Fráhvarf Ísraels. – Nr. 1
TAM1897 Q1 33.6Prédikun flutt sunnudagskvöldið 7. mars 1897 Prentað í fréttabréfi Alþjóðaráðsins, fyrsta ársfjórðungur 1897, bindi 2, nr. 1, bls. 33–40.
TAM1897 Q1 33.7Í lærdómnum hinn fyrri kvöld sagði ég að ég hefði ekki séð fyrr en nýlega neina útgáfu af tíu boðorðunum frá sjöunda dags aðventistum, utan Biblíunnar, sem væri eins og Guð talaði þau. Mér gleður að tíminn sé kominn þegar sjöunda dags aðventistar geta fengið eintak af lögmáli Guðs eins og Guð gaf það. Ég er ánægður með að bróðir Howe hafi útvegað eintök af lögmáli Guðs eins og Guð gaf það. Og nú skulum við ekki lengur láta okkur verða fyrir sömu ásökun og aðrir, um að láta hluta af lögmáli Guðs út undan þegar við förum fyrir fólkið.
TAM1897 Q1 33.8Þú sérð nægilega skýrt að maðurinn sem fyrstur gaf út þá útgáfu Guðs lögmáls sem næstum allir aðrir nota, var Egyptinn. Þar stendur: “Ég er Drottinn Guð þinn, sem leiddi þig út úr landi Egyptalands, út úr húsi þrælkunar.” En hann sagði við sjálfan sig: “Þetta á ekki við um mig, né nokkurn núlifandi; því við höfum aldrei verið leiddir út úr Egyptalandi.” Það var aðeins ætlað Gyðingum. Hann sleppti því þess vegna og prentaði restina af lögmálinu og kynnti þannig heiminum stytt útgáfu af lögmálinu sem Drottinn sjálfur gaf. Hann lét það þannig virðast sem eina skjalið sem Drottinn nokkru sinni talaði frá himni hefði byrjað án þess að segja hver höfundur þess væri, án þess að kynna hann, heldur hefði það einfaldlega byrjað á hinum hreina, óljósa orðunum: “Þú skalt ekki hafa aðra guði en mig.” Spurningin gæti strax vaknað: Hver ert þú eiginlega? Hver er að tala? Jæja, þegar lögmálið er tekið eins og það var gefið, segir Guð hver það er sem talar. “Ég er Drottinn, Guð þinn, sem leiddi þig út úr landi Egyptalands, út úr þrælahúsinu.” Þetta er sá sem talar; þú skalt ekki hafa aðra guði en mig, “sem getur leyst undan þrældómi Egyptalands.”
TAM1897 Q1 33.9Annað atriði er hér mikilvægt: Þegar lögmálið er prentað án inngangsorða sem Drottinn sjálfur talaði, eins og venjulega er á töflum og spjöldum, þykir nauðsynlegt að setja orðin “Lögmál Guðs” í upphafi þess. Þetta sýnir að menn gera sér grein fyrir nauðsyn þess að einhvers konar vottorð sé um hverra lög þessi séu og hver það sé sem talar þessi boðorð. Og, þar sem þeir sjá þessa nauðsyn, setja menn við upphaf lögmáls Guðs sitt eigið vottorð um að þetta sé lögmál Guðs.
TAM1897 Q1 33.10En ef menn prentuðu lögmálið eins og Drottinn gaf það, myndu þeir hafa eigið vottorð Drottins um að þetta sé lögmál Guðs og að það sé hann sjálfur sem talar þessi boðorð. Hann segir: “Ég er Drottinn, Guð þinn, sem leiddi þig út úr landi Egyptalands, úr þrælahúsi. Þú skalt ekki hafa aðra guði en mig,” o.s.frv. Og þegar menn geta fengið sjálfan vott Drottins um að þetta sé lögmál hans, mun vissulega ekki þurfa neinn mannlegan vott um að þetta sé lögmál Guðs.
TAM1897 Q1 33.11Og er ekki vottorð Drottins um að þetta sé lögmál hans betra en vottorð hvers manns eða allra manna saman? Og þegar menn láta hjá líða vottorð Drottins sjálfs um að þetta sé lögmál hans og setja þar í stað vottorð sitt eigið, gæti þá nokkuð verið skýrara dæmi um menn sem setja sig í sæti Guðs? Ó, skulum við leggja frá okkur þetta hrokafulla, klaufalega verk; og skulum við taka hið heilaga lögmál eins og hinn heilagi höfundur þess talaði það og skrifaði! “Ég er Drottinn Guð þinn, sem leiddi þig út úr landi Egyptalands, út úr þrælahúsinu.” Amen. Svo veri.
TAM1897 Q1 33.12Þar sem þar stendur allt sem Drottinn talaði, kynnir lögmál Guðs heiminum bæði Frelsarann og Skapara. Það segir þá öllum mönnum að sá sem er höfundur þess lögmáls, sá sem kallar manninn til að hlýða því, er bæði Frelsari og Skapari. Þetta sýnir lögmálið sjálft. Og þegar þeir útiloka hlutann sem opinberar Frelsarann, er það ekki undarlegt að þeir séu fúsir og reiðubúnir að útiloka hlutann sem opinberar Skapara mannsins. Satan vildi ætíð losna við lögmálið og fela mönnum mikilvægi þess. Hann hóf á því að láta Frelsarann út undan í því, og nú endar hann á því að láta Skapara mannsins út undan í því. En Drottinn vill að við vitum að það er hann sem leysti okkur úr Egyptalandi, svo að við getum séð bæði Frelsarann og Skaparann í lögmálinu sem hann gaf manninum.
TAM1897 Q1 34.1Annað atriði. Þegar þú og ég sjáum, og sjáum sannarlega, að Ísrael, þegar það gekk inn í landið, fór alls ekki inn í landið sem Drottinn ætlaði þeim, heldur missti það alveg, þá sjáum við hvernig það var vonbrigði fyrir Móse að fara ekki þangað. Nú þegar það virðist, eins og sumum finnst, að Ísrael hafi gengið inn í landið sem Drottinn hafði undirbúið fyrir þá, og að það hafi verið nákvæmlega það sem Drottinn vildi leiða þá til, og svo sjá að Móse dó og fór til himna, segja þeir að Móse hafi fengið hina hagstæðustu samninga að lokum; og að það hafi ekki verið svo mikil vonbrigði að taka hann úr landinu og leiða hann til himna.
TAM1897 Q1 34.2En þegar við skiljum að Drottinn vildi leiða hann inn í heilaga bústað sinn, inn í þann stað sem hann hafði gert sér til að búa í, inn í helgidóminn sem hendur hans höfðu reist; þá sjáum við hvernig það var vonbrigði jafnvel fyrir Móse að deyja og fara til himna án þess að ganga inn í það land. Þegar hann sá að það var synd hans sem hafði eitthvað með það að gera að halda þeim frá hinum blessaða loforðslandi; þegar hann sá að Ísrael hafði misst af því sem Drottinn hafði ætlað þeim: þegar hann sá hið dýrðlega land, eins og hann gerði af tind Nebó, og varð að horfa á hinar löngu aldir flakkandi vegferðar, afturfalls og þjáninga, sem málstaður Guðs og lýður hans áttu eftir að ganga í gegnum, og vissi að hann hafði jafnvel nokkra sök á því að valda þeirri löngu flakkandi vegferð; Það er auðvelt að sjá hvað það var honum sárt vonbrigði að komast ekki inn í það land án þess að deyja—jafnvel þó hann hafi verið tekinn til himna úr gröfinni.
TAM1897 Q1 34.3Annar texti, ef nokkur þyrfti til að staðfesta þá staðreynd að Ísrael komst ekki út úr Egyptalandi svo lengi sem það var í eyðimörkinni, finnst í bókinni Jósúa. Þið munið kaflann — eftir að þeir höfðu farið yfir Jórdan, voru þeir umskornir — og það er skrifað: “Þennan dag hef ég fjarlægt skömm Egyptalands af ykkur.” Þessir menn, sjáðu til, sem lögðu af stað frá Egyptalandi, komust aldrei út úr Egyptalandi fyrr en þeir höfðu farið yfir Jórdan; því ekki fyrr en þá var skömm Egyptalands fjarlægð. Þá voru þeir allir umbreyttir menn. Allur þessi þjóðflokkur fór yfir Jórdan í trú. Það var þjóð sem trúði Guði, og þar var hvorki að heyra mótrödd né finna efa í hugum manna,—þá voru þeir komnir út úr Egyptalandi. Þannig sjáð þið að það er fullkomlega augljóst að andlega Egyptaland sé bókstaflega Egyptaland Biblíunnar.
TAM1897 Q1 34.4Nú snúum við okkur að texta kvöldsins. Þetta er 4. Mósebók 23:9. Ég byrja að lesa með sjöunda versinu. Þetta er Bileam þegar hann spáir fyrir Balak, konungi Móabs.
TAM1897 Q1 34.5Og hann hóf upp orðskvið sinn og sagði: “Balak konungur Móabs hefur leitt mig frá Aram, úr fjöllum austursins, og sagt: Kom þú og bölva Jakobi fyrir mig, og kom þú og ögra Ísrael.” Hvernig á ég að bölva þeim, sem Guð hefur ekki bölvað? Eða hvernig á ég að ögra þeim, sem Drottinn hefur ekki ögrað? Því af klettatoppunum sé ég hann og af hæðunum lít ég hann: SJÁ, ÞJÓÐIN MUN BÚA EIN OG VERÐUR EKKI TALIN MEÐ ÞJÓÐUM HEIMS.
TAM1897 Q1 34.6Þessi texti er talaður til okkar hér í kvöld. Þetta er sannleikur okkar tíma. Þetta var opinber vilji Guðs varðandi lýð sinn þegar þeir voru á landamærum þess lands sem hann vildi leiða þá til eftir að hann hafði kallað þá út úr Egyptalandi. Þeir höfðu reikað um eyðimörkina í fjörutíu ár og voru nú komnir að landamærum landsins. Og þetta er vilji hans varðandi þá, að þeir skyldu búa einir og ekki vera taldir með þjóðum heims.
TAM1897 Q1 34.7Kjarnorsökina fyrir því, eða eina af orsökunum, réttara sagt, komist þið að með því að snúa ykkur að sjöunda kafla Postulasögunnar. Stefán var að tala þann dag og sagði að Drottinn hefði leitt lýðinn út úr Egyptalandi, úr þrældómslandinu, með undrum og táknum, og í þrítugasta sjöunda og þrítugasta áttunda versinu eru þessi orð; í þrítugasta áttunda versinu er sérstaka textinn:—
TAM1897 Q1 34.8Þetta er sá Móse, sem sagði við Ísraelsmenn: “Spámann mun Drottinn Guð yðar reisa yður upp af bræðrum yðar, líkan mér; hann skuluð þér hlýða á.” Þetta er hann, sem var í söfnuðinum í eyðimörkinni.
TAM1897 Q1 34.9Hvað var Ísrael þá í eyðimörkinni?—Kirkjan. Hvað átti það að vera þegar þeir höfðu farið yfir ána og komið inn í landið?—Kirkjan. Hvað var það annað en að segja að skilnaður skyldi vera milli kirkju og ríkis?—Rétt eins og þegar hann leiddi Abraham út úr því landi kenndi Drottinn heiminum skilnað milli kirkju og ríkis, og eins og hann sýndi með Abrahami að skilnaður kirkju og ríkis verður að hefjast í hjarta hvers einstaklings.
TAM1897 Q1 34.10Ef ég er ekki aðskilinn í hjarta mínu frá ríkinu, mun kirkja og ríki vera í sambandi hvar sem ég er. Þannig að þótt ég gegni ekki embætti í ríkinu, né bjóði mig fram þar, mun ég vera stjórnmálamaður í kirkjunni; og ég mun bjóða mig fram þar og stýra þar taumunum. Svo að ef maður er ekki í hjarta sínu aðskilinn frá ríkinu, en tilheyrir samt kirkjunni, væri honum betra að taka þátt í stjórnmálum heimsins og vera stjórnmálamaður þar, en að færa stjórnmál sín inn í kirkjuna.
TAM1897 Q1 34.11Þegar Drottinn kallaði Abraham, sagði hann fyrst og fremst: “Farðu úr landi þínu.” Og nú þegar Abraham hefur fjölgað sér og orðið kirkjan, og sú kirkja er að fara til sérstakrar þjónustu Drottins fyrir þjóðunum, lýsir hann því yfir að sú kirkja skuli ekki talin með þjóðunum; hún skuli búa ein. Þið sjáið hvernig Drottinn vildi að fólkið héldi sig við það, því hann vissi hver þjóðirnar voru; og hann vissi hvernig þjóðirnar höfðu komist í þann farveg. Hann vildi að kirkja hans væri einangruð, að hún hefði engan stjórnanda nema hann sjálfan, ekkert lögmál nema lögmál hans, engin löggjöf nema orð Drottins, enga stjórn nema stjórn Drottins.
TAM1897 Q1 35.1Guð ætlaði, þegar hann leiddi þá inn í landið, að vera höfuð kirkjunnar. Jesús Kristur var höfuð kirkjunnar, auðvitað, alveg eins raunverulega og hann er núna. Þið þekkið úr þeim lestrum sem við höfum rannsakað hvernig fólkið komst inn í konungsstjórn, einveldi og svo framvegis; það var með því að víkja frá honum, með því að bregðast í að viðurkenna Guð sem eina stjórnanda sinn og lög hans sem eina lögmálið. Þeir urðu skurðgoðadýrkendur og misstu þannig Guðs stjórn yfir sér og mátt lögmáls hans yfir sér; og eftir að hafa sundrað sér frá Guði varð að koma á stjórn meðal þeirra til að fullnægja metnaði þeirra sem vildu stjórna öðrum og til að vernda þá fyrir eigin óhófum í villileika sínum vegna þess að þeir höfðu yfirgefið Guð.
TAM1897 Q1 35.2En Drottinn aðskildi Ísrael frá öllum þjóðum og stjórnkerfum til sín sjálfs. Drottinn hóf nú Ísrael á sama stað og hann hóf Abraham, til að vera aðskilið frá konungum og stjórnendum umhverfis sig, frá öllum tegundum jarðneskra stjórnkerfa í kringum sig. Hann vildi að þjóð hans byggði einangruð og teldist ekki til neinnar þjóða, svo að þegar þjóðirnar litu til þeirra skyldu þær sjá að Ísrael teldist ekki til þeirra.
TAM1897 Q1 35.3Hann vildi að Ísrael stæði svo skýrt frammi fyrir heiminum – og það myndi gera þá ólíka öllum öðrum þjóðum – að allar þjóðirnar sem litu til þeirra myndu segja: “Þetta er einstakt; þetta er ekki sú tegund stjórnarfars sem við þekkjum.” Þeir hafa engan konung; hver og einn virðist komast af án nokkurs stjórnanda. Og þær myndu byrja að rannsaka það; þær myndu segja: “Hver er orsök þessa?” Hvernig getið þið komist af án alls þessa apparats sem fylgir konungi, herjum, sköttum og öllu því sem við verðum að þola? Svarið yrði: Jú, Guð er konungur okkar. Og rekstur hans kostar ekki nærri því eins mikið og ykkar, því við eigum ekki í slíkum vandræðum og þið. Já; við eigum engin skattgjöld, og hann er svo góður að við elskum að gefa honum allt sem við eigum, til að styðja og dreifa blessunum stjórnar hans.
TAM1897 Q1 35.4Og þegar lýður hans segði heiðingjunum þetta, myndu heiðingjarnir segja: “Sannarlega er þetta þjóð vitur og skilningsrík; hvaða þjóð á jörðinni er svo mikil að hafi svo viturleg og góð lögmál sem öll þessi lögmál? Og hvaða þjóð hefur Guð svo nálægt sér sem Drottinn, þinn Guð, er í öllu því sem við kalla á hann um?” Þetta var það sem Drottinn ætlaði sér. Og hann sagði: Ísrael “mun búa einangrað og ekki verða talið með þjóðunum.” Hann ætlaði sér að kenna öllum heiminum aðskilnað kirkju og ríkis, ekki aðeins innan kirkjunnar, heldur einnig meðal þjóðanna, bæði hvað varðar ríkin og kirkjuna sjálfa.
TAM1897 Q1 35.5Sjáðu bara hér í ritninguna, og þú munt sjá það. 5. Mósebók 4. Nokkur vers segja alla þá frásögn sem ég hef dregið upp. Frá fyrsta versinu og lesið til og með áttunda versins:—
TAM1897 Q1 35.6Hlýðið nú, Ísrael, á lögin og dómana sem ég kenni ykkur til þess að þið farið eftir þeim, til þess að þér megið lifa og fara inn og taka landið í arf sem Drottinn, Guð feðra yðar, gefur ykkur. Þið skuluð hvorki bæta neitt við orðið sem ég skipa ykkur né draga neitt úr því, heldur halda boðorð Drottins Guðs ykkar sem ég skipa ykkur. Augu ykkar hafa séð hvað Drottinn gerði vegna Baal-peor: alla menn sem fylgdu Baal-peor hefur Drottinn Guð ykkar tortímt úr ykkur. En þið sem hélduð ykkur fast við Drottin Guð ykkar eruð öll á lífi í dag. Sjá, ég hef kennt yður lög og rétt, eins og Drottinn Guð minn bauð mér, að þér skuluð svo gjöra í landinu, sem þér farið inn í til að taka það til eignar. Varðveitið því og gjörið þau, því að þetta er yðar viska og yðar skilningur í augum þjóðanna, sem munu heyra öll þessi lög og segja: “Sannarlega er þessi mikla þjóð vitur og skynsöm.” Því að hvaða þjóð er svo mikil, sem hafi Guð svo nálægt sér, eins og Drottinn, Guð vor, er í öllu því sem við kalla á hann um? Og hvaða þjóð er svo mikil, sem hafi svo réttlátar reglur og dóma sem allur þessi lögmál, sem ég legg fyrir ykkur í dag?
TAM1897 Q1 35.7Var þá nokkur leið fyrir Ísrael til að setja lög eða reglugerðir? – “Þér skuluð hvorki bæta neitt við orðið sem ég skipa yður, né taka neitt frá því.” Þeir áttu einmitt að gera það. Allir lögmál þeirra voru gefin þeim. Allur lögmálasetningin var fullgerð og fullkomin; og svo lengi sem þeir áttu það, þurftu þeir ekkert annað, og um leið og þeir þurftu annað, var það sjálft sönnun þess að þeir höfðu yfirgefið Guð.
TAM1897 Q1 35.8Svo lengi sem þeir þurftu einhvers konar löggjöf, frá sjálfum sér og meðal sín, var það sönnun þess að þeir höfðu yfirgefið Guð, að lög hans dugðu þeim ekki lengur og að stjórn hans var þeim ekki næg lengur. Þannig er það einmitt með alla hina heiðingjana. Þannig er það með allar þjóðir. Þannig urðu þeir heiðingjar. Og þið vitið að Ísrael fór sömu leið. Þeir gleymdu Guði og snéru sér að hjáguðadýrkun, og sögðu þá: “Við verðum að fá konung, svo að við verðum eins og allar þjóðirnar.” En gleymið ekki að þeir urðu að hafna Guði áður en þeir gátu fengið konung; og með því að hafna Guði, til þess að verða eins og þjóðirnar, eins og heiðingjarnir — það er bókstaflegi textinn —, með því að hafna Guði til þess að verða eins og þjóðirnar, urðu þeir eins og þær þjóðir sem höfnuðu Guði. Þetta þekkið þið úr allri sögunni sem á eftir fylgdi.
TAM1897 Q1 35.9Því er alveg ljóst að það er ekki vilji Guðs, ekki til hagsbóta fyrir lýð hans, að þeir verði eins og þjóðirnar. Það er ekki vilji Guðs, það er ekki til góðs fyrir lýðinn, að þeir skuli hafa nokkurs konar stjórn eins og þær þjóðir sem umlykja þá. Þið vitið að þetta kviknaði ekki af því að fylgja Guði, heldur kviknaði það af afturfalli. Af öllu þessu er fullkomlega ljóst að Guð ætlaði ekki að fólk hans stofnaði sjálfstjórn meðal sín.
TAM1897 Q1 36.1Drottinn ætlaði ekki að þeir stofnuðu ríkisstjórn eins og þjóðirnar í kringum þá. Þegar hann segir: “Þér skulið hvorki bæta neitt við orðið sem ég skipa yður né draga neitt úr því,” sjáð þið að hann lokaði þannig fyrir allar lagasetningar, alla skugga löggjafar, og bannaði þeim þar með að stofna nokkra ríkisstjórn meðal sín.
TAM1897 Q1 36.2Og af þessu er fullkomlega ljóst að þegar þeir sáu þörfina á einhverri stjórn meðal sín, þar sem þeir þurftu lög og stjórnendur aðra en Guð, var það sjálft fullvissa sönnun þess að þeir hefðu gleymt Guði; að þeir hefðu snúið sér frá honum; að stjórn hans væri ekki næg; að máttur hans væri ekki yfir þeim til að halda þeim, og þess vegna þurftu þeir að búa til og koma á fót einhverri stjórnarformi sjálfir, til að vernda sig fyrir sjálfum sér.
TAM1897 Q1 36.3Þannig sjáð þið að það var ekki samkvæmt vilja Drottins að lýður hans, sem bjó einangraður, ætti að hafa eigin stjórn meðal sín. Það var ekki vilji hans að þeir ættu að búa meðal þjóðanna og hafa stjórn eins og þær; því þegar þeir tækju að sér að stofna eigin stjórn til að stjórna sér sjálfir meðal sín, yrði hún alveg eins og stjórnir þjóðanna, því þær voru allar mannlegar, og mannkynið er allt eins. Þegar Ísrael tók sér fyrir hendur að koma á fót stjórn til að stjórna sér sjálfu, var hún eins og hjá nágrönnum þeirra, og gat ekki verið neitt annað. Hún var heiðin. Og hún mun ætíð vera heiðin hvar sem er reynt að koma henni á fót.
TAM1897 Q1 36.4“Þér skuluð hvorki bæta neitt við orðið sem ég skipa yður, né draga neitt úr því, svo að þér megið varðveita boðorð Drottins Guðs yðar, sem ég skipa yður.” Guð ætlar að boðorð hans, lög hans og stjórn hans skuli duga fyrir lýð sinn. Og það er nóg fyrir lýð hans. Það er endanlega afgreitt. Það mun ætíð duga fyrir lýð hans. En það dugar ekki þeim sem hafa það ekki; það dugar ekki þeim sem skilja sig frá Guði og lögmáli hans og stjórn hans. Stjórn hans dugar þeim ekki, því þeir hafa hana ekki; og ef þeir stofna sína eigin stjórn, er hún alveg eins og hjá heiðingjunum.
TAM1897 Q1 36.5Augun yðar hafa séð það sem Drottinn gerði vegna Baal-peor: því að alla menn sem fylgdu Baal-peor hefur Drottinn Guð yðar tortímt úr yðar miðju. En þér sem hélduð yður fast við Drottin Guð yðar eruð öll á lífi í dag. Sjáið, ég hef kennt yður lög og ákvæði, eins og Drottinn Guð minn bauð mér, að þér skuluð svo gjöra í landinu sem þér farið inn í til að taka það til eignar. Varðveitið því og gjörið þau; því að þetta er hyggni yðar og skilningur í augum þjóðanna.
TAM1897 Q1 36.6“Þetta er viska yðar og skilningur fyrir augum þjóðanna.” Ekki einungis fyrir augum mínum; heldur geri þið þetta, og allar þjóðir, heiðingjarnir, munu segja að þið séuð vitrir. Þjóðirnar, heiðingjarnir, munu segja að þið hafið gott vit.
TAM1897 Q1 36.7Sjá, ég hef kennt ykkur lög og rétt, eins og Drottinn, Guð minn, bauð mér, að þið skuluð svo gjöra í landinu sem þið farið til að taka til eignar. Varðveitið því og gjörið þau; því að þetta er hyggni yðar og skilningur fyrir augum þjóðanna, sem munu heyra allar þessar ákvæðingar og segja: “Sannarlega er þessi mikla þjóð hyggin og skilningsrík.” Hver er sú þjóð, svo mikil, sem hafi Guð svo nálægan sér sem Drottinn, Guð vor, er í öllu því sem við kalla á hann? Og hvaða þjóð er svo mikil, sem hafi lög og réttlátar ákvarðanir eins og öll þessi lög, sem ég legg fyrir yður í dag? Gættu þín og varðveittu sál þína af alúð, svo að þú gleymir ekki því, sem augu þín hafa séð, og svo að það víki ekki frá hjarta þínu alla daga lífs þíns; heldur kenndu það sonum þínum og sonarsonum þínum, einkum þann dag er þú stóðst fyrir Drottni Guði þínum í Hóreb.
TAM1897 Q1 36.8Gleymið ekki því sem þið hafið séð og heyrt, heldur gleymið sérstaklega ekki því sem þið heyrðuð þegar þið stóðuð fyrir Hóreb þann dag. Hvað heyrðu þeir?—Ó, lögmál Guðs; boðorð Guðs og trú Jesú heyrðu þeir þann dag; rödd úr himni boðaði frelsun og sköpun, að menn skyldu ekki syndga. En Ísrael gleymdi Guði og varð hjáguðadýrkandi og sagði: “Gerðu okkur konung; gerðu okkur konung eins og allar þjóðirnar.” En um þann tíma, meðan þeir voru ósnortnir, sagði Drottinn síðar (Sálmur 81:13-16):—
TAM1897 Q1 36.9Ó, að lýður minn hefði hlýtt mér, og Ísrael hefði gengið í vegum mínum! Ég hefði brátt lamið óvini þeirra og beint hendi minni gegn andstæðingum þeirra. Hatarar Drottins hefðu hlýtt honum, en tími þeirra hefði staðið að eilífu. Hann hefði einnig fóðrað þá með bestu hveitinu og ég hefði mettað þig með hunangi úr kletti.
TAM1897 Q1 36.10Nú segir Drottinn um okkur að hann hafi frelsað okkur frá valdi myrkurs og flutt okkur inn í ríki elskaðs sonar síns. Guðs ríki er aftur komið á meðal lýðs síns, og “Guðs ríki er innra með yður,” og það er meðal yðar því það er innra með hverjum og öllum. Nú þá, Guðs ríki er fullkomið ríki, því að konungurinn er fullkominn konungur, því að lögmál þess ríkis er fullkomið lögmál. Er þá fullkominn konungur, og fullkomið lögmál, og fullkomið ríki, nægjanlegt fyrir þig? Er það? Er það nóg fyrir mann?—Ó já, sannarlega! Á það að duga manni?
TAM1897 Q1 36.11Og ef allt þetta dugar manninum ekki, er vandamálið þá í konungsríkinu eða í manninum?—Þið vitið að vandamálið getur aðeins verið í manninum. En gerum ráð fyrir að maðurinn játi að vera kristinn. Er vandamálið þá enn í manninum eða í konungsríkinu?
TAM1897 Q1 36.12(Raddir) Með manninum.
TAM1897 Q1 36.13Segjum sem svo að hann játi að vera sjöunda dags aðventisti, en Guðs ríki dugi honum ekki; segjum sem svo að þið safnið hópi þeirra saman, og Guðs ríki dugi þeim ekki, heldur verði þeir að hafa sitt eigið ríki, annað ríki; þeir verði að koma á stjórn, leggja á sig skatta, kjósa sér stjórnendur úr sínum eigin röðum til að stjórna sér; eru þeir börn Guðs? Er fullkomna ríki Guðs nóg fyrir þá? Tilheyra þeir stjórn Guðs? Er stjórn Guðs nóg fyrir þá? Er ríki Guðs í þeim? Er það svo? Hvernig getur það verið, þegar fullkomna ríkið, hinn fullkomni konungur og fullkomna lögmálið duga þeim ekki?
TAM1897 Q1 37.1Þið sjáið þá að aðskilnaður kirkju og ríkis, jafnvel meðal sjöunda dags aðventista, byrjar í hjartanu; og hann verður að byrja þar hjá hverjum manni, alls staðar, annars getur enginn aðskilnaður kirkju og ríkis orðið þar sem hann er. Ef enginn maður á fjórðu öld í Rómaveldi hefði haft samband kirkju og ríkis í eigin hjarta, hefði páfadómurinn ekki myndast á fjórðu öld. Ef hann hefði aðeins kirkjuna, einungis kirkjuna, í hjarta sínu, og ekkert af ríkinu, engin ríkