Exipto e Israel · A Mensaxe do Terceiro Anxo – 1897

TAM1897 Q1 20.8Sermón pronunciado o xoves pola noite, 4 de marzo de 1897 Impreso no Boletín da Conferencia Xeral, Primeiro Trimestre, 1897, Vol. 2, nº 1, pp. 20-26.

TAM1897 Q1 20.9A nosa primeira lección deunos a orixe do estado; o establecemento do primeiro da historia. A nosa segunda lección deunos o primeiro exemplo de separación entre igrexa e estado na historia. Naquel tempo primitivo, o Señor indicou claramente ata que punto debía ser completa a separación entre igrexa e estado. Esta noite imos seguir ambos, ata que se volvan a atopar na mesma terra.

TAM1897 Q1 20.10Nimrod era fillo de Cus; Cus habitou Etiopía; Cus era fillo de Cam; e Exipto era a terra de Cam. Así, rastrexamos a xenealoxía de Nimrod directamente ata Exipto; e tamén podemos rastrexar o seu exemplo ata Exipto. Aínda que Nimrod foi o primeiro home en levar a coroa real, o primeiro en ostentar o título e afirmar o dominio de rei, con todo, en Exipto ese exemplo de Nimrod en todas as súas fases foi seguido do xeito máis completo e establecido do máis pleno.

TAM1897 Q1 20.11En Exipto non houbo rei ata despois do tempo de Nimrod; non ata despois de que usurpara o lugar e a autoridade de rei. Porque, lembrades, cando Nimrod o fixo, foi contra Deus, contra a idea que o pobo tiña de Deus e contra o seu coñecemento del. Naquel tempo, o pobo sabía que, con iso, Nimrod estaba a ocupar o lugar de Deus; e o seu nome indica as opinións que entón prevalecían sobre esa acción. En Exipto seguiuse o mesmo procedemento. Os rexistros exipcios certifican que os primeiros gobernantes de Exipto foron os deuses, despois os semideuses, é dicir, os medio deuses; e tras estes, os propios reis, que eran homes.

TAM1897 Q1 20.12Así pois, vedes que naquela terra o procedemento era idéntico ao de Senaar. En Exipto, o rei, intencionadamente e abertamente, por parte súa, ocupaba o lugar de deus para o pobo. O pobo así o consideraba. O sol era o deus; o rei de Exipto era o fillo do sol. El era Deus para o pobo. O pobo vivía co seu alento. El era o seu alento de vida. Derivaban o seu espírito del. Para eles era o “dador de vida, semellante ao sol eterno”. (Véxase “Empires of the Bible”, cap. 7, par. 27, 38, 43, 44, 49, 64, 71-83, 96, 102; cap. 14, par. 15, 16.) Así, en Exipto, o rei non era simplemente o representante, o vicerrei do deus; era a encarnación de Deus. A vida de Deus habitaba no rei e chegaba a través do rei ao pobo. Deste xeito, o rei era a vida para o pobo, porque nel se representaba o gran deus omnipresente, o sol. Non había ningún atributo de Deus que o rei non representase para o pobo. Tal era o sistema de realeza e goberno no antigo Exipto.

TAM1897 Q1 21.1Agora volvamos a Caldea cando Deus separou a igrexa do estado, como lemos na lección anterior, cando lle dixo a Abraham: “Sae da túa terra, da túa parentela e da casa do teu pai cara a unha terra que che mostrarei.” E téñase en conta que non foi ata despois de que Abraham se separase do seu último parente cando o Señor lle amosou a terra. Abraham separouse primeiro do seu país; en segundo lugar, da casa do seu pai; e en terceiro lugar, dos seus parentes. Non foi ata despois de que Lot fose ao val de Sodoma cando Deus lle amosou a terra a Abraham. Xénese 13:14, 15. Cando o chamamento de Deus se fixera a Abraham, e el se separara da súa terra —de todo o seu corazón e a súa alma— e da casa do seu pai, e de toda a súa parentela, e se atopaba no lugar onde o Señor quixera que estivese, entón o Señor díxolle: “Alza agora os teus ollos e mira desde o lugar onde estás cara ao norte, ao sur, ao leste e ao oeste; pois toda a terra que ves, dareichea a ti e á túa semente para sempre.” Dareina en posesión eterna.

TAM1897 Q1 21.2Agora pregúntovos: cando Deus lle dixo a Abraham que alzase os ollos e mirase, viu Abraham máis do que tería visto se os alzase sen que Deus llo pedise?

TAM1897 Q1 21.3(Congregación) Si.

