.

TAM1897 Q1 14.3A nosa lección de onte pola noite rematou coa fundación do primeiro estado coñecido pola historia; de feito, coa orixe do estado. A Escritura di do reino de Nimrod:—

TAM1897 Q1 14.4O comezo do seu reino foi Babel, e Erec, e Acade, e Calne, na terra de Sinar. Desa terra saíu Asur e edificou Nínive.

TAM1897 Q1 14.5Na nosa tradución léese: “Saíu Asur e edificou Nínive”. Pero a idea verdadeira é, como indica a marxe: “El [Asur] saíu cara Asiria e edificou Nínive” e as outras cidades alí nomeadas. De xeito que o comezo do seu reino estivo en Sinar e a súa extensión foi cara Asiria.

TAM1897 Q1 14.6Nimrod non foi simplemente un poderoso cazador de bestas; senón tamén un perseguidor de homes. E o poder que adquirira, que obtivo na súa man con este establecemento e extensión do seu reino, utilizouno para obrigar á xente a recoñecer o seu poder e o deus ao que servía. De xeito que, desde o primeiro estado que houbo no mundo ata o último que haberá, cada un deles utilizou contra Deus o poder que tiña.

TAM1897 Q1 14.7Vou dicilo de novo: cada estado, desde o primeiro que houbo xamais, o de Nimrod, ata o último que haberá xamais, este, empregou o seu poder contra Deus, contra a súa verdade, contra o seu pobo; para apartar á xente de Deus. Do principio ao fin, ese é o rexistro de cada un deles. Cando o mundo remate, ese será o rexistro dos reinos e estados do mundo.

TAM1897 Q1 14.8Aquí hai unha afirmación do artigo de primeira páxina da Review, do 14 de abril de 1896: O gran enganador “seducíu ao pobo a inclinarse ante ídolos, e así acadou supremacía sobre os reinos terreais. Consideraba que ser o deus deste mundo era o mellor que se podía facer despois de acadar a posesión do trono de Deus no ceo.” Na historia citada na lección anterior, podes ver o desenvolvemento do plan así revelado no Espírito de profecía. Primeiro, os homes caeron na idolatría, logo na monarquía. E o primeiro que o fixo estableceu un estado e foi el mesmo un perseguidor de homes co poder que así obtivera. Esa é a historia. Verás como se desenvolve noutras nacións a medida que avancemos.

TAM1897 Q1 14.9Non pasou moito tempo desde Nimrod ata que en todo aquel país Deus foi esquecido por todos agás Abraham. Só Abraham buscou e atopou a Deus; e con Abraham Deus comezou de novo a raza no camiño do Señor. Agora, reparade no que lle dixo a Abraham. Tendo en conta o que estudamos, tendo en conta o que estaba diante de nós na lección anterior, e aquilo ao que acabo de chamar a vosa atención, considerade o que Deus dixo a Abraham cando comezou con el unha nova nación; é dicir, unha nación de Deus. Xénese 12:1 dinos o que o Señor lle dixo ao principio. “Entón dixo o Señor a Abram: Sae de”—que?—“túa terra.” Que primeiro?

TAM1897 Q1 14.10(Congregación) A túa terra.

TAM1897 Q1 14.11“E da túa parentela, e da casa de teu pai, cara a unha terra que che mostrarei.” Tres cousas dixo Deus que Abram debía deixar. Primeiro, debía deixar, que?—A súa terra. Logo?—A súa parentela. Logo?—A casa do seu pai. Na casa do seu pai eran idólatras. O seu país obrigaba á xente á idolatría; era contra Deus. O seu país, a súa parentela e a casa do seu pai eran idólatras, e el tivo que deixar todo. O Señor mostroulle a terra; pero ¿deulle posesión dela?—“Non, nin sequera para pisala.” Cando Deus o chamou dese país, levouno a outro?—Non; pero “prometeu que llo daría a el e á súa semente despois del”. Entón, cando Deus o chamou do seu país e non o levou ao outro, onde o deixou iso?

TAM1897 Q1 14.12(Congregación) Un peregrino e un forasteiro.

TAM1897 Q1 14.13¿Deixou iso ao representante de Deus neste mundo absolutamente sen país neste mundo?

TAM1897 Q1 14.14¿Con todo, estaba absolutamente sen país?—Oh, agardaba por “un país mellor, é dicir, un celestial.”

TAM1897 Q1 14.15Dirixámonos ao undécimo capítulo de Hebreos e vexémolo. Oitavo versículo, comezando:—

TAM1897 Q1 14.16Pola fe, Abraham, cando foi chamado para saír e ir a un lugar que despois recibiría en herdanza, obedeceu; e saíu, non sabendo cara onde ía.

