Fóra de Babilonia e Exipto · A Mensaxe do Terceiro Anxo

TAM1897 Q1 45.8Sermón predicado o luns pola noite, 15 de marzo de 1897 Impreso no Boletín da Conferencia Xeral, Primeiro Trimestre de 1897, Vol. 2, nº 1, pp. 45-54.

TAM1897 Q1 45.9Na nosa lección de onte pola noite chegamos a un punto da historia de Xudá no que os problemas de Asiria enchían a terra coma un diluvio. Eles desexaban escapar diso, e o Señor os chamaba a buscalo con todo o seu corazón, para que el os puidese librar. Estaban intentando, mediante combinación, confederación e alianza con Exipto, librarse a si mesmos.

TAM1897 Q1 45.10Así continuou ata que chegaron a un punto na vida de Ezequías no que toda axuda de Exipto quedara completamente cortada, non porque el o quixese, senón porque era así. O rei de Asiria pasara entre Xerusalén e o mar Mediterráneo e colocárase entre os exércitos de Exipto e Xerusalén, para impedir que as forzas de Xudá e as forzas de Exipto se uniran. Entón podería derrotar a calquera deles por separado.

TAM1897 Q1 45.11A primeira vez que Senaquerib se achegou a Xerusalén, fixo o mesmo, e Ezequías estivo tan en falta que nas Escrituras está escrito que saíu ao rei de Asiria e dixo: «Ofendín; volve de min: o que me impoñas soportarei.» E o rei de Asiria impúxolle trinta talentos de ouro e trescentos talentos de prata, e Ezequías tivo que saquear a casa de Deus para pagar o tributo.

TAM1897 Q1 45.12A causa deste problema foi que o pobo de Ecrón se rebelara contra os asirios; pero o rei de Ecrón foi fiel ao rei de Asiria e non se uniu ao pobo na súa rebelión. Entón o pobo capturouno por forza e levouno a Xerusalén, e entregouno a Ezequías para que o gardase. E Ezequías aceptouno. Ezequías simpatizaba tanto coa súa rebelión contra o rei de Asiria que estivo disposto a participar nela ata ese punto.

TAM1897 Q1 45.13O rei de Asiria subiu e apoderouse de Ecrón. Logo partiu cara a Xerusalén para levar o rei de Ecrón e volvelo a sentar no seu trono en Ecrón. Ezequías fortificou a cidade, construíu murallas e todas as defensas que era necesario facer; pero iso non serviu de nada, non os ía salvar, porque Deus non podía libralos dese xeito. Lerei o relato de Senaquerib desa campaña, e tamén o relato da Biblia. Estes dous relatos están entrelazados en “Empires of the Bible”, na páxina 322 e nas tres páxinas seguintes. Comezo a ler co parágrafo 15. Senaquerib conta como o pobo de Ecrón se rebelara e como ao seu rei o capturaran e o fixeran prisioneiro. Di:—

TAM1897 Q1 46.1Os principais sacerdotes, nobres e pobo de Ecrón, que a Padiah, o seu rei (que profesaba a fe e o culto de Asiria), puxeran en cadeas de ferro; e que o entregaran a Ezequías, rei de Xudá; e que se comportaran con hostilidade cara á deidade; estes homes agora estaban aterrorizados no seu corazón.

TAM1897 Q1 46.2E apoderouse da cidade, e engade: “Ezequías, rei de Xudá, non se someteu ao meu xugo.” Entón a Biblia di: Por iso “Senaquerib, rei de Asiria, subiu contra todas as cidades fortificadas de Xudá e apoderouse delas.” Logo Senaquerib di:—

TAM1897 Q1 46.3Cuarenta e seis desas cidades, fortes fortalezas, e as cidades do seu territorio que eran sen número, con máquinas de guerra, cerqueinas, captureinas, saqueeinas e conteinas como botín.... Duascentas mil cento cincuenta persoas, pequenos e grandes, homes e mulleres, cabalos, eguas, asnos, camelos, bois e ovellas sen número, do medio deles leveinos e repartinos como botín.

TAM1897 Q1 46.4Entón a Biblia di:—

TAM1897 Q1 46.5E cando Ezequías viu que Senaquerib chegara e que tiña a intención de loitar contra Xerusalén, consultou cos seus príncipes e cos seus homes valentes para tapar as augas das fontes que estaban fóra da cidade; e eles axudárono. Así que se xuntou moita xente, e taparon todas as fontes e o regato que corría polo medio da terra, dicindo: Por que virán os reis de Asiria e atoparán moita auga? Tamén se fortificou, reparou todo o muro que estaba roto, ergueuno ata as torres, e construíu outro muro exterior, e reparou Millo na cidade de David, e fixo dardos e escudos en abundancia.

TAM1897 Q1 46.6Agora Senaquerib di:—

TAM1897 Q1 46.7El [Ezequías] mesmo, coma un paxaro nunha gaiola, dentro de Xerusalén, a súa cidade real, o cerrei: contra el construín torres de cerco (pois mandara renovar as fortificacións da gran porta da súa cidade).

TAM1897 Q1 46.8E agora a Biblia di:—

TAM1897 Q1 46.9E estableceu capitáns de guerra sobre o pobo, e reuniunos xunto a si na praza da porta da cidade, e animounos, dicindo: «Esforzádevos e sede valentes, non temades nin vos acovardedes polo rei de Asiria nin por toda a multitude que vai con el; porque hai máis con nós que con el: con el está un brazo de carne; pero con nós está o Señor, o noso Deus, para axudarnos e para loitar as nosas batallas». E o pobo confiou nas palabras de Ezequías, rei de Xudá.

TAM1897 Q1 46.10Todo isto era bastante certo, se só fose inocente neste asunto; pero con Padiah, rei de Ecrón, preso nese momento en Xerusalén, o Señor non puido dar o seu respaldo a Ezequías no camiño que tomara ao defender a cidade. En consecuencia, di Senaquerib:—

TAM1897 Q1 46.11O propio Ezequías, atordoado polo temor do reproche da miña maxestade; e a Urbi, e os seus propios soldados, e os outros soldados que fixera entrar en Xerusalén, a súa cidade real.

TAM1897 Q1 46.12Entón a Biblia di:—

TAM1897 Q1 46.13E o rei de Asiria esixiu a Ezequías, rei de Xudá, trescentos talentos de prata e trinta talentos de ouro. E Ezequías entregoulle toda a prata que había na casa do Señor e nos tesouros do palacio do rei. Naquel tempo Ezequías cortou o ouro das portas do templo do Señor e dos pilares que o rei Ezequías de Xudá cubrira de ouro, e déuselle ao rei de Asiria.

TAM1897 Q1 46.14E disto di Senaquerib:—

TAM1897 Q1 46.15Ao tributo anterior, pagado anualmente, engadín o tributo de alianza da miña señorío e impoñino sobre el.... Os obreiros, soldados e construtores que el reunira dentro dela para a fortificación de Xerusalén, a súa cidade real, agora pagaban tributo. Con trinta talentos de ouro, oitocentos talentos de prata; tea tecida, escarlata, bordada; pedras preciosas de gran tamaño; leitos de marfil, tronos móbiles de marfil, peles de búfalos, madeira de dan, madeira de ku, un gran tesouro de todo tipo; e as súas fillas, os eunucos do seu palacio, músicos masculinos e músicas femininas; enviounos tras de min a Nínive, a miña cidade real. E para pagar tributo e facer homenaxe enviou o seu mensaxeiro. As súas cidades que saqueei, cortei do seu reino e déinllas a Mitinti, rei de Asdod, a Padiah, rei de Ecrón, e a Zilli-Bel, rei de Gaza. Diminuín o seu reino.

