A Ciencia da Salvación. – nº 2
TAM1897 D 59.2Sermón predicado o domingo pola noite, 14 de febreiro de 1897 Impreso nos Boletíns Diarios da Conferencia Xeral do 17 de febreiro de 1897, Vol. 1, nº 4, pp. 59-64 e do 18 de febreiro de 1897, Vol. 1, nº 5, pp. 65-66.
TAM1897 D 59.3UNHA ou dúas palabras máis de explicación antes de comezar o estudo de hoxe pola noite: Sen dúbida, moitos se terán preguntado se todo o que se dixo o outro día resistirá a proba. Resistirá. Non estaba a falar ao chou. É certo que non o desenvolvín todo con detalle, pero se pensades no que dicía cando o vexades impreso, veredes que é certo. Cando dixen que a flor do neveiro estaba equilibrada coa terra, e a terra equilibrada coa flor do neveiro, entón, se un meteorito de varias toneladas de peso cae sobre a terra, non é maior a gravidade que antes? e iso non destruiría o equilibrio da flor coa terra? — Non; porque non é só a terra a que está equilibrada con esa flor, senón o universo. ¿Lembras que, ao estudar a lei da gravidade, a afirmación científica é que cada partícula de materia no universo é atraída por cada outra partícula, de xeito que non só a terra, senón o universo, está equilibrado coas necesidades das flores; polo tanto, a caída do meteorito non aumentaría a gravitación do universo.
TAM1897 D 59.4Só unhas poucas palabras de explicación para comezar: Se na lección anterior tivese falado sobre o tema “Ciencia na Biblia”, ou “Ciencia e a Biblia”, tería discutido máis plenamente o que é a gravidade e o que non é, segundo a idea científica da palabra. Pero eu non estaba a falar diso; todo o que pretendía facer a outra noite era expoñer o feito do descubrimento da lei da gravitación e a teoría da mesma como lei. Houbo cambios de perspectiva desde os tempos de Newton en canto á teoría desa lei; pero iso non afecta á lei.
TAM1897 D 60.1Na estrita verdade, a gravitación non é unha lei en absoluto, senón simplemente o poder de Deus. En realidade non hai “leis da natureza”. As leis da natureza non son máis que os hábitos de Deus. Todo o que é a lei da gravitación non é máis que un hábito de Deus; a manifestación do poder de Deus. Pero como non estaba a discutir o que realmente é, usei os termos no sentido comunmente aceptado, e só para dicir que é aquilo polo que se mantén o equilibrio do universo.
TAM1897 D 60.2Esta noite lerei outra definición de ciencia. Esta tamén está tomada dun dos científicos máis recoñecidos do mundo: «A ciencia é o coñecemento máis exacto que posuímos de calquera tema». A palabra «ciencia» significa literalmente coñecemento. A definición que tivemos a outra noite é correcta. É o produto do pensamento. Tamén está ben definila como o coñecemento máis exacto que temos sobre o tema.
TAM1897 D 60.3Agora, volvendo aos dous puntos que tivemos na lección anterior. Onde se atopaba o coñecemento máis exacto sobre a diferenza de luminosidade das estrelas, durante mil setecentos anos antes de que a ciencia o descubrise? — Na Biblia. Entón, onde se atopaba a verdadeira ciencia dese tema? — Na Biblia. — Onde se atopaba o coñecemento máis exacto do equilibrio do universo durante dous mil cincocentos anos antes de que fose descuberto? — Na Biblia. Entón, cal era o libro máis científico do mundo sobre o tema desa ciencia? — A Biblia. Tede en conta, aínda así, que non estou a falar de ciencia e da Biblia. Estou a falar da ciencia da salvación. E aínda que se fagan referencias a outras ciencias, é só en conexión inseparable con esta ciencia principal. É para que vostedes e eu saibamos, por todas as probas que poidamos reunir nestas dúas horas de estudo, que a salvación é ciencia, que é a ciencia máis alta do universo, que é a máis digna do noso estudo e que actuamos cientificamente cando lle adicamos o noso estudo principal e de todo o corazón.