TAM1897 Q1 15.1Pero de onde saíu?—Da súa terra, sen saber cara a onde ía. “Pola fe peregrinou na terra da promesa, coma en terra allea, vivindo en tendas con Isaac e Jacob, coherdeiros con el da mesma promesa.” Sabedes que non lle deu ningunha herdanza, nin sequera un lugar onde pousar o pé; e con todo, prometéralle darlle a el e á súa semente despois del. Sacouno da súa propia terra; e de ningunha outra terra da terra lle deu nin sequera o lugar onde pousar o pé. Así quedou absolutamente sen país sobre a terra. Diso estamos certos; pero lembrade o que dicía Deus. Quen era Abraham nese tempo?—Era “o amigo de Deus”, “o pai de todos os que cren en Deus”. É el o teu pai? Tes un país neste mundo?

TAM1897 Q1 15.2Pois agardaba el unha cidade con fundamentos, da que Deus é arquitecto e construtor. Pola fe tamén Sara mesma recibiu forza para concebir semente, e deu a luz un fillo cando xa non tiña idade, porque tivo por fiel ao que fixera a promesa. Por iso, dun só home, xa case morto, xurdiron tantos descendentes como as estrelas do ceo en multitude e como a area da beira do mar, innumerable. Todos estes morreron na fe, sen recibir as promesas.

TAM1897 Q1 15.3Que lle prometeu Deus cando o sacou da súa terra? Prometeulle un país?—Si. Pero non recibiu un país neste mundo; “senón que, véndoas de lonxe, creron nelas, e abrazáronas, e confesaron que eran estranxeiros e peregrinos na terra. Porque os que din tales cousas declaran claramente que buscan unha patria.” ¿Pode un home buscar un país cando xa ten un?—Non; pois un home non pode ter dous países, do mesmo xeito que non pode servir a dous amos.

TAM1897 Q1 15.4Ben, di un, Abraham estaba fóra do seu país. Si, pero tiña a oportunidade de volver se quería. Se aínda considerase aquilo o seu país, de xeito que lle pesase no corazón, e sentise morriña cando se atopase a oitocentas ou mil millas de distancia, e houbera unha fame na terra, e non houbera tanto de excursión como el pensara que podería haber, podería ter dito, “Gustaríame ver á xente de alí unha soa vez máis, as queridas chairas vellas e as árbores coñecidas. Se puidese facer iso, entón estaría disposto a volver e quedar neste campo un tempo.” Se pensase así, tería oportunidade de volver; pois está escrito: “En verdade, se se acordasen dese país do que saíran, terían oportunidade de volver.”

TAM1897 Q1 15.5Conscientes; que é estar consciente?—Se as súas mentes estivesen cheas dese país do que saíran, poderían ter tido a oportunidade de volver. E tamén a terían tido; pois entón teríana creado.

TAM1897 Q1 15.6Pero agora desexan unha patria mellor, é dicir, unha celestial; por iso [por iso, por esta razón] Deus non se avergoña de ser chamado o seu Deus, pois lles preparou unha cidade.

TAM1897 Q1 15.7¿Saíches do teu país? Consulta Romanos 4:1-12:—

TAM1897 Q1 15.8Que diremos pois que Abraham, o noso pai segundo a carne, atopou? Porque se Abraham fose xustificado polas obras, tería de que gloriarse; pero non diante de Deus. Porque que di a Escritura? Abraham creu en Deus, e contóuselle isto como xustiza. Agora, ao que traballa, o seu salario non se lle conta como graza, senón como débeda. Pero ao que non traballa, senón que cre no que xustifica ao impío, a súa fe contáselle como xustiza. Do mesmo xeito, tamén David describe a felicidade do home ao que Deus lle imputa a xustiza sen obras, dicindo: «Felices aqueles cuxos delitos foron perdoados e cuxos pecados foron cubertos». Benaventurado é o home ao que o Señor non lle imputa pecado. Chega esta benaventuranza entón só á circuncisión, ou tamén á incircuncisión? Porque dicimos que a fe lle foi imputada a Abraham como xustiza. Como lle foi imputada, pois? ¿Cando estaba circuncidado ou incircunciso? Non en circuncisión, senón en incircuncisión. E recibiu o sinal da circuncisión, un selo da xustiza da fe que tiña aínda estando incircunciso; para que fose pai de todos os que cren, aínda que non estean circuncidados; para que lles fose imputada tamén a xustiza: e pai da circuncisión non só para os que son da circuncisión, senón tamén para os que seguen as pisadas desa fe do noso pai Abraham, que tiña antes de ser circuncidado.

