Exipto espiritual · A Mensaxe do Terceiro Anxo – 1897

TAM1897 Q1 26.25Sermón predicado o venres pola noite, 5 de marzo de 1897 Impreso no Boletín da Conferencia Xeral, Primeiro Trimestre de 1897, Vol. 2, nº 1, pp. 26-33.

TAM1897 Q1 26.26Se me esqueceu mencionar na lección anterior que a historia que esbocei está toda en “Empires of the Bible”. Desde a páxina 77 ata a 150, tedes a historia de Exipto e o terreo que se cubriu no esbozo que dei onte pola noite.

TAM1897 Q1 26.27O texto para esta noite é Apocalipse 11:8.

TAM1897 Q1 27.1E os seus cadáveres xacerán na rúa da gran cidade, que espiritualmente se chama Sodoma e Exipto, onde tamén foi crucificado o noso Señor.

TAM1897 Q1 27.2Lin este versículo co único propósito de que vexades que existe algo chamado Exipto espiritual, e que a palabra de Deus revela aquilo que é “chamado Exipto espiritualmente”.

TAM1897 Q1 27.3O Exipto espiritual é, en efecto, o Exipto literal, porque as cousas espirituais son as máis literais de todas as cousas. Hai, como sempre houbo, un Exipto físico alí no norte de África, polo que flúe o río Nilo; pero ese non é o Exipto literal; o Exipto literal é o Exipto espiritual.

TAM1897 Q1 27.4Agora, referíndonos ás leccións de onte pola noite sobre a liberación de Israel de Exipto, seguiremos de novo o seu percorrido desde o punto no que se cantou o cántico de Moisés. Cando cruzaron o Mar Vermello sobre terra seca, entre os muros de xeo, e se ergueron na beira triunfantes coa destrución dos exipcios, que, ao intentar seguilos, afogaron, foron liberados corporalmente, fisicamente, do Exipto físico; pero había un Exipto máis profundo que ese, do que aínda non foran liberados.

TAM1897 Q1 27.5Sabedes que, paso a paso na súa experiencia, os seus corazóns estaban en Exipto; e cando acontecía algo que os decepcionaba, exclamaban: ¡Volvamos a Exipto! Cando chegaron ás beiras de Canaán, e o Señor quixo que entraran, exclamaron: «¡Elixamos un capitán e volvamos a Exipto!» ¿Onde estaban entón os seus corazóns?—En Exipto. O primeiro nos seus pensamentos era sempre Exipto.

TAM1897 Q1 27.6Cando estaban no monte Sinaí, despois de escoitar a voz do Señor, agardando que Moisés volvese do cume do monte coa lei de Deus, fixéronse un ídolo e adorárono; e que ídolo era?—O becerro de Exipto. Entón, despois de escoitar a voz do Señor dende o cume do Sinaí, proclamando a palabra da súa lei, e de escoitar o son da trompeta cada vez máis forte, e de ver o cume do monte completamente envolto en fume—despois de todo isto, pódese ver claramente que Exipto estaba tan presente nos seus corazóns que se decantaron pola idolatría exipcia en lugar de agardar a que Moisés volvese do cume do Sinaí coa mensaxe de Deus. E cando foron repelidos das fronteiras da terra e se viron obrigados a vagar polo deserto, podes ver que foi por esta mesma servidume exipcia que os retivo e da que non eran libres. Observades que cando o Señor os alimentaba cada día con pan do ceo, manxar de anxos, estaban tan lonxe del e tan completamente envoltos en Exipto que dicían: ¡Oxalá estivésemos de volta en Exipto, onde tiñamos cebolas, allos e allo porro!

TAM1897 Q1 27.7Non preciso citarvos outra instancia; con isto basta para chamar a vosa atención ao feito de que Israel non estaba completamente fóra de Exipto cando se atopaba na beira do Mar Vermello e cantou o cántico de Moisés. Fisicamente estaban fóra de Exipto, pero espiritualmente non. Foron liberados da escravitude exipcia do corpo, pero estaban atados pola escravitude espiritual exipcia; e o problema é que nunca chegaron a saír da escravitude exipcia. Morreron na escravitude exipcia. Cando o Señor pronunciou a súa lei desde o Sinaí, Moisés díxolles que isto era para que non pecasen. Agora le de novo Hebreos 11:25: “Escollendo antes padecer aflicción co pobo de Deus que gozar dos praceres do pecado por un tempo.” Pero vimos na nosa outra lección que os praceres do pecado a que alí se refería non eran máis que os praceres de Exipto. Moisés, sendo herdeiro do trono de Exipto, tiña todo o tesouro de Exipto, toda a gloria de Exipto e todo o poder de Exipto ao seu dispor, pois só necesitaba subir ao trono e gozalo. Estes eran os praceres de Exipto; pero o relato di que eran os praceres do pecado. Entón, que é a escravitude espiritual de Exipto? E que é o Exipto espiritual? — A escravitude do pecado.