TAM1897 D 60.4Agora, a Biblia non é un tratado sobre ningunha ciencia agás a ciencia da salvación. É un tratado completo sobre ese tema. A Biblia fai referencia a outras ciencias; pero non hai tratados na Biblia sobre ningunha outra ciencia. Fálase doutras ciencias, como as que observamos en 1 Corintios e en Isaías; por que se mencionan nestes lugares — para expoñer un punto científico? — Non; senón para ser empregada para ilustrar mellor ao noso entendemento a ciencia da salvación. Por que se introduce esa verdade astronómica en 1 Corintios 15:41? Cal é o propósito de dicir: «Unha estrela difire doutra estrela en gloria»? Inmediatamente engade: «Así tamén é a resurrección dos mortos. Sémase en deshonra, resúcitase en gloria. É sementada en fraqueza, é resucitada en poder.” Así como unha estrela difire doutra en gloria, así tamén é a resurrección. Así vedes que o propósito de traer ese punto científico é ilustrar un punto na ciencia da salvación, para axudarnos a ver mellor unha verdade na ciencia da salvación.
TAM1897 D 60.5Por que Isaías introduciu no seu discurso esa afirmación do feito da gravitación? Imos botar unha ollada máis adiante no capítulo e veremos. Vou ler ese versículo e despois outro ao final do pensamento que está a seguir. «¿Quen mediu as augas no oco da súa man?» “A quen, pois, me compararedes, ou a quen serei igual? di o Santo. Alzade os vosos ollos en alto e mirade quen creou estas cousas, que fai saír o seu exército por número: a todas chama polo nome pola grandeza do seu poder, porque é forte en poder; non falta nin unha.” Isaías 40:25, 26.
TAM1897 D 60.6Ningún escapa á súa atención, e todos están equilibrados segundo as necesidades de cada pequena flor que medra no campo. Pero por que chama a nosa atención neso, e o introduce no seu discurso neste lugar? — Non para expoñer un feito científico; senón para chamar a atención de todas as persoas á ciencia da salvación. Que conclúe disto? Debemos considerar todo isto, e considerar que é o que fixo todo isto? E entón leo máis adiante: «Por que dis ti, ó Jacob, e falas, ó Israel: O meu camiño está oculto do Señor, e o meu dereito é ignorado polo meu Deus?» Isaías 40:27.
TAM1897 D 60.7Se Deus ten tanto coidado coa flor que medra aos nosos pés, non está oculta nin esquecida; entón, como podes dicir que estás oculto ao Señor, que o teu xuízo foi pasado por alto, e que xa non se preocupa por ti? Así vedes que en cada caso, a verdade científica se introduce por completo para ilustrar a ti e a min a ciencia da salvación.
TAM1897 D 61.1Outro pensamento: Cando estes escritores captaron isto, foi por revelación. Por suposto, non obtiveron estas cousas de ningún estudo científico que tivese este mundo. O Señor estaba a revelar a súa principal ciencia, a ciencia da salvación; e empregou as outras ciencias para ilustralo. Entón, cal de todas as ciencias é a máis importante para o Señor? — A salvación, sen dúbida. Cando o Señor empregou as outras ciencias só para ilustrar esta, está perfectamente claro que considera esta ciencia máis importante que as demais.
TAM1897 D 61.2Con todo, isto non é todo. Un home mencionado na Biblia estaba plenamente versado na ciencia universal: todas as ciencias naturais deste mundo. Quero que vexades que houbo un home plenamente versado nas ciencias que agora se valoran tanto no mundo. E quero que vexades o que di á vista de todo isto. Aquí está a pasaxe bíblica:—
TAM1897 D 61.3E Deus lle deu a Salomón sabedoría e entendemento moi grandes, e un corazón tan amplo coma a area que está na beira do mar. E a sabedoría de Salomón superou á de todos os fillos do oriente e á de toda a sabedoría de Exipto. Porque era máis sabio que todos os homes; que Etán o Ezrahita, e Heman, e Calcol, e Darda, fillos de Mahol; e a súa fama estendíase por todas as nacións da redonda. Falou tres mil proverbios: e as súas cancións foron mil e cinco. Falou de árbores, desde o cedro que está no Líbano ata o hisopo que brota do muro; falou tamén de bestas, de aves, de réptiles e de peixes. 1 Reis 4:29-33.
