A Ciencia da Salvación. – N.º 1

TAM1897 D 46.2Sermón predicado o venres pola noite, 12 de febreiro de 1897 Impreso nos Boletíns Diarios da Conferencia Xeral do 16 de febreiro de 1897, Vol. 1, nº 3, pp. 46-47 e do 17 de febreiro de 1897, Vol. 1, nº 4, pp. 49-53.

TAM1897 D 46.3TODOS saben que esta é unha época moi científica, polo menos en nome, en profesión e en aspiración. Deus quere que o seu pobo estea sempre ao día coa época. Máis aínda: quere que o seu pobo estea sempre por diante da época. En particular, quere que o seu pobo sexa sempre reformador, e para que unha persoa sexa reformadora, debe estar por diante da época. Entón, como esta é unha época particularmente científica, tanto na profesión como noutros ámbitos, a causa de Deus, o seu pobo, debe ser científica para satisfacer as esixencias da época. Esta é a exposición da proposición cuxo estudo vos invito esta noite. O Señor quere que vós e eu aceptemos esa proposición, que a estudemos e que constrúamos sobre ela, ata que se demostre en nós no mundo que esa proposición é cientificamente correcta. Se ti e eu, se todos os que profesan o nome de Cristo, facemos iso, entón iso será feito polo Señor. O mundo o verá, e o mundo o verá teñamos parte niso ti e eu ou non. Porque se ti e eu non temos parte niso, terán parte niso aqueles que permitan ao Señor facer esa demostración a través deles; e se ti e eu non lle permitimos facelo, perdémolo.

TAM1897 D 46.4Pero ti dis: a salvación é a obra do pobo de Deus. A salvación é a única causa do Señor. Isto é o que estes outros irmáns levan dicindo. Isto é o que tivemos na lección desta tarde, e o que tivemos en todas as leccións de Hebreos. É a lección que tivemos noutros lugares da Escritura. E a Escritura di que non debemos coñecer nada agás a Xesús Cristo e a el crucificado. Ti dis iso; si, e eu tamén o digo. Eu digo que a obra do pobo de Deus — todo canto é a causa de Deus no mundo — é a obra da salvación. E isto concorda exactamente co que xa afirmamos. Polo tanto, a salvación é ciencia.

TAM1897 D 46.5Máis que iso: a salvación non é simplemente ciencia, non é simplemente unha ciencia; é a principal, a clave, o centro de todas as ciencias. É a máis científica de todas as cousas coas que se ocupan as mentes dos homes neste mundo. Así que cando o pobo de Deus adopte a salvación de Deus tal como é en Deus; cando a súa causa de salvación no mundo se manteña representando de feito as súas ideas de salvación, entón se revelará ao mundo a ciencia que está por riba de todas as demais ciencias. Entón o pobo de Deus poderá comparecer ante os propios reis da ciencia e non avergoñarse, nunha era científica.

TAM1897 D 47.1Agora, eu estou completamente comprometido con esa verdade. E quero que vexades ata que punto é completamente a verdade. Vós e eu estamos comprometidos coa salvación de Deus. E quero que vexades pola Biblia — o libro de toda verdade — que a salvación é ciencia. Entón, xunto comigo, estaredes comprometidos con esa verdade.

TAM1897 D 47.2Primeiro, pois, quero que pensedes sobriamente e comprobedes por vós mesmos non só que a salvación é ciencia, senón que é a máis alta de todas as ciencias.

TAM1897 D 47.3A palabra “ciencia” significa, literalmente, coñecemento. A ciencia da botánica é o coñecemento da botánica. A ciencia da astronomía é o coñecemento da astronomía. Así, un científico definiu a ciencia como “o produto do pensamento”. Todo o coñecemento — a ciencia — que o mundo ten da astronomía, é o produto do pensamento do mundo sobre o tema da astronomía.

TAM1897 D 47.4Agora a salvación é o coñecemento de Deus: “Esta é a vida eterna: que che coñezan a ti, o único Deus verdadeiro, e a Xesús Cristo, a quen ti enviaste.” É, polo tanto, ciencia. Pero este coñecemento non é produto do pensamento humano: é produto do pensamento de Deus. Pois “ollo non viu, nin ouvido escoitou, nin entraron no corazón do home, as cousas que Deus preparou para os que o aman. Pero Deus revelounolas polo seu Espírito; pois o Espírito penetra todas as cousas, si, ata as profundidades de Deus.” Por iso, a salvación, sendo o produto do pensamento de Deus, non é só ciencia, senón a máis alta de todas as ciencias.