TAM1897 Q1 15.9Agora, esa fe do noso pai Abraham, que tiña aínda sendo incircunciso, era a fe que tiña cando Deus o chamou da súa terra, da súa parentela, da casa do seu pai, e quedou nas mans de Deus, sen terra no mundo. E el é pai de todos os que cren, aínda que non estean circuncidados; e tamén de todos os demais, sempre que todos camiñemos nas pisadas desa fe que el tiña cando era incircunciso. «Se sodes de Cristo, entón sodes semente de Abraham e herdeiros segundo a promesa.»

TAM1897 Q1 15.10“A túa semente será forasteira nunha terra que non é súa.” Es ti a súa semente? Es ti a semente de Abraham porque cres en Xesús Cristo? Es ti un forasteiro na terra onde estás?—Se es a súa semente, entón o es. Por que?—Porque non é o teu país. Xa non é o teu país.

TAM1897 Q1 15.11Agora, isto non é teoría. Isto vén a ser unha relixión práctica, do día a día. O irmán Dan. Jones onte, lembras, estaba a falar de misioneiros que van a México, e quería misioneiros que fosen alí e levasen os seus corazóns con eles. Aqueles que deixasen os seus corazóns nos Estados Unidos, ou en calquera Estado que fose, cando fosen alí a facer labor misioneira, non os quere; porque entón non poden facer labor misioneira.

TAM1897 Q1 15.12O Señor quixo que Abraham fose un misioneiro para todas as persoas que despois atoparía na terra; e el o foi. Pero Deus sabía, e calquera que vexa isto como o Señor o ve sabe, que ningún home pode ser misioneiro neste mundo se ten un país neste mundo. Ti e eu non podemos ser misioneiros en ningún outro país se América é o noso país. Non podemos ser misioneiros en América mentres América sexa o noso país. Non podes ser misioneiro nin sequera na túa casa se non saíches antes do teu país. Iso é así. É así pola natureza das cousas.

TAM1897 Q1 16.1Pregunta.—Como o demostras?

TAM1897 Q1 16.2Non podemos demostralo. Non propoño demostralo. O Señor xa o demostrou, e ti e eu temos que acollelo e crer nel.

TAM1897 Q1 16.3Para que somos misioneiros no mundo? Botémoslle un ollo a iso. Por que somos enviados como misioneiros? Misioneiros de que? Cal é a nosa obra misioneira? Cal é o seu obxectivo? Somos misioneiros para América ou somos misioneiros para Deus? É América o país de Deus, independente de todos os demais na terra? Non é o bastante bo para ser o país de Deus; nin tampouco é o bastante bo para o pobo de Deus, por moi bo que sexa.

TAM1897 Q1 16.4Ti e eu somos misioneiros de Deus, para chamar á xente cara a Deus; para chamalos desde onde están cara a Deus, do pecado á xustiza, das tebras á luz, do país onde están, cara ao mellor país que Deus preparou.

TAM1897 Q1 16.5Agora, se Alemaña é o meu país — e se o meu corazón está alí, é o meu país —, como podo chamar á xente a un país ao que non pertenzo, que non é meu? Se América é o meu país, como podo facer traballo misioneiro en favor doutro país? — Iso non se pode facer. Cando Deus quixo que Abraham fose un misioneiro de Deus, un misioneiro en nome dun país ao que Deus chama a todas as persoas, púxoo onde puidese ser de verdade un misioneiro para todas as persoas. Deus chamouno para ser misioneiro, e nisto estableceu un exemplo para todas as persoas que viñesen despois, do que significa comezar a facer traballo misioneiro. A primeira cousa é saír do teu país. Así que, se vas ser misioneiro en Nebraska, sae do teu país. Se vas ser misioneiro en México, sae primeiro do teu país. Porque se vas ser misioneiro na terra de calquera xeito, o Señor diche: “Sae do teu país”; e logo engade: “do teu país e da casa do teu pai”. Todas estas cousas obstaculizan o traballo misioneiro, ata que te afastas delas e quedas libre delas. Pero cando saíches do teu país, do teu parentesco e da casa do teu pai, entón, onde queira que esteas na terra, es un misioneiro. Non tes que selo; xa o es. “O que de vós non renuncia a todo o que ten, non pode ser o meu discípulo.” E “o que ama ao pai ou á nai máis ca a min, non é digno de min.” “Sae da túa terra, e do teu parentesco, e da casa de teu pai, cara a unha terra que che mostrarei.”

TAM1897 Q1 16.6Agora dixen hai un intre, e repito, que isto é o cristianismo práctico de cada día, como sempre o foi para aqueles que cren en Deus.

TAM1897 Q1 16.7(Voz) Como pode un home permanecer en Nebraska e, con todo, saír do seu país?

TAM1897 Q1 16.8Nacendo de novo. Se naceu en Nebraska, necesita nacer de novo. Se naceu en América, que naza de novo e estará fóra do seu país. Se naceu en Alemaña, que naza de novo e estará fóra do seu país.