TAM1897 Q1 46.16Esta é a historia completa dese versículo das Escrituras onde se di que Ezequías enviou mensaxeiros ao rei de Asiria e dixo: «Ofendín; volve de min; o que me impoñas, eu soportareino.»

TAM1897 Q1 46.17Un tempo despois diso, Ezequías enviou embaixadores a Exipto, e Exipto formou unha alianza con Ezequías e enviou un exército. Senaquerib soubo disto a tempo para acampar o seu exército entre Exipto e Xerusalén. Entón enviou primeiro un chamamento a Xerusalén para que Ezequías se rendese e agardase ata que el volvese de Exipto, e que viría e os levaría a todos cativos a unha terra coma a súa, que sería tan boa coma a deles. Pero Ezequías díxolles que non respondesen en absoluto, e o home volveu a Laquis, e atopou que o rei fora a Libna, e alí informáronlle.

TAM1897 Q1 46.18Entón Senaquerib soubo que os exércitos de Exipto se achegaban, e enviou outra carta a Xerusalén, dicindo o que el podía facer e o que o Señor non podía facer; e que Ezequías non debía confiar no Señor, porque o Señor non podería libralos das súas mans; e como, cando rematase co rei de Exipto, volvería, e Xerusalén tería que afrontar as consecuencias.

TAM1897 Q1 46.19Para entón, Ezequías aprendera a confiar no Señor; pois non tiña a ninguén máis en quen confiar. Finalmente, se viu obrigado a confiar no Señor. Por iso subiu ao templo, presentou esa carta de Senaquerib diante do Señor e díxolle: «Mira, Señor, aquí a temos; non podemos facer nada». Señor, defende ti por nós. E o Señor fíxoo así. Aquela noite o exército de Senaquerib foi morto e el regresou a Nínive. Así que, ao fin, a través de todos estes tempos difíciles, estes males que os afligían e que os deixaran completamente sen axuda, nin de Exipto nin de ningures, foron levados ata o lugar onde o Señor os quería dende o principio: ao lugar onde el podería liberalos.

TAM1897 Q1 47.1Se eles se tivesen dependido do Señor todo o tempo como o fixeron entón, o Señor tería feito todo o tempo o que fixo por eles entón. Nunca terían sido sometidos a Asiria, nin terían nada que ver con Exipto. Nunca terían sido saqueados nin levados cativos. Terían permanecido como o pobo do Señor e o seu reino sempre, habitando sós, sen ser contados entre as nacións.

TAM1897 Q1 47.2Non é necesario que siga a historia de Xudá en detalle. É a historia das dez tribos unha vez máis. Sería simplemente repetir a historia que observamos onte pola noite, ata chegar ao punto no que o Señor enviou o seu profeta a Sedecías, o último rei, e dixo: «Quita a diadema e tira a coroa: isto non será igual: exalta ao humilde e abate ao altivo. Derrubarei, derrubarei, derrubarei: e non volverá a ser máis, ata que veña aquel a quen lle corresponde; e eu llo darei a el.”

TAM1897 Q1 47.3Pouco despois diso, todo o pobo foi levado cativo a Babilonia, agás os máis pobres da terra que non tiñan nada. Estes quedaron na terra para posuíla segundo lles apetecese. Así, naquela época, ser pobre e non ter nada era unha vantaxe; e iso escribiuse para a comprensión de todos os que viven agora na terra. Agora non é unha bendición ser rico e posuír grandes propiedades. E pronto virán os días en que os pobres e os que non teñen nada estarán mellor neste mundo. Así foi cando Xerusalén foi destruída naquela época, e foron levados cativos a Babilonia ou asasinados.

TAM1897 Q1 47.4Naquel tempo, os que non tiñan nada podían ter fogares en calquera parte da terra; pois tiñan toda a terra para eles mesmos. Todos os demais foron levados cativos. E así será de novo. Os que se aferran ás posesións deste mundo, os que queren ser ricos, serán levados cativos polas súas riquezas e perecerán xunto con todo o mundo. Entón os que son pobres nos bens deste mundo, e non teñen nada, porque puxeron todo na causa de Deus, habitarán na terra do Señor, cando todos os que habitan nas terras da terra sexan levados cativos e a terra enteira sexa destruída.

TAM1897 Q1 47.5Este relato da apostasía de Israel e da súa destrución non foi escrito en balde. O libro de Oseas e as profecías ás que se fixo referencia onte pola noite non foron escritas en balde. O oitavo capítulo de Isaías non foi escrito en balde. Estas palabras foron escritas para nós, e debemos facerlles caso no noso tempo.

TAM1897 Q1 47.6Agora chegamos aos últimos días de Xudá. Lede os libros de Xeremías e Ezequiel. Son verdade presente hoxe para os Adventistas do Sétimo Día, tanto coma o libro do Apocalipse. Xeremías e Ezequiel están escritos para nós, sobre quen xa chegou o fin do mundo, porque estes libros foron escritos nos días en que chegou o fin de Xudá; e a destrución de Xerusalén, e os tempos que a rodearon, están simplemente rexistrados para sinalar a todo o pobo do mundo os tempos en que o fin do mundo e a súa destrución están próximos, e para advertilos acerca dos acontecementos que o acompañarán, e das tribulacións que o seguirán.

TAM1897 Q1 47.7Israel escolleu un rei contra a protesta do Señor. Cando se separaron, as dez tribos chegaron ao punto en que se viron obrigadas a dicir: Non temos rei; e o Señor dixo: Eu serei o voso rei. De novo dixeron: Non; temos que ter un rei. E tiveron outro, e ese foi o último. Entón xa non tiveron nin rei nin reino; senón que foron levados cativos e perdidos para sempre, porque non quixeron ter ao Señor por rei.

TAM1897 Q1 47.8Xudá demorou aínda un tempo, e despois chegou o que lemos hai un intre: «Quítalle a diadema e tira a coroa». Xudá xa non pode ter rei. Está obrigada a dicir: «Non temos rei». Ten que ir á catividade de Babilonia. O pobo e as tribos como tales non tiveron máis reis ata que veu o seu verdadeiro Rei, ao que lle corresponde reinar e gobernar; e mesmo entón estaban tan decididos, tan cheos do mesmo espírito co que rexeitara a Deus nos días de Saúl, que non quixeron que o Señor reinase sobre eles; rexeitárono e escolleron un rei deste mundo: «Non temos rei senón César».