TAM1897 Q1 27.8Hai outra maneira de conseguilo, simplemente cun esbozo. Deus chamou a Abram, lembras, de Caldeia a unha terra que lle ía mostrar. Aínda non lle dera a terra; había unha fame na terra onde estaba, e baixou a Exipto, e alí Sarai obtivo unha escrava exipcia chamada Agar. Deus prometeu a Abram que a súa semente sería coma as estrelas do ceo. Por incredulidade, a promesa non se cumpriu tan axiña como agardaban, e Sarai díxolle a Abram: “O Señor impediu que eu tivese fillos; a promesa non se cumpriu; aquí está a miña serva exipcia; toma a ela, e quizais o Señor nos dea descendencia por medio dela.” Iso fíxose; naceu Ismael; e o Señor díxolle a Abram que Sarai tería realmente un fillo, que daría á luz un fillo, e que chamarían o seu nome Isaac. E Abram dixo en resposta a iso: «¡Oxalá viva Ismael diante de ti!»

TAM1897 Q1 27.9Aquela escrava exipcia era unha serva; e o seu fillo era un escravo, un servo. Pois, cando Abram dixo: «Oxalá Ismael viva diante de ti», estaba orando para que Ismael fose contado por Deus como a semente prometida a través da cal a liberación e a liberdade chegarían aos fillos dos homes e a todos os fillos de Deus. Pero podería chegar a liberdade a calquera persoa a través dun escravo? Abram era el mesmo libre. Debe ser redimido pola semente prometida. Se agora o seu fillo, sendo fillo de escravo, fose aceptado como a semente prometida, o propio Abram sería levado á escravitude, en lugar de ser liberado dela. E todos os que se sometesen a Ismael tamén serían levados á escravitude. Pero que escravitude?—A escravitude do pecado. Pero a súa nai era unha escrava exipcia. E como Ismael era fillo de escravo, era escravitude exipcia. Non vedes, pois, que había servidume exipcia —un Exipto espiritual— na familia de Abram?

TAM1897 Q1 28.1Dirixídevos a Gálatas e veremos claramente que o Señor pon de relevo ese punto. Recordades o pasaxe en Gálatas 4:22-24:—

TAM1897 Q1 28.2Porque está escrito que Abraham tivo dous fillos, un da escrava e outro da muller libre. Pero o da escrava naceu segundo a carne; o da muller libre, en cambio, segundo a promesa. Estas cousas son unha alegoría, pois refírense aos dous pactos: o un, do monte Sinaí, que xera escravitude, que é Agar.

TAM1897 Q1 28.3Isto, como vedes, apunta directamente á familia de Abram e a Agar, a exipcia. Ese pacto, di el, xera servidume, que é Agar. Agar, na familia de Abram, representa, na alegoría, o pacto do Sinaí. Ese pacto xerou servidume. Agar era exipcia. Entón, que servidume se representa no pacto do Sinaí?—A servidume exipcia. Pero era un cativaxe espiritual. Polo tanto, entón había un Exipto espiritual. Lea os versos 25 e 26:—

TAM1897 Q1 28.4Porque esta Agar é o monte Sinaí en Arabia, e corresponde á Xerusalén actual, que está en servidume cos seus fillos. Pero a Xerusalén que está enriba é libre, que é a nai de todos nós.

TAM1897 Q1 28.5Así que cando Abram dixo: «Oxalá Ismael viva diante de ti», pedía que un escravo fose aceptado como a semente prometida. Pedía que Deus, toda a humanidade e todo o universo fosen sometidos á servidume exipcia no Exipto espiritual. Exipto é o símbolo da escuridade e tamén o símbolo do pecado, como vimos. O pecado tamén é a propia escuridade. Exipto, pois, representando o pecado e a escuridade, é evidente que o pecado e a escuridade son o Exipto espiritual.

TAM1897 Q1 28.6O Señor nunca podería aceptar un escravo como semente prometida. Así, o Señor respondeu a Abraham con estas palabras:—

TAM1897 Q1 28.7Sara, a túa muller, darache un fillo de verdade; e chamarás o seu nome Isaac; e establecerei o meu pacto con el como un pacto perpetuo, e coa súa semente despois del. E en canto a Ismael, escoitei a túa petición: Mira, o bendicín e fareino fecundo, e o multiplicarei sobremaneira; xerará doce príncipes, e fareino unha gran nación. Pero o meu pacto establecereino con Isaac, ao que che dará Sara neste mesmo tempo o vindeiro ano.