TAM1897 D 61.4Falou de árbores desde o cedro do Líbano ata o hisopo que brota do muro. Como se chama iso na ciencia? — Botánica. Entendía a botánica mellor que ninguén no mundo.
TAM1897 D 61.5Falou tamén de bestas. Cal sería a palabra científica se hoxe se puxese alí? — Zooloxía. Salomón entendía a zooloxía mellor que calquera home que viva no mundo hoxe. Ensinouna; pois di que falou de todas estas cousas. Ensinou estas ciencias.
TAM1897 D 61.6“E de aves.” Cal é esa ciencia? — Ornitoloxía. Entón Salomón ensinou as ciencias da botánica, a zooloxía e a ornitoloxía.
TAM1897 D 61.7Que vén despois? — “E dos réptiles.” Que ciencia é esa? — Entomoloxía.
TAM1897 D 61.8“E de peixes.” Que ciencia é esa? — Ictioloxía.
TAM1897 D 61.9As persoas que len esta pasaxe das Escrituras non adoitan pensar en Salomón como un científico universal. Pero se se dixese que Salomón falaba de botánica, zooloxía, ornitoloxía, entomoloxía e ictioloxía, estarían dispostos a dicir: ¡Que home marabilloso era Salomón! Pero entón non sería nin un átomo máis marabilloso do que xa é; pois xa di todo iso.
TAM1897 D 61.10Leo isto para que vexades que Salomón sabía algo de ciencia, non só algo de ciencia, senón máis de todas estas ciencias do que ninguén soubo nunca de calquera delas.
TAM1897 D 61.11Con todo, aínda que comprendía tan profundamente todas estas ciencias e despois de ensinar en todas elas, di isto: «Oiamos a conclusión de todo o asunto»; o resumo de todo o que se dixo é: «Teme a Deus e observa os seus mandamentos, porque esta é toda a obriga do home: pois Deus traerá a xuízo toda obra, xunto con toda cousa oculta, xa sexa boa ou xa sexa mala».
TAM1897 D 61.12Na súa estimación, que tiña precedencia sobre todas as demais ciencias xuntas? — A salvación de Deus.
TAM1897 D 61.13Os anxos entenden todas as ciencias, con todo, consideran a salvación máis digna do seu estudo que todas as demais ciencias xuntas. Os profetas tamén a consideraron máis digna; e empregaron as demais como un medio para comprender mellor a salvación. E aquí hai un home que entendía as outras ciencias, e di que a ciencia da salvación as transcende a todas. Agora quero que vexades que Deus mesmo, por parte súa, separado de todas estas, considera que é así.
TAM1897 D 61.14Vede aquí: acabamos de ler que Salomón ensinou todas estas ciencias. Cantas desas ensinanzas temos por escrito para o noso estudo? — Nin unha soa. Deus non nos trouxo ningún rexistro nin informe do ensino de Salomón en botánica. Non nos trouxo, nin deixou constancia, dunha soa lección que Salomón impartise en zooloxía, nin en ningunha outra destas ciencias. Pero si que nos trouxo, unha e outra vez, leccións de Salomón, así como de todos os demais, sobre a ciencia da salvación. Entón, contando cos anxos como se deran só a opinión dun anxo; cos profetas como se deran só a opinión dun profeta, e con Salomón como se dera só a opinión dun científico universal; cal é a opinión de Deus? — É que a salvación vale máis para ti e para min, e é máis digna do noso estudo, que todas estas outras ciencias, do coñecemento das cales el mesmo nos deu.
TAM1897 D 61.15Esta ciencia que Salomón entendeu e ensinou non era unha ciencia coma a de Huxley, Darwin e os demais científicos desta época. Coa mente natural, o home pode afondar nas ciencias naturais e facer moitos descubrimentos. E aínda que non sempre sexan correctos, poden descubrir algúns puntos que son verdadeiros. Pero ese non era o xeito de Salomón. Deus deu a Salomón sabedoría, de xeito que el viu todo isto á luz de Deus. Falou de todo isto coa sabedoría de Deus. Así, a ciencia que Salomón ensinou era a ciencia de Deus. A botánica que el ensinou era unha botánica xenuína, divina. A zooloxía que el ensinou era unha zooloxía divina. Eran as opinións de Deus, a verdade de Deus, a ciencia de Deus en todas estas cousas. Non era ciencia falsamente chamada así.
TAM1897 D 62.1Ben, pois sendo iso a ciencia de Deus, e sendo divina en si mesma, por que non nos deu o Señor todo iso? Por que non lle deu ao mundo o tratado de Salomón sobre botánica e sobre todos estes outros temas? — Hai unha razón para iso; e é que iso non é o que necesita o mundo, ante todo.
TAM1897 D 62.2Un home podería ter todo iso, podería entender todo iso, como Salomón. Con todo, de que lle serviría, se non tivese primeiro que nada a ciencia da salvación? Salomón tiña todo; con todo, cando desviou o seu corazón de Deus, da ciencia da salvación, e do estudo desa con todo o seu corazón, de que lle serviu o seu coñecemento das outras ciencias? En canto puido detelo do pecado? Canto poder tiña para apartalo do seu eu natural e afastalo da maldade e corrupción que había nel?
TAM1897 D 62.3Sabedes que cando volveu o seu corazón da ciencia de Deus, da ciencia da salvación, aínda que tiña todas as demais, foi igual de malo, igual de malvado, devorado tan completamente pola idolatría e por toda cousa profana, coma se non soubese o abecedario de nada.
TAM1897 D 62.4Así vemos por que o Señor non lle preservou ao home todo canto hai de ciencia. Supoñamos que a tivesen toda, como a tivo Salomón, e puidesen ensinala como a ensinou Salomón. Co corazón non rendido a Deus, coa alma non salva, de que lles serviría a ciencia? Non podería detelos de ningún tipo de maldade e corrupción que hai no corazón humano.
TAM1897 D 62.5Estas ciencias non son o que o mundo necesita hoxe, en primeiro lugar. O corazón necesita ser purificado, a alma necesita ser salva, o carácter enteiro necesita ser reconstruído, a mente transformada á propia imaxe e gloria de Deus, para que a vida reflicta a súa xustiza, para facer manifesto o coñecemento de Deus só a todo o mundo. Aínda que teñamos todo canto as ciencias poden ofrecer, non nos servirá de nada sen salvación; pois non tardará en chegar o momento en que non quede nada diso. Isto merece ser reflexionado por nós hoxe, en todos os nosos estudos, lecturas e investigacións.
TAM1897 D 62.6Hai outra cousa: Deus quere que ti e eu, todos os homes, pensemos correctamente en todo asunto co que El teña algo que ver. Hai homes hoxe en día que pensan en todos estes temas científicos, pero non pensan correctamente. Avanzan tanto que non atopan ningún lugar para Deus. E o home sen Deus, sen a guía do pensamento, da mente de Deus, non é capaz de pensar correctamente nestes outros temas. Pero a mente non está recta ata que se renove á imaxe do que a creou. A mente debe ser transformada, renovada. Debemos ter unha mente completamente diferente. Todo pensamento debe ser levado á obediencia, á suxeición, a Cristo.
TAM1897 D 62.7Esa é a obra da salvación. É restaurar a imaxe de Deus na alma; levar a mente a onde será só o reflexo, o resplandor, da xustiza, do pensamento, do Deus vivo. Cando iso se faga, e a obra de Deus remate neste mundo, ao facer coñecido o coñecemento de Deus a todas as demais persoas, entón o Señor nos abrirá o universo e a eternidade. Entón todos estes outros temas estarán abertos ao noso estudo, e o Señor poderá dicirnos: Ide onde queirades, podo confiar en vós. O amplo universo está aberto para vós. Non hai nada que vos estea vedado. Todo é voso. Pertence a vós. Ide onde vos pete, quedade onde vos pete, facede o que vos pete; podo confiar en vós. Pensade en calquera tema que vos pete, afondade nel todo o que queirades, farédeo ben.
TAM1897 D 62.8Agora, non estou dicindo que os homes deban ignorar por completo todas as outras ciencias ata que cheguemos ao outro mundo. Sinxelamente digo que a ciencia da salvación debe liderar o estudo de todas elas. ¿Non nos deu o Señor un exemplo de que atención debemos prestar a estas cousas e de que uso debemos facer delas? Cal é o propósito de ler e estudar estes outros libros de texto? — Para que estas nos axuden a comprender e a ensinar mellor as cousas da ciencia da salvación, que se non temos ese coñecemento. Ese é o uso que se lles dá na Biblia. El envíanos a predicar ese evanxeo co que estas outras tiñan que ver, e co seu exemplo mostrounos como empregalo. Con isto o Señor amósanos que a ciencia da salvación debe ir á fronte de todas as outras ciencias coñecidas no universo.
TAM1897 D 62.9Debe estar por riba de todas as demais neste mundo, e cando cheguemos a aquel outro mundo seguirá por riba. Cando a eternidade estea aberta diante de nós, e poidamos ir a calquera parte que queiramos, e pensar en calquera tema que queiramos, ¿darémoslle as costas á salvación entón, e diremos: “Xa me graduei nesa materia”? — Non. Sabemos que está escrito que «a cruz de Cristo será a ciencia e o cántico dos redimidos ao longo das idades sen fin da eternidade». Entón, cando rematemos o noso percorrido aquí, cando nos graduemos, e chegue o tempo para unha gran investidura, e entremos nunha eternidade de estudo, entón poderemos comprender mellor esta maior de todas as ciencias que cando estabamos neste mundo.
TAM1897 D 63.1Na outra lección afirmamos que non é un mal uso das palabras «ciencia» e «científico» aplicalas á salvación. A salvación é ciencia, é científica. A obra do Espírito de Deus sobre a mente, transformando a mente e toda a vida á imaxe de Xesús Cristo, do pecado á xustiza — iso é algo científico. Por iso, cando o estudedes, tede en conta que non somos en absoluto anticientíficos cando facemos disto o principal e o todo en todo de cada tema, en todo momento. Estes que queren ser científicos son anticientíficos ao ignorar isto, o principal de todas as ciencias.
TAM1897 D 63.2Hai outra cousa que se demostrou; e demostrouse nas tres nacións que son os exemplos na aprendizaxe do mundo. O rexistro do pobo da Biblia, o pobo xudeu, o pobo de Deus como na Biblia, é profesamente o exemplo e a fonte de estudo para todos os que propoñen servir a Deus. Grecia e Roma, coa súa filosofía, a súa literatura e as súas leis, son os exemplos de moitos daqueles que profesan seguir a Biblia, e de todos os demais.
TAM1897 D 63.3Agora vimos que entre o pobo de Deus había un home que era un proverbista universal, así como un poeta universal e un científico universal. As súas cancións eran mil e cinco, e os seus proverbios tres mil. Alí vedes unha mente mestra; e con todo, aquel que tiña tal comprensión, tal sabedoría, en todas estas cousas, demostrou na súa vida que todo ese coñecemento é absolutamente impotente para calquera ben nun home ou a un home, sen que a ciencia da salvación estea alí para controlar e manter na xustiza o equilibrio sobre todo.
TAM1897 D 63.4Chameille a atención hai un intre ao feito de que Deus non nos trouxo ningunha desas ensinanzas científicas. Agora chamo a súa atención ao feito de que si nos trouxo un rexistro da vida dese home cando se afastou de Deus. Si nos trouxo un rexistro do enorme fracaso que ese home cometeu a pesar de todo ese coñecemento, cando esqueceu a ciencia da salvación. Por que, entón, considerou Deus máis importante para nós rexistrar toda a vida dese home despois de que se afastase de Deus, que traernos un rexistro de toda a instrución científica que impartiu? Na mente dos homes, cal é máis valioso para a humanidade? O relato do fracaso, do enorme fracaso, cometido por Salomón, ten máis valor para a humanidade do que tería tido toda a ensinanza científica que Salomón pronunciou xamais, recollida nun libro para a humanidade de hoxe; porque nese fracaso demostrouse a todo o mundo canto é completamente van e menos que nada todo o coñecemento de todas as cousas sen o coñecemento da salvación de Deus.
TAM1897 D 63.5Outro gran exemplo vese nos gregos. A mente natural nunca poderá acadar un pensamento máis elevado, máis minucioso e máis perfecto que o que acadou a mente grega. Nisto retrátase a perfección do pensamento humano sen Deus.
TAM1897 D 63.6Pero que lles serviu iso? Esa é a cuestión. Que lles serviu a súa literatura? Que lles serviu a súa filosofía? Que lles serviu a súa arte? Que lles serviu a súa relixión? Filosofía, philo sophia — o amor á sabedoría. Que era esa sabedoría? — Era unha tolemia absoluta. Deus di iso. Cal era a súa relixión? — Era só mitoloxía. Cal era a súa arte? — Deus di que era idolatría. Lembrades o relato?
TAM1897 D 63.7A Palabra de Deus non di que, cando Paulo camiñaba entre esas estatuas e vía a súa arte, admirase dela. Non, di: “O seu espírito conmoveuse nel cando viu a cidade completamente entregada á idolatría.” Entón, que era aquilo? — Idolatría.
TAM1897 D 63.8Con todo, aínda hoxe homes, mulleres e nenos toman os restos daquilo que non era máis que idolatría, e adórano, e chámanllo arte, e cópiano. As súas mentes están obsesionadas con iso, preparan libros sobre iso, e ensínano e estúdano nas escolas do país. Pero que pode saír de todo isto? Que resultou diso entre os propios gregos? Xa sabes o que lles fixo. Non é necesario que o repita: literatura, arte, dereito, filosofía, todas esas cousas. Roma copiou a súa filosofía de Grecia máis do que a orixinou por si mesma, pero a literatura está aí. E que fixo polos romanos? — Algunhas cousas fixo polos demais, só que, se cabe, fíxoos peores do que eran os demais. En toda Grecia, ata onde cheguei a observar, vin en todas partes que os gregos tiñan o suficiente respecto polas mulleres para vestilas axeitadamente en cada figura que esculpían. Un home, por suposto, sempre está nu; pero cando chegamos a Italia ese respecto desaparece, e todos están sen ningunha vestimenta. Na maioría dos casos, a vestimenta desapareceu por completo; e, por certo, a perfección da arte hoxe en día, á que adoran os que van a Roma e estudan alí arte, son só as figuras femininas sen vestimenta, e iso non é arte de ningún xeito cando se fai; e con todo, chegou á perfección da arte, e cópiase en todas partes, e as súas imperfeccións cópianse cada vez.
TAM1897 D 64.1Quero facer unha pregunta. Quen de vós viu algunha vez un par de pernas humanas dende os xeonllos cara abaixo? Mentres estou de pé aquí, o peso do meu corpo recae no meu pé esquerdo. Iso equilibra por completo o peso do meu corpo. O pé dereito repousa coas puntas no chan. ¿Serán os músculos da miña perna dereita exactamente iguais aos da esquerda? — Non. Pero iso é a marabillosa peza de arte. Está xusto esa diferenza. As dúas pernas son exactamente iguais, e non podemos descubrir nin o grosor dun fío de cabelo de diferenza. E así vemos que non é arte de ningún xeito. Hai moito que dicir sobre iso, pero esta noite non vou dar unha conferencia sobre arte. Estou a falar do valor da salvación e do ben de todas as cousas sen ela. Que ben tiña Roma sen ela? — As súas iniquidades afundírona. Que ben tiña Grecia sen ela? — As súas iniquidades afundírona.