TAM1897 Q1 47.9É todo unha soa historia. Cando rexeitaron a Deus, fixérono contra a súa protesta, e escolleron un rei chamado Saúl. O Señor viu nisto o seu rexeitamento de Xesús, o seu rei, e a elección de César e Barrabás. O seu rexeitamento de Cristo e elección de César foi só a lóxica consecuencia do seu rexeitamento de Deus e elección de Saúl. Cando o rexeitaron e escolleron a Saúl, o Señor sabía que o rexeitarían e escollerían a César. E o último paso estaba no primeiro.

TAM1897 Q1 47.10Por iso dixo o Señor: Samuel, non che rexeitan a ti, senón que me rexeitan a min para que non reine sobre eles; e iso significa o mesmo para os Adventistas do Sétimo Día. Deus quere ser o Gobernante do seu pobo, quere ser o Rei do seu pobo. ¿O será? ¿Será abondo o seu reinado? ¿Será suficiente o seu goberno para o seu pobo? Esa é a pregunta agora, como o era entón. Non lles foi abondo entón; porque non se someteron a el de todo corazón. Caeron no formalismo e fixéronse tan semellantes ao mundo que practicaron a idolatría do mundo. Tiñan que ter un rei, coma os demais pagáns. E hoxe é a mesma historia. Se Deus non é un gobernante suficiente para os Adventistas do Sétimo Día, é porque non cren nel con todo o corazón. É porque son tan semellantes aos pagáns, que deben ter un goberno pagán e poder pagán para protexerse a si mesmos de si mesmos e gobernarse a si mesmos. ¡Oh, que os Adventistas do Sétimo Día de hoxe escoiten a palabra do Señor!: Eu serei o teu Rei.

TAM1897 Q1 48.1Xudá, como dixen un intre antes, foi levado cativo a Babilonia, e uns poucos dos máis pobres quedaron na terra. Alí deberían terse quedado. Pero foron voluntariamente a Exipto. De novo, contra a protesta do Señor, foron a Exipto. Así, todo o pobo do Señor foi esparexido entre os pagáns, en Babilonia e en Exipto. E así, desde aquel tempo en diante, as Escrituras falan continuamente de que o seu pobo sería traído de Babilonia e de Exipto; e así segue sendo.

TAM1897 Q1 48.2Hoxe, a palabra é: “Saíde dela, pobo meu, para que non participedes nos seus pecados nin recibades das súas pragas.” Iso é Babilonia. E no undécimo capítulo do libro do Apocalipse, fálase dese que é “chamado espiritualmente Exipto”; e os que obteñen a vitoria sobre a besta, e sobre a súa imaxe, e sobre a marca, e o número do seu nome “cantan o cántico de Moisés” —non algo semellante— senón “o cántico de Moisés, servo de Deus”. Cal era o cántico de Moisés?—O cántico da liberación de Exipto. Entón, cando aqueles que vencen á besta, á súa imaxe, á súa marca e ao número do seu nome cantan o cántico de Moisés, é porque foron liberados de Exipto. Porque, hoxe e ata o fin do mundo, «De Exipto chamei ao meu fillo». Hoxe hai unha Babilonia e un Exipto. Hoxe hai xente de Deus en Babilonia e en Exipto. E hoxe o Señor chama: “Saíde dela, meu pobo”; e: “Do Exipto chamei ao meu fillo.”

TAM1897 Q1 48.3Miremos de novo: Onde estaba Nimrod?—Estaba en Babilonia e gobernaba o reino de Babilonia. Onde estaba Abrahán?—Estaba no país gobernado polo reino establecido por Nimrod. Pero Deus chamouno dese país. Ese país era Babilonia, tanto espiritual como fisicamente. E máis que isto: Nimrod era fillo de Cuxe, e Cuxe era fillo de Cam, e Exipto é a terra de Cam. De xeito que en Nimrod había tanto Exipto como Babilonia. E cando Deus chamou a Abrahán, chamouno tanto de Exipto como de Babilonia. E “se sodes de Cristo, entón sodes semente de Abrahán, e herdeiros segundo a promesa.” E vós sodes chamados tanto de Exipto como de Babilonia.

TAM1897 Q1 48.4Oh, poñámonos todos a estudar a Biblia, e a lela polo que di, polos significados espirituais que nel hai. Entón toda a Biblia, desde o primeiro versículo ata o último, será algo vivo e resplandecente para cada un de nós.

TAM1897 Q1 48.5Despois atopamos a Israel en Exipto, e o Señor chamounos de novo de Exipto. Entón rexeitaron ao Señor, e o resultado foi que foron ao cativerio de Babilonia, e de novo foron a Exipto. E cando veu Xesús, rexeitárono e escolleron a César. Entón xurdiu a igrexa cristiá, e houbo a apostasía da igrexa que creou outra Babilonia, e Deus chamou á xente a saír desa Babilonia. No tempo da Reforma, chamounos a saír desa Babilonia. Logo veu o protestantismo, o cristianismo reformado, que apostata, e agora fai unha imaxe á besta, o que trae de novo Babilonia, nai e fillas, unidas cos gobernos do mundo. E aínda Deus chama: Saíde de Babilonia, “Saíde dela, pobo meu.”

TAM1897 Q1 48.6A filosofía que provocou a apostasía na igrexa cristiá; o falso ensinamento pagán que fora introducido nas escolas cristiás e que levou á apostasía, viña de Exipto. Esa filosofía exipcia perverteu as escolas cristiás, provocou a apostasía e edificou a Igrexa de Roma, que hoxe é tanto Babilonia como Exipto. E así é que hoxe, na verdade presente e viva, o Señor está chamando o seu pobo fóra de Babilonia e de Exipto.

TAM1897 Q1 48.7Pero o Señor quere todo. Quere reinar sobre todo. Quere o seu reino sobre todo. Quere que así sexa na igrexa; quere que así sexa na escola; quere que así sexa nas institucións editoriais; quere que así sexa en todas partes, onde se nomee o seu nome. ¿Llo permitiredes?

TAM1897 Q1 48.8Se é así, vós, cada un por si, debedes comezar por deixar que o Señor ocupe todo o lugar no voso propio corazón. Deixade que ese Rei reine alí no seu propio reino, no seu reino do Espírito. Esta realeza e reinado deben ser tan plenas e absolutas que non recoñeceredes ningún rei, ningún gobernante, agás Deus, e ningunha lei, agás a de Deus.

TAM1897 Q1 48.9Entón, e non ata entón, seremos liberados de Exipto e Babilonia. E entón, despois de ser así liberados de Exipto e Babilonia, poderase dicir de verdade, e entón o Señor o dirá a todo o universo: «Aquí están os que gardan os mandamentos de Deus e a fe de Xesús»,—non os que o intentaron o mellor que puideron,—senón o certificado de Deus ante o universo, sinalando un pobo na terra que garda os mandamentos de Deus e a fe de Xesús. Ese tempo está próximo, e Deus está chamando un pobo de Babilonia e de Exipto para que isto se cumpra, e para que El poida certificar: Aquí hai un pobo que me deixará reinar sobre eles, e que non necesita outro gobernante, nin outra lei, nin outro goberno que o de Deus.

TAM1897 Q1 48.10Agora, botade outra ollada a iso. Deus comezou co home co primeiro de todos os mandamentos presente nel e vivindo nel: «Amarás ao Señor, o teu Deus, con todo o teu corazón, con toda a túa alma, con toda a túa mente e con todas as túas forzas». O home tomou outro camiño, escoitou a outra que falaba, e así perdeu todo. Deus volveuno poñer en pé e devolveulle de novo o privilexio de amar a Deus con todo o seu corazón, a súa alma, a súa mente e a súa forza. En pouco tempo, os seus descendentes afastáronse tanto de Deus que o Señor non tiña ningún lugar nas súas vidas, e o pobo tivo que ser arrasado da terra por un diluvio. Só había oito almas dispostas a ter o Señor nas súas vidas.

TAM1897 Q1 49.1O Señor comezou de novo o seu labor na terra con oito persoas. Para elas, o primeiro de todos os mandamentos foi: «Amarás ao Señor, teu Deus, con todo o teu corazón, con toda a túa alma, con toda a túa mente e con todas as túas forzas». Pero afastáronse diso, tiveron outros deuses e, desde a idolatría, pasaron á monarquía. Organizouse un estado: o primeiro estado do mundo. Foi o froito da apostasía.

TAM1897 Q1 49.2Dese estado malvado, Deus chamou de novo ao seu pobo e iniciou unha nova raza de seres. Deus chamou a Abraham dese país, da súa liñaxe e da casa de seu pai, cara a unha terra que lle mostraría. E non lle deu nin o lugar onde pousar o pé na terra; pero prometeu que llo daría a el e á súa semente despois del, cando aínda non tiña fillo. Así Deus chamouno dese país onde habitaba, e non lle deu un país neste mundo. Por iso Abraham, o amigo de Deus, a igrexa de Deus, quedou sen ningún país neste mundo, e «se sodes de Cristo, entón sodes semente de Abraham e herdeiros segundo a promesa».

TAM1897 Q1 49.3Debemos camiñar polas pisadas da fe do noso pai Abraham, que tiña antes de ser circuncidado. Estás sen país neste mundo? O Señor chámate fóra do teu país, á terra que che amosa. É o país celestial. Queres tomalo?

TAM1897 Q1 49.4Os descendentes de Abraham foron a Exipto, e Deus separounos dese país. Moisés foi o gran exemplo desa época. Era herdeiro do trono. Pero deu as costas a iso e foi con Deus; e tivo que dar as costas a iso para ir con Deus.

TAM1897 Q1 49.5Deus liberou ao seu propio pobo e díxolles: “O pobo habitará só e non será contado entre as nacións”. Pero apostataron de Deus e estableceron un rei e un estado coma os pagáns que os rodeaban; e que pasou con iso? Lles trouxo algún ben? O Señor non os abandonou; pero ¿lles trouxo iso algún ben? Foi un camiño continuo cara abaixo, abaixo, abaixo, ata que foron divididos, e entón ambos desapareceron; e desde ese día ata hoxe foron “errantes entre as nacións”. Non foron contados entre as nacións, aínda que o intentaron.

TAM1897 Q1 49.6Así que, cando veu Cristo, volveu erguer unha familia espiritual. Pero de novo apareceu a apostasía, e a igrexa se desviou cara á idolatría e o paganismo, e estableceu un goberno: igrexa e estado de novo. Foi o papado; e que lle vai pasar? —Xa sabedes que “irá á perdición”. Entón Deus volveu erguer unha familia espiritual no protestantismo cristián. Pero este apostatou, uniuse á nai das prostitutas e ergue a imaxe da besta, un estado na terra que profesa ser o reino de Deus; e que vai pasar con todo iso? —Sabedes que será destruído cunha destrución eterna.

TAM1897 Q1 49.7Que foi do reino de Nimrod?—Foi destruído. Que foi do reino de Exipto?—Foi destruído. Que foi do reino de Asiria?—Foi destruído. Que foi do reino das dez tribos?—Foi destruído. Que foi do reino de Xudá?—Foi destruído. Que foi do reino de Babilonia?—Foi destruído. Que foi do reino de Medo-Persia?—Foi destruído. Que foi do reino de Grecia?—Foi destruído. Que foi do reino de Roma?—Foi destruído. Que foi dos dez que lle sucederon?—Serán destruídos. Que foi do papado que se estableceu sobre as ruínas de Roma?—Ha de ser destruído. Que pasará co reino que se fai á súa imaxe, nos Estados Unidos?—Será destruído.

TAM1897 Q1 49.8O Señor quere mostrarnos que non quere que o seu pobo estea conectado con estas cousas. ¿Non é esa a lección que contén? ¿Quere que o seu pobo fije os seus afectos naquilo que perece? Desde Adán ata agora, Deus estivo chamando aos homes para que lle permitan reinar, para que sexa o seu rei; para que o pobo saia do seu país, do seu parentesco, da casa do seu pai, e more só, e non sexa contado entre as nacións. ¿Atopará algunha vez un pobo que lle deixe facer a súa vontade?

TAM1897 Q1 49.9(Voces) Si.

TAM1897 Q1 49.10Si; sabemos que vai ter un pobo así, pois a palabra de Deus así o di. Pero terá ese pobo entre os que agora profesan ser o seu pobo? Esa é a cuestión. Serás un destes? Serás un destes?—Ti dis: Si. Entón, sairás do teu país, do teu parentesco e da casa do teu pai? Morarás só e non serás contado entre as nacións? Terás a Deus por rei e ningún outro rei? Terás o goberno de Deus como o teu goberno e non necesitarás ningún outro goberno?

TAM1897 Q1 49.11Non é que vos rebeledes contra ningún outro goberno; simplemente non tedes uso para ningún outro porque tedes o mellor goberno: o goberno perfecto. Se ese goberno está na vosa vida, non necesitaredes ningún goberno na terra para gobernarvos, e eles non terán ningún problema nin dificultade con vós. Iso é todo o que o Señor pide. ¿Llo permitiredes na vosa vida?

TAM1897 Q1 50.1Está xusto na mensaxe do terceiro anxo que, por ela e a través dela, Deus propón “establecer o cristianismo sobre unha base eterna”. Entón, con tanta seguridade como na mensaxe do terceiro anxo, Deus establece o cristianismo sobre unha base eterna, será un cristianismo que non estará conectado con nada neste mundo. Estará conectado só con Deus; só coa súa palabra eterna; iluminado polo seu Espírito eterno; ensinado por Aquel cuxos movementos se estenden dende os días da eternidade; e así será guiado ao Deus eterno, para que El reine, e debaixo estarán os brazos eternos.

TAM1897 Q1 50.2Sei, e vós sabedes, que hai algúns irmáns que non cren que isto estea no camiño correcto. Hai dous anos pregouse e publicouse no BULLETIN. Moitos non o aceptaron. Algúns aínda non o aceptan. Créese que está completamente equivocado. Pero na última Conferencia Xeral, léronse dous testemuños, escritos especialmente para esta Conferencia, e un deles, atopo, está impreso no BULLETIN nº 4; o seguinte aínda non está impreso, pero supoño que o estará pronto, reprendendo aos Adventistas do Sétimo Día por involucrarse en asuntos políticos. Vou ler aquí un pasaxe que vos amosará a idea:—

TAM1897 Q1 50.3O Señor Xesús está decepcionado co seu pobo. El é o Capitán; eles deben enrolarse baixo a súa bandeira. Non teñen tempo, sabedoría nin forza para empregar en tomar partido en partidos políticos. Os homes están a ser incitados cunha intensa actividade dende abaixo, e os fillos e fillas de Deus non deben dar a súa influencia a esta loita política. Pero que tipo de espírito se apodera do noso pobo cando aqueles que cren que agora estamos baixo a mensaxe do terceiro anxo, a última mensaxe de misericordia para o mundo, irmáns na mesma fe, aparecen portando as insignias de partidos políticos opostos, proclamando sentimentos contrarios e declarando as súas opinións divididas?