TAM1897 Q1 16.9Agora, irmáns, hai moito nisto. Non hai nada neste mundo que obstaculizase tanto o noso traballo misioneiro como este ir repetido a un campo de labor estranxeiro e prepararse para volver case de inmediato. Todo home entre os misioneiros adventistas do sétimo día que estivo nun país estranxeiro sabe que isto é un feito. E non ten que saír dos Estados Unidos para decatarse diso. De feito, suxeriuse que sería aconsellable conseguir un segundo barco para traer de volta aos misioneiros que o “Pitcairn” leva; mentres o “Pitcairn” os leva, que outro barco o siga a continuación, cando sintan morriña, e os traia de volta a casa! Agora isto terá que parar, ou nunca seremos misioneiros nesta terra; o Señor non quere nada dese xeito.

TAM1897 Q1 16.10Se o teu corazón está neste país; ou se o teu corazón está aquí cos teus parentes; se o teu corazón está aquí na casa do teu pai, entón polo ben da túa alma, e polo ben da causa de Deus, non te afastes del ata que consigas apartar o teu corazón de todo isto. Porque onde está o teu corazón, alí estará o teu tesouro, e quererás volver canto antes.

TAM1897 Q1 16.11Se vas a outro país, mentres o teu corazón non estea alí, non poderás facer ningún ben mentres esteas alí; serás unha molestia para ti mesmo e para todos os que te rodean. Non penses que non o serás; porque o serás.

TAM1897 Q1 16.12O que temos que facer é saber onde está o noso fogar, o noso fogar lexítimo, e que non está en ningures nesta terra; que está no ceo, e que imos ir alí pronto. E entón, a calquera parte do mundo a onde es chamado, lembra que vas para casa. Entón, se é ás Illas do Pacífico Sur, se é a México, estarás na casa; e saberás que estás alí para quedar na casa e traballar para Deus onde esteas ata que El che chame a outro campo; e cando chegues alí, seguirás estando na casa. Deste xeito nunca estarás nun lugar alleo, e a xente non che será estraña.

TAM1897 Q1 16.13Agora, esta idea de ter calquera país neste mundo funciona deste xeito. En relación cos países, aquel que é teu ocupa o primeiro lugar na túa mente; e se vas a outro país, estarás constantemente a facer comparacións entre ese país e o teu. As leccións que impartes, os sermóns que predicas, a propia influencia que che acompaña estarán tan impregnados con iso, sen que ti te decates, que a xente o recoñecerá todo o tempo. Así, hai unha barreira entre ti e eles que nunca poderás superar ata que saias do teu país.

TAM1897 Q1 17.1Mentres esa cousa estea en ti, hai un obstáculo entre ti e eles. O teu traballo non pode ser eficaz ata que ese obstáculo entre ti e a xente se rompa, e eles vexan que estás separado do teu país, da túa familia e da casa do teu pai. Pero cando saíches do teu país, cando renaciches, a túa orixe está nese país celestial; o teu fogar está alí; e esa é a única terra á que tes corazón. Entón non haberá barreira entre ti e ninguén nesta terra, e poderás levar o evanxeo a todos os homes deste mundo. Atoparás un amigo en todas as persoas que coñezas na terra; non serán estranxeiros para ti.

TAM1897 Q1 17.2De feito, podes ir entre a xente doutros países e descubrirás que son tan bos coma a xente deste. O verán pasado fixo un ano que estiven en varios destes outros países. Estiven en Dinamarca, Noruega, Suecia, Alemaña, Suíza, Bohemia, Austria, Hungría, Bulgaria, Turquía, Grecia, Italia, Holanda, Inglaterra, Irlanda, Escocia... en total, dezaseis países diferentes. Cada un destes países, cada un no seu lugar, foi para min tan bo como este país o foi en calquera momento.

TAM1897 Q1 17.3En moitas cousas son exactamente iguais. A auga alí é exactamente coma a deste país. A herba medra alí exactamente como medra neste país: medra cara arriba. As árbores medran alí exactamente como medran neste país, e son exactamente coma as árbores deste país. Ata os seres humanos son de forma e aspecto xeral exactamente coma os deste país. Pois, cando as colinas, as rochas, a auga, as árbores, a herba e a xente de alá son precisamente coma os deste país, non serán igual de bos que estes? Non vexo ningunha diferenza.

TAM1897 Q1 17.4Pastor Ballenger.—Serías igual de libre para falar destas cousas en todos eses países como o es aquí?

