Espírito de Profecía. – N.º 2

TAM1897 D 21.2Sermón predicado o mércores pola mañá, 10 de febreiro de 1897 Impreso no Boletín Diario da Conferencia Xeral, 15 de febreiro de 1897, Vol. 1, nº 2, pp. 21-22.

TAM1897 D 21.3O seguinte é só un resumo das palabras do pastor Jones. Debido a que moita xente chegara desde a reunión anterior, foi necesario dedicar bastante tempo a repasar os puntos tratados o día anterior. Ademais diso, o orador dixo que o problema que temos nós como pobo non é que nominalmente non creamos que os Testemuños veñen de Deus; senón que o que necesitamos saber é como crer neles. Se a única maneira que temos de expresar a nosa fe nos Testemuños é dicirlle á xente que cremos neles, a nosa fe non vale para nada. Deste xeito, abrimos camiño para que a xente dubide da sinceridade da nosa fe. Se realmente cremos nos Testemuños, non será necesario dicirlle iso á xente. As nosas vidas serán un testemuño da fe que hai en nós.

TAM1897 D 21.4Hai un afastamento de Deus, e o templo necesita ser purificado igual que necesitaba selo nos antigos días en Xerusalén. Fomos levados a esta condición por desatender os Testemuños do Espírito de Deus. Pero moitos daqueles que os desatenderon crían neles, e naquel momento tiñan eses Testemuños nas súas mans, e non supuñan que os estaban desatendendo. En consecuencia, o que queremos saber é como debemos considerar os Testemuños do Espírito.

TAM1897 D 21.5E non debemos pensar nin por un momento, cando se dá un testemuño e se menciona o nome dun home, que Deus está a facer un ataque contra el para destruílo. O propósito do Señor é separalo dos defectos que o están a prexudicar e a impedir a obra de Deus. Trátase de salvar o home e destruír o defecto. Deus non destruirá nin condenará a un home a menos que este estea inseparablemente conectado co pecado. Cando este home se afasta do seu camiño equivocado, recoñece o testemuño e se emenda aos ollos de Deus, xa non se atopa na posición na que o testemuño o atopou. Ese testemuño entón pode usarse como advertencia para outros, pero nunca debe usarse para condenar ao home que recoñeceu o seu erro.

TAM1897 D 21.6O camiño de Deus é facer do home algo que non é; dar ao home algo que non ten. Non podemos aplicar os Testemuños a outros. Nin sequera podemos aplicalos a nós mesmos desde fóra. Debemos abrir o corazón a Deus para recibir o testemuño, para que o Señor implante o principio divino, dándonos aquilo que non temos, facéndonos algo que non somos, e así el mesmo, polo seu Espírito Santo, realice realmente a aplicación do testemuño. Entón aparecerá nas nosas vidas, materializarase nas nosas accións, aquilo que Deus implantou no interior. Iso é aceptar os Testemuños. Calquera cousa que non chegue a iso non é aceptalos.

TAM1897 D 21.7O poder que Deus implanta, unha vez asumido no corazón, permitirá ao home resistirse á tentación e manterse firme no medio da súa fraqueza. Daralle aquilo que non posúe e farao aquilo que non é por natureza.

TAM1897 D 21.8Cando un home fracasa nun cargo no que foi colocado, tendemos a pensar que Deus se equivocou ao permitir que o colocasen alí; pero iso non ten por que ser así. Deus non se equivocou ao facer de Saúl rei de Israel; pero Saúl equivocouse ao non chegar a ser aquilo que Deus quería que fose. Equivocouse ao seguir os seus propios camiños e esquemas, en lugar de escoitar a voz de Deus. Do mesmo xeito, Deus non cometeu ningún erro ao facer rei de Israel a Jeroboam. Aínda que o propósito de Deus ao separar as dez tribos de Xudá non se levou a cabo debido á perversidade do pobo, Deus tiña un plan, pero Jeroboam non permitiu que se levase a cabo. Deus pode chamarme a min ou a ti a un cargo, e se temos algún punto débil que impida a nosa utilidade, e Deus nos envía unha mensaxe, esa mensaxe é para facernos aquilo que el quere que sexamos, para que mediante a súa graza poidamos estar onde el quere que esteamos.

TAM1897 D 22.1Día a día, os homes revelan se o reino de Deus está en eles. Se Cristo reina nos seus corazóns, están adquirindo forza de principio, poder, capacidade para permanecer como sentinelas fieis, verdadeiros reformadores; pois non pode haber reforma se non hai unha cooperación total con Xesús Cristo. Pola graza de Cristo, os homes deben usar as súas facultades dadas por Deus para reformarse a si mesmos [non para reformar aos demais, senón para reformarse a si mesmos]; por esta acción de negación propia, á que o Señor do ceo contempla con aprobación, acadan vitorias sobre as súas propias tendencias herdadas e cultivadas. Entón, coma Daniel, deixan impresións noutros corazóns que nunca se borrarán. A influencia chegará a todas as partes do mundo.”