TAM1897 Q1 50.4Agora fago esta pregunta en forma de proposición: Se aquilo que se predicou hai dous anos sobre este tema do goberno e da igrexa fose aceptado e seguido por todos os Adventistas do Sétimo Día, podería terse aberto algún espazo para ese testemuño? —Claramente, non. Entón, pedían algo equivocado esas leccións cando chamaban ao pobo de Deus a unha posición na que sería imposible que El atopase falta neles? Refírome a este punto en particular. Quero dicir que cando se presenta unha liña de verdade da palabra de Deus, que, se o seu pobo a aceptase diante de Deus e do mundo, os situaría nunha actitude tal que sería imposible que o Señor atopase falta neles en cousas relacionadas con esa liña de verdade, non é seguro aceptar iso como a verdade? Como podería estar equivocado?

TAM1897 Q1 50.5Pero este é só un dos testemuños. O outro testemuño ten páxina tras páxina de reprensión dese mesmo tipo, ao seu pobo, por participar nas discusións políticas da campaña pasada; de xeito que en dous testemuños sucesivos o Señor se viu obrigado a enviar reprensión ao seu pobo por facer precisamente aquilo do que se terían salvado se aceptasen a mensaxe que lles fora dada dezaoito meses antes de que comezase a campaña. Por que, entón, enviou o Señor esa mensaxe ao seu pobo dezaoito meses antes de que houbera ocasión para que actuasen de xeito contrario? Non quería que o seu pobo estivese preparado para cando lles chegase ese tempo de confusión e discusión, para que soubesen cal era o camiño correcto, non se confundisen co resto dos que estaban confundidos e así non participasen nas cousas que el se ve obrigado a reprender?

TAM1897 Q1 50.6Non pido agora que ninguén o acepte simplemente porque está aí. Pido que o acepten, que o estuden, que oren sobre el, que o examinen e que o acepten porque é a verdade, e que isto libre ao pobo de Deus da posibilidade de que nalgún momento se lle pida que os reprenda ou corrixa en punto semellante. Con todo, sei que hai irmáns que aínda pensan que todo isto está mal; e din que isto esixía que o noso pobo adoptase unha posición extrema, e que era adoptar unha posición extrema. ¿Pode ser unha posición extrema aquela que sitúa ao pobo de Deus onde el quere que estea, para que quede completamente libre de todas esas cousas confusas que confunden o mundo?

TAM1897 Q1 50.7Este ano a mesma liña de pensamento chegou doutra maneira. As Escrituras ás que se fixo referencia hai dous anos non apareceron en absoluto nas leccións deste ano. Entón era o evanxeo; agora é o evanxeo; pois é simplemente o evanxeo que impregna toda a Biblia, e non podes tocar a Biblia en ningún sitio senón que diga iso.

TAM1897 Q1 50.8Hai outra cousa que necesitamos considerar. Se participamos en asuntos políticos e discusións políticas, diferentes individuos adoptarán bandos distintos, pertencendo a partidos políticos opostos, proclamando sentimentos contrarios e declarando as súas opinións divididas, mentres profesan ser irmáns. Cal é o último paso no labor político?—A guerra, por suposto. Entón, que hai nel, ao principio?—Simplemente o que hai ao final: guerra. É ese espírito, do principio ao fin. Poden os irmáns en Cristo, que son un en Cristo, participar en algo que os divida, no espírito de antagonismo? Poden?—Non; non poden e permanecer unidos en Cristo. Deben buscar a unidade, buscar a unidade do Espírito, “esforzándose por manter a unidade do Espírito no vínculo da paz”.

TAM1897 Q1 50.9Algúns estiveron dispostos a seguir a súa lóxica e a admitir que, ao final, é permisible que mesmo os cristiáns, calquera cristián, os Adventistas do Sétimo Día ou outros, loiten. Non para loitar uns contra outros, por suposto, senón para loitar polo seu país e participar na guerra para manter o goberno civil. Pero onde está o país do cristián? Onde está o goberno do cristián? Podes dicilo?

TAM1897 Q1 50.10(Voces) “Non é deste mundo.”

TAM1897 Q1 50.11Non é deste país, nin deste mundo. O noso reino e país non son deste mundo. Pero poden os cristiáns loitar polo seu país con armas de guerra carnal? O Rei dese país permitiu que o crucificasen, matasen e enterrasen fóra de vista, antes que erguer a man para loitar polo seu país. Entón, pode algo cuxa lóxica chega a ese extremo ser verdadeiro desde o principio?

TAM1897 Q1 51.1Pero isto non é todo. Se nós, como Adventistas do Sétimo Día, imos predicar eses principios e mantelos, hai un paso importante que debemos dar, en xustiza ao goberno dos Estados Unidos, en xustiza ao Estado de Michigan e a varios outros estados, para que poidamos aparecer na luz axeitada.

TAM1897 Q1 51.2Repítoo, para que entendades do que estou a falar. Se vai ser así, se imos aceptar o principio de que os cristiáns poden loitar, poden erguer o seu brazo dereito para defender o país e o goberno e todo iso, entón a denominación, en xustiza consigo mesma e, especialmente, en xustiza co goberno dos Estados Unidos e con varios dos estados, debe proclamalo publicamente e repudiar e reverter o rumbo que a denominación tomou noutro tempo.

TAM1897 Q1 51.3Teño aquí dous pequenos documentos impresos en 1865, pero o que neles se escribe aconteceu en 1864. Un deles titúlase «Puntos de vista dos Adventistas do Sétimo Día relativos ao porte de armas, tal como foron presentados aos gobernadores de varios estados e ao Preboste Xeral [é dicir, dos Estados Unidos], xunto cunha parte da Lei de Enrolamento».

TAM1897 Q1 51.4Naquel tempo, os Adventistas do Sétimo Día, por medio do Comité da Conferencia Xeral, representaron ao goberno dos Estados Unidos, ao goberno do Estado de Illinois, de Michigan, de Pensilvania, de Wisconsin e a outro estado ou dous, que os Adventistas do Sétimo Día, como cristiáns e porque o eran, non podían permitir que os cristiáns puidesen, en ningunha circunstancia, portar armas ou loitar. O outro documento consiste en extractos dos escritos e publicacións dos Adventistas do Sétimo Día, para xustificar ao goberno ao aceptar da denominación esa alegación como auténtica.