TAM1897 D 47.5De novo: aquilo que o mundo recoñece como ciencia — as ciencias naturais — é o produto do pensamento dos homes. É coa mente co que os homes pensan. É coa mente, pois, co que os homes se ocupan de todas estas ciencias. Pero a salvación ocúpase da propia mente. Cal é, pois, a máis elevada? Cal é a máis elevada: aquela que se ocupa de todas as demais cousas, ou aquela que se ocupa da que se ocupa de todas as demais cousas? — Sen dúbida, a segunda. Entón, como os homes tratan con todas as demais ciencias coa mente, e a salvación trata coa propia mente, está perfectamente claro non só que a salvación é ciencia tan certamente como calquera outra ciencia, senón que é unha ciencia máis elevada que todas as demais ciencias. É a ciencia máis elevada que pode coñecer a mente do home.

TAM1897 D 47.6Aínda máis: a salvación trata coa mente. Pero quen é o que na salvación e pola salvación trata coa mente? — É Deus mesmo. Entón, como é Deus mesmo quen desenvolve, quen dá a coñecer, esta ciencia; e como esta ciencia é o produto do pensamento de Deus; segue que a ciencia da salvación é a ciencia máis alta, máis profunda e máis ampla que se coñece, non só á mente do home, senón a todo o universo.

TAM1897 D 47.7Leamos algunhas Escrituras. «Non vos conformedes a este mundo, senón transformádevos coa renovación da vosa mente». Romanos 12:2. «Así que, coa mente, sirvo eu mesmo á lei de Deus». Romanos 7:25. “Sabemos que o Fillo de Deus veu e nos deu entendemento.” “Temos o entendemento de Cristo.” A única maneira en que o Señor pode chegar a nós é a través do entendemento. El trata connosco só a través do entendemento. El gobérnanos só a través dos nosos entendementos. Mirade: “Co entendemento sirvo eu mesmo á lei de Deus, pero coa carne á lei do pecado.” E o primeiro de todos os mandamentos é este: “Ouve, Israel; o Señor, o noso Deus, é o único Señor; e amarás ao Señor, o teu Deus, con todo o teu corazón, con toda a túa alma e con todo o teu entendemento.” “A mente carnal é enemistade contra Deus, pois non se somete á lei de Deus, nin de feito pode someterse.” A mente carnal que non pode someterse á lei de Deus — non pode ser — debe ser cambiada, debe ser trocada por outra mente que sempre serve á lei de Deus. Ese cambio de mente é a salvación. Esa renovación da mente é obra de Deus na obra da súa salvación, e non pode ser feita por ninguén máis. Por iso é a máis alta de todas as ciencias — a máis alta que se coñece á mente do home, a máis alta que se coñece no universo.

TAM1897 D 47.8¿Non comezades a ver por que os Testemuños falan da “ciencia da salvación”?

TAM1897 D 49.1Agora quero que vexades que outros tamén o pensan. Quero que vexades que non estou só nisto. Quero que vexades que para esta posición temos autoridade — autoridade científica — é dicir, a autoridade de persoas que entenden de ciencia.

TAM1897 D 49.2Se esta noite puidese presentarvos probas de que aqueles que entenden todas as demais ciencias mellor que ninguén neste mundo testemuñan que están máis interesados nesta ciencia que en todas as demais xuntas, que ven nela máis digno da súa consideración que en todas as demais ciencias xuntas, non diríades entón que estou a salvo ao falar como o fago, desde un punto de vista científico? Ben, teño precisamente ese grupo — un grupo que entende todas as demais ciencias, e teño as probas expostas con fidelidade de que están máis interesados nesta que en todas as demais xuntas.

TAM1897 D 49.3En 1 Pedro 1:10-12, o apóstolo está a falar da salvación, e alí leo o seguinte:—

TAM1897 D 49.4Da cal salvación indagaron e buscaron con dilixencia os profetas, que profetizaron da graza que ía vir para vós; buscando a que ou de que tempo sinalaba o Espírito de Cristo que estaba neles, cando testemuñou de antemán os sufrimentos de Cristo e a gloria que ía seguir. A quen lles foi revelado que non para si mesmos, senón para nós, servían as cousas que agora se vos anunciaron por medio daqueles que vos predicaron o evanxeo co Espírito Santo enviado do ceo; cousas ás que os ANXELOS DESEXAN DIRIXIR A SÚA ATENCIÓN.