TAM1897 Q1 28.8Isaac era a semente prometida. E pensa ben! Isaac nunca estivo en Exipto. Lembrade iso. Houbo unha fame en Exipto, e comezou a ir alí, pero o Señor díxolle: Non entres en Exipto. Abraham estivo en Exipto; Sara estivo en Exipto; Israel estivo en Exipto, pero Isaac nunca estivo en Exipto. El era o fillo da promesa, nado do espírito, desde o principio. De novo lemos:—

TAM1897 Q1 28.9Abraham tiña dous fillos, un da escrava e outro da muller libre. Pero o da escrava naceu segundo a carne; o da muller libre naceu segundo a promesa. Estas cousas son unha alegoría, pois refírense aos dous pactos: o un, do monte Sinaí, que xera escravitude, que é Agar. Porque esta Agar é o monte Sinaí en Arabia, e corresponde á Xerusalén actual, que xunto cos seus fillos está en servidume. Pero a Xerusalén celestial é libre, que é a nai de todos nós. Porque está escrito: «Goza, estéril que non dá a luz; prorrumpe e berra, ti que non estás de parto; porque a desolada ten moitos máis fillos que a que ten marido». Agora nós, irmáns, como Isaac era, somos fillos da promesa.

TAM1897 Q1 28.10E quen somos nós? —«Se sodes de Cristo, entón sodes semente de Abraham e herdeiros segundo a promesa». Isaac era o fillo de Abraham, o fillo da promesa. E cando pasamos a ser semente de Abraham pola fe en Cristo, liberados da servidume do pecado, do Exipto espiritual, somos como era Isaac; e el nunca estivo en Exipto.

TAM1897 Q1 28.11Así pois, vedes que a servidume exipcia e a liberdade cristiá estaban na familia de Abraham. Ismael naceu segundo a carne e representaba a servidume exipcia. Isaac naceu segundo o Espírito e representaba os fillos de Deus pola fe en Xesús.

TAM1897 Q1 28.12Xosé naceu e, na súa mocidade, saíu a ver aos seus irmáns, e os ismaelitas apareceron, compraron a Xosé, levárono a Exipto e vendérono alí. E despois a casa de Xacobe baixou a Exipto e, finalmente, foron liberados da servidume exipcia. Isto é suficiente para que poidades ver todo o seu percorrido, desde a chamada de Abraham ata o momento en que alcanzaron as beiras da terra prometida. Vedes que había un Exipto espiritual ademais dun Exipto físico; e que cando o pobo foi liberado fisicamente de Exipto, había un Exipto máis profundo do que tiñan que ser liberados se querían ser fillos de Deus.

TAM1897 Q1 28.13Agora leo o pasaxe ao que me referín onte pola noite. Está en O Gran Conflicto, vol. 4, páxina 457, desta gran edición:—

TAM1897 Q1 28.14A historia do antigo Israel é unha ilustración sorprendente da experiencia pasada do corpo adventista. Deus guiou o seu pobo no movemento adventista, do mesmo xeito que guiou aos fillos de Israel desde Exipto. Na gran decepción, a súa fe foi probada do mesmo xeito que a dos hebreos no Mar Vermello.

TAM1897 Q1 28.15Entón, na gran decepción do pobo adventista, onde se situaron na historia de Israel?

TAM1897 Q1 28.16(Voces) No Mar Vermello.

TAM1897 Q1 28.17Deus quería que Israel naquela época, como lemos onte pola noite, fose directamente ata a terra que prometera a Abraham—ata a súa santa morada, o lugar que fixera para si para habitar; na súa herdanza; no santuario que as súas mans estableceran. E só era unha viaxe de once días desde Exipto ata esa terra. Pero a eles levoulles corenta anos. E só catro dos que saíron de alí chegaron a entrar nela.

TAM1897 Q1 28.18(Voz) Catro, ou dous?

TAM1897 Q1 29.1Catro. Non sabías que eran catro? Estaban Caleb e Xosué, e os dous sacerdotes, fillos de Aarón: Eleazar e Itamar. Por suposto, sempre se fala de dous — Caleb e Xosué — pero os dous sacerdotes tamén entraron.

TAM1897 Q1 29.2(Voz) Quizais non tiñan vinte anos.

TAM1897 Q1 29.3Si; tiñan trinta; pois foron ungidos para o oficio do sacerdocio. Así, pois, na gran desilusión, o pobo adventista quedou, como que, diante do Mar Vermello.

TAM1897 Q1 29.4Se aínda confiaran na man guía que estivera con eles nas súas experiencias pasadas, terían visto a salvación de Deus. Se todos os que laboraran unidamente na obra en 1844 recibiran a mensaxe do terceiro anxo e a proclamaran co poder do Espírito Santo, o Señor tería obrado poderosamente cos seus esforzos. Un diluvio de luz tería sido derramado sobre o mundo. Hai anos os habitantes da terra terían sido avisados, a obra de peche completada, e Cristo tería vindo para a redención do seu pobo.

TAM1897 Q1 29.5Cando?

TAM1897 Q1 29.6(Voces) Hai anos.

TAM1897 Q1 29.7Onde, entón, estivo ese pobo desde a decepción?

TAM1897 Q1 29.8(Voces) No deserto.

TAM1897 Q1 29.9Así como Israel foi antes. Pero por que o Israel antigo foi mantido no deserto?—Debido á incredulidade. Non viron o que o Señor tiña para eles. E a razón pola que non viron, foi porque non creron en Deus. Se creran en Deus, terían visto o que non viron. E ese é o problema con este pobo aquí. Non cremos nas cousas que se lles dixo a Israel antigo. Tamén se nos din a nós, así como a eles. Precisamente o mesmo evanxeo predícasenos a nós como lles foi predicado a eles.