TAM1897 Q1 21.4Entón viu algo que non tería podido ver se Deus non lle tivese dito que mirase. E cando Deus lle dixo que alzase os ollos e mirase, aquilo que viu foi a terra que Deus lle prometera. Naquel tempo Deus lle mostrou a terra prometida, e aquel foi o país ao que o Señor o chamou. Non llo deu nese momento, “Non, nin sequera o suficiente para pisar nel: con todo, prometeu que llo daría como posesión, e á súa semente despois del.” E el mirou para sempre cara a aquel país celestial; aquel país que ten unha cidade con fundamentos, da que Deus é o arquitecto e construtor. Alí estaba “a promesa de que sería herdeiro do mundo”; e Abraham recibiuna “pola xustiza da fe”. Entón, cando Deus lle dixo a Abraham que mirase cara a ela, e que lla daría a el e á súa semente como posesión eterna, que viu? O mundo?

TAM1897 Q1 21.5(Voces) El viu o mundo por vir.

TAM1897 Q1 21.6E ese é o país que lle pertencía a partir dese momento. «E se sodes de Cristo, entón sodes semente de Abraham e herdeiros segundo a promesa.» E ese é o voso país, e o meu. E, oh!, pensar que ideas tan estreitas, tan completamente indignas, debe ter quen se conforma con calquera outro país, ou ten inclinación por calquera outro país, ou ten calquera afecto por calquera outro país. Como pode alguén facelo, cando ten os ollos postos naquela terra que Deus lle mostrou, e á que o chama!

TAM1897 Q1 21.7Abraham morreu. Isaac viviu e morreu. Xacobe e a súa familia foron levados a Exipto, como dixo o Señor a Abraham: “A túa semente será forasteira nunha terra que non é deles”, e esa era Exipto. Agora pensade ben. Non esquezades esta expresión que o Señor nos dá respecto a Exipto, pois nos será útil en próximas leccións. A terra na que ían ser forasteiros e servir ao Señor era Exipto. Habitaron alí centos de anos, nunha terra que non era deles. E lembrade que era o Exipto que describimos, no que o rei ocupaba o lugar de Deus e era Deus para o pobo.

TAM1897 Q1 21.8Botemos unha ollada máis a esta igrexa por un momento, e vexamos que estaba a facer o Señor con ela. Esta noite temos diante de nós un mapa que nos amosa o país. Aquí está Caldeia, de onde foi chamado Abram; e el subiu ata aquí, a Mesopotamia, a Harán, onde morreu o seu pai. Alí foi separado da casa do seu pai, e despois entrou na terra onde se separou de Lot.

TAM1897 Q1 21.9Mentres Abram estaba nesta terra, fíxose historia, coas nacións do Oriente conquistando cara ao oeste, ata as fronteiras de Exipto. Pero para cando Israel foi a Exipto, ou un pouco antes dese tempo, o Imperio Exipcio estendíase por todo este país oriental. Estendíase por todo Exipto, baixaba ata Etiopía, incluía toda a fronteira sur e occidental de Asia Menor ata Armenia, Asiria e Sinar; de xeito que o Imperio Exipcio cubría toda a rexión oriental, o mundo entón coñecido. O Imperio Exipcio, na súa época, foi tan universal como o Romano o foi na súa época, ou calquera das outras nacións que o sucederon.

TAM1897 Q1 21.10Agora, mentres a historia se facía desde o Oriente e os reis destes países conquerían por toda a rexión occidental, ata as fronteiras de Exipto, Deus estableceu a súa igrexa na terra de Canaán para manter vivo o coñecemento do verdadeiro Deus entre as nacións que pasaban e repasaban por alí. E cando o reino exipcio se estendeu por todo este país, e a sede do imperio mundial era a propia capital de Exipto, Deus levou o seu pobo a Exipto, de xeito que os embaixadores e gobernadores de todos os pobos, que pasaban de todos estes países cara á cabeza do seu goberno, que era Exipto, entraran en contacto co pobo de Deus.

TAM1897 Q1 21.11En Exipto, o Señor estableceu o seu pobo en Gosen, no corredor entre estas nacións pagás e a capital de Exipto, de xeito que o pobo, os seus embaixadores e gobernadores, pasasen por Gosen, a terra habitada polo pobo de Deus, e se lles chamase a atención sobre o verdadeiro Deus.

TAM1897 Q1 22.1En Exipto, Xosé tamén estaba xunto ao trono, de xeito que os embaixadores que chegaban a Exipto tiñan que reunirse con el, quen lles ía transmitir o coñecemento do verdadeiro Deus. Despois de morrer Xosé, o coñecemento del e a súa influencia permaneceron na capital de Exipto ata Moisés. Entón, Moisés estaba no palacio e xunto ao trono. Non simplemente xunto a el, como o fora Xosé; senón que Moisés estaba no primeiro chanzo do trono, pois era fillo da filla do faraón. A filla de Faraón era a esposa de Faraón; e Moisés, sendo fillo da filla de Faraón, era o duplo herdeiro lexítimo do trono. Se a esposa de Faraón non fose a súa filla, o seu primeiro fillo adoptado tería sido herdeiro do trono. Ademais, se o faraón tivese outra esposa e ningún outro fillo, a súa filla sería herdeira do trono. Pero cando a filla do faraón era a esposa do faraón, entón o seu fillo adoptado era herdeiro do trono por dobre dereito. Non había quen puidese disputar o seu dereito de herdanza ao trono de Exipto, que entón era o trono do mundo.