TAM1897 D 65.1Entón, cando o feito está así demostrado ante o mundo en tripla medida, da impotencia absoluta de calquera esforzo da mente humana na súa perfección para acadar calquera ben cando o corazón se afasta de Deus, que pode facer o Señor polo mundo se estas tres leccións mundiais non ensinan á xente? Que pode facer polos homes se estes seguen por ese camiño, a pesar destes tres exemplos de solemne advertencia? Deus rexistrou estes tres exemplos para ensinarnos a impotencia do máis alto esforzo da mente en todas as ramas da ciencia, a arte e a literatura, para facerlles calquera ben aos homes, para apartalos do pecado, para levalos cara a calquera ben de calquera tipo, cando esquecen a salvación de Deus e a ciencia da salvación, que el deu aos corazóns dos homes.
TAM1897 D 65.2Pregúntoo, pois: ¿Imos imitar a tolemia dos gregos e romanos? ¿Imos deixarnos cegar pola súa idolatría e pensar que é arte? ¿Imos interesarnos pola súa relixión, cando é pura enormidade? Non basta con dicir que é mitoloxía; é enormidade.
TAM1897 D 65.3Pero alguén dirá: ¿Non é inestimable a súa literatura? Vexamos canto lle deu de valor Deus. No tempo en que, a través da lingua grega, estaba a introducir a ciencia da salvación por todo o mundo, o Señor tiña diante de si todo o mundo da literatura grega e, de paso, a romana. Con todo, só atopou tres curtas frases en todo ese ámbito que valesen a pena recoller e incluír neste tratado sobre a ciencia da salvación. Vou dárvolo. Un deles atópase no capítulo décimo sétimo dos Actos. Cítase dun escritor grego chamado Arato, e é este. Leo desde o versículo vixésimo oitavo. Paulo está a falar e di:—
TAM1897 D 65.4“Algúns tamén dos vosos propios poetas dixeron: Pois nós tamén somos da súa estirpe.” Un escritor grego dixo que o home é da estirpe de Deus. O Señor recolleu iso e dixo: Iso é verdade.
TAM1897 D 65.5Outro está no décimo quinto capítulo da primeira epístola aos Corintios, no versículo trinta e tres. A primeira parte do versículo di: “Non vos enganedes”. Estas son as palabras do Señor. O resto do versículo está citado dun escritor grego chamado Menandro: “As malas compañías corrompen os bos costumes”.
TAM1897 D 65.6O outro está en Tito, capítulo primeiro, versículo doce, e é de Epiménides, así: “Os cretenses son sempre mentireiros, bestas nocivas, barrigas lentas.”
TAM1897 D 65.7Esas tres pasaxes foron todo o que o Señor foi capaz de atopar en todo o ámbito da literatura grega que valese a pena recoller e avalalas.
TAM1897 D 65.8Ben, pois, non digo que isto sexa todo o que alguén poida usar para o seu proveito. Hai feitos históricos na lingua grega que teñen valor. Pero Deus está a ensinar as cousas que son máis valiosas para toda a humanidade; está a ensinar os principios do ben e da verdade, non simplemente a presentar ao mundo unha serie de feitos. E todo canto puido atopar en todo o eido da literatura grega que puidese servir aos intereses da verdade ou da xustiza como principios para guiar ao home, foron só estas tres afirmacións: «Nós tamén somos da súa estirpe»; «As malas compañías corrompen os bos costumes»; e «os cretenses son sempre mentireiros». Quen máis pode atopar algo máis que iso que lle valga de algo no camiño da xustiza, a verdade, a pureza e a integridade?
