A Apostasía de Israel. – nº 2

TAM1897 Q1 40.5Sermón predicado o domingo pola noite, 14 de marzo de 1897 Impreso no Boletín da Conferencia Xeral, Primeiro Trimestre, 1897, Vol. 2, nº 1, pp. 40-45.

TAM1897 Q1 40.6Como vimos na lección anterior, Israel apostasiou e pediu un rei para ser coma todas as nacións. No presente estudo veremos ata que punto se fixeron completamente coma as nacións. Pero Israel apostasiou de Deus; porque non creron en Deus con todo o corazón. A palabra non se mesturou coa fe neles que a escoitaron. Volvéronse formais, e entón os males dos que terían escapado se fosen fieis a Deus, caeron sobre eles, como sobre calquera outro pagán; e entón, como nos di o Espírito de profecía, todos os males que foron consecuencia da súa propia apostasía, os imputaron ao goberno de Deus. Consideraban que o seu goberno era un fracaso; non lles era abondo, non lles era suficiente neste mundo, e tiñan que ter un goberno propio, un que puidesen manexar e co que se puidesen gobernar e protexer a si mesmos.

TAM1897 Q1 40.7Entón dixeron a Samuel: «Pon sobre nós un rei coma todas as nacións, para que sexamos coma todas as nacións»; e aínda que o Señor, por medio de Samuel, protestou solemnemente contra iso, eles protestaron contra esa protesta e dixeron: «Non; senón que teremos un rei sobre nós coma todas as nacións». Como así o querían, o Señor llo concedeu. Non só decidiran e acordaran que terían un rei, senón que xa decidiran quen ía ser o seu rei. Era Saúl, fillo de Quis; e o Señor permitiulles telo tamén, porque tiñan que saír co seu.

TAM1897 Q1 40.8Pero todos os males que o Señor lles dixera que virían por escoller un rei e un reino, caeron sobre eles. Comezaron a recoller parte diso nos días de Saúl. Foron axudados considerablemente a salvarse dos seus males pola influencia e o reinado de David. Aínda que rexeitaron a Deus, el non os abandonou; aínda permaneceu con eles para guiar a todos os que quixesen ser guiados e para salvalos, se era posible, das calamidades que, con certeza, terían que vir, das que el sabía que virían e das que non poderían escapar como nación. Pero el salvaría a todos os que quixesen escapar dela como individuos. Comezaran un camiño que inevitablemente e irrevocablemente os levaba adiante, un paso tras outro, ata que, como veremos, chegou a ruína.

TAM1897 Q1 40.9Con Salomón comezaron, na forma máis clara, os problemas que foron un resultado necesario do camiño que emprenderan contra a protesta do Señor. E Exipto sempre estivo nesa liña. Exipto sempre aparece. Salomón tomou unha muller de Exipto, contra a palabra do Señor. Enviou a Exipto por cabalos, contra a palabra do Señor. A gloria que o Señor lle deu pervertíuna ao servizo de Exipto e da idolatría exipcia, e da idolatría de todas as nacións circundantes. As cargas que se impuxeron ao pobo para manter as setecentas esposas e as trescentas concubinas de Salomón, procedentes de todas as nacións pagás, no seu culto idolátrico, foron tan grandes que non se deberían soportar e que non se poderían soportar en beneficio do pobo; e polo ben de ambos pobos, o Señor decidiu separar as dez tribos das dúas.

TAM1897 Q1 40.10Non podemos saber cal foi ese ben que o Señor destinaba ás dez tribos, nin ás dúas, porque nunca se realizou. Jeroboam foi sinalado como o que ía gobernar primeiro as dez tribos. Pero Xeroboam, esquecendo o espléndido exemplo de David, de agardar o tempo do Señor e de deixarse levar por el ao trono das dez tribos do seu xeito — aínda mentres vivía Salomón — ergueu a man contra o rei, pois deu o paso que tiña por obxectivo acadar o trono das dez tribos e gobernalas, erixíndose en rei enfrontado a Salomón. Iso foi traizón e rebelión. Salomón pensou en castigalo por iso, e el fuxiu a Exipto e alí permaneceu ata a morte de Salomón.

TAM1897 Q1 40.11Se antes non era exipcio de corazón, pasou a selo tras chegar alí. Cando Salomón morreu, Jeroboam regresou de Exipto. Chegou o momento de que as dez tribos se separasen das dúas, e Rehoboam tomou o camiño que as separou. Cando o pobo veu e lle pediu que lles lixeirase as cargas que o seu pai lles impoñera, foi unha petición razoable e axeitada. Os anciáns que foran conselleiros de Salomón aconselláronlle que fixese iso. Pero Rehoboam non se conformou con aceptar o consello destes, porque non quería ser o servidor do pobo, como lle aconsellaban; quería ser o xefe do pobo e, por iso, consultou cos mozos que medraran con el. A súa nai era unha amonita, unha das esposas idólatras máis viles que tivo Salomón; e os mozos que medraran con el eran fillos doutras mulleres idólatras que Salomón tiña por esposas. Estes mozos medraran en todas as abominacións do paganismo que Salomón practicara coas súas esposas. Rehoboam compartiu os seus sentimentos e inclinouse ao seu partido, e, por suposto, rexeitou o consello do Señor e o consello dos homes que tiñan o temor do Señor diante de si.

TAM1897 Q1 41.1Reobeam deu ao pobo a resposta coa que todos estamos familiarizados: Pediades que lixeire as vosas cargas, pero en vez diso, eu as farei máis pesadas; onde antes eran coma o voso dedo miúdo, fareinas coma as vosas cadeiras. Eles dixeron: “Ás vosas tendas, oh Israel; agora ocúpate da túa propia casa, David.” Reobeam, cando viu o que acontecera, quedou realmente sorprendido; e con todo iso non é tan estraño nel, porque, sendo tan cego que non puido ver que aquilo que lles dixo era o máis imprudente que podía dicir, non é de estrañar en absoluto que se sorprendese do que sucedeu despois de dicilo. Envioulles o seu tesoureiro para apacigualos, suavizar o asunto e traelos de volta, se era posible. Pero apedrearon ao tesoureiro ata matalo de inmediato, e Roboán, ao ver o resultado, asustouse, montou no seu carro e regresou axiña a Xerusalén, reuniu un exército para subir e sometelos e obrigalos a servilo. Pero o profeta do Señor díxolle que iso non era o que se debía facer, e que se quedasen na casa, e así o fixeron.

TAM1897 Q1 41.2Entón Xeroboam colleu o reino e estableceu os becerros de ouro que trouxera de Exipto, de xeito que as dez tribos foron levadas de inmediato a Exipto, á idolatría exipcia e ao sistema de goberno exipcio ao separarse das dúas tribos. Así, con Xeroboam iniciouse o movemento e estableceuse o exemplo que seguiron todos os demais reis das dez tribos. E sempre despois, di: «Xeroboam, fillo de Nabat, que pecou e fixo pecar a Israel». E a apostasía foi decaendo continuamente, ata que todo o reino pereceu, e nunca máis se soubo del, e nunca se saberá. A apostasía na liñaxe real das dez tribos foi de malo a peor e a peor. Xeroboam foi malo; os que o sucederon inmediatamente tamén foron malos. Logo veu Omri, e foi peor que os demais; despois veu Acab, e foi peor que todos os anteriores. Así continuou no reino, ata que todo el pereceu e desapareceu.

TAM1897 Q1 41.3Pero o Señor estaba todo o tempo intentando o mellor posible que o serviran. Enviáballes profetas un tras outro; chamaba unha e outra vez aos reis para que o temesen, para que o serviran. Cando chegamos aos últimos días de Israel, tes especialmente a Amós e a Oseas profetizando. Amós, Oseas e Miqueas profetizaron para Israel e a Israel, nos últimos días de Israel. Con todo, só unha pequena parte de Miqueas se refire directamente ás dez tribos. Case todo o libro de Amós concérnelles, e a maior parte do de Oseas. Amós e Oseas son en gran parte, case na súa totalidade, profecías relativas a Israel e á última chamada do Señor para que Israel se converta de novo a el e sexa salvo da destrución total.

TAM1897 Q1 41.4Todas esas profecías, e a historia de Israel, están na Biblia como advertencia para a xente que vive nos últimos días da historia deste mundo. E a instrución de Deus está alí para a xente dos últimos días: volverse a Deus para que se salven da ruína real. Por iso están alí esas cousas. Así que Amós e Oseas son hoxe, para ti e para min, e para todas as persoas do mundo, unha verdade presente tan grande como o eran para o pobo das dez tribos no día en que escribiron.

TAM1897 Q1 41.5Amós profetizou, e o sacerdote que estaba en Betel díxolle: «Non profetices aquí; esta é a casa do rei e o pazo do rei; vete a Xudá». E foi e lle dixo ao segundo Jeroboam que Amós profetizaba o mal sobre a terra, e ensinaba rebelión contra o rei, e dicía que a espada do Señor caería sobre todo, e que a terra non podería soportar todas as súas palabras.

TAM1897 Q1 41.6Agora centremos a atención no pasaxe en particular e leamos Amós 7:10-15:—

TAM1897 Q1 41.7Entón Amazías, o sacerdote de Bet-el, enviou mensaxeiros a Xeroboam, rei de Israel, dicindo: “Amós conspirou contra ti no medio da casa de Israel; a terra non pode soportar todas as súas palabras.” Pois así di Amós: Xeroboam morrerá a man da espada, e Israel será certamente levado cativo fóra da súa terra. E dixo Amazías a Amós: ¡Oh vidente, vai, fuxe á terra de Xudá e alí come o teu pan e profetiza! Pero non profetices máis en Betel, porque é a capela do rei e o seu palacio. Entón respondeu Amós e dixo a Amazías: Eu non era profeta, nin fillo de profeta; senón que era garda de gando e recolleitor de froitos de sicómoro; e o Señor tomoume mentres seguía o rabaño e díxome o Señor: Vai e profetiza ao meu pobo Israel.

TAM1897 Q1 41.8E profetizoulles; pero non esquezades, aqueles eran os últimos días de Israel. Pero cando non deixaron a Amós profetizar naquela terra, e o expulsaron e o perseguiron, como fixeran con moitos profetas antes, o Señor suscitou a Oseas na terra de Xudá; e el, estando na terra de Xudá, onde ese sacerdote idólatra lle dixo a Amós que fose, puido profetizar acerca de Israel, e non puideron perseguilo nin facerlle o que quixesen.

TAM1897 Q1 42.1Agora, só unha palabra, botando outra ollada a todo este campo: Sabedes que desde os tempos de Samuel en adiante, os reis de Israel perseguiron ao pobo de Deus, perseguiron aos profetas, mataron aos sacerdotes, como lles daba a gana. Fixérono porque tiñan o poder, así como o espírito, para facelo. Pero agora, se Israel nunca tivese tido un rei, un reino ou un goberno propio, poderían ter feito iso? —Non; tería sido imposible. Sabedes que os reis de Israel foron peores que os reis pagáns cos homes de Deus e cos profetas do Señor; de xeito que, mentres os reis de Israel e de Xudá maltrataban por completo aos profetas do Señor, os reis pagáns respectábanos e favorecíanos.

TAM1897 Q1 42.2Oseas, como dicía, profetizou tamén sobre isto. Agora vou ler uns versos de Oseas, para que vexades o que di ao respecto. Mirade primeiro o noveno capítulo, só unha ou dúas palabras:—

TAM1897 Q1 42.3Non habitarán na terra do Señor; senón que Efraím volverá a Exipto.

TAM1897 Q1 42.4Efraím era unha das dez tribos; pero o nome úsase aquí para todas elas. As dez tribos foron a Asiria; foron levadas cativas polos asirios. Con todo, cando foron levadas cativas polos asirios, que quere dicir o Señor cando di que volverán a Exipto?—Exipto significa a apostasía máis afastada posible de Deus. A escuridade, que é completamente escuridade exipcia, é onde os homes gobernan no lugar de Deus, e todo o goberno —o poder, as persoas e todo— está en contra de Deus e do seu pobo, como o estaba contra Israel cando estaban na terra de Exipto xusto antes de que as pragas caesen sobre Exipto e Israel fose liberado. E cando o Señor di aquí que Efraím ía ir a Exipto, aínda que Asiria —o goberno de Asiria— ía levalos cativos, amosa que estaban decididos a entrar nunha apostasía absoluta, e por iso non puideron, simplemente porque non quixeron, habitar “na terra do Señor”.

TAM1897 Q1 42.5Recordas que lemos o que o Señor dixo a Abram: “Sae da túa terra, da túa familia e da casa de teu pai, cara á terra que che mostrarei.” Entón esa terra é a terra do Señor. E cando el fala por Oseas de que Israel non habitará na terra do Señor, non se refire a ese anaco de terra arredor de Samaria; senón que se refire á terra que se lle mostrou a Abraam e á que Deus chamara o seu pobo cando os sacou de Exipto. Non habitarán na terra do Señor; entón segue Exipto, a apostasía absoluta. Veredes isto con máis detalle, como vou ler.

TAM1897 Q1 42.6Non habitarán na terra do Señor; senón que Efraím volverá a Exipto, e comerán cousas inmundas en Asiria. Non ofrecerán libacións de viño ao Señor, nin lle serán agradables; os seus sacrificios serán para eles como o pan de quen está de loito; todos os que o coman serán inmundos; pois o pan que é sustento para a súa alma non entrará na casa do Señor. Que faredes vós no día solemne, e no día da festa do Señor? Porque, velaquí, fuxiron pola destrución: Exipto recolleraos, Memphis enterraraos: os lugares agradables da súa prata, ortigas posuiranos: espiñas haberá nas súas tendas.

TAM1897 Q1 42.7Capítulo décimo:—

TAM1897 Q1 42.8Israel é unha videira baleira, dá froito para si mesmo: segundo a multitude do seu froito aumentou os altares; segundo a bondade da súa terra fixeron imaxes fermosas. O seu corazón está dividido: agora serán atopados culpables: el derrubará os seus altares, espullará as súas imaxes. Porque agora dirán: Non temos rei.

TAM1897 Q1 42.9Naquel tempo non tiñan rei. Fora asasinado e había un interregno. Aínda non chegara outro rei no seu lugar. Pero reparade no que di: «Agora dirán: non temos rei». O Señor díxolles, cando escolleron ese rei en contra da súa protesta, que o estaban rexeitando. “Non; pero nós teremos un rei.” Tiveron rei?—Si; e chegou o tempo no que se viron obrigados a dicir: “Non temos rei.” Pero que dixo o Señor precisamente neste momento?

TAM1897 Q1 42.10Agora dirán: «Non temos rei, porque non temíamos ao Señor. Entón, que nos fará un rei?» Falaron palabras, xurando en falso ao facer un pacto; así xorde o xuízo coma cicuta nas regueiras do campo. Os habitantes de Samaria temerán polos becerros de Bet-aven; pois o seu pobo fará loito por ela, e os seus sacerdotes, que nel se alegraban, pola súa gloria, porque dela se apartou.

TAM1897 Q1 42.11No decimoterceiro capítulo tes o que di o Señor. Verso noveno:—

TAM1897 Q1 42.12Ó Israel, destruícheste a ti mesmo; pero en min está a túa axuda. Eu serei o teu rei.

TAM1897 Q1 42.13Pero non quixeron que fose así. Así que, como vedes, o Señor quería ser o seu único rei; quería que o atopasen como o seu rei e que non tivesen ningún outro. Logo, como di no seguinte versículo: «Deiche un rei na miña ira e quiteino na miña furia». Así que leo todo ese versículo:—

TAM1897 Q1 42.14Eu serei o teu rei: onde está outro que che poida salvar en todas as túas cidades? e os teus xuíces, dos que dixeches: Dáme un rei e príncipes?

TAM1897 Q1 42.15El sinálalles directamente aquel tempo no que dixeron: “Dános un rei que reine sobre nós”. Agora di: “Eu entón protestei que non o deberíades ter e díxenvos que viría este mal; agora confesades vós mesmos que non tedes rei, senón que vos destruístes a vós mesmos. Eu serei o voso rei; deixade que sexa o voso rei”. Agora mirade o undécimo capítulo, primeiro versículo:—

TAM1897 Q1 42.16Cando Israel era un neno, entón o amei e chamei ao meu fillo do Exipto.

TAM1897 Q1 43.1Por que fala disto aquí nos últimos días de Israel, mil anos despois de telo sacado de Exipto? Para que serve?

TAM1897 Q1 43.2Cando Israel era neno, entón o amei, e chamei ao meu fillo do Exipto. Como os chamaron, así se afastaron deles: sacrificaron aos Baal e queimaron incenso ás imaxes talladas. Tamén ensinei a Efraím a camiñar, colléndoos polos brazos; pero non souberon que eu os sanaba. Atraínos con lazos humanos, con vínculos de amor; e fun para eles coma quen lles quita o xugo da mandíbula, e púxenlles o alimento. Non volverá á terra de Exipto, senón que o asirio será o seu rei, porque se negaron a volver. E a espada permanecerá sobre as súas cidades, consumirá as súas pólas e devorará aos seus habitantes polos seus propios consellos. E o meu pobo está inclinado a apartarse de min; aínda que os chamaban ao Altísimo, ninguén o quería exaltar.

TAM1897 Q1 43.3O Señor está de loito por Israel agora, xusto cando este está á beira da ruína. Está a facer o último chamamento: a última profecía chega agora; e con isto, e neste mesmo intre, Ezequías está a reinar en Xudá. Cando chegou ao trono, púxose a reformar o reino e a recuperalo da apostasía de Acaz. Cando limpou o templo e puxo todo en orde, celebraron unha Pascua de dúas semanas. Pero antes desa Pascua, Ezequías enviou mensaxeiros por todo o territorio das dez tribos, o que delas quedaba, para chamalos á Pascua en Xerusalén, para adorar ao Señor Deus dos Exércitos; pero cóntase que se burlaron dos mensaxeiros e os ridiculizaron; con todo, “unha multitude” de Isacar, Zabulón e Neftalí, e de diversas partes das provincias subiron a Xerusalén, celebraron a Pascua e uníronse ao Señor. E cando este pobo subiu a Xerusalén e se situou entre o pobo de Xudá, nese mesmo tempo subiu o rei asirio e apoderouse de toda a terra das dez tribos. E así, os que obedeceron ese chamamento de Ezequías para subir a Xerusalén a adorar ao Señor, foron salvos da catividade en Asiria.

TAM1897 Q1 43.4Agora, xusto antes de que Ezequías faga a súa súplica, Oseas está a escribir isto, e o Señor está de loito polo que o pobo está determinado a facer. Vede o que di:—

TAM1897 Q1 43.5Eu tamén ensinei a Efraím a camiñar, colléndoos polos brazos.

TAM1897 Q1 43.6O Señor estaba tan ansioso por que fosen polo camiño correcto que os colleu polos brazos e os guiou; pero eles afastaron o brazo, non quixeron ser guiados nin dese xeito. Pero aínda así non pode desbotalos. Mira:—

TAM1897 Q1 43.7Como te abandonarei, Efraím? Como te entregarei, Israel? Como te farei coma Admá? Como te porei coma Zeboim? O meu corazón revólvese dentro de min, o meu arrepentimento acéndese xunto. Non executarei o furor da miña ira, non voltarei para destruír Efraím; pois son Deus e non home, o Santo en medio de ti; e non entrarei na cidade.

TAM1897 Q1 43.8Así se contén dos xuízos que deben caer sobre eles. Porque é Deus, non o deixará caer aínda; mesmo cando debe caer. Pero aínda así se rebelaron; aínda seguiron o seu propio camiño. E o resultado rexístrase en 2 Reis 17:5-8:—

TAM1897 Q1 43.9Entón o rei de Asiria subiu por toda a terra, subiu a Samaria e sitiouna durante tres anos. No noveno ano de Oseías, o rei de Asiria tomou Samaria, levou o pobo de Israel para Asiria e aloxounos en Halah, en Habor, xunto ao río Gozán, e nas cidades dos medos. Pois os fillos de Israel pecaran contra o Señor, o seu Deus, que os fixera subir da terra de Exipto, debaixo da man de Faraón, rei de Exipto, e temeron a outros deuses e andaron polos estatutos das nacións que o Señor botara fóra diante dos fillos de Israel e polos estatutos dos reis de Israel, que eles fixeran.

TAM1897 Q1 43.10Entón segue ata o decimoterceiro versículo:—

TAM1897 Q1 43.11Con todo, o Señor testemuñou contra Israel e contra Xudá por medio de todos os profetas e de todos os videntes, dicindo: “Volvédevos dos vosos camiños malvados e gardade os meus mandamentos e os meus estatutos, segundo toda a lei que ordenei aos vosos pais e que vos mandei por medio dos meus servos os profetas.” Con todo, non quixeron escoitar, senón que endureceron o seu pescozo, coma o pescozo dos seus pais, que non creron no Señor, seu Deus. E rexeitaron os seus estatutos, e a súa alianza que fixera cos seus pais, e os seus testemuños que dera contra eles; e seguiron a vanidade, e tornáronse vanos, e foron tras das nacións que os rodeaban, das que o Señor lles mandara que non fixesen coma elas.

TAM1897 Q1 43.12Así foron perdidas as dez tribos. Oseas, cando profetizou sobre elas, dixo: «Xudá aínda reina con Deus e é fiel cos santos». Xudá aínda puido aguantar un tempo. Ezequías era rei; Manases sucedeu a Ezequías e mergullou de novo o reino na apostasía; o seu fillo seguiu os seus pasos; Josías sucedeulle e reformou o reino unha vez máis; e cando mataron a Josías, o reino foi directamente á ruína. Non houbo ninguén despois de Josías que temese ao Señor. Mesmo nos días de Ezequías, pedían constantemente a axuda de Exipto e aferrábanse a el, tentando que Exipto os salvase e que lles dera axuda, cando as dificultades que lles viñeran eran todas por causa da súa incredulidade e do seu afastamento do Señor.

TAM1897 Q1 43.13Agora, mirade os últimos días de Xudá. Acaz enviou mensaxeiros a Tiglat-Pileser, rei de Asiria, e pediulle que subise e o salvase da man do rei de Damasco e do rei de Samaria. Tiglath-Pileser fíxoo; apoderouse de Damasco, aliviando así a Acaz. Acaz pagoulle tributo, subiu a Damasco para atopalo e renderlle homenaxe como súbdito. Mentres estaba alí, viu un altar idólatra, mandou facer outro igual e colocouno á porta do templo do Señor. Deste xeito levou á nación á apostasía, coma os demais en Israel.

TAM1897 Q1 43.14En Xudá, Ezequías sucedeu a Acaz. Cando Ezequías se fixo rei, quixo librarse do dominio e do tributo asirios. En Xudá había un partido que estaba con Ezequías, decidido a librarse de Asiria. Este partido supuña que a única maneira de facelo era conseguir a axuda de Exipto. Isaías profetizaba entón e díxolles que confiasen no Señor para a liberación tanto de Exipto como de Asiria. Díxolles que era debido ao seu pecado contra o Señor polo que estaban oprimidos. Díxolles que o seu intento de obter axuda de Exipto non serviría de nada; porque o seu intento de obter axuda de Exipto lles traería máis opresión, porque Exipto só os oprimiría en lugar de axudalos; que Exipto non podería liberar.

TAM1897 Q1 44.1Agora, botade unha ollada ao oitavo capítulo de Isaías. Que pasaxe das Escrituras se emprega tanto por nós no libro de Isaías, sobre a vinda do Señor e a espera desa vinda? Onde a atopamos? Lembrades que o oitavo capítulo de Isaías é aquel que fala daqueles que consultan espíritos familiares, que pían e marmurian, referíndose ao espiritismo? Alí di: «Ata o testemuño, sella a lei entre os meus discípulos. E agardarei no Señor, que agocha o seu rostro da casa de Xacobe, e procurareino». Entón, é ese un capítulo de advento?—Si. É un capítulo que abarca ata a vinda do Señor?—Si.

TAM1897 Q1 44.2Agora, velaquí o que hai nese capítulo. Vede o que hai ao comezo deste capítulo, a partir do quinto versículo.

TAM1897 Q1 44.3Faloume tamén o Señor outra vez, dicindo: «Pois que este pobo rexeita as augas de Siló que van mansamente, e se alegran de Rezín e do fillo de Remalías [isto era Asiria e Damasco]; agora, pois, velaquí, o Señor fai subir sobre eles as augas do río, fortes e numerosas, mesmo o rei de Asiria e toda a súa gloria; e el subirá por todos os seus canles e pasará por todas as súas ribeiras; e pasará por Xudá; inundará e pasará, chegará ata o pescozo; e o espallamento das súas ás encherá a anchura da túa terra, oh Immanuel.

TAM1897 Q1 44.4Iso foi literalmente certo con respecto a eles. O rei de Asiria subiu e inundou toda a terra. Pero por que está escrito iso nun contexto e nun lugar onde se agarda a vinda do Señor, e con respecto a un pobo que debe agardar a vinda do Señor? Iso está escrito nese lugar, e chegou ata nós, para amosar a todo o pobo do noso tempo que dificultades, penurias e perplexidades van chegar sobre toda a terra e sobre todas as nacións, que inundarán, pasarán por riba, chegarán ata o pescozo e encherán toda a terra, e que o pobo non saberá como escapar diso. Por iso esta pasaxe chegou ata nós, os que agardamos polo Señor. Continuemos lendo e veremos.

TAM1897 Q1 44.5Unídevos, pobos, e seredes feitos pedazos; e escoitade, todos vós das terras afastadas: ceñídevos, e seredes feitos pedazos; ceñídevos, e seredes feitos pedazos. Conselládevos xuntos, e será en balde; falade a palabra, e non se manterá: pois Deus está con nós. Porque o Señor me dixo así con man forte, e me instruíu que non andase polo camiño deste pobo, dicindo: non digades ‘alianza’ a todos aqueles aos que este pobo chame ‘alianza’; nin temades o seu temor, nin vos asustedes.

TAM1897 Q1 44.6¿Hai tempos así agora, xusto cando se agarda a vinda do Señor? ¿Están asociándose porque o medo e a perplexidade os invaden? ¿porque os problemas están a chegar á terra? ¿Vemos algo dese tipo en calquera lugar? ¿Algún de vós o viu?—Oh si, vistes! ¿Alguén ademais dos Adventistas do Sétimo Día o viu?—De feito, se puidese haber algunha diferenza, case todo o mundo o ve máis claramente que os Adventistas. Pero vese; iso está bastante claro. E se están asociando, atándose en grupos e feixes, e cinguíndose. Para que se están cinguindo? Que vai pasar?—Van ser feitos pedazos. Entón, para que se están preparando?—Para ser feitos pedazos. Con todo, non o pensan así; senón que cren que se están preparando contra os males que veñen. E os intentos que fan por librarse deses males só profundan a situación e os achegan aínda máis á destrución e a ser feitos pedazos.

TAM1897 Q1 44.7Santificade ao Señor dos Exércitos; e sexa el o voso temor, e sexa el o voso espanto. E el será por santuario; pero por pedra de tropezar e por rocha de escándalo para as dúas casas de Israel, por lazo e por rede para os habitantes de Xerusalén. E moitos entre eles tropezarán, caerán e serán quebrantados, e serán atrapados e capturados. Liga o testemuño, sella a lei entre os meus discípulos. E agardarei no Señor, que agocha a súa face da casa de Xacobe, e procurareino. Mirade, eu e os fillos que me deu o Señor somos por sinais e marabillas en Israel, do Señor dos Exércitos, que habita no monte Sión.

TAM1897 Q1 44.8Está claro que iso chega ata a vinda do Señor. É unha exortación para o pobo que ha de atopar ao Señor. Pero por que introduce as tribulacións no tempo en que Asiria oprimía a Xudá? Porque iso simplemente mostra de xeito máis claro que tipo de tribulacións haberá en toda a terra e afligirán a todo o pobo no tempo da vinda do Señor. E os intentos que Xudá fixo para escapar deses males e librarse deles son exactamente os mesmos intentos que farán aqueles que profesan ser o pobo de Deus para librarse dos males que están por vir.

TAM1897 Q1 44.9Deus está chamando continuamente: non poñades ningunha dependencia en Asiria; non poñades ningunha dependencia en Exipto; senón poñede a vosa dependencia só no Señor. Dádlle as costas a Asiria: iso está ben. Pero non vaiades a Exipto para escapar de Asiria. Buscade o Señor. Non vaiades a Exipto; ide ao Señor. E cando atopes ao Señor con todo o teu corazón, serás liberado de todo este problema e opresión de Asiria. Unhas poucas palabras sobre iso. O trixésimo capítulo de Isaías dinos o segredo diso.

TAM1897 Q1 45.1Ai dos fillos rebeldes, di o Señor, que toman consello, pero non de min; e que se cobren cunha cobertura, pero non do meu Espírito, para engadir pecado a pecado: que van a Exipto sen preguntarlle á miña boca; para fortalecerse coa forza de Faraón, e para confiar na sombra de Exipto. Por iso a forza de Faraón será a vosa vergoña, e a confianza na sombra de Exipto a vosa confusión. Versos 1-3.

TAM1897 Q1 45.2Os seus embaixadores baixaron alí para facer as súas propostas a Exipto. E cando Xudá enviou embaixadores a Exipto, Exipto avergoñouse dos embaixadores.

TAM1897 Q1 45.3Pois os seus príncipes estaban en Zoán, e os seus mensaxeiros chegaron a Hanes. Todos eles quedaron avergoñados dun pobo que non lles puido aproveitar, nin ser axuda nin proveito, senón unha vergonza e tamén un reproche. Carga das bestas do Sur: á terra de apuro e angustia, de onde veñen o león novo e o vello, a víbora e a serpe voadora ardente; levarán as súas riquezas sobre os ombreiros de xumentos novos e os seus tesouros sobre as xibas de camelos, cara a un pobo que non lles aproveitará. Pois os exipcios axudarán en balde e sen proveito; por iso clamei acerca disto: a súa forza é quedar quietos. Versos 4-7.

TAM1897 Q1 45.4Agora, para que vexades que isto non é alleo, vou ler aquí un testemuño, datado o 5 de xullo de 1896, que di así:—

TAM1897 Q1 45.5As advertencias dadas na palabra de Deus aos fillos de Israel estaban destinadas, non só para eles, senón para todos os que vivirían sobre a terra. Dílles: «Ai dos fillos rebeldes, ... que toman consello, pero non de min; e que se cobren cunha cobertura, pero non do meu Espírito, para engadir pecado a pecado; que camiñan para baixar a Exipto, e non consultaron a miña boca; para fortalecerse coa forza de Faraón, e para confiar na sombra de Exipto». Se o Señor reprendeu ao seu pobo antano porque descuidaron de buscar o seu consello cando estaban en apuros, ¿non se desagradará hoxe se o seu pobo, en vez de depender dos brillantes raios do Sol de Xustiza para iluminar o seu camiño, se afasta del nas súas probas e tentacións en busca de axuda, para acudir a seres humanos tan errantes e ineficaces coma eles mesmos? Onde está a nosa forza? Está nos homes que son tan indefensos e dependentes coma nós; que necesitan a guía de Deus do mesmo xeito que nós? Cristo di: «Sen min non podedes facer nada»; e proporcionou o Espírito Santo como axuda presente en todo tempo de necesidade.

TAM1897 Q1 45.6Pero vedes que, nas perplexidades do ano pasado, que se agardaba que se resolverían coa campaña política, mesmo os Adventistas do Sétimo Día se deixaron levar tan lonxe da súa lealdade a Deus que participaron na campaña intentando manipular os asuntos da política, controlar as eleccións e tratar de enderezar as cousas. Para que? —Oh, para axudar o país a saír das dificultades que estaban tan seguros de que ían chegar. Por suposto, as dificultades están a chegar sobre a terra. Pero, formaranse os Adventistas do Sétimo Día en compañías para un traballo así? Que sexan liberados de Asiria; que sexan liberados tanto de Asiria como de Exipto para Deus. Esta é a única salvación. Esta é a única liberación, entón, agora ou para sempre.