TAM1897 Q1 29.10Teñamos, pois, medo de que, deixándose para nós a promesa de entrar no seu descanso, algún de vós pareza quedar atrás. Porque a nós predicouse o evanxeo así como a eles; pero a palabra predicada non lles aproveitou, por non ir xunta coa fe naqueles que a oíron. Porque nós, os que crimos, entramos en descanso.

TAM1897 Q1 29.11Entón, o que lles impediu entrar na terra é precisamente o que nos impide entrar nela. E, como dixen onte pola noite, non temos ningún dereito a estar aquí, porque non deberiamos estar no mundo. Así como Israel non tiña ningún dereito a estar no deserto durante corenta anos, así tampouco nós temos dereito a estar aquí neste deserto. Escoitade:—

TAM1897 Q1 29.12Non era vontade de Deus que Israel andase errante corenta anos polo deserto; desexaba levalos directamente á terra de Canaán e establecelos alí como un pobo santo e feliz. Pero “non puideron entrar por causa da incredulidade”. Debido ao seu retroceso e apostasia, pereceron no deserto, e levantáronse outros para entrar na terra prometida. Do mesmo xeito, non era a vontade de Deus que a vinda de Cristo se atrasase tanto, e que o seu pobo permanecese tantos anos neste mundo de pecado e dor. Pero a incredulidade separounos de Deus. Como se negaron a facer a obra que el lles asignara, levantáronse outros para proclamar a mensaxe. En misericordia cara ao mundo, Xesús atrasa a súa vinda, para que os pecadores teñan a oportunidade de escoitar a advertencia e atopen nel un refuxio antes de que se derrame a ira de Deus.

TAM1897 Q1 29.13Non era vontade de Deus que a vinda do Cristo se demorase tanto, e que o seu pobo permanecese tantos anos neste mundo de pecado e de dor. ¡Ah, nós somos os responsables diso! ¿Non é así? ¿Onde recae a responsabilidade? ¿En que cousa somos culpables?—A incredulidade. Pero ¿que había nos corazóns de Israel que causou a súa incredulidade?—Exipto, Exipto, Exipto. Que houbo, pois, nos corazóns deste pobo que causou esta incredulidade e este afastamento de Deus?—Exipto, tan certo como o foi alá. Espiritualmente, aquilo que é Exipto: o mundo, a idolatría, a escuridade, que é a incredulidade. A palabra “incredulidade” exprésao todo. Sabedes que a propia palabra “Exipto” é un símbolo de escuridade.

TAM1897 Q1 29.14Miremos de novo este pasaxe:

TAM1897 Q1 29.15Se todos os que traballaran unidos na obra en 1844 recibiran a mensaxe do terceiro anxo e a proclamaran no poder do Espírito Santo, o Señor tería obrado poderosamente cos seus esforzos.

TAM1897 Q1 29.16Como o Señor actuou poderosamente cos seus esforzos no comezo da obra, cal é a razón da falta?—Falta do Espírito Santo. A única falta é o poder do Espírito Santo. Iso é o que nos dá o poder e o que realiza as obras poderosas. É o Espírito Santo; e se ese fose recibido, “un diluvio de luz tería sido derramado sobre o mundo”.

TAM1897 Q1 29.17Isto é o que se afirma en Apocalipse, o dezaoito capítulo: “Outro anxo desceu do ceo, tendo gran poder; e a terra iluminouse coa súa gloria.” Iso é precisamente o mesmo que se sinala aquí. Que retén ese diluvio de luz? Ese diluvio de luz leva agardando para desbordarse sobre o mundo dende aquel tempo?—Si. Que o retivo despois de 1844?—A incredulidade. Que o retivo desde entón?—A incredulidade. Non é xa hora, pois, de que encontremos liberación do cativerio exipcio? ¡Oh, pensade nisto! A mensaxe se tería proclamado no poder do Espírito Santo; o Señor tería obrado poderosamente cos seus esforzos; un diluvio de luz se tería derramado sobre o mundo; hai anos os habitantes do mundo terían sido advertidos, a obra de peche completada, e Cristo tería vindo para a redención do seu pobo! ¡Oh, non demoremos máis, pois! Por que non teremos a liberación de Exipto, e de todo o que implica esa palabra: o Exipto espiritual? Que o Espírito Santo sexa dado e traia ese poderío para obrar en favor dos pecadores; para que ese diluvio de luz ilumine o mundo; para que o mundo sexa avisado; para que Cristo veña; para que sexamos redimidos deste mundo de pecado e pesar.