TAM1897 Q1 17.5Sen dúbida. Prediquei precisamente estas cousas neses países. Pódese predicar o evanxeo en calquera lugar. Irmáns, atopei xente boa en cada paso do camiño, e nada máis que xente boa. Non atopei ningún outro tipo. Sinceramente, non. Xente que eran completos descoñecidos —que nunca vira antes, cuxa lingua non podía entender e que non podían entender a miña— facían todo o posible para axudarme, indicarme o camiño e axudarme en todo o que podían. Nos lugares onde estiven, o diñeiro que levaba no peto era o diñeiro que usaban alí. Non podía lelo. Cando ía pagar a tarifa do tranvía, mercar un billete do tren ou calquera cousa dese tipo, todo o que podía facer era entregar diñeiro de sobra para estar seguro e deixar que eles collesen o que eu debía pagar; collían só iso e devolvíanme o cambio xusto.

TAM1897 Q1 17.6Dígovos, irmáns, que os homes son todos iguais en todas partes. A única diferenza é que nalgúns lugares son un pouco mellores que noutros. Esa é toda a diferenza que atopo. E o evanxeo —o evanxeo é o mesmo, sabemos, en todo o mundo. Non hai dúbida diso. E como ese evanxeo é o mesmo en todas partes, está provisto para toda a humanidade. E como todos os seres humanos son tan semellantes entre si e tan iguais en todas partes como o é o evanxeo, cando levas o evanxeo do xeito do Señor e te achegas á xente do xeito do Señor, descubrirás que sempre e en todas partes funciona deste xeito.

TAM1897 Q1 17.7Mentres estaba en Dinamarca, para min era realmente o mellor país da terra; e goceino coa xente que me rodeaba! Mentres estaba en Noruega, para min era o mellor país do mundo. Cando estaba en Turquía, para min era o mellor país da terra; e se tivese que buscar un campo de misión, iría directamente a Turquía. Os turcos son coma calquera outra xente: intelixentes e corteses cando che atopan na rúa e, polo país, cando che atopan no camiño.

TAM1897 Q1 17.8O irmán Holser e eu tivemos que esperar mentres o barco estaba ancorado en Esmirna, Asia, e fomos visitar as ruínas de Éfeso. El foi máis alá ca min, pero xuntos fomos unhas seis millas ao interior do país, sós. Fomos exactamente como se sae aos campos aquí. Atopamos xente na estrada xusto como se fai aquí. Non me sentín en perigo de ningún tipo, e non creo que el se sentise en perigo. Non atopamos nada que nos asustase. Andamos por alí do mesmo xeito que o faríamos aquí. Estabamos en Nicomedia cando os armenios dicían que case non era seguro saír da casa, e sobre todo, que ninguén fose atopado camiñando polas colinas; pero saímos da cidade e subimos ás colinas, mentres agardabamos polos coches. Atopamos turcos no camiño cos seus carros e bois; atopámolos descansando á beira do camiño. Non sentimos medo. Non había perigo para nós. Había seguridade por todas partes.

TAM1897 Q1 17.9Dígovos que en cada un deses países a xente é boa, intelixente, amable e servicial. Deixan o seu traballo para facervos un favor, para amosarvos o camiño, para axudarvos a cruzar unha rúa, para acompañarvos un par de rúas e mostrarvos o rumbo, aínda que non vos viran nunca antes e non agarden volvervos a ver. O meu corazón se enchía de afecto por esa xente boa que nos rodeaba, e desexaría que puidesen vir connosco a ese país mellor onde poderiamos estar xuntos e ser amables uns cos outros todo o tempo. Como dixen hai un intre, e como vos dixo onte D. T. Jones, isto está na raíz do labor misioneiro. É iso. Houbo quen foi enviado, disposto, feliz de ir a unha misión no estranxeiro. Iso era o que comezaron, iso eran as súas pretensións; a gran custo chegaron alí. Só un pouco de tempo despois, recibiuse unha carta suplicando para volver. “Oh, déixame volver a casa! Non che pido que pagues a miña viaxe de volta; só déixame volver.”

TAM1897 Q1 18.1(Voz) ¿Ofrece a Xunta de Misións Estranxeiras a estas persoas a oportunidade de volver?

TAM1897 Q1 18.2Sen dúbida. Como poderían facer doutro xeito? Isto non é un conto baleiro. É un feito, irmáns. Pero iso non é traballo de misioneiro. Por suposto, a Xunta de Misións Estranxeiras non desexaría que persoas así permanecesen alí. O mellor que podían facer era deixalos volver a casa; pois o único lugar onde podían facer algo era na casa. O seu corazón estaba na súa casa en América.

TAM1897 Q1 18.3De feito, algúns tiñan tanto medo de morrer se se quedaban alí que viñeron para casa e morreron. Isto é un feito. Non estou a usar esa expresión, nin a dicir isto dese xeito para xogar cos vosos sentimentos, nin nada por ese estilo. Houbo persoas que sentiron tanto a morriña que tiñan medo de non poder vivir alí; e volveron a casa por petición propia e, pouco despois, morreron. Non poderían ter feito menos se se quedasen no estranxeiro.

TAM1897 Q1 18.4Eu sei, e ti tamén sabes, que moitos foron a misións no estranxeiro coa idea máis de facer unha excursión que de dedicarse a un traballo misionario duro. E cando descubriron, ao remate da viaxe, que non era unha excursión, senón un sufrimento; que implicaba abnegación, enfermidade e febre ardente, que en pouco tempo fixo que deixase de ser unha excursión. Iso non era o que tiñan en mente cando comezaron.

TAM1897 Q1 18.5Sei, e ti sabes, que hai unha aura nesta idea de traballo misioneiro ao principio. Pero queremos chegar aos feitos sólidos, apartar a vista desa aura e lembrar que hai unha substancia dura xusto detrás dela. Hai algo de halo en subir ao tren ou ao barco, cunha gran multitude de xente e moita pompa, mentres comezamos a misión, honrados dese xeito; por suposto iso está ben, pero quen vai debe estar seguro de que a súa mente e o seu corazón estean en algo máis sólido que iso. Teñen que ter presente que, aínda que os irmáns estean dispostos a acompañarlles ata o tren ou o barco e a verter bágoas, se é preciso, ao despedirse, máis alá de todo iso, cada un deses misioneiros non debe esquecer que sae para enfrontarse a penurias, a perplexidades, a perigos e a enfermidades.

TAM1897 Q1 18.6E que lembre que non só poderá atopar todas estas cousas, senón tamén pasar por elas, e non teña medo de morrer. Que cada un estea perfectamente seguro de que está morto antes de partir, e non temerá morrer cando chegue alí. Pero se non morreras antes de partir, entón non partas ata que esteas morto; porque, doutra maneira, non farás ningún ben nin a ti mesmo nin á causa. Serás só unha carga para os que estean alí—se é que hai algúns fieis antes de que ti vaias.

TAM1897 Q1 18.7Pois esa é a verdade, e vós o sabedes. Entón, por que permitiriamos que se perdese de vista iso? Algo así foi necesario no noso traballo todos estes anos. Grandes sumas de diñeiro teríanse aforrado se se tivese insistido nesa cousa antes de que comezásedes. Graves erros teríanse evitado, e unha cantidade inmensa de miseria, se se tivese insistido nisto, e insistido nisto antes de que os traballadores marchasen.

TAM1897 Q1 18.8Como dixen hai un intre, se realmente estás morto antes de marchar, e mentres estás alí, non vas estar moi perturbado polas perspectivas da morte. Non quere dicir que vas morrer porque te poñas enfermo, moi enfermo, ardendo de febre. Non quere dicir que vas morrer, nin que debas pensar que tes que recoller as túas cousas e comezar a viaxe de volta a casa tan pronto como te saias diso, ou esteas o suficientemente ben para marchar.

TAM1897 Q1 18.9Coñezo misioneiros, quizais ti tamén, un en particular, e a súa muller, aos que teño presentes, que foron a unha misión no estranxeiro. Ambos eran xente nova. Ningún deles, creo, superaba os vinte e dous anos; o marido tiña probablemente vinte e tres como máximo. Foron ao seu campo de misión e comezaron o traballo. Co paso do tempo, a enfermidade chegoulles. A muller foi a primeira en contraer a febre nativa e estivo terriblemente enferma—tan enferma como se pode estar e vivir, supoño; pero a ningún dos dous lle deu morriña xunto coa febre. Mantivéronse firmes e con valentía; o marido coidou da muller durante a súa enfermidade e, xusto cando ela apenas podía sentarse e camiñar, el mesmo foi golpeado pola mesma febre coa mesma intensidade coa que ela a padecera; e ela, nesa condición de debilidade, coidouno ata que se recuperou. Pero superárono todo coma cristiáns valentes, grazas ao Señor. Aínda están nese campo; teñen éxito alí onde están e foron un éxito desde o día en que desembarcaron. Ese debe ser o noso ideal.

TAM1897 Q1 18.10Agora non digo que ninguén deses que marcharon tivese que volver xamais. Non digo que ninguén deles tivese que volver inmediatamente despois de chegar ao campo de misión. Pero si quero dicir, irmáns, que deberían ter sabido antes de marchar se volverían de inmediato ou non.