TAM1897 D 49.5Que desexan os anxos contemplar? — A salvación de Deus cando se predica co Espírito Santo enviado do ceo. A palabra grega para “desexar”, aquí significa “poñer o corazón en algo”. E a palabra grega para “mirar” significa: “inclinarse sobre algo para miralo; mirar coa cabeza inclinada cara adiante; mirar con todo o corpo inclinado; mirar con coidado, inspeccionar con curiosidade — de quen quere familiarizarse con algo”. Esa é a actitude dos anxos cara ao tema da salvación.

TAM1897 D 49.6Agora, ¿comprenden os anxos outras ciencias — bioloxía, xeoloxía, ictioloxía, astronomía — todas as demais ciencias? Xa sabedes que si. Todo o mundo sabe que os anxos comprenden a fondo todas as demais ciencias. Todo o mundo sabe que é perfectamente seguro dicir que todos os anxos comprenden todas as demais ciencias infinitamente mellor do que calquera home comprende, ou comprendeu xamais, calquera ciencia en particular. Pero aos anxos lles interesa máis o tema da salvación que todas as demais ciencias. Aqueles que máis saben de todas as demais cousas, son os que máis se interesan por esta. Pois ben, concordastes comigo hai un intre que se puidese citar unha autoridade coma esa, diríades que estabamos a salvo ao adoptar esta posición. Adiante, pois, estamos a salvo. Estamos na mellor compañía — si, na mellor compañía científica. Hai unha autoridade que é concluínte sobre o asunto, unha autoridade científica.

TAM1897 D 49.7Agora, non estou a facer un xogo de palabras coa palabra ciencia esta noite. Estou a usar as palabras “ciencia” e “científico” en referencia á salvación como unha palabra absolutamente verdadeira. A salvación de Deus é realmente algo científico, non chamada así falsamente, senón xenuinamente, supremamente científica. Así que non teñas en absoluto a idea de que estou a xogar coas palabras “ciencia” ou “científico”. Estou a usalas con veracidade, porque son correctas neste contexto.

TAM1897 D 49.8Pero isto non é todo: non só desexan os anxos mirar isto, como quen quere familiarizarse con algo; senón que se familiarizan con algo. Aprenden ao miralo e estudalo. Consultade Efesios 3:8-11 e veredes esta idea expresada:—

TAM1897 D 50.1A min, que son o menor de todos os santos, concedéuseme esta graza de anunciar aos xentís as riquezas insondables de Cristo; e de facer ver a todos [omito a palabra homes, porque foi engadida] cal é a comunión do misterio, que dende o principio do mundo estivo agochado en Deus, quen creou todas as cousas por medio de Xesús Cristo: co fin [Mira, agora, eu teño que predicar as riquezas inescrutables de Cristo co fin de que todos vexan cal é a comunión do misterio que estivo agochado en Deus, e iso é co propósito, co fin] de que agora ás principautades e potestades nos lugares celestiais lles sexa coñecida pola igrexa a multiforme sabedoría de Deus, segundo o propósito eterno que el propuxo en Cristo Xesús, noso Señor.

TAM1897 D 50.2Cal é o “propósito” de facer que os homes vexan isto? — Para que aos principados e potestades “nos lugares celestiais” (“no ceo” din outras traducións; iso é correcto) lles sexa coñecida a multiforme sabedoría de Deus. Os anxos, os principados e as potestades desexan ardentemente contemplar este evanxeo da salvación cando se predica co Espírito Santo enviado do ceo. De feito, contemplan e estudan. E mentres estudan, aprenden novas revelacións da sabedoría de Deus — a sabedoría múltiple de Deus — segundo o seu propósito eterno que propuxo en Cristo Xesús, noso Señor. Sabes por outras Escrituras que este misterio de Deus, este propósito eterno, se revela no evanxeo. Sabes que os principados e potestades nos ceos non son eternos dun xeito: non van da eternidade á eternidade. Van desde un punto determinado ata a eternidade, como ti e eu. Gabriel só existe para a eternidade desde o punto no que foi creado. Non existe da eternidade á eternidade.

TAM1897 D 50.3Pero Deus é de eternidade en eternidade. Pois, de eternidade en eternidade houbo, hai, un propósito: o seu propósito eterno que estableceu en Cristo Xesús, noso Señor. Canto tempo lles levará aos anxos chegar á profundidade, esgotar o estudo, dese propósito eterno? — A eternidade. Iso está bastante claro. Entón, como ese propósito se revela no evanxeo, se dá a coñecer a través do misterio de Deus, que é «Cristo en vós, a esperanza da gloria», está bastante claro que os anxos o están estudando. E ao examinalo, ven revelada nel a multiforme sabedoría de Deus, segundo o seu propósito eterno. Desexan examinalo. Fano e así aprenden.

TAM1897 D 50.4Ben, entón, como eles entenden todas as outras ciencias máis que calquera home entende calquera delas, cando están máis interesados nesta que en todas as demais, e aprenden dela; non é ese un feito no que ti e eu podemos confiar con seguridade? Entón non é isto tamén un tema máis digno do noso pensamento, do noso pensamento máis elevado, que todos os demais xuntos? E non podemos pór o noso corazón nisto e entregarlle toda a nosa alma sen sermos anticientíficos? Oh, podemos, podemos! Fagámolo.

TAM1897 D 50.5Agora, non me malinterpretedes. Non estou a facer un ataque a outras ciencias. Non digo que todas as demais ciencias deban ser ignoradas, e consideradas como meigas das augas e indignas de calquera atención. Non; digo que esta é máis grande que todas elas; e que calquera cousa que estudemos nelas debe estudarse baixo a suxeición a esta que é máis grande que elas. Só digo que todas as demais deben ocupar un lugar secundario, polo menos, fronte a esta, se queremos ser científicos.

TAM1897 D 50.6Pensade nisto! Tomemos as nosas propias mentes naturais coas que tratamos outras ciencias. Sería eu, sería calquera home, estritamente científico se puxese o seu mellor e máis elevado pensamento nunha ciencia, cando tivese a máis alta autoridade de que existía á súa disposición unha superior? Sería iso científico? — Non. Pois ben, ata agora vemos que isto é unha ciencia; que é a ciencia máis elevada. Entón calquera home que non poña o seu pensamento máis elevado, o seu mellor pensamento, e todas as súas forzas, sobre esta ciencia en primeiro lugar, e non a deixe guiar todas as demais ciencias, segundo a natureza das cousas, non é científico.

TAM1897 D 50.7E tampouco é sabio. Porque, que é esta ciencia? — A salvación. Moi ben. E é a vida eterna. Imaxina que poño toda a miña vida, todos os meus poderes, noutras ciencias, descoidando esta ou considerándoa inferior, ¿a acado? — Non. Entón, canto tempo terei para estudar as outras ciencias? — No mellor dos casos, só uns poucos anos. Entón o meu traballo nestas ciencias estará rematado para sempre, e nunca máis terei ocasión de estudalas.

TAM1897 D 50.8Pero se tomo este primeiro de todos, e deixo que os demais ocupen un lugar inferior ata que teña este asegurado, entón terei a oportunidade de estudar os demais? — Si. Canto tempo? — Para sempre. Ah, non é esa a vía sabia, entón? Non é ese o único camiño sabio? E non é ese o único camiño científico e sensato? — Sen dúbida que o é. Entón, imos ser científicos, estritamente así, supremamente así.

TAM1897 D 50.9Agora vexamos un pouco máis alá. Nese primeiro pasaxe que vimos sobre os anxos, comezaba cos profetas así: “Da cal salvación os profetas indagaron e buscaron diligentemente, os cales profetizaron da graza que ía vir para vós”, cando testemuñaron de antemán os sufrimentos de Cristo e a gloria que ía seguir.

TAM1897 D 51.1Agora, polos profetas foi transmitida por escrito, como a temos aquí, esta ciencia da salvación, este produto do pensamento de Deus sobre o tema da salvación. Este libro da ciencia, esta ciencia da salvación, veu polos profetas. ¿Coñecían algo sobre as outras ciencias? — Si.

TAM1897 D 51.2Podemos atopalo en varios lugares — máis dos que teriamos tempo de mencionar esta noite. Pero imos ver dous ou tres puntos para que nos quede claro na mente o feito de que eles posuían ese coñecemento.

TAM1897 D 51.3No décimo quinto capítulo da primeira carta aos Corintios hai unha afirmación científica que se fixo uns mil setecentos anos antes de que fose descuberta pola ciencia. Estivo alí todas estas idades, pero os científicos no cuxo campo se atopaba non o souberon polo proceso do seu pensamento. É a afirmación dunha verdade en astronomía. Quen cría na afirmación da Biblia coñecíao todo o tempo, por suposto, aínda que nunca escoitase a palabra astronomía; pero a ciencia do home non o coñecía e só o descubriu despois de tanto tempo.

TAM1897 D 51.4Outro pensamento: Cando aquel escritor da Biblia fixo esa afirmación científica que mil setecentos anos despois os científicos descubriron que era cientificamente correcta, ¿non foi sempre unha afirmación científica tan verdadeira como o foi despois de descubrila? — Sen dúbida. Entón, ¿non o era cando o escritor o escribiu? — Sen dúbida. O pasaxe é 1 Corintios 15:41:—

TAM1897 D 51.5Hai unha gloria do sol, e outra gloria da lúa, e outra gloria das estrelas: pois unha estrela difire doutra estrela en gloria.

TAM1897 D 51.6Iso non se sabía hai cen anos, porque hai aproximadamente ese tempo un home que se consideraba un astrónomo de certo renome, e así o era entre os seus compañeiros, criticou esa afirmación por ser incorrecta e como proba da ignorancia dos escritores da Biblia; porque el pensaba (é dicir, o escritor da Biblia pensaba) que unha estrela difire doutra estrela en gloria, en luminosidade, en lugar de en distancia. Esa é a afirmación deste crítico ao respecto. A súa idea era, e falaba en nome da ciencia da astronomía, que a única razón pola que unha estrela nos parece máis brillante e fermosa que outra é que unha está máis preto de nós que a outra, de xeito que recibimos máis da súa luz. Pero hoxe, en todos os ámbitos da ciencia, sábese que é verdade que hai tanta diferenza entre as estrelas, na súa grandeza, beleza e tons, como nas flores da terra. De xeito que, se puidésemos ver todas as flores da terra dispostas diante de nós nun gran prado, con toda a súa gloria e variedade de tons, e logo puidésemos ver as estrelas do ceo tan claramente como vemos estas, veriamos unha tan variada e fermosa coma a outra. Isto coñécese agora, pero non se sabía cando se escribiu ese pasaxe aos corintios.

TAM1897 D 51.7Agora, pregunto, ¿non foi esa unha afirmación científica, non foi a afirmación dunha verdade na ciencia, o día que Paulo a escribiu e a enviou a Corinto, tan certamente como o é agora? O descubrimento que a ciencia fixo de que era a verdade non o fixo verdadeiro, nin engadiu unha partícula ao seu peso como verdade. O seu descubrimento simplemente amosou que descubriron algo que era verdadeiro, pero que non sabían antes, porque non crían na Biblia. Se só o tivesen lido na Biblia, crido e aceptado, ese punto da ciencia teríano sabido moito antes de que ningún científico o descubrise.

TAM1897 D 51.8Hai outra ciencia: un día Sir Isaac Newton estaba sentado debaixo dunha árbore de mazás. Unha mazá caeu dunha rama preto del. Moitas veces caeran mazás das árbores antes. El vira mazás caer das árbores antes. Pero ese día estaba de ánimo meditativo e comezou a pensar. Por que caeu esa mazá? Debe de ser porque a terra tivo algunha influencia sobre ela para atraela cara a si. Como a terra é máis grande que a mazá, atraeríaa cara a si cando se soltase da árbore. Pensou: se collo esa mazá e a lanzo o máis alto que poida, volverá caer á terra. Entón, se era a influencia da terra a que a traía esta pequena distancia, cando a bote o máis alto que poida e volva, iso é proba de que a influencia da terra alcanza ata alí desde a terra, e se aferra a esa cousa e a trae de volta. Se puidese lanzala a unha milla de altura e esta volvese, entón sería evidente que esa influencia alcanza unha milla de distancia para traer de volta esa cousa. Entón, dixo el, se iso é certo, esa influencia debería alcanzar ata a lúa. Pregúntome se chega ata a lúa? Vou ir ver. Foi á súa casa e sentouse alí, colleu os cálculos astronómicos sobre a órbita da lúa no seu lugar e traballou unha longa serie de cifras. Pero non encaixaban. Tentouno unha e outra vez, pero non encaixaban; non puido conseguir que esa influencia chegase ata a lúa.

TAM1897 D 52.1Deixou o asunto de lado durante uns dez anos, se non recordo mal, antes de retomalo. Un día publicouse un novo cálculo da órbita da lúa, corrixindo algunhas inexactitudes nos cálculos anteriores. Cando se publicou, Newton dixo: «Vexamos se isto me dá o que preciso». Obtivo os datos, púxose a traballar e realizou unha longa serie de cálculos que a ti e a min nos deixarían abraiados, por suposto. Pero ao final quedou a dúas ou tres cifras do resultado e viu que ía encaixar. Quedou tan abraiado co feito marabilloso que non puido rematar os seus cálculos. A pluma caéuselle da man e tivo que pedirllo a un amigo para que o rematase por el. O amigo fíxoo e Sir Isaac Newton demostrara un feito científico, ou mellor dito, unha nova ciencia. Chámase gravitación. E dende entón quedou inmortalizado.

TAM1897 D 52.2Iso foi, de feito, algo grande. Con todo, iso xa aparecía na Biblia dous mil cincocentos anos antes de que Sir Isaac Newton o descubrise na natureza. A gravitación é simplemente o equilibrio do universo. É ese principio, esa lei, como dirían os científicos, polo cal se mantén o equilibrio do universo. É dicir, cada corpo no universo inflúe en todos os demais corpos e está equilibrado con eles. Non só cada corpo, senón cada partícula de materia no universo, atrae e inflúe en todas as demais partículas de materia do universo.

TAM1897 D 52.3No mundo físico, iso é simplemente o feito correspondente ao que tivemos na clase da Biblia esta tarde, no que atinxe á vida. Descubrimos que non se pode tocar a ninguén nin a nada sen que se saiba en todo o universo. Un pardal non cae sen que o teu Pai o saiba, e ese pardal non cae sen que a súa caída se sinta en todo o universo. Isto é simplemente un feito correspondente a iso.

TAM1897 D 52.4Tamén hai un feito espiritual que corresponde a estes dous.

TAM1897 D 52.5A onde me irei do teu espírito? Ou a onde fuxirei da túa presenza? Se me alzarei aos ceos, alí estás ti; se me farei a cama no inferno, velaí estás ti. Se tomarei as ás da alborada e me asentarei nas extremidades do mar, mesmo alí a túa man me guiará, e a túa destra me sosterá. Salmo 139:7-10.

TAM1897 D 52.6Cando ti e eu pensamos un pensamento recto, ¿se percibe noutro lugar? Pensamos un pensamento equivocado. ¿Que é un pensamento equivocado? — O pecado. Entón, onde comeza o pecado? — No pensamento. ¿Percíbese o meu pecado noutro lugar do universo ademais de en min? Quen o discerne? — Deus, polo seu Espírito. Oh, entón, hai un feito espiritual no noso universo que non se discerne? que non se sente? ou un pensamento, para ben ou para mal, que non se sente? Entón, non ves a gravitación como unha ciencia? Sir Isaac Newton descubriu unha verdade no universo que corresponde a outras verdades do universo.

TAM1897 D 52.7A lei que descubriu Newton é, como dixen, aquela pola que se mantén o equilibrio do universo. Agora vou ler o pasaxe da Escritura que amosa que isto se sabía dous mil cincocentos anos antes de que o descubrise Newton. Isaías 40:12:—

TAM1897 D 52.8Quen mediu as augas no concavo da súa man, e mediu o ceo co seu pulso, e contivo o po da terra nunha medida, e pesou os montes na báscula, e as colinas na balanza?

TAM1897 D 52.9Cando se asentaron os montes e os outeiros, estaban equilibrados uns cos outros. Fixou Deus as cousas de xeito que se mantivese o seu equilibrio? Cal é o nome científico da lei pola que se mantén o equilibrio das cousas? — Gravitación. De que, pois, falou Isaías? — Da gravitación. Sen dúbida que si.

TAM1897 D 52.10Un científico ilustra ese feito coa pequena flor chamada campanula nivalis. Pensade en dous tipos de flores que se reproducen a partir da semente. Unha é unha flor erguida, a outra é unha flor péndula. Teredes observado nas flores pequenos fíos que se sitúan arredor dun central. Agora, nunha flor erguida que se reproduce pola semente, o fuso central é sempre máis curto que os que o rodean. Se é unha flor pendente, o fuso central é máis longo que os que o rodean. A razón diso é que o pole — o pole — que está nos que o rodean debe caer sobre o central, ou non pode haber reprodución da flor.

TAM1897 D 52.11Agora ben, nunha flor erguida que se reproduce polas sementes, este fuso central debe ser máis curto que os demais, para que o pole de arredor poida caer nel. Se fose máis longo, verías que o pole caería máis abaixo e non o alcanzaría, e así non se podería formar semente ningunha. Se é unha flor pendente, e este fuso é máis curto que os demais, o pole caerá fóra e, de novo, non se poderá formar semente ningunha. Entón, en cada flor erguida que se reproduce pola semente, o fuso central é máis curto que os que o rodean. En cada flor pendente que se reproduce pola semente, o fuso central é máis longo.

TAM1897 D 53.1A campánula nevada reprodúcese a partir da semente. E aínda que é unha flor erguida, o fuso central é máis longo que os que o rodean. Como pode ser isto? Vou expoñelo de novo para que entendas mellor: a campánula nevada é, propiamente, unha flor erguida e reprodúcese a partir da semente. O fuso central, entón, debería ser máis curto que os demais. Pero é máis longo. Entón, como pode reproducirse a partir da semente? O Señor proveu para iso. Fixo que, aínda que sexa unha flor erguida, se incline e se abata. Por iso o fuso central é máis longo que os demais, nisto, unha flor erguida. Crece e mantense dereita ata que florece e está madura e lista para a reprodución. Xusto entón inclina a cabeza e, cando o pole caeu no seu sitio, a pequena flor érguese de novo e queda en pé.

TAM1897 D 53.2Agora, iso é fermoso por si mesmo; pero aquí é onde entra a ilustración da lei da gravitación. Este científico dime que o que causa que a flor se abata, que incline a súa cabeza, é a atracción da terra. Iso é correcto. Que fai que unha mazá caia? — O peso. Pero o peso é simplemente gravitación — do latín gravus, que significa peso. Que fai que esa flor erguida abata a súa cabeza? — O peso da terra. Pero por que o peso da terra non fai que esa flor baixe a cabeza antes? — Ah, cando Deus fixo esa pequena flor, equilibrou a terra, si, equilibrou o universo, segundo as súas necesidades. Cando Deus fixo esa modesta e pequena flor de neve, sostivo o universo nunha balanza e adaptouno á necesidade desa minúscula flor! E se Deus se preocupou por esa minúscula flor, non se preocupará moito máis por vós, oh, de pouca fe?

TAM1897 D 53.3Agora este científico dime que se a terra — e por suposto o universo — fose feita unha soa libra, ou unha soa onza máis pesada do que é, faría que o campanulín se abatese antes do tempo axeitado; porque, sendo máis pesada, tería máis influencia sobre ela. E nese caso, o primeiro campanulín tería sido o último. Pero para que esa pequena campánula da neve puidese vivir e alegrar á humanidade ata o fin do mundo, Deus fixou o universo xusto e exactamente segundo as necesidades desa flor, de xeito que cando chega o momento exacto da súa necesidade, o peso é exactamente suficiente para facela abaterse. Entón, mentres pende, para que teña lugar a reprodución, chega outra forza desde as raíces, o talo endurécese un pouco máis e a flor vence á gravidade, e queda en pé coma antes.

TAM1897 D 53.4Quen mediu as augas no concavo da súa man, e mediu o ceo co seu pulso, e contivo o po da terra nunha medida, e pesou os montes na báscula, e os outeiros na balanza?

TAM1897 D 53.5Quen estableceu a balanza do universo? — Deus. Isaías afirmouno case vinte e cinco séculos antes de que Sir Isaac Newton o descubrise. Non era un feito científico cando Isaías o escribiu? — Si. Non estaba rexistrado durante todas esas idades? — Si. ¿Non era unha verdade científica todo o tempo? — Si. ¿Pasou a ser máis unha verdade científica cando Newton a descubriu? — Non; os científicos aprenderon algo que antes non sabían, pero alí estaba na Biblia todo o tempo.

TAM1897 D 53.6Reflexionade sobre estas cousas. Deus quere que o fagamos. Quere que ti e eu vexamos que a salvación, a Palabra que nos deu e á que chama o noso pensamento máis elevado, non é algunha cuestión lateral pequena e estreita, senón a cousa máis grande que o mundo poida coñecer. É a cousa máis grande que a ciencia do mundo poida coñecer. É a ciencia principal que o mundo poida coñecer.

TAM1897 D 53.7Con todo, non debemos estudalo para ser científicos. Debemos estudalo para ser salvos; e ser salvos é científico.