TAM1897 Q1 30.1Agora vedes a situación ata agora. A escuridade e a servidume exipcias estiveron sobre nós todos estes anos, tan certamente como o estiveron sobre Israel despois de cruzar o Mar Vermello e mentres estaban no deserto. E Deus ofreceu tamén alimentar este pobo con pan do ceo—pan que el poida aprobar, pan que el lles poida dar e que traerá unha condición tal que el poida bendicilos con toda bendición espiritual. Pero aquí moitos aínda din: «Oh, a nosa alma aborrece este pan lixeiro». Volvamos a Exipto, onde podemos ter cebolas, porros e allos. Se iso é reforma sanitaria, non quero saber nada. Onde estivemos? ¿Deixaremos que o Señor nos dea de comer? ¿Aceptaremos o menú que Deus nos ofrece? Ou ¿anhelaremos os porros, as cebolas, os allos e os potes de carne de Exipto? Esa é a cuestión.

TAM1897 Q1 30.2Agora estades de acordo en que esa é a situación, en que a servidume exipcia é a causa de todo isto, e en que a incredulidade é a causa da servidume exipcia. Acordastes en que agora non precisamos, como non precisaban os demais, agardar máis tempo para ser liberados da servidume exipcia. Agora imos estudar un intre como será esa liberación; e a clave está nestas palabras: “Aquí están os que gardan os mandamentos de Deus e a fe de Xesús.”

TAM1897 Q1 30.3Dirixámonos aos mandamentos de Deus e vexémolos un intre no vixésimo capítulo do Éxodo. Se se precisase algunha proba máis de que aínda estamos baixo a influencia do cativerio exipcio, sen dúbida este asunto é a proba definitiva. Ata moi recentemente, ti e eu nunca vimos unha copia dos dez mandamentos, emitida polos Adventistas do Sétimo Día, que incluíse os dez mandamentos completos. Eu non a vin ata hai moi pouco. E con todo, temos falado de gardar os mandamentos; temos predicado a outras persoas sobre os mandamentos; temos sinalado como Roma cambiou os mandamentos e deixou fóra o cuarto e dividiu o décimo, mentres que todo ese tempo nós mesmos, a partir das nosas copias publicadas dos mandamentos, ou das que mercamos que alguén máis publicara, deixamos fóra unha parte dos mandamentos.

TAM1897 Q1 30.4Deus pronunciou a súa lei desde o ceo. Falou máis do que corresponde aos mandamentos? Falou de máis? Falou máis do que era necesario?—Non; porque era perfecta, e non había nada que engadir cando cesou de falar. Entón, como non había nada que engadir cando deixou de falar, ¿comezou antes de que fose necesario? Como non había nada que engadir cando deixou de falar, ¿hai algo antes de que comezase a falar directamente connosco para o noso ben? Noutras palabras, ¿falou unha palabra de máis ou unha palabra de menos?—Non! non! non!

TAM1897 Q1 30.5Vexamos, pois, o que dixo. Aquí o tedes: «E falou Deus todas estas palabras, dicindo: ... Non terás outros deuses diante de min». ¿É aí onde comeza? ¿Comeza a falar con «Non terás outros deuses diante de min»?—Non. ¿Comezaches ti alí? Xa sabes que si. Pois, se Deus non comezou alí, e ti e eu comezamos alí, non deixamos fóra algo que dixo, que tamén é esencial para o noso ben? Onde comezou? Léeo. “E Deus pronunciou todas estas palabras, dicindo: Eu son o Señor, o teu Deus, que che sacou da terra de Exipto, da casa da servidume. Non terás outros deuses diante de min.”

TAM1897 Q1 30.6Non ves que deixamos fóra precisamente aquilo que amosa a liberación do cativerio exipcio? E por que o deixamos fóra? Oh, porque consideramos que non fomos liberados de Exipto, e iso é así. Consideramos que nunca saímos da terra de Exipto, e pola nosa incredulidade iso é así. Pensamos: «Nunca estivemos baixo o dominio de ningún home». Pero si o estabamos. Estabamos en servidume a nós mesmos, ao poder do pecado — ao Exipto espiritual. Pero esta noite hai liberación da servidume exipcia, e Deus chámanos a ti e a min a esta liberación da servidume exipcia. E el di esta noite a ti e a min, cunha voz que trona coma a que soou desde o Sinaí, coa salvación de Xesús Cristo nel: «Eu son o Señor teu Deus, que che saquei da terra de Exipto, da casa da servidume». Queres saír? Recoñeces que el che liberou da terra de Exipto? Da casa da servidume? Se non, por que non?

TAM1897 Q1 30.7Os nosos inimigos están a lanzarnos iso: «Oh, eses mandamentos non son para min. Eu nunca fun sacado de Exipto». Os inimigos da lei de Deus, os inimigos da salvación de Deus, lanzan iso contra vós. Dixérono a min —a todos nós— que esa lei non vincula a ninguén máis que aos xudeus, porque ninguén foi nunca liberado da servidume exipcia agás os xudeus. Din: «Ó, non precisas predicarme iso a min, a min nunca me sacaron de Exipto». Iso é certo, por suposto; pero iso non lles dá ningunha honra. Ti e eu temos de erguer a cabeza coma os que foron redimidos da servidume exipcia e responder a iso con: «Grazas ao Señor, que me sacou de Exipto»; e: «irmán meu pobre e desamparado, a menos que sexas liberado de Exipto, perecerás na corrupción de Exipto».