TAM1897 Q1 51.5Agora, se esa orde se vai reverter, e imos aceptar o punto de vista de que os cristiáns poden loitar en calquera circunstancia, sexa para o goberno ou para o que sexa, entón debemos ao goberno dos Estados Unidos que o Comité da Conferencia Xeral, que representa a denominación, vaia ao goberno dos Estados Unidos e lles diga que cambiamos de opinión; e dirixirse aos gobernadores destes Estados para dicirlles que cambiamos de opinión; de xeito que os rexistros queden de acordo cos nosos novos e revisados puntos de vista sobre ese asunto.

TAM1897 Q1 51.6Agora non creo por un momento que debamos manter algo que se fixo, simplemente porque se fixo. Pero se aquilo que se fixo era correcto, entón manteñámolo. E digo agora que, se imos cambiar de opinión sobre iso, debemos informar a estes gobernos para que non pensen de nós algo distinto do que realmente somos. Iso é o xusto cara aos gobernos; porque como denominación, oficial e publicamente rexistramos a nosa posición contraria.

TAM1897 Q1 51.7Hai dous anos, cando se impartiron esas leccións, eu non sabía que estes documentos existían. Non souben que existían ata arredor do comezo do ano 1897. Alguén envioume estes nun sobre, e iso é todo o que sei ao respecto. Foron impresos en 1865 pola “Steam Press of the Seventh-day Adventist Publishing Association, Battle Creek, Mich.” Os nomes do Comité da Conferencia Xeral están alí asinados nos documentos presentados ao goberno dos Estados Unidos, e os nomes dos Comités das Conferencias Estatais están alí asinados nos documentos presentados aos gobernadores dos Estados.

TAM1897 Q1 51.8Agora vou lervos algúns dos extractos que entón se imprimiron de documentos, publicacións e folletos dos Adventistas do Sétimo Día, como proba para o goberno dos Estados Unidos e para os gobernadores dos estados, de que esa posición adoptada polo Comité da Conferencia Xeral da denominación era a súa posición entendida, e non unha inventada para a ocasión, para eludir a leva ou os resultados que estaban a chegar ao país debido á guerra. Este asunto foi presentado como proba a estes gobernos de que era un principio para os Adventistas do Sétimo Día, e que se aferraban a el porque era cristianismo.

TAM1897 Q1 51.9Vou ler algúns extractos disto e vedes o que eu vin en canto o lin: que se eu tivese ese documento diante de min hai dous anos neste Tabernáculo, non podería ter ensinado os principios que nel hai de xeito máis claro do que o fixen nas leccións que dei e que foron publicadas no BULLETIN. Aquí hai un extracto de algo escrito en Signs of the Times, polo pastor James White, en 1853:—

TAM1897 Q1 51.10A igrexa profesa de Cristo deixou o brazo do seu verdadeiro marido e agora se apoia no brazo forte da lei. Busca protección e ser nutrida polos gobernos corruptos do mundo, e está representada adecuadamente polas fillas rameiras da vella nai, que é un símbolo da Igrexa Católica. Así como a muller debe unirse ao seu marido, así tamén a igrexa debe unirse a Cristo e, en lugar de buscar protección no brazo da lei, apoiarse só no poderoso brazo do seu Amado. A igrexa está ilícitamente unida co mundo. Isto pódese ver nos diversos departamentos do goberno civil. Mesmo no departamento de guerra vese ao ministro profeso de Xesús Cristo burlándose do Deus da paz coas súas oracións para o éxito na batalla.

TAM1897 Q1 51.11De novo, un extracto citado do Review and Herald do 9 de maio de 1854:—

TAM1897 Q1 52.1Estean estas cousas ás portas ou non [trátase da vinda do Señor], o feito é que segue a haber un espírito de guerra, un espírito de odio e engano. É a súa influencia contaminante a que tememos; é a influencia inmoral da familiaridade coas ideas de guerra e derramamento de sangue, é a emoción malsá, o amargo espírito partidista, o que é mal e causa que o mal se estenda.

TAM1897 Q1 52.2Non se diga que non hai perigo para os discípulos de Cristo por estas causas. Hai perigo; porque cando “abunde a iniquidade, o amor de moitos esfriará”. Así son as misteriosas e inexplicables simpatías que unen o home ao home, que vedan un interese separado e illado, que facemos noso sen decatarnos o ton predominante, e non o sabemos ata que a mente se torce e se altera; e así, estando nun estado malsán, está preparada para recibir e concibir o mal. O flagelo moral é aínda máis destrutivo que a peste.

TAM1897 Q1 52.3Outro extracto reimpreso do Review and Herald do 31 de xullo de 1856:—

TAM1897 Q1 52.4Xesús dixo: «Ségueme». Cal é, querido irmán, querida irmá, o voso estándar de fe? Non é a Biblia? Dicides: Si. Pois alí nos achegaremos, para aprender se seguimos a Xesús ou non. Avanzarei antes que vós no voso camiño e razoarei con vós; e este camiño é cada un dos nosos actos na vida. Primeiro, faremos unha ampla revisión e preguntaremos: Actuades coma o mundo? Pero preguntades: ¿Que queredes dicir? Intentarei explicalo. ¿Tomades partido co mundo nas súas máximas e leis? Se é así, o voso camiño non é o que percorreu Xesús. Xesús dixo: «Eles (os discípulos) non son do mundo, así como eu non son do mundo». ¿Cando vistes a Xesús no salón de xustiza de César?—Nunca, só cando o levaron como un cordeiro ao matadoiro.

TAM1897 Q1 52.5Pero queremos boas leis, e é o noso deber conseguir que homes bos as fagan e executen.

TAM1897 Q1 52.6En verdade queremos boas leis; e Xesús non nos deixou seguilo sen elas. El di: «A palabra que escoitades non é miña, senón do Pai que me enviou». Xoán 14:24.

TAM1897 Q1 52.7O salmista di: «A lei do Señor é perfecta, converte a alma». Salmo 19:7. Paulo di: «Toda Escritura é inspirada por Deus e útil para a doutrina, para a repreensión, para a corrección, para a instrución na xustiza, a fin de que o home de Deus sexa perfecto, completamente equipado para toda boa obra». 2 Timoteo 3:16, 17. Que máis queres? ou que menos queres, querido irmán?

TAM1897 Q1 52.8O seguinte paso que lle esixes ao teu axente é promulgar leis que, se non se respectan, se aplican coa espada, unha arma non cristiá. Ditas leis son o esencial, o vital, o ser do devandito goberno do que el é parte integrante, que só pode manter a súa nacionalidade con arsenais ou instrumentos de morte, grandes marinas e un exército equipado coas súas armas mortais. Logo colocas ao teu bo irmán cristián, seguidor do Príncipe da Paz, xunto ao patíbulo, para inflixir a morte; ou á cabeza dun corpo militar, cun auto de habeas corpus para devolver á servidume a un pobre irmán, polo crime de desexar respirar o aire libre do ceo. Ou, se é o voso maxistrado principal da nación, montades ao voso bo bispo nun cabalo de guerra armado de cabeza a pé, xeneral en xefe de todos os músculos da morte na nación.

TAM1897 Q1 52.9Pregunto, queridos seguidores de Xesús, se o home pode facer xusto matar, cando Deus dixo: «Non matarás»? Non repousa toda a estrutura do goberno humano na espada? Non han de ser feitos anacos cando veña Aquel a quen corresponde reinar na xustiza?