TAM1897 Q1 22.2Naquel tempo o rei de Exipto tiña uns oitenta anos, de xeito que só había un breve espazo entre Moisés e o seu lugar, dobremente lexítimo, no trono, e a posesión de todo o poder do Imperio Exipcio que cubría o mundo. E nese tempo tamén se achegaba o tempo da promesa que Deus xurara a Abraham, e Moisés críao, e por iso rexeitou deliberadamente e por completo o trono e todo o poder e a gloria de Exipto: «negouse a ser chamado fillo da filla de Faraón».

TAM1897 Q1 22.3Moisés cría que se achegaba o tempo da promesa que Deus xurara a Abraham. E, por certo, convén que decidamos se o cremos; porque se estamos seguros de que o cremos, veremos máis na fe de Moisés nela. Consultade Actos 7:17:—

TAM1897 Q1 22.4Cando se achegaba o tempo da promesa que Deus xurara a Abraham, o pobo medrou e multiplicouse en Exipto.

TAM1897 Q1 22.5No tempo en que naceu Moisés, o faraón pensou en destruír o pobo, para que non se multiplicase e se volvese tan poderoso que puidese saír da terra. A cuestión é que Exipto non só tiña aos xudeus como pobo estranxeiro, senón que contaba cunha multitude de persoas alleas: cativos que foran levados doutros países a Exipto. Así, naquela época, arredor dun terzo da poboación exipcia eran estranxeiros. A palabra hebrea que se traduce como “multiplicáronse” significa que “enxamearon” coma abellas ou peixes. Cando o Faraón viu que o pobo se multiplicaba tan abundantemente, e que ademais o país estaba tan cheo de estranxeiros, tivo medo de que, nunha revolta, se fixesen co territorio para marchar do país.

TAM1897 Q1 22.6Outra cousa que levou a isto foi que, mentres Israel estaba en Exipto; mentres o Imperio Exipcio cubría todo o Oriente, houbo un intento decidido do poder do estado de obrigar a todo o imperio a adorar só o sol. Diferentes formas de adoración ao sol permeaban ese imperio, pero empregáronse todos os poderes do imperio para suprimir calquera forma de culto ao sol agás o disco desnudo do sol no ceo ou unha imaxe diante deles dun disco solar. Israel, por suposto, non obedeceu ese edicto. Non adorarían o sol. Eles mantiveron a verdade de Deus, e o feito de facelo era algo que agora aínda estaba na mente deste rei. Foi outro rei quen tentou impoñer o culto ao sol; pero cando chegou este rei, iso estaba na súa mente e foi a base sobre a que puido razoar que, se este pobo tivese a oportunidade, ía liderar a saída do país.

TAM1897 Q1 22.7Agora, dese tempo, o rexistro non só di que “o pobo creceu e multiplicouse”, senón tamén que “se achegaba o tempo da promesa que Deus xurara a Abraham”. Que promesa xurara Deus a Abraham? Cal era a promesa de Deus a Abraham?—Daríalle a terra que vía. Que terra era esa?

TAM1897 Q1 22.8(Voces) O mundo.

TAM1897 Q1 22.9Que mundo?

TAM1897 Q1 22.10O mundo por vir.

TAM1897 Q1 22.11Esa é a palabra de Esteban: “O tempo da promesa achegouse, a que Deus xurara a Abraham.” ¿Foi así? ¿Créselo? ¿Crés que o tempo estaba próximo para que Deus dera a Abraham aquela terra que lle mostrara? Díxose: «A Abraham». Outros estarían alí, pero era para Abraham. Non alguén máis sen Abraham; senón Abraham e a súa semente. «Non di: “E ás sementes”, como de moitos; senón como dun só: “E á túa semente”, que é Cristo».

TAM1897 Q1 22.12¿Estaba preto, entón, o tempo da promesa, cando Deus ía dar a Abraham e a Cristo aquela terra que lle amosara a Abraham? Non pregunto se pensaches nisto antes ou non. Pregunto se cres no que di. Non vou intentar explicalo. Non precisa ser explicado cando o cremos unha vez, pois así o di. Coñecedes ben, sen necesidade de recorrer aos versos, polo voso coñecemento da Biblia, que Deus fixo esta promesa sempre a Abraham e á súa semente. Nunca á semente sen Abraham. Nunca a Abraham sen a semente, e «non a sementes», senón á túa semente. Entón, cando se achegou o tempo da promesa para dar iso a Abraham, a quen máis lle chegou?—A Cristo. Como ía chegar a Abraham?—Por Cristo.