TAM1897 Q1 30.8Por suposto, ninguén pode gardar esa lei mentres está en Exipto. Non o puideron facer. Deus liberounos de Exipto para que puidesen gardar a lei. Estar en Exipto é estar no pecado, e ningún home pode gardar a lei de Deus no pecado; pois o pecado en si mesmo é a transgresión da lei. Por suposto, non podes gardar os mandamentos mentres estás en Exipto. Non podes; eu non podo. Pero que o Señor nos libre, e entón poderemos gardar os mandamentos, e non antes. O Señor sabíao ben; por iso, cando quixo que Faraón deixase ir aos fillos de Israel, dixo: “Deixa ir o meu pobo, para que me sirvan.” Por suposto, non podían servir a Deus en Exipto. Quería que fosen liberados, non só corporalmente, senón tamén espiritualmente. E entón, cando lles ía dar a súa lei para que a gardasen, o primeiro que lles di é: «Eu son o Señor, o teu Deus, que vos saquei da terra de Exipto, da casa da servidume», para que puidesen gardala.

TAM1897 Q1 31.1Que tipo de lei é esta, de todos os xeitos?—Unha lei espiritual. «Sabemos que a lei é espiritual». Cal é, entón, o Exipto do primeiro versículo da lei?—É o Exipto espiritual. «A lei é espiritual». O Exipto, pois, que se menciona na lei é o Exipto espiritual, e significa para ti e para min a liberación do Exipto espiritual, que é a liberación do cativerio do pecado.

TAM1897 Q1 31.2S. H. Lane.—¿Pensas que estiveron espiritualmente fóra de Exipto durante un tempo?

TAM1897 Q1 31.3É difícil de dicir. Moisés sempre o estaba, por suposto; Caleb sempre o estaba; Xosué sempre o estaba.

TAM1897 Q1 31.4E. J. Waggoner.—Os setenta anciáns viron a Deus.

TAM1897 Q1 31.5Si; viron a Deus. Con todo, é difícil dicir se o pobo estaba fóra de Exipto. Moisés sempre o estivo. Mesmo mentres estaba no Exipto físico, estaba espiritualmente fóra del. Caleb e Xosué sempre estiveron espiritualmente fóra de Exipto. Na canción triunfal do Mar Vermello, pensei que toda a denominación estaba espiritualmente fóra de Exipto, se se aferrasen a iso. Como dixo o Señor: «Oxalá o meu pobo me escoitase e camiñase nos meus mandamentos; entón subxugaría axiña os seus inimigos debaixo deles». Pero cando se puxo a proba a súa fe, no primeiro paso que deron, cando estiveron en Mara, onde había auga amarga, abandonaron a súa fe e desexaron estar de novo en Exipto. Cando nos atopemos cunha experiencia amarga, ¿a tomaremos como proba de que o Señor nos abandonou? Non; deamos grazas ao Señor de que esa experiencia amarga é para o noso ben, e Deus é capaz de converter o amargo en doce.

TAM1897 Q1 31.6(Voz) Perdóneme, irmán Jones, pero aquí hai un versículo—o vixésimo sétimo versículo do undécimo capítulo de Hebreos—que amosa que Moisés se apartou de Exipto alí mesmo en Exipto.

TAM1897 Q1 31.7Sen dúbida. De xeito que, aínda que estaba corporalmente en Exipto, espiritualmente estaba fóra de Exipto.

TAM1897 Q1 31.8E. J. Waggoner.—Os redimidos do Señor chegarán a Sión cantando.

TAM1897 Q1 31.9Si: e se eles continuasen cantando o cántico de Moisés, e coa fe coa que o cantaron entón, seguirían cantando ata entrar na terra. E iso é o que Deus quere que teñamos presente. Quere que poñamos os nosos corazóns nesa boa terra; e entón, estando os nosos corazóns alí, o anseio das nosas vidas estará alí. E entón Deus pode pronto encher as nosas vidas coa ledicia desa terra bendita. E iso é: Deus con nós.

TAM1897 Q1 31.10Sabedes ben que mesmo agora, en lugar de que o corazón estea nesa terra, está aquí nesta terra. Para algunhas das nosas propias xentes, pedir a unha persoa que se separe deste país semella traizón. Pedir a unha persoa que se separe deste país, e vaia para esa terra, e deixe de lado os cargos e a política desta nación, parécelles case unha imposición. O pobo está en Exipto, pero Deus chamounos de Exipto para que poñan o seu corazón na terra mellor, depositen alí todos os seus afectos e traballen por esa terra con todas as súas forzas; de xeito que os regatos de ledicia e gloria desa terra flúan nos seus corazóns; para que todo o mundo e todo o universo saiban que Deus é, de verdade, o seu Deus. Cando iso se faga, só levará pouco tempo para que a obra se acade e o Señor veña.