TAM1897 Q1 52.10Pero non estou en guerra cos gobernos humanos. Non, non. David di nun himno de loanza a Deus: «Certo, a ira do home te loará; o resto da ira deterás». Salmo 76:10. “Pois os gobernantes non son terror para as boas obras, senón para as malas. ¿Queres, pois, non temer o poder? Fai o ben e terás a súa aprobación. Pois el é ministro de Deus para ti [cristián] en cousas boas.” Romanos 13:3, 4.

TAM1897 Q1 52.11Se, irmáns meus, tedes presente que os cristiáns son unha compañía diferente, un pequeno rebaño, separado, escollido do mundo, para ser luces no mundo, ou para o mundo, para que o mundo, ao contemplar as súas boas obras (luz), sexa levado a xuntarse co pequeno rebaño, contado cada día para o matadoiro, e así glorifique ao voso Pai Celestial, entón poderedes comprender pasaxes como Romanos 13, e 1 Timoteo 1; 2, que poderei comentar máis adiante. “Que o fragmento de vaso intente litigar cos fragmentos de vaso da terra” [Isaías 45:9]; pero, que os cristiáns posúan a mente de Xesús, entón seguirán a Xesús.

TAM1897 Q1 52.12¿Vimos algúns dos resultados de que os cristiáns profesos sigan ao mundo? Que isto nos prepare entón para acadar unha eminencia coma Balaam, cando Balac o chamou para maldicir a Israel, cando pronunciou a súa parábola e dixo: «¿Como maldirei eu a quen Deus non maldixo? Ou ¿como desafiarei eu a quen o Señor non desafiou?» Pois dende o cume das rochas véxoo, e dende os outeiros contémploo: velaquí, o pobo habitará só e non será contado entre as nacións.” Números 23:8, 9.

TAM1897 Q1 52.13Agora leo outro extracto, reimpreso do Review, con data do 14 de agosto de 1856:—

TAM1897 Q1 52.14¿Che concedeu o evanxeo de Xesús o dereito de usar a espada, de armarte con armas carnais, de tomar a espada para “prover para a túa propia familia”, de liberar aos oprimidos do poder do opresor, quebrantando o sexto mandamento de Deus: “Non matarás”? Xesús di: “Amar aos teus inimigos”.

TAM1897 Q1 52.15¿Pensas que ti, como cristián que vive baixo o evanxeo, tes permiso bíblico para mesturarte en loitas políticas de calquera xeito? Xa sexa na elaboración de leis ou na execución das leis do goberno humano? Se é así, creo que estás moi equivocado.

TAM1897 Q1 52.16Iso é o que dixo a denominación en 1864. Presentaron iso ao goberno dos Estados Unidos, como proba de que non crían na guerra, e de que non podían participar no porte de armas, e de que, se eran recrutados, non se podía esperar que loitasen. E o goberno dos Estados Unidos escoitou as súas representacións e dispuxo que asistisen aos hospitais onde puidesen facer o labor de ministros do evanxeo, coidar dos enfermos e traer salvación aos moribundos. Agora, se iso vai ser revertido, debemos comparecer con franqueza ante o goberno e declarar que foi revertido.

TAM1897 Q1 52.17Continuo lendo:—

TAM1897 Q1 52.18Todo texto que poidas citar, ou razón plausible que poidas aducir, debe ser probado pola Escritura clara e literal. Pode ser que examinemos todas esas escrituras ou razóns que aduces nun momento oportuno; pero, en primeiro lugar, escoitaremos o evanxeo. Para os cristiáns dispostos a seguir a Xesús, isto debería ser suficiente.

TAM1897 Q1 52.19Xesús di: «Se alguén me serve, que me siga». Xoán 12:26. Pero ¿dices ti: Isto podo facelo, e servir como un cidadán fiel do meu país, nas súas políticas nacionais e no seu goberno? Detente. Xesús di: «Ninguén pode servir a dous amos». Mateo 6:24. “Se fósedes do mundo, o mundo amaría o seu; pero como non sodes do mundo, senón que vos escollín do mundo, por iso o mundo vos odia.” Xoán 15:19.

TAM1897 Q1 52.20Que parte podes ter nas políticas do mundo, se “non es do mundo”, senón que es odiado polo mundo e es escollido “do mundo”? Pero, preguntaredes, ¿debemos entregar o mando nas mans dos malvados? Non podes evitalo. Os homes impíos e os sedutores faranse cada vez peores; e ao fin do mundo, os impíos farán o mal, e ningún dos impíos comprenderá. Daniel 12:10. A razón é porque o mundo non quere obedecer a Deus, nin seguir a Xesús, non recoñecendo que hai un só Lexislador. Santiago 4:12.

TAM1897 Q1 53.1“Por iso dixo o Señor: Pois este pobo achégase a min coa boca e cos beizos me honra, pero afasta de min o seu corazón, e o seu temor de min é ensinado por mandatos de homes: por iso, velaquí, farei entre este pobo unha obra marabillosa, marabillosa e estraña; pois a sabedoría dos seus sabios perecerá e o entendemento dos seus prudentes será agochado.” Isaías 29:13, 14. Que marabillosamente se exemplifica isto no comportamento de moitos altos profesores de teoloxía, que hai apenas pouco tempo estiveron á cabeza de avivamentos relixiosos, reformas morais e sociedades pola paz: guiando á igrexa de Cristo, armada co evanxeo que trae á luz a vida e a inmortalidade; empregando súplicas, oracións e bágoas; agora, xusto na cara do evanxeo, cando Xesús dixo, “Oístes que foi dito: Amarás ao teu próximo e odiarás ao teu inimigo. Pero eu dígovos: amade aos vosos inimigos, bendicide aos que vos maldín, facede o ben aos que vos aborrecen e orade polos que vos difaman e vos perseguen; para que sexades fillos do voso Pai que está nos ceos: pois el fai saír o seu sol sobre os malos e os bos, e manda choiva sobre os xustos e os inxustos. “Sede pois misericordiosos, como tamén o é o voso Pai.” Mateo 5:43-45; Lucas 6:36. A pesar destas Escrituras, vemos o estado deplorable das igrexas cristiás ao desenvolver a súa caída moral e conformidade co mundo. Citamos algúns poucos dos moitos exemplos.

TAM1897 Q1 53.2A continuación seguen varias declaracións de predicadores destacados, cheas de “armas”, “loita”, “batalla”, “guerra”, etc. Logo continúa do seguinte xeito:—

TAM1897 Q1 53.3Á vista de feitos coma estes, que demostran o cambio do ouro máis fino a algo peor que a escoria, o total desdén polos testemuños de Cristo e a súa profesión anterior, debemos exclamar: “Seguiron o camiño de Caín e correron con avaricia tras o erro de Balaam.”

TAM1897 Q1 53.4¿Están estes homes seguindo a Xesús? ¿Están equipando a si mesmos e aos seus seguidores con armas evanxélicas? ¿Están amosando unha confianza implícita na lei perfecta de Deus? ¿Recoñecen que só hai un Lexislador para o cristián? ¿Escoitan a Paulo dicir: “As armas da nosa guerra non son carnais, senón poderosas en Deus para derrubar fortalezas”? 2 Corintios 10:4. ¿Están finalmente atendendo ás Escrituras que din ensinar?

