O Espírito de Profecía. – N.º 1

TAM1897 D 2.2Sermón predicado o martes pola mañá, 9 de febreiro de 1897 Impreso no Boletín Diario da Conferencia Xeral, 12 de febreiro de 1897, Vol. 1, nº 1, pp. 2-6.

TAM1897 D 2.3SUPOÑO que non hai ninguén nesta sala que non pense que realmente cre no Espírito da Profecía; é dicir, que o Espírito da Profecía pertence á igrexa, — a esta mensaxe tal como se manifesta a través da irmá White, e que estas cousas son cridas, ou polo menos se profesa crer nelas, no que atinxe á idea e ás Escrituras que demostran que tales cousas forman parte desta obra. Pero non é aí onde reside o problema, porque agora estamos en apuros. Se non o sabemos, estamos moito peor que se estivésemos en apuros e o soubésemos. E ademais diso, a causa de Deus, así como vós e eu, estamos en tales apuros que corremos perigo día a día de incorrer na ira de Deus por estar onde estamos. O Señor nolo di máis dunha vez, e nos di como chegamos alí e como saír diso. E a única cousa que sei dicirvos aquí é que estudedes o Espírito de Profecía e obteñades del o que necesitedes.

TAM1897 D 2.4Iso é só unha das declaracións que se fan. Ao coñecer estas declaracións, e despois de telas coñecidas durante algún tempo, tería estado encantado de quedar na casa e continuar co traballo alí, porque hai tanto que facer e tanta xente implicada. Deus pide moitos cambios entre os homes que formaron comités, xuntas, concilios, etc., e estes homes que compoñen estes comités, xuntas e concilios son os mesmos que están reunidos aquí sobre os que recairá a tarefa de facer os cambios. Agora, como poderán estes homes facer os cambios nos que eles mesmos están implicados, se non cambian primeiro eles mesmos? A única maneira de que se produza o cambio é que cambien os homes. Deus obrará a través de todos os que o fagan, e todos os que non o fagan... que lles pasará? Por iso digo que hoxe estamos en apuros. Cando o Señor nos di en que apuro estamos, dinos como chegamos alí e como saír del. Todo iso vén de desatender os Testemuños. Entón, cando nos metemos en apuros por desatender os Testemuños, e estes nos din exactamente como saír dese apuro, e seguimos o testemuño que nos saca, entón estaremos de acordo cos Testemuños.

TAM1897 D 2.5Non teño nada que botarche enriba, porque estou nela xunto co resto de vós. O Señor di que a causa está en apuros, e eu son parte da causa; pertenzo a ela, a miña vida está ligada a ela, e tamén a túa; é todo para nós. Entón, cando a causa está en apuros, ti e eu estamos en apuros. Pode ser que ti persoalmente non tiveses ningunha conexión definida cos pasos que trouxeron a causa aos apuros; con todo, nós, sendo parte da causa, e sendo a causa mesma a nosa vida, estamos en apuros igual porque a causa o está. Pero Deus dinos que facer para saír diso.

TAM1897 D 2.6Non quero darche consellos humanos, senón os do Señor. Pode que vexamos nomes de persoas, e se así fose, non o evitarei. Se un nome quedase fóra e non se lera, e sabemos quen é, iso non quere dicir que se estea a atacar a ese irmán. Supón que cometo un mal e o Señor mo di nun testemuño. Cando ese testemuño chega a min, volvo as costas ao mal, e podes empregalo todo o que queiras, e non estará en contra miña; porque eu non estou nel se me afastei del recoñecéndoo e actuando en consecuencia.

TAM1897 D 3.1De feito, é cuestión se alguén atopa de verdade no seu propio corazón a crenza nos Testemuños ata que non recibe un, dous ou tres, e os acepta todos; e entón quedará bastante satisfeito de que cre nos Testemuños, e non ata que teña unha experiencia semellante. Comezarei e rematarei coa Palabra. Aquí tes algo que nos di o que facer cando chegamos a lugares coma este: «Se o Señor está no medio dos vosos consellos, contemplando a vosa orde, amor e temor, e o voso tremor ante a súa palabra, entón estades preparados para facer a súa obra desinteresadamente.»

TAM1897 D 3.2Aquí estamos en concilio. Aínda que sexamos diferentes en carácter, se somos moldeados polo mesmo espírito de Cristo, somos un. Entón a igrexa pode erguerse tan clara como o sol ao mediodía, e saír adiante tan temible como un exército con estandartes.

TAM1897 D 3.3Deus foi afastado do seu labor, da xestión do seu labor en xeral, na obra nos estados, nos concilios, nas xuntas, nas igrexas, etc. Temos tido falsos deuses, porque o pobo puxo homes, e os homes permitíronse ser postos, entre Deus e a obra. De todos os xeitos, Deus vai obrar na súa causa, e se non vos apartades do seu camiño e non o deixades obrar ao seu xeito, a ira de Deus caerá sobre aqueles que estean no seu camiño. Os homes mantéñense, e permiten que os manteñan, en lugares dos que deberían terse marchado hai moito tempo. Se nos apartamos do seu camiño e o deixamos obrar, el obrará con man suave. Non queremos un látigo de cordas. É mellor que nos sorprendamos un pouco agora, que non que nos sorprendamos moito máis adiante; e que nos reprendan con amor, a que sigamos sen saber estas cousas e nos fagan fuxir do templo como fixeron aquel día, ou que nos sorprendamos por completo cando non poidamos evitalo.

TAM1897 D 3.4Así que, se o Señor está no medio dos vosos consellos, contemplando o voso amor e o voso temor, e os vosos tremores ante a súa palabra, entón estades preparados para facer a súa obra; e el non terá parte en ningunha transacción inxusta.

TAM1897 D 3.5Leo de novo: “A maneira do home é idear e maquinar. Deus implanta un principio.” E onde Deus implantou un principio, a nosa vida e accións conxuntas son simplemente unha expresión dese principio. E se o principio de Deus non está aí, entón o principio do demo está aí. “As circunstancias non poden provocar reformas. O cristianismo propón unha reforma no corazón. O que Cristo obra no interior manifestarase baixo a ditadura dun intelecto convertido. O plan de comezar polo exterior e tentar obrar cara ao interior sempre fracasou e sempre fracasará.”

TAM1897 D 3.6Non podo aplicar un testemuño a ninguén máis que a min mesmo, porque debe aplicarse no corazón e actuar desde dentro. Entón Deus aplicarao alí onde eu vaia. E o mesmo sucede con todos nós co testemuño que recibe calquera, en calquera reunión, consello ou reunión da Conferencia Xeral. O presidente non pode aplicar en todo o campo un testemuño que lle foi dado. Debe aceptalo na súa alma e entregarse a el con corpo, alma e espírito; e entón Xesús Cristo aplicará o testemuño a todas partes onde el, o presidente, vaia. É algo vivo nel, e entón, se avanza, ese testemuño é aplicado polo Señor onde queira que estea. Pero os homes tentaron aplicar os Testemuños a outras persoas sen que o testemuño fose algo vivo neles mesmos. Unha e outra vez tentouse iso, e aí está o problema. Se o testemuño non é aceptado por el con corpo, alma e espírito, de xeito que o principio que nel se contén sexa algo vivo nel, non importa canto lea ese testemuño e o aplique a outras persoas, a súa propia influencia estará en contra do testemuño que está a aplicar. Porque se non se vive na súa vida, e en todo canto di e fai, destrúese polas súas accións. E iso é o que provocou as condicións que existen agora. “O camiño de Deus é dar ao home algo que non ten.” Debemos tomar aquilo que non temos, que Deus nos dá, e iso faranos un poder no Señor. 2 Corintios 2:14: “Agora, grazas a Deus, que sempre nos fai triunfar en Cristo e manifesta o aroma do seu coñecemento por nós en todo lugar.” Cando ese principio está aí, onde queira que imos Deus está a falar; el está a falar. Está a facer coñecido o coñecemento de si mesmo por nós en todo lugar. Pode ser unha transacción comercial; iso non importa. Todo o que facemos lles recordará a Deus despois de que nos vaiamos, así que el manifesta o aroma do seu coñecemento por nós en todo lugar.

TAM1897 D 3.7“O camiño de Deus é facer do home algo que non é;” facerme algo que non son. Entón, cando chega un testemuño dicíndome que non estou ben, ese testemuño é para facerme aquilo que non son, — para facerme estar ben. Non podo quedar onde estou e aplicalo; pero cando o aplico, serei aquilo que non era, e en todas partes ás que vaia Deus pode manifestarse.

TAM1897 D 3.8“O camiño do home é conseguir un lugar cómodo e satisfacer o apetito e a ambición egoísta. O camiño de Deus é obrar en poder. El dá a graza se o enfermo se dá conta de que a necesita. O home está demasiado a miúdo satisfeito de tratarse segundo os métodos da charlatanería, e logo xustifica o seu xeito de obrar como correcto.” O camiño de Deus é diferente. Todos somos homes enfermos e, se o puidésemos comprender, Deus daría a cura necesaria. O home prefire a charlatanería e pensa que o seu xeito de obrar é correcto; pero Deus propón purificar a alma. Xoán 7:38: “O que cre en min, como dixo a Escritura, do seu ventre fluirán ríos de auga viva.” Este é o reino de Deus dentro del. “Día a día, os homes revelan se o reino de Deus está dentro deles. Se Cristo reina nos seus corazóns, están a gañar forza de principio, poder, capacidade para permanecer como fieis centinelas, verdadeiros reformadores; pois non pode haber reforma a menos que haxa unha cooperación total con Xesús Cristo. A través d , a graza de Cristo, os homes deben usar as súas facultades dadas por Deus para reformarse a si mesmos. Por esta acción de abnegación, á que o Señor do ceo contempla con aprobación, acadan vitorias sobre as súas propias tendencias herdadas e cultivadas; entón, coma Daniel, deixan en outros impresións que nunca se borrarán. A influencia chegará a todas as partes da terra.”

TAM1897 D 4.1Esta é a testemuña á que me referín hai un minuto. Cando recibes un testemuño e o acolles no teu corazón e na túa vida, iso convértete en algo que non eras, e entón é o reino de Deus dentro de ti, e a testemuña será levada a todas as partes da terra. Quizais nunca saias do teu Estado. Entón, como poderá ser? Onde vas ti e onde vou eu, Deus está a deixar impresións no corazón que nunca se borrarán, e esas impresións, á súa vez, crean outras, e así sucesivamente. Alguén pode endurecer o seu corazón fronte a iso, pero chegará igual; e cando esa impresión a fagas ti, saberá que vén do Señor. Os saduceos non crían na resurrección, pero tamén dicían que recoñeceran que os discípulos estiveran con Xesús e aprenderan del despois da súa morte. Nos seus corazóns sabían que el resucitou. O feito estaba aí, pero non se converteron por iso. Ese é o principio que está na Biblia. Nun testemuño escrito en 1896 leo: “Moitos dos homes que actuaron como conselleiros nas reunións de xuntas e consellos necesitan ser eliminados.” Fíxate, di moitos. Non son moitos en total, de xeito que cando se eliminan moitos deles, non se poden deixar moitos. “Outros homes deberían ocupar os seus lugares, pois a súa voz non é a voz de Deus. Os seus plans e maquinacións non están segundo o orden de Deus. Os mesmos homes foron mantidos no cargo como directores das xuntas, ata que, baixo a súa propia xestión e os seus propios xeitos, se usa lume común no lugar do lume sagrado que Deus mesmo enciende. Estes homes xa non se chaman Israel, senón usurpadores.” Usurpadores en lugar de Israel! En que peor apuro poderiamos estar?

TAM1897 D 4.2De novo, dun testemuño escrito en 1894: “Facían tempo que se deberían ter feito cambios. Deus quere que a igrexa quite o seu reproche.” Aquí están as palabras: “Non teñen que ser os mesmos homes os que compoñan o voso consello ano tras ano; facían tempo que se deberían ter feito cambios. Deus quere que a igrexa quite o seu reproche; pero mentres se manteñen no cargo ano tras ano homes que se sentiron plenamente competentes para traballar sen aceptar o consello de Deus, isto non pode facerse. Esta situación está fermentando todas as ramas da obra, porque os homes non senten a súa necesidade da guía do Espírito Santo.”

TAM1897 D 4.3Que se fará? Vai ter o Señor unha oportunidade de obrar agora? Permitiráselle levar a cabo os cambios necesarios? Este testemuño non se debe aplicar co feito de que nós nos fagamos cargo desta obra e procedamos de súpeto a facer os cambios. O meu corazón debe estar recto antes de que poida participar en calquera cambio. O que hai que facer é entregarnos a Deus e logo deixalo obrar a través de nós. Non nos importa quen sexan os homes se Deus está alí.

TAM1897 D 4.4Non temos que comezar agora a buscar candidatos que poidamos apoiar e colocar nos postos que agora ocupan outros; porque entón, aínda que eles quedasen fóra, nós estaríamos nos postos, e o Señor estaría tan lonxe como antes. O problema agora é que o Señor foi deixado de lado. Agora, se nos esforzásemos por ocupar os seus lugares, o Señor seguiría fóra e a causa estaría peor que antes. Pero iso non é o que se quere. Aquí non hai que facer política; pero se a política está en nós, estará aquí e manifestarase aquí. Se un home ten política en si, o mellor lugar para exercela é no mundo aberto, entre os que son políticos e nada máis, pois iso é todo canto é; e se non a exerce alí, exerceraa na igrexa, e só espallará alí maleficio e diablería. E, por suposto, é mellor que ese tipo de labor sexa aberto no mundo que na igrexa. Así que iso non é para o que estamos aquí. Estamos aquí para atopar a Deus e abrir os nosos corazóns para que el ocupe o lugar desde o centro ata a circunferencia, en cada pensamento, palabra e acción; e Deus non é un político; é Deus. O que temos que facer é buscar a Deus con todo o corazón, para que Deus faga todo o que haxa que facer; e el farao se o deixamos. Dalle a Deus unha oportunidade. Os que están no camiño teñen que apartarse, e o resto de nós temos que manternos fóra do camiño. Entón Deus poderá ter o lugar que lle corresponde.

TAM1897 D 5.1A continuación cítase aquí para nós a historia de Nicodemo e Cristo. Nicodemo era un gobernante en Israel, e dise que “Nicodemo procurou unha entrevista con Xesús de noite, dicindo: ‘Rabbí, sabemos que es un mestre que veu de Deus: pois ninguén pode facer estes milagres que fas, se Deus non está contigo.’” Todo isto era certo ata certo punto, pero que dixo Xesús? El ‘respondeu e díxolle: En verdade, en verdade che digo, se un non nace de novo, non pode ver o reino de Deus.’ Aquí había un home nun alto cargo de confianza, un home ao que se lle tiña por erudito nas costumes xudías, un cuxo espírito estaba cheo de sabedoría. De feito, posuía talentos de carácter extraordinario. Non ía a Xesús de día, pois isto o convertería nun obxecto de comentarios; sería demasiado humillante para un dos gobernantes dos xudeus recoñecerse simpatizante do desprezado nazareno. Nicodemo pensa: «Averiguarei por min mesmo a misión e as pretensións deste mestre, se é realmente a luz que ilumina os pagáns e a gloria de Israel.

TAM1897 D 5.2Xesús dílle practicamente a Nicodemo: non é a controversia o que axudará o teu caso. Non son os argumentos os que traerán luz á alma. Debes ter un corazón novo, ou non poderás discernir o reino dos ceos. Non é unha evidencia maior o que che levará á posición correcta, senón novos propósitos, novas fontes de acción: debes nacer de novo. Ata que teña lugar este cambio, que renove todas as cousas, as probas máis fortes que se puidesen presentar serían inútiles. A falta está no teu propio corazón; todo debe cambiar, ou non poderás ver o reino de Deus.