TAM1897 Q1 31.11Cando os fillos de Israel estaban no Mar Vermello, o poder de Deus alí manifestado deixou pasmadas ás nacións, ata o punto de que, cando os espías entraron na terra, Rahab dixo: O medo e o espanto de vós caeron sobre toda a terra, porque escoitamos o que Deus fixo por vós, e os corazóns da xente deron en derreterse. Iso é certo. Outro pensamento sobre o Exipto espiritual: Está escrito de Xesús: «De Exipto chamei ao meu fillo». Por que está escrito iso sobre Xesús? Por que foi Xesús a Exipto? Por que o levaron a Exipto? Podería ter escapado da matanza dos nenos que foron asasinados en Belén, afastándose un curto treito dese lugar, e non tería tido que viaxar case tanto ata Exipto. Non foron asasinados todos os nenos de Palestina cando saíu o decreto de Herodes. Foi só en Belén, nas súas contornas e nos seus suburbios. Belén estaba a só seis millas de Xerusalén, e os nenos de Xerusalén non foron asasinados; así que o Señor podería ter escapado se o levaran dez ou doce millas máis lonxe.

TAM1897 Q1 31.12Entón, por que o levaron a Exipto?—Para que se cumprise o que estaba escrito: «De Exipto chamei ao meu fillo». El era nós mesmos; ti e eu. El era nós mesmos; e así como Deus se atopou co seu pobo en Exipto e os sacou, así o noso Salvador veu ata onde estamos, e foi como nós somos, e foi chamado de Exipto, amosando deste xeito que quen queira ser como el é, tamén debe saír de Exipto. El era o Fillo de Deus e foi chamado de Exipto, amosando así que todos os que serán fillos de Deus tamén deben saír de Exipto; pois está escrito de todos coma del: «De Exipto chamei ao meu fillo». Es ti fillo de Deus? «De Exipto chamei ao meu fillo».

TAM1897 Q1 31.13Hai pouco vimos que debemos ser sacados de Exipto para gardar os mandamentos de Deus. Agora vemos que para seguir a Xesús, debemos ser chamados de Exipto. Para gardar os mandamentos de Deus, esixe que saiamos de Exipto; a fe en Xesús tamén esixe que saiamos de Exipto. E ambos se expresan en Apocalipse 14:12: “Aquí están os que gardan os mandamentos de Deus e a fe de Xesús.”

TAM1897 Q1 32.1Así pois, vedes que de principio a fin existe un Exipto espiritual; e todo o plan de salvación é simplemente a liberación do cativerio exipcio polo poder de Deus; é ser chamado a saír do Exipto cara á gloriosa liberdade dos fillos de Deus. Sairemos entón do Exipto para servir realmente ao Señor? Faremos isto para que poidamos gardar en verdade os mandamentos de Deus e a fe de Xesús? Que faremos? ¿Sairemos desta Conferencia en Exipto? ¿Quedaremos nesta Conferencia e seguiremos en Exipto? ¡Oh, non seremos liberados completamente de Exipto e de todo o que implica esta palabra?

TAM1897 Q1 32.2A liberación é de balde para nós, dásenos. Oh, entón, que se abra todo corazón, que toda alma se converta a Deus e o busque mediante a confesión de pecados, para que sexamos liberados das trebas; e así, antes de que remate a Conferencia, sexamos entregados á gloriosa luz e liberdade dos fillos de Deus; pois, “De Exipto chamei ao meu fillo.” Iso é o que el agarda. ¿Imos facelo agardar? E cando iso chegue, esta palabra se cumprirá; a mensaxe do terceiro anxo será proclamada no poder do Espírito Santo; o Señor actuará poderosamente cos nosos esforzos; un diluvio de luz se verterá sobre o mundo; pronto os habitantes do mundo serán advertidos; a obra de peche se completará; e Cristo virá para a redención do seu pobo. Oh, creo que estamos máis preto do tempo en que Deus nos liberará do que nunca soñamos. A liberación de Deus está tan preto de nós! Entraremos na terra? Israel fracasou porque non cría. Non viron cousas marabillosas nas súas promesas. Esas promesas son agora para nós. Teñen que ser tan reais para ti e para min como o foron para el cando as deu a Israel, para quen non o eran.

TAM1897 Q1 32.3Xa sabes que está escrito:—

TAM1897 Q1 32.4E vin coma un mar de cristal mesturado con lume: e os que obtiveran a vitoria sobre a besta, e sobre a súa imaxe, e sobre a súa marca, e sobre o número do seu nome, estaban de pé sobre o mar de cristal, tendo as arpas de Deus. E cantan o cántico de Moisés, o servo de Deus.

TAM1897 Q1 32.5Ah, pero o cántico de Moisés, servo de Deus, foi o cántico da liberación da escravitude exipcia; e aqueles que obteñen a vitoria sobre a besta, o seu nome, a súa imaxe e o número do seu nome, de que son liberados? Son liberados da escravitude exipcia, tan certamente como o foi Moisés. E cantan o cántico de Moisés, porque eles tamén son liberados da escravitude exipcia. A Biblia está chea diso. Espiritualmente estivemos en Exipto, e ¡ó, que Deus nos libre del! Entón cantaremos este cántico ao Señor:—

TAM1897 Q1 32.6Cantarei ao Señor, porque triunfou gloriosamente: botou ao mar o cabalo e o seu xinete. O Señor é a miña forza e o meu cántico, e fíxose a miña salvación: el é o meu Deus, e eu lle prepararei unha morada.