TAM1897 Q1 53.5Revestídevos de toda a armadura de Deus, para que poidades resistir as artimañas do demo. Por que? —«Porque a nosa loita non é contra a carne e o sangue». Non; ese non é o chamamento dos seguidores de Xesús. Senón que loitamos «contra principados, contra potestades, contra os gobernantes das trebas deste mundo, contra a maldade espiritual [espíritos malignos, na marxe] nas alturas». “Por iso, tomade toda a armadura de Deus, para que poidades resistir no día malo e, despois de ter feito todo, quedar firmes.” Efesios 6:11-13.

TAM1897 Q1 53.6Paulo enumera as armas cristiás en Efesios 6:14-18, e di: Tomade “a espada do Espírito [non de aceiro], que é a palabra de Deus; orando sempre con toda oración e súplica no Espírito;” tendo posto esta armadura celestial, e cos pés calzados co preparo do evanxeo da paz, esforzándose por gozar da bendición de Cristo,—“Benaventurados os misericordiosos, porque eles alcanzarán misericordia... Benaventurados os pacificadores [non os que rompen a paz], porque serán chamados fillos de Deus”. Mateo 5:7, 9. Escoita a Xoán cando se dirixe aos soldados, cando lle preguntan que deben facer. El responde: “non fagan violencia a ninguén”. Lucas 3:14.

TAM1897 Q1 53.7Recordade que Xesús dixo a Pedro, cando se ensinou a gran doutrina práctica para todos os cristiáns sobre o que facer coa espada: “Volve meter a túa espada no seu sitio; porque todos os que empregan a espada perecerán pola espada.” Mateo 26:52.

TAM1897 Q1 53.8Que os cristiáns camiñen na luz destas verdades, e habería moi poucos xenerais ou soldados cristiáns para usar as “vinte e cinco rifles Sharp” do reverendo señor Beecher, aínda que se engadise unha Biblia santimoniosamente á culata de cada un.

TAM1897 Q1 53.9Escoitan a Xesús dicir: “O meu reino non é deste mundo: se o meu reino fose deste mundo, entón os meus servos loitarían.” Xoán 18:36. Os cristiáns, así armados con estas armas do evanxeo e completamente desarmados das carnais, sendo totalmente separados dos gobernos do mundo, poden deixar que o mundo, armado ata os dentes con armas de morte como está, se lance pola ancha estrada, facendo cumprir as súas leis non cristiás coa pena de morte.

TAM1897 Q1 53.10É o inefábel privilexio do remanente da igrexa, ao contemplar a historia pasada, e ver, aínda que os discípulos de Cristo, coma Paulo, berraron, “Por causa túa somos mortos cada día; somos contados como ovellas para o matadoiro [Romanos 8:36];” mentres o seu camiño foi regado con bágoas, saturado co seu sangue e cuberto cos seus cadáveres destrozados e ósos esbranquecidos;—é o seu privilexio exclamar con Balaam, ao ver que o pobo de Deus “habitará só, e non será contado entre as nacións,” “Deixa que morra a morte dos xustos, e que o meu fin sexa coma o deles!” Números 23:9, 10.

TAM1897 Q1 53.11Hai moito máis neste folleto, pero non preciso ler máis del. Vou ler un ou dous pasaxes máis do Señor, que están aquí para nós no noso día. Isto foinos dado hai catro anos polo Espírito de profecía, e foinos lido neste Tabernáculo:—

TAM1897 Q1 53.12“O Señor escolleu a Xacobe para si mesmo, e a Israel como o seu tesouro particular. Pois sei que o Señor é grande, e que o noso Señor está por riba de todos os deuses.” Considerade, irmáns e irmás meus, que o Señor ten un pobo, un pobo escollido, a súa igrexa, para que sexa a súa propia, a súa propia fortaleza, que el sostén nun mundo aflixido polo pecado e rebelde; e el pretendía que nel non se coñecese autoridade ningunha, nin se recoñecese lei ningunha, senón a súa.

TAM1897 Q1 53.13Outro veu a nós na Conferencia Xeral deste ano. Isto lévanos de volta ao punto onde comezou a apostasía, e tráenos cara a cara con Deus, coa súa verdade e con todo este asunto tal como é do Señor; tal como el desexa estar co seu pobo hoxe.

TAM1897 Q1 53.14A liña de demarcación entre o pobo de Deus profeso gardador dos mandamentos e o mundo, non é tan distinta como o era antes. Aqueles que camiñan en harmonía con Deus non serán atopados participando en reunións políticas. Aqueles que o fan dan proba de que non son servos fieis de Xesús. Manipularon lume común durante tanto tempo que o seu discernimento se perdeu. Hai un pobo que se alistou para estar debaixo da bandeira de Xesús. Son o exército de Cristo. Comprometeronse a saír do mundo e a estar separados. Comprometeronse a usar a espada do Espírito, a palabra de Deus, para facer guerra agresiva contra o pecado e toda inxustiza. Debemos mostrar a nosa lealdade.

TAM1897 Q1 53.15Hai un termo de goberno; hai un termo que se aplica á cidadanía. ¿A que debemos mostrar a nosa lealdade? Esa é a pregunta.

TAM1897 Q1 53.16Debemos amosar a nosa lealdade ao noso Rei, o Señor Xesús Cristo. O apóstolo Santiago declara: «Todo o que quere ser amigo do mundo faise inimigo de Deus». E o amado Xoán, o discípulo en espírito máis semellante a Xesús, deu a advertencia: «Non amedes o mundo nin as cousas que hai no mundo. Se alguén ama o mundo, o amor do Pai non está nel». Ningún home atopará felicidade seguindo o exemplo de Adán e afastándose do seu Creador.

TAM1897 Q1 54.1Así, estas leccións conclúen xusto onde comezamos: con Adán e o seu Creador, e co primeiro de todos os mandamentos do universo: «AMARÁS ao Señor teu Deus con todo o teu corazón, e con toda a túa alma, e con toda a túa mente, e con todas as túas forzas». Entón non vos afastaredes do voso Creador. Entón non haberá apostasía. Entón non haberá idolatría. Entón non haberá goberno establecido ao exemplo dos pagáns que se afastaron de Deus; senón que Deus será todo en todo, e guiará ao seu pobo a esa terra gloriosa que lle mostrou ao noso pai Abraham cando o separou de todos os gobernos do mundo, e o mantivo separado mentres viviu no mundo.

TAM1897 Q1 54.2Aquele que nos chama a seguir e camiñar polas pisadas desa fe que o noso pai Abraham tiña, aínda sendo incircunciso, entón nos levará a esa terra que é a gloria de todas as terras; e alí permaneceremos na presenza do Señor, e debaixo das gloriosas ás do Todopoderoso, para sempre—amando a Deus con todo o corazón, con toda a alma, con toda a mente e con todas as forzas; e el poderá sinalar a nós agora, entón e para sempre na presenza do universo, e dicir: “Aquí están os que gardan os mandamentos de Deus e a fe de Xesús.”

TAM1897 Q1 54.3E que todo o pobo diga: “Amén e Amén.”