TAM1897 D 5.3“Esta foi unha afirmación moi humillante para Nicodemo e, cun sentimento de irritación, colle as palabras de Cristo dicindo: ‘Como pode un home nacer cando xa é vello?’ Non tiña suficiente mente espiritual para discernir o significado das palabras de Cristo. Pero o Salvador non enfrontou argumento con argumento. Erguendo a man con solemne e serena dignidade, subliña a verdade con maior certeza: ‘En verdade, en verdade che digo: se un non nace da auga e do Espírito, non pode entrar no reino de Deus. O que nace da carne é carne; e o que nace do Espírito é espírito. Non te marabilles de que che dixese: debedes nacer de novo. O vento bufa onde quere, e escoitas o seu son, pero non podes dicir de onde vén nin a onde vai; así é todo o que nace do Espírito.’ Nicodemo díxolle: ‘Como poden ser estas cousas?’

TAM1897 D 5.4Algúns destellos de verdade estaban a penetrar na mente do gobernante. As palabras de Cristo enchérono de asombro e levárono a preguntar: «Como poden ser estas cousas?». Con profunda sinceridade, Xesús respondeu: «¿Es mestre de Israel e non coñeces estas cousas?». As súas palabras transmítenlle a Nicodemo a lección de que, en vez de irritarse polas palabras claras da verdade e indulxir na ironía, debería ter unha opinión moito máis humilde de si mesmo pola súa ignorancia espiritual. Con todo, as palabras de Cristo foron ditas cunha dignidade tan solemne, e tanto a mirada como o ton expresaban tanto amor por el, que non se ofendeu ao decatarse da súa posición humillante. Con certeza, quen está encargado dos intereses relixiosos do pobo non debería ignorar unha verdade tan importante para que entendesen a condición de entrada no reino dos ceos. «En verdade, en verdade che digo», continuou Xesús, «Falamos do que sabemos e testemuñamos do que vimos; e vós non recibides o noso testemuño. Se vos dixen cousas da terra e non credes, ¿como creredes se vos digo cousas do ceo?»

TAM1897 D 5.5“Esta lección a Nicodemo presento como moi aplicable a aqueles que hoxe están en posicións de responsabilidade como gobernantes en Israel, e cuxas voces se escoitan con frecuencia en consello dando proba do mesmo espírito que tiña Nicodemo.” Quen escoitará e deixará que as mesmas palabras teñan o mesmo efecto nos seus corazóns e vidas hoxe? Como resultado, Nicodemo converteuse.

TAM1897 D 5.6Estas palabras foron ditas aos presidentes de conferencias, anciáns de igrexas e a aqueles que ocupan cargos oficiais nas nosas institucións. Vostedes saben se son presidente dunha conferencia. Fálalles; di: Deben nacer de novo. Saben se son ancián dunha igrexa. Fálalles; di: Deben nacer de novo. Saben se ocupan un cargo oficial en calquera das nosas institucións. Fala con vós; di: Debedes nacer de novo. Di: Debedes convertervos. Non di que non vos convertésedes nunca; aínda que nos convertésemos, o tempo é tal que Deus pide unha conversión máis profunda, unha consagración máis intensa da que ti ou eu coñecéramos antes. Non importa a ti nin a min que nos convertésemos hai cinco, dez ou quince anos, se non nos convertemos agora, hoxe. E hoxe di, se escoitades a súa voz, non endurezades os vosos corazóns. Hoxe, mentres se chama hoxe, di a vós e a min: Debedes nacer de novo; debedes convertervos; e a non ser que un home naza de novo, non pode ver o reino de Deus. E está alí a bendita promesa: Dareivos un corazón novo. Grazas ao Señor! Busquemos ao Señor con tal corazón, con tal empeño como nunca antes, para que nos use como nunca antes; e entón apartará o reproche da súa igrexa, e ela erguerase para saír sen estorbos, fermosa coma a lúa, clara coma o sol e terrible coma un exército con estandartes. Iso é o que o Señor quere de ti e de min hoxe. ¿O conseguirá?