TAM1897 Q1 22.13S. H. Lane.—Cando a promesa se repetiu a Isaac e a Xacob, non era a linguaxe a mesma?

TAM1897 Q1 22.14Si. Sempre era o mesmo.

TAM1897 Q1 22.15S. H. Lane.—Entón a pregunta sería: ¿era necesario que Abraham estivese alí para cumprir a declaración de Esteban?

TAM1897 Q1 23.1Si, porque di, “A ti, e á túa semente,” todo o tempo. Pero virán outros versos que o confirmarán de xeito positivo.

TAM1897 Q1 23.2Agora, unha palabra. Xacobe morreu en Exipto, foi levado á terra e alí foi enterrado. Xosé morreu en Exipto, pero dixo: Non me enterredes; nin sequera alí na terra. Xosé non quixo que o levasen á Palestina, onde Xacobe fora levado e enterrado. Xosé dixo: Deus vos vai visitar. Garda o meu cadáver e, cando Deus vos visite, levádeme con vós. Levade os meus ósos con vós. E así o fixeron. E cando cheguen á terra, que terra era aquela á que Deus se refería na promesa a Abraham?

TAM1897 Q1 23.3(Congregación) O mundo por vir.

TAM1897 Q1 23.4¿Non vedes que Xosé nunca agardou ser enterrado neste mundo?

TAM1897 Q1 23.5Miremos isto doutra maneira. A palabra di que “o tempo da promesa se achegaba, a que Deus xurara a Abraham”. Deus xurara dar a Abraham a terra que lle amosara, como posesión eterna. Pero Abraham xa estaba morto, e levaba morto centos de anos. Entón, como podería Deus dar a terra a Abraham cando estaba morto? Obviamente, non podía. Entón, como Deus xurara dar a terra a Abraham; como o tempo estaba agora próximo do que Deus xurara a Abraham; e como Abraham estaba agora morto, é certo que a terra non lle podía ser dada mentres estaba morto; e é igual de certo que o tempo estaba próximo no que Abraham sería resucitado dos mortos, para que Deus lle puidese dar a terra que xurara darllo en posesión eterna. Polo tanto, non vedes por que Xosé non permitiu que o seu corpo fose enterrado, nin sequera na terra de Canaán, como o foi o de Xacobe? A verdade é que Xosé cría que estaba próximo o tempo que Deus xurara a Abraham para darlle a terra, e Xosé esperaba entrar na herdanza xunto con Abraham.

TAM1897 Q1 23.6(Voz) ¿Non se refería esa promesa á promesa que Deus lle fixo a Abraham, á que se fai referencia no décimo quinto capítulo do Xénese?

TAM1897 Q1 23.7Si, é precisamente iso, grazas ao Señor. Así pois, Xosé morreu, foi embalsamado en Exipto, e metido nunha arca, e cando Israel saíu de Exipto, os ósos de Xosé foron levados con eles durante corenta anos no deserto; e todo ese tempo o cadáver de Xosé estivo con eles, alí diante dos seus ollos, día tras día, e foi unha reprensión á súa incredulidade.

TAM1897 Q1 23.8Moita xente, descubrín, ao ler ese versículo do discurso de Esteban, explícao deste xeito, dese outro xeito e dalgún máis, en lugar de crer no que di, en lugar de mirar a promesa que Deus lle fixo a Abraham, e que lle xurou a Abraham, de lle dar a terra que lle amosou. Pero non estades de acordo en que a terra que Deus lle amosou a Abraham era o mundo, e non este mundo, senón o mundo por vir? Ese é o país que Deus xurou darlle; e ese é o país que el agardaba. Ese é o país que tiña unha cidade que el agardaba, cuxo arquitecto e construtor é Deus. E non pensaría nunha oportunidade para volver ao outro país, do que saíra.

TAM1897 Q1 23.9En todo momento, o xuramento de Deus era dar esa terra a Abraham e á súa semente. Non engadades a palabra “sementes” cando Deus a retirou; non engadades esa “s” cando Deus a arrincou. «Non di: “E ás sementes”, como se fose de moitos; senón: “como dun só: E á túa semente, que é Cristo”». Eran moitos deles, iso é certo. Tres millóns saíron de Exipto, pero estes non son dos que Deus falaba cando dixo: «A ti e á túa semente», que era «coma dun só» e «que é Cristo». ¿Ves iso? Non deixes que a multitude de Israel entre na túa mente cando les as palabras: «A ti, e á túa semente». Cando Deus quita o «s», non nos está permitido poñelo alí de ningún xeito. Non o debemos poñer aí nin sequera no noso pensamento. Quen era a semente?—Cristo. Cando di: «A ti e á túa semente», ti e eu non o debemos ler doutra maneira que: «a ti e a Cristo llo darei», para unha posesión eterna. Non debemos poñer alí a ninguén máis que a Cristo, agás a través de Cristo. A ti e a Cristo llo darei.

TAM1897 Q1 23.10Estevo di que “o tempo da promesa se achegaba, a que Deus xurara a Abraham”. Estevo sacou iso da Biblia. Quero que vexades que iso non foi unha inspiración especial do Espírito Santo dada a Estevo nese intre, senón que todo estaba xa na Biblia, e o Espírito Santo déixoo ver a estes outros a través de Estevo, ao facerlle lembrar as cousas que lera antes na Biblia. Por favor, acudide ao sexto capítulo do Éxodo. Isto é tan claro nas Escrituras que non hai posibilidade de invalidalo con explicacións. Este é o tempo da liberación de Israel, e o Señor ía facelo. Éxodo 6:1-5:—

TAM1897 Q1 23.11Entón dixo o Señor a Moisés: Agora verás o que farei a Faraón: pois con man forte os deixará ir, e con man forte os expulsará da súa terra. E Deus falou a Moisés e díxolle: Eu son o Señor: e aparecín a Abraham, a Isaac e a Xacob co nome de Deus Todopoderoso, pero co meu nome de Xehová non fun coñecido por eles. E tamén establecín a miña alianza con eles, para lles dar a terra de Canaán, a terra da súa peregrinación, na que foron forasteiros. E tamén escoitei o xemido dos fillos de Israel, aos que os exipcios manteñen en servidume; e lembreime da miña alianza.

TAM1897 Q1 23.12Cal era a súa alianza?—Darlles a terra. Que representaba a terra? Que era?—A terra, o mundo, que o Señor lle mostrou a Abraham e xurou darlle como posesión eterna.

TAM1897 Q1 24.1(Voces) O mundo por vir.

TAM1897 Q1 24.2Agora di: «Lembreime do meu pacto». Que significaba iso? «Lembreime do meu pacto». ¿O esquecera?—Non; senón que chegara o momento de facer o que prometera. Recordades que no dezaoito de Apocalipse di:—

TAM1897 Q1 24.3E escoitei outra voz do ceo, que dicía: Saíde dela, pobo meu, para que non sexades partícipes dos seus pecados, nin recibades das súas pragas. Porque os seus pecados chegaron ata o ceo, e Deus lembrou as súas iniquidades. Pagádelle do mesmo xeito que ela vos pagou, e devolvédelle o dobre segundo as súas obras: no cáliz que ela encheu, enchédelle o dobre. Canto se glorificou e viviu con luxo, tanto tormento e pesar dádelle: porque no seu corazón di: ‘Sento como raíña, non son viúva e non verei pesar.’ Por iso, as súas pragas virán nun só día: a morte, o luto e a fame; e será completamente queimada co lume: porque poderoso é o Señor Deus que a xulga.

TAM1897 Q1 24.4Cando Deus se acordou das súas iniquidades, chegou o tempo no que ela é xulgada. Cando se acordou do seu pacto, que tempo era aquel?—Chegara o tempo de cumprir o xuramento. Pero cal era o pacto con Abraham, Isaac e Jacob?—Era darlles aquela terra en posesión eterna, e darlle a eles e á súa semente. Quen era a semente?—Cristo.

TAM1897 Q1 24.5Por iso di aos fillos de Israel: Eu son o Señor, e vos sacarei das cargas dos exipcios, e vos liberarei da súa servidume, e vos redimirei con brazo estendido e con grandes xulgamentos: e tomareivos por meu pobo, e serei para vós Deus; e saberedes que eu son o Señor, voso Deus, que vos saca das cargas dos exipcios.

TAM1897 Q1 24.6Se Israel crera neso, tería algunha vez necesitado entrar nese pacto no Sinaí? Antes mesmo de saír con eles de Exipto, dixo: “Eu serei o voso Deus, e vós seredes o meu pobo. Coñeceredes que eu son o Señor.”

TAM1897 Q1 24.7E eu vos farei entrar na terra da que xurei dar a Abraham, a Isaac e a Jacob; e daréivola en herdanza. Eu son o Señor.

TAM1897 Q1 24.8“Achegouse o tempo da promesa que Deus xurara a Abraham.” Levareite á terra que xuro darte. Entón, cal é esa promesa? A que terra quería Deus levar a Israel? Que terra había para eles?—O mundo por vir. Agora non intentes explicar todo isto. Non teño explicación para iso. Está o que di a palabra, e créoo. Non precisa ser explicado. Só precisa ser crido. Non, nin intentes explicarcho a ti mesmo. Se che é novo, se tes tido outras ideas ao respecto, non intentes adaptalas a isto. Déixaas todas ir e mira o que di isto.

TAM1897 Q1 24.9De novo pregunto. Que terra xurou Deus dar a Abraham, Isaac e Jacob?

TAM1897 Q1 24.10(Congregación) O mundo por vir.

TAM1897 Q1 24.11¿Mantédevos niso? Hai un tempo estivestes de acordo en que iso era correcto. Non volvamos atrás agora por ben das nosas almas.

TAM1897 Q1 24.12(Voz) Chegaría a redención a eles?

TAM1897 Q1 24.13Si; a redención tería chegado a eles. A redención tería chegado ao mundo. Todo iso tería acontecido. Pero tería acontecido dun xeito diferente do que pasou. O mundo tería tido unha experiencia diferente da que tivo. Perdémolo de vista cando miramos á experiencia que eles tiveron e pensamos que iso era ao que Deus os chamaba. Eles tiveron esa experiencia terrible porque non creron no que Deus os chamaba a facer. E, irmáns, se ti e eu hoxe miramos estas cousas que se presentaron entón a Israel, tal e como eles as miraron, faremos agora o mesmo que fixo Israel entón. Israel non viu entón o que Deus tiña para eles, e por iso non recibiron o que el tiña para eles. Agora, se ti e eu non vemos máis nesas cousas do que viu Israel, non recibiremos máis do que recibiu Israel. Con seguridade, se miramos estas cousas como o fixo Israel, faremos hoxe o que fixo Israel entón.

TAM1897 Q1 24.14A nós predicóusenos o evanxeo, así como a eles; pero a palabra predicada non lles aproveitou, por non ir acompañada da fe naqueles que a oíron. Temamos, pois, non sexa que, sendo deixada para nós a promesa de entrar no seu descanso, algún de vós pareza quedar curto.

TAM1897 Q1 24.15¿Serviranos isto agora se se mestura coa fe en nós, os que o escoitamos? Deus non o queira, que a experiencia de Israel se repita en nós. Isto ponse diante de nós para que poidamos escapar.

TAM1897 Q1 24.16Vexamos o que eles non viron por non crer en Deus. Vexamos o que Deus tiña para eles, e alcancémolo, en lugar de mirar as cousas como eles facían e non conseguilo como eles non o conseguiron.

TAM1897 Q1 24.17Volve ao décimo quinto capítulo do Éxodo, e alí tes a afirmación moi clara. Cando Israel saíra de Exipto e cruzara o Mar Vermello, tes estas palabras no décimo terceiro versículo:—

TAM1897 Q1 24.18Ti na túa misericordia sacaches o pobo que redimiches: guiáchelos na túa forza ata a túa santa morada.

TAM1897 Q1 24.19Este capítulo é o cántico de Moisés. Aqueles que están no monte Sión e conseguen a vitoria sobre a besta, a súa imaxe e o número do seu nome, cantan o cántico de Moisés. Non un cántico inspirado nese. Non un cántico semellante a el. Senón que cantan o cántico de Moisés. Ese décimo quinto capítulo do Éxodo é o noso cántico.

TAM1897 Q1 24.20Onde pretendía Deus levalos?—Á súa “morada santa”. Onde estaba esa morada santa?

TAM1897 Q1 24.21(Congregación) “Unha cidade que ten fundamentos, cuxo arquitecto e construtor é Deus.”

TAM1897 Q1 24.22Máis. “O pobo escoitará, e temerá; o pesar apoderarase dos habitantes de Palestina.”

TAM1897 Q1 24.23E. J. Waggoner.—E así foi.

TAM1897 Q1 24.24Por suposto que o fixo. Cando chegaron a esa fronteira, os duques de Edom quedaron pasmados. “Un tremor apoderarase dos valentes de Moab; todos os habitantes de Canaán derreteranse.” Que ía pasar cos habitantes?

TAM1897 Q1 25.1(Voces) Tiñan que desvanecerse.

TAM1897 Q1 25.2E. J. Waggoner.—Xa o fixeran.

TAM1897 Q1 25.3Xusto cando chegaron alí, Israel preguntou: “¿Deixarédesnos pasar polo voso territorio?”. Que dixeron eles?—Non, señor. Non lles permitiron poñer o pé na súa terra. Pero se fosen directamente do Mar Vermello ata as fronteiras de Edom, todo Edom se quedaría quieto, pasmado, ata que pasasen. ¡Ó Israel, aínda non descubriches o que Israel alí perdeu! Irmáns, cando descubramos o que Israel alí perdeu, isto nos dará unha inspiración que traerá o poder de Deus, e crerémolo.

TAM1897 Q1 25.4Cairá sobre eles medo e espanto; pola grandeza do teu brazo quedarán inmóbiles coma unha pedra; ata que o teu pobo cruce, oh Señor, ata que cruce o pobo que redimiches.

TAM1897 Q1 25.5Que vai facer con eles? «Farás que entren e os plantarás no monte da túa herdanza». De quen é a herdanza? —Do Señor. Pero «Deus, que en tempos antigos falou aos pais en diversas ocasións e de moitos xeitos polos profetas, nestes últimos días falounos polo seu Fillo, a quen nomeou herdeiro de todas as cousas». Quen guiaba a Israel?—Deus. A onde?—“A túa herdanza;” non a nosa—a túa. “E se sodes de Cristo, entón sodes semente de Abraham e herdeiros segundo a promesa.” “A túa herdanza, oh Señor.” Iso non é todo. “Farás que entren e os plantarás no monte da túa herdanza, no lugar, oh Señor, que fixeches para que nel habites.” Iso non é todo. “No Santuario, oh Señor, que as túas mans estableceron.” Que santuario é aquel que as mans do Señor estableceron?

TAM1897 Q1 25.6(Voces) O verdadeiro santuario.

TAM1897 Q1 25.7Por suposto que o é. «Das cousas que falamos, esta é a suma: Temos un sumo sacerdote así, que está sentado á dereita do trono da Maxestade nos ceos; ministro do santuario e do verdadeiro tabernáculo, que o Señor plantou e non o home». Esa é a suma da nosa conversa de hoxe pola noite, non si? A iso quería levar Deus a Israel. Pero eles non o viron. Ves? Alí é onde quere levarnos.

TAM1897 Q1 25.8¿Ves que é alí onde Deus quería levar a Israel entón? Se o ves, entón estarás preparado para ir ao lugar que Israel perdeu. Pero se pensas que era algún santuario terrenal que os homes montaron, iso é todo o que Israel viu, e iso é todo o que verás ti. E Israel non entrou na terra, e tampouco o farás ti. Debemos ver máis do que viu Israel, ou nunca iremos máis alá do que chegou Israel. Pero por que non viu Israel máis do que viu?—Non creron. Pero ti e eu temos que crer agora no que Israel non creu entón, ou nunca recibiremos o que Israel perdeu. Pero se cremos no que Israel non creu, entón seremos levados á herdanza na que Israel non foi levado, ao tabernáculo no que Israel non entrou, á santa morada de Deus, á cidade que ten fundamentos, da que o arquitecto e construtor é Deus.

TAM1897 Q1 25.9Versículo dezaoito: «O Señor reinará para sempre». El quere reinar el mesmo sobre eles; non máis Faraón; non máis Nimrod; non máis destes idólatras; non máis deste pobo rebelde. Deus quería levar a Israel á terra bendita, e reinar sobre eles alí para sempre, pero eles non o souberon. ¡Ai, o que perderon por non crer no Señor! ¡Ai, o que perdemos todos estes anos! Porque, como llo lerei mañá pola noite, xa teriamos estado alí hai moito tempo, se só crésemos no Señor. Deus o di, e así é. Non temos nada que facer neste tabernáculo esta noite. Non temos ningún asunto aquí, por dereito, porque non temos ningún asunto no mundo. Con todo, estando no mundo, este é o lugar para nós. Pero non deberiamos estar no mundo en absoluto. Deberiamos ter estado no reino de Deus hai moito tempo. Iso é un feito, irmáns. Hai máis na Biblia do que poderiamos expoñer aquí nunha hora máis, só sobre ese único pensamento.

TAM1897 Q1 25.10Agora Moisés cría todo iso. Cría que o tempo do cumprimento da promesa estaba preto. Pero pronto ía ocupar o trono de Exipto. Ía ser rei. Ía reinar; ter un cargo máis alto que o de alcalde ou secretario de calquera cidade. Ía reinar non só sobre un reino, senón sobre un imperio; o imperio do mundo, e era o seu dereito. Por un dobre dereito, aquilo lle pertencía. Non tiña que presentarse ás eleccións. Ía recair sobre el, e non había quen puidese disputar o seu dereito. Só era un paso ata o trono; só agardar a que morrese este Faraón, e tiña case cen anos. Entón este Moisés se convertería no rei do mundo, porque o Imperio Exipcio era mundial.

TAM1897 Q1 25.11Israel tamén o estaba a pasar mal nese intre. Israel estaba oprimido, perseguido e obrigado a traballar en fornos de ladrillos. Moisés podería ter dito: Agora o noso pobo está oprimido; está a ser perseguido; está a sufrir pola causa do seu Deus; pero non será por moito tempo, porque o faraón ten case cen anos e non pode vivir moito máis. Entón introducirei unha reforma. Poñerei este goberno en orde. Gobernarei rectamente. Non coma estes faraóns malvados. Creo en Deus. Son cristián e estou tanto mellor preparado para gobernar por ser cristián. E non só podería quitarlles as cargas, senón que podería darlles cargos e gobernar o mundo co pobo de Deus. Non estaba aberto o camiño? Só había un paso ata o trono, e ese paso debía darse axiña. Pero vexamos o que fixo ese cristián en tales circunstancias. Pasade ao undécimo capítulo dos Hebreos. Observade con atención, ledeo coidadosamente e vede o que di. O vixésimo cuarto versículo:—

TAM1897 Q1 26.1Pola fe, Moisés, xa adulto, negouse a ser chamado fillo da filla de Faraón.

TAM1897 Q1 26.2Que significaba rexeitar ser chamado fillo da filla de Faraón?—Rexeitar ser rei. Alí estaba o trono. Só era un paso ata el. Pero en lugar de subir alí e sentarse no trono, baixou. Virou as costas ao trono de Exipto, e a todos os tesouros e praceres de Exipto, e volveu a súa cara cara a outro país; pois chegara o tempo en que Deus ía chamar ao seu pobo dese país a este outro país. Moisés cría en Xesús Cristo, e por iso cría na separación entre igrexa e estado. Por iso separouse do estado e estivo de todo corazón coa igrexa. Deus chamouno fóra dese país, como chamara ao seu pai Abraham do seu país ao principio. Pero iso non é todo. Escoita: “Escollendo antes padecer aflicción co pobo de Deus que gozar dos praceres de Exipto por un tempo?”

TAM1897 Q1 26.3(Congregación) Pecado.

TAM1897 Q1 26.4Pecado? Era herdeiro do trono. Entón, que era para el poñer a súa mente no trono de Exipto, no poder e nos praceres do mundo, e nos gobernos do mundo? Que foi aquilo?—Pecado. Díxoo así?

TAM1897 Q1 26.5(Voces) Si.

TAM1897 Q1 26.6¿Crés iso?

TAM1897 Q1 26.7(Voces) Si.

TAM1897 Q1 26.8¿Era pecado entón para Israel?

TAM1897 Q1 26.9(Voces) Si.

TAM1897 Q1 26.10Que é agora?

TAM1897 Q1 26.11(Voces) Pecado.

TAM1897 Q1 26.12Irmáns, hai algunhas cousas na Biblia nas que deberiamos reflexionar. «Escollendo antes padecer aflicción co pobo de Deus que gozar dos praceres do pecado por un tempo». Pero non esquezades que os praceres aos que se fai referencia aquí, os praceres do pecado, son en realidade os praceres de Exipto; os praceres de ser rei de Exipto, de ocupar un cargo no goberno terrenal, de gobernar outros pobos. Todo isto ía chegar a el por descendencia lexítima, por dereito de herdanza. Non tiña que presentarse como candidato nin solicitar votos. Chegáballe de xeito natural. O relato di que, para el, aceptar e gozar de todos estes praceres tería sido gozar dos praceres do pecado. Pero el renunciou a iso. Por que? «Tendo por maiores riquezas o oprobio de Cristo que os tesouros de Exipto».

TAM1897 Q1 26.13Onde estaba Cristo en relación co goberno e o trono exipcios? ¿Estaba Cristo unido a Exipto? —Non. ¿Podería Moisés ter tanto a Cristo como o trono de Exipto?

TAM1897 Q1 26.14(Voces) Non.

TAM1897 Q1 26.15Pero o trono de Exipto caíalle a el de xeito tan natural como as follas caen das árbores. Non tiña que loitar por un cargo. Nin sequera para que o nominasen.

TAM1897 Q1 26.16A. F. Ballenger.—Ou para presentar unha petición.

TAM1897 Q1 26.17Non. Nin sequera tivo que conseguir un representante que presentase a súa petición ao presidente.

TAM1897 Q1 26.18Miremos de novo a situación. Estaba Exipto co seu trono, os seus praceres e tesouros, caíanlle a el tan naturalmente como as follas caen dunha árbore, sen ningún esforzo persoal da súa parte. Todo o que tiña que facer era sentar de brazos cruzados, ata que o rei morrese de vello, e entón todo sería seu. Con todo, el prefería estar con Cristo, e sufrir o seu reproche, a estar alí no trono de Exipto. E teña especialmente en conta que para estar con Cristo tivo que dar as costas ao trono e a todos os tesouros e praceres de Exipto.

TAM1897 Q1 26.19Agora non digas que eu o puxen alí, que o inventei. Fíxate no que di a palabra e verás que todo está alí. Non está realmente alí?

TAM1897 Q1 26.20(Voces) Si.

TAM1897 Q1 26.21Leamos iso de novo, e será hora de rematar por hoxe; entón mañá pola noite estudaremos de novo a Israel:—

TAM1897 Q1 26.22Pola fe, Moisés, xa adulto, rexeitou ser considerado fillo da filla de Faraón; escollendo antes padecer aflición co pobo de Deus que gozar dos praceres do pecado por un tempo; considerando o reproche de Cristo maiores riquezas que os tesouros de Exipto: pois agardaba na recompensa.

TAM1897 Q1 26.23“Achegábase o tempo da promesa que Deus xurara a Abraham” para darlle a recompensa bendita. Moisés cría nisto e separouse do estado, deu as costas ao trono, escollendo o reproche de Cristo en lugar de todo o poder, pracer e gloria de Exipto. E non esquezas que tivo que dar as costas a todo isto para ser partícipe do reproche de Cristo.