TAM1897 D 22.2A obra de reforma comeza no propio eu. Só podo deixar impresións nos corazóns alleos cando me reformei a min mesmo. Deus chega a outros chegando a nós, e chega a outros a través de nós. Vexamos 2 Corintios 1:3, 4:—

TAM1897 D 22.3Bendito sexa Deus, o Pai do noso Señor Xesús Cristo, Pai de misericordias e Deus de todo consolo, que nos consola en toda a nosa tribulación, para que poidamos consolar aos que están en calquera angustia, co consolo co que nós mesmos somos consolados por Deus.

TAM1897 D 22.4Deus consólanos para que poidamos consolar aos demais; Deus axúdanos para que poidamos axudar aos demais. Somos levados a un lugar onde necesitamos o consolo de Deus, para que poidamos consolar aos demais. Ten outras persoas na mente cando nos consola. “E se somos aflixidos, é para a vosa consolación e salvación.” Se eu estou aflixido, é para a consolación e salvación dalgún outro home. Pode que non me atope durante anos con aquel a quen teño que consolar; pero nalgún momento me atoparei con el, e a experiencia que vivín prepárame para sentarme ao seu carón, ou collelo da man, e ser un auxilio e un consolo para el. El recibe de min aquilo que eu recibín de Deus, e recíbeo para que á súa vez o comunique a outros, e estes a outros; e así a influencia da graza de Deus impartida a nós esténdese a toda a terra, aínda que non saiamos do Estado no que vivimos. Irmáns, iso é o que Deus quere facer con nós, e entón a nosa influencia chegará a todas as partes do mundo.

TAM1897 D 22.5Agora á pregunta: como debemos tomar os Testemuños? Leamos como foron realmente rexeitados cando se cría que se estaban a aceptar. Entón saberemos como evitar ese erro e como aceptalos. Aquí leo sobre alguén cuxo “exemplo fixo moito para minar a confianza nos Testemuños”. Como o fixo? — “El mesmo andou directamente en contra da luz que Deus deu.” Pero non supuña que andaba directamente en contra deles. Pensaba que estaba a facer o correcto con respecto a eles. Entón, como errou tanto? Aquí está a resposta: “As reprensións e advertencias do Señor foron eludidas, interpretadas e anuladas polos ardides dos homes.”

TAM1897 D 22.6Como foron “eludidas”? Aquí está a resposta: “Por que formulastes desculpas endebles?” “Oh, que vergoña deberían ter aqueles que se afastaron do consello de Deus e tentaron cubrir a impresión que Deus ía causar.”

TAM1897 D 22.7Como foron “interpretadas”? Aquí está a resposta: “Puxeron a súa propia interpretación, dicindo que non tiñan intención de facelo.”

TAM1897 D 22.8E así foi como se eludiron, interpretaron e anularon os Testemuños, por aqueles que crían que os aceptaban e que pensaban que neles crían. Agora, os estiveches a eludir con desculpas frouxas? Os estiveches a interpretar e a anular poñendo neles a túa propia interpretación, dicindo que non querían dicir isto ou aquilo? — Por suposto que si; sabes que o fixeches. Entón, paremos isto agora mesmo.

TAM1897 D 22.9Entón, como se deben recibir? Como saberemos o que significan? Aquí está a resposta: “Significaban exactamente o que din.” Que significan? — “Exactamente o que din.” Podes dicir o que din? — Si, moi doado. Entón, acéptaos tal e como din. Abre o corazón de par en par a Deus, para que polo seu bo Espírito alí implante o principio contido exactamente no que di; entón ese principio aparecerá, brillará na túa vida; entón terás aceptado os Testemuños. Entón saberás que cres nos Testemuños. Entón non haberá perigo de erro ao respecto. Outros saberano, pois deixarás impresións nos corazóns que nunca se borrarán, e glorificarán a Deus no día da visita.

TAM1897 D 22.10A Palabra de Deus é o noso estándar. Cada acto de amor, cada palabra de bondade, cada oración en favor dos sufridos e oprimidos, é rexistrada ante o trono eterno e colocada no imperecedoiro rexistro do Ceo. A Palabra divina derrama luz no entendemento máis escurecido, e esa luz fai que os máis cultos sintan a súa ineficacia e pecaminosidade. — Test. N.º 31.