TAM1897 Q1 18.11Que o Consello Misioneiro pense que poderías ser un bo misioneiro non é proba abondo para que actúes e vaias a unha misión estranxeira. Queres saber ti mesmo que Deus che chama para ir alí; e que vas alí porque Deus quere que esteas nese lugar. Entón, cando vaias, irás porque Deus che chama, e saberás que el está contigo mentres viaxas. Saberás que el está contigo cando chegues alí; e non terás medo de ningunha dificultade, nin te desanimarás por ningunha penuria, nin te farás atrás por ningunha enfermidade, nin sequera ante a perspectiva da morte.

TAM1897 Q1 19.1Se chegase ao feito literal de morrer unha morte física, non sabes como estás a derrotar a causa se foxes para escaparlle. Ti e eu, cada cristián, e especialmente cada cristián adventista do sétimo día, porque é experiencia cristiá, debemos asimilar este único principio vivo: que o labor do cristián non remata cando morre fisicamente. Se é fiel ao seu labor mentres vive e morre no seu posto, o seu labor continúa despois de morto.

TAM1897 Q1 19.2Agora iso é un feito. Se vas co chamamento de Deus, se vas con Deus contigo, e se morres antes de partir, se es o tipo de misioneiro que Deus chama,—o tipo que foi Abraham,—ti mesmo tes que saber por ti mesmo, diante de Deus, baixo Deus e con Deus, que esta é a súa vontade respecto de ti.

TAM1897 Q1 19.3Que teñas hoxe a convicción de que tes que ir como misioneiro non é proba de que teñas que partir desta Conferencia para ir a ese campo. Se a túa convicción é acertada e boa, manterase. Se non é o tipo de convicción axeitado, non debería manterse. Debería estragarse canto antes. E se tes que mantela un tempo, e se estraga, é mellor que se estrague aquí que despois de chegar ao campo de misión.

TAM1897 Q1 19.4Se a túa convicción vén do Señor, é boa e aguantará. David tivo a convicción durante vinte anos de que ía ser rei de Israel. Pero non estaba nada ansioso polo momento en que sería rei de Israel. Non apresurou as cousas. Cando todo estaba nas súas mans, non movería un dedo para poñerse no trono. Tiña unha convicción tan boa que puido manter durante vinte anos; e cando o Señor o probou e puido confiar nel, el mesmo o levou ao trono.

TAM1897 Q1 19.5Así que podes ter unha convicción respecto a un determinado campo. Pode ser de Deus. Agora, non intentes levar a cabo a túa propia idea, tanto se o Consello de Misións cre nela como se non, ou tanto se a Conferencia cre nela como se non. Só agarda a Deus e deixa que sexa el quen llo diga a outras persoas. Cando agardamos así a Deus e logo partimos, o Señor vai con nós e sabémolo; e está con nós mentres estamos alí, e sabémolo. Ese é o noso posto, e permaneceremos nese posto ata que Deus nos chame. E se nos utilizou alí tanto tempo como puido, de xeito eficaz, mentres estabamos vivos; e pode utilizar a túa influencia mellor se estás morto; entón o que tes que facer é deitarte para morrer como un cristián feliz; sabendo que Deus continuará o teu traballo despois de que morras. A convicción que Deus poñía nos corazóns a través de ti mentres estabas vivo e lles falabas, será profundada, fortalecida e vivificada polo teu bo exemplo despois de que morras; e por medio del serán levados a Xesús Cristo.

TAM1897 Q1 19.6¿Estás disposto, pois, a que Deus predique o evanxeo coa túa morte así como coa túa vida? ¿Estás disposto a que el predique o evanxeo por ti, morto, fisicamente morto e no sepulcro, tan certamente como estás disposto a que predique o evanxeo contigo vivo e camiñando pola terra? Se non o estás, non estás preparado para ir a unha misión.

TAM1897 Q1 19.7Agora vou lelo das Escrituras. Pasade ao primeiro capítulo de Filipenses. Alí está o exemplo dese misioneiro ao que Deus chamou, como modelo para vós, como exemplo para todos os que despois crerían en Xesús Cristo, para a vida eterna. Recordades as penurias de Paulo. Recordades as súas vicisitudes, os seus xuízos, as súas persecucións, os seus azotes, os seus perigos en todas partes; e sabedes que nunca vacilou en ningún lugar onde estivo.

TAM1897 Q1 19.8Pero quero que entendades, irmáns, que as cousas que me aconteceron máis ben resultaron para o progreso do evanxeo; de xeito que as miñas cadeas en Cristo se fixeron patentes en todo o palacio e en todos os demais lugares. Versos 12, 13.

TAM1897 Q1 19.9Cando isto foi escrito, el non sabía en que día se ía cumprir o decreto do emperador e ía ser executado. Iso era o que esperaba. Agora pensa en todas estas cousas polas que pasou. Os azotes, os xuízos, as persecucións, os perigos, os roubos, apedreado unha vez e arrastrado fóra da cidade e deixado por morto. Agora di: desexaría que entendésedes que todas estas cousas me aconteceron para o avance do evanxeo. Que estaba a facer Deus en cada un destes xuízos, sufrimentos e perigos?—El estaba a usar ao home para predicar o evanxeo por medio del, de xeito que cando aquela xente o apedreou, o arrastrou fóra da cidade e o deixou por morto, o Espírito Santo de Deus estaba a fixar nos seus corazóns o selo da súa verdade, de que aquel home era de Deus, de que a mensaxe que lles traía era de Deus; e se se rebelaban contra ela, a súa perdición quedaba selada; e se se rendían a ela, eran salvos.

TAM1897 Q1 19.10Iso é o que Deus vai facer por nós. Todo o que somos no mundo serve para que Deus predique o evanxeo por nós. Non tanto nós facéndoo, senón Deus facéndoo por nós, xa sexa por palabra ou por influencia; e Deus pode facelo tan ben por influencia como por palabra. Deus poñerá o evanxeo na nosa influencia así como nas nosas palabras. Sempre estamos predicando coa nosa influencia tan ben como coas nosas palabras.

TAM1897 Q1 19.11E moitos dos irmáns no Señor, confiando polas miñas cadeas, atrévense moito máis a falar a palabra sen medo. Algúns, en efecto, predican a Cristo mesmo por envexa e contenda; e outros tamén de boa vontade: uns predican a Cristo por discordia, non sinceramente, supondo que engadirán aflicción ás miñas cadeas; pero outros por amor, sabendo que estou posto para a defensa do evanxeo. Que pois? Con todo, de calquera xeito, tanto en finximento como en verdade, Cristo é predicado; e diso me gozo, e me gozarei. Pois sei que isto resultará na miña salvación grazas á vosa oración e ao socorro do Espírito de Xesús Cristo, segundo a miña sincera expectativa e esperanza, de que en nada serei avergoñado, senón que con toda a ousadía, como sempre, tamén agora Cristo será glorificado no meu corpo, xa sexa pola vida, xa pola morte.

TAM1897 Q1 20.1¿Non está escrito, pois, que Deus usará un home morto para engrandecer o evanxeo e a gloria de Xesús Cristo? ¿Estás disposto a que o faga por ti, cando pode facelo mellor contigo morto que se estiveses vivo? Morto, de feito, pero vivo para el. Entón, ¿non ves que, nese bo sentido, o cristián nunca morre? «Pois todos viven para el». «Así que, xa vivamos ou morramos, somos do Señor». ¿O es ti? Se es do Señor mentres vives, es do Señor cando estás morto. E tan certamente como Deus te usa mentres estás vivo para predicar o evanxeo, usarache cando estás morto para predicar o evanxeo. E o teu traballo non cesará cando morras. Do mesmo xeito que o teu é o traballo de Cristo mentres vives, continuará cando morras. A túa influencia farase notar, e Deus fará cousas a través de ti despois de que morras, que non pode facer tan ben mentres vives.

TAM1897 Q1 20.2Imos supoñer que Paulo morrese. El agardábao. Mira o versículo décimo sétimo do seguinte capítulo. Pero, por certo, á vista diso, que estaba a facer todo o tempo? «Neso me regocixo, e me regocixarei».

TAM1897 Q1 20.3“E se son ofrecido sobre o sacrificio e servizo da vosa fe, alégrome e regocíxome con todos vós.” A que se refería cando dixo: “Se son ofrecido sobre o sacrificio e servizo da vosa fe”? Agardaba cada día ser ofrecido como sacrificio pola fe de Xesús Cristo. Que facía ao respecto? —“Alégrome e regocíxome con todos vós.” Que debían facer eles?—“Pola mesma causa, tamén vós alegrádevos e regocixádevos comigo.”

TAM1897 Q1 20.4¿Agardaba el que os filipenses se alegrasen con el cando lle cortasen a cabeza?—Si; el di iso. Irmáns, cando comprendamos que o labor do cristián non remata cando morre, non teremos tanto de aprobar e enviar resolucións de condolencia a xente porque alguén morreu. Grazas ao Señor, que, aínda que el está morto, o seu labor continúa. Alegrádevos diso: non porque estea morto, senón porque o seu traballo continúa; porque Deus o está a usar mellor dese xeito que se estivese vivo.

TAM1897 Q1 20.5Por iso, deixemos que Deus ocupe todo o espazo, de xeito que amemos a Deus con todo o corazón, con toda a alma, con toda a mente e con todas as forzas. Iso é o que significa ser un misioneiro.

TAM1897 Q1 20.6E a primeira cousa de todas, para ser ese tipo de misioneiro, é: “sae da túa terra.”