TAM1897 Q1 32.7Queres? Queres? Eu habitarei neles, e camiñarei neles; eles serán o meu pobo, e eu serei o seu Deus.

TAM1897 Q1 32.8Por iso, saíde de entre eles e separádevos, di o Señor, e non toquedes nada inmundo; e eu vos acollerei. E serei para vós un Pai, e vós seredes os meus fillos e fillas, di o Señor Todopoderoso.

TAM1897 Q1 32.9Pero, “De Exipto chamei ao meu fillo.”

TAM1897 Q1 32.10[El é] o Deus do meu pai, e eu o exaltarei. O Señor é un home de guerra: Señor é o seu nome. Os carros de Faraón e o seu exército lanzounos ao mar: os seus capitáns escollidos tamén afogaron no Mar Vermello. As profundidades cubríronos: afundíronse no fondo coma unha pedra. A túa man dereita, Señor, fíxose gloriosa no poder: a túa man dereita, Señor, esmagou ao inimigo. E na grandeza da túa excelencia derrubaches aos que se levantaron contra ti: enviaches a túa ira, que os consumiu coma a palla. E co sopro dos teus narices xuntáronse as augas, as augas erguéronse coma un montículo, e as profundidades conxeláronse no corazón do mar. Dixo o inimigo: Perseguirei, alcanzarei, repartirei o botín; a miña ansia satisfacerase neles; desenvainarei a miña espada, a miña man destruíraos. Sopraste co teu vento, cubriunos o mar: afundíronse coma chumbo nas augas impetuosas. Quen é coma ti, Señor, entre os deuses? Quen é coma ti, glorioso en santidade, temible en louvanzas, que fas marabillas? Estendiches a túa man dereita, a terra tragounos. Ti, na túa misericordia, guiaste o pobo que redimiches.

TAM1897 Q1 32.11Iso é o que di: «Sacaches o pobo que redimiches». ¿Redimiuvos? ¿Redimidos de que?—Redimidos do pecado. E o pecado é o Exipto espiritual.

TAM1897 Q1 32.12Guiáchelos no teu poder ata a túa santa morada. [Que o faga.] O pobo escoitará e temerá.

TAM1897 Q1 32.13Chegou o tempo de cantar o cántico de Moisés. Cantaremos? Pero non o cantaremos en Exipto. Non o podes cantar se estás en Exipto, porque non o puideron cantar ata que foron liberados de Exipto.

TAM1897 Q1 32.14O pobo escoitará e temerá; a tristeza apoderarase dos habitantes de Palestina. Entón os duques de Edom quedarán pasmados; os valentes de Moab serán tomados de tremor; todos os habitantes de Canaán desfalecerán. Cairá sobre eles medo e espanto; pola grandeza do teu brazo quedarán inmóbiles coma unha pedra; ata que o teu pobo cruce, oh Señor, ata que cruce o pobo que redimiches. Faralos entrar.

TAM1897 Q1 32.15A quen traerá? Que dis? A quen traerá o Señor á súa morada? A ti? Xa saíches de Exipto? «De Exipto chamei ao meu fillo.» Ti «os plantarás na montaña da túa herdanza, no lugar, oh Señor, que fixeches para que nel habites.» Entón moraremos alí co Señor, e así estaremos sempre co Señor.

TAM1897 Q1 33.1No santuario, oh Señor, que as túas mans estableceron. O Señor reinará para sempre e sempre. Porque o cabalo de Faraón entrou no mar cos seus carros e cos seus xinetes, e o Señor fíxolles volver as augas do mar sobre eles; pero os fillos de Israel pasaron a pé enxoito polo medio do mar. E Miriam, a profetisa, irmá de Aarón, tomou un pandeiro na man; e todas as mulleres saíron tras dela con pandeiros e danzas. E Miriam respondeulles: Cantade ao Señor, porque triunfou gloriosamente: ao cabalo e ao seu xinete lanzounos no mar.

TAM1897 Q1 33.2“De Exipto vos chamei”, di o Señor, e de Exipto viñemos. Agora di: Eu son o voso Deus, e vós sodes o meu pobo. “Eu son o Señor, o teu Deus, que che saquei da terra de Exipto, da casa da servidume;” e, “De Exipto chamei ao meu fillo.” E isto é o que significa hoxe cando di: Aquí están, aquí están “AQUÍ ESTÁN OS QUE gardan os mandamentos de Deus e a fe de Xesús.”

TAM1897 Q1 33.3Congregación canta:—

TAM1897 Q1 33.4Redimido! ¡Que me gusta proclamalo! Redimido polo sangue do Cordeiro; Redimido pola súa misericordia infinita, Fillo seu, e para sempre, son.