TAM1897 D 66.1Agora non o esquezades. Os gregos e romanos non eran pagáns baixos, degradados, andraxosos e ignorantes; eran aristocráticos, cultos e moi ben educados. Como podería ser doutra maneira cando as cousas que eles coñecían e ensinaban son o cume ao que aspiran os mestres de hoxe? Xulio César foi un dos homes máis completos que xamais viviron — en cortesía, etiqueta, estética e modais en xeral. Pero cal era o seu carácter? A descrición máis cauta del, para ser de algún xeito completa ou xusta, non sería apta para imprimir.
TAM1897 D 66.2Cando o Señor amosou ata que punto é absolutamente van toda ciencia, todo saber de calquera clase fóra da súa salvación, entón digo de novo: que pode facer el polos homes se estas cousas que presentou ao mundo non os instrúen de que ese non é o camiño a seguir? Se os homes non se deixan instruír por estas cousas para tomar o camiño correcto, para admitir que a ciencia de Deus é a principal e que o que el sabe é o mellor, entón como pode a humanidade esperar escapar do mal que veu sobre todos os que foron antes?
TAM1897 D 66.3A ciencia da salvación de Deus é a única cousa que os homes deben saber, en primeiro lugar; e que isto nos conduza, guíe, equilibre e manteña en todo, en todas as cousas e contra todo mal. E fará todo isto. Esa é a verdade bendita. Lin onte pola noite, e leo de novo:—
TAM1897 D 66.4A min, que son menos que o máis pequeno de todos os santos, concedéuseme esta graza: predicar entre os pagáns as inescrutables riquezas de Cristo e facer ver a todos cal é a comunión do misterio, que dende o principio do mundo estivo agochado en Deus, quen creou todas as cousas por medio de Xesús Cristo. Efesios 3:8, 9.
TAM1897 D 66.5Que é ese misterio de Deus? — «Cristo en vós, a esperanza da gloria». Cristo, o poder de Deus e a sabedoría de Deus, o evanxeo, o poder de Deus para a salvación: iso é o misterio de Deus; iso é a ciencia da salvación. Esa é a verdade científica arredor da cal se centran todas as demais ciencias. Ese poder de Deus para a salvación é o que todo home debe ter para detelo do mal que hai nel. O mal que nace en cada home levarao á perdición, a pesar de toda ciencia, toda literatura, toda arte, toda relixión, todo canto o mundo pode ofrecer, ou puidese ofrecer, a non ser que se agarre ao poder de Deus para a salvación, que chega a un home mediante a fe en Xesús Cristo.
TAM1897 D 66.6Sen ese poder no corazón, mesmo a ciencia que Deus ensinou — por non falar da literatura, a arte, a relixión e todo o que ensinaron os pagáns — é impotente para deter o home do pecado. Sen iso, mostrarase todo vestixio de mal que hai no home, a pesar de todas estas outras cousas. Por iso é o poder de Deus para a salvación: salva o home de todo mal.
TAM1897 D 66.7O misterio de Deus, que é Cristo en vós, a esperanza da gloria; Cristo, o poder de Deus e a sabedoría de Deus; Cristo, e este crucificado; iso só, iso en todo e por todo, sobre todo, en todo, a través de todo, agora e pola eternidade, — iso é a ciencia da salvación, a principal de todas as ciencias; aquela que guía todas as ciencias, ten precedencia sobre todas e guía no estudo de todas. Que así sexa con todos para sempre.
TAM1897 D 66.8Entón, que o Señor, polo seu Espírito, nos atraia así cara a si; que o corazón se abra así a ese poder, á comunión dese misterio, ao Espírito de Deus, para que alí poida implantar a Xesús Cristo, a súa graza e a súa virtude. E mentres mantemos os nosos corazóns abertos para el sempre, e para ninguén máis que para el, coma unha flor ao sol, obtemos na súa plenitude a súa xustiza, o seu poder, a súa salvación, a súa misericordia, a súa verdade, a súa ledicia, o seu gozo, a súa paz — ¡Oh, e a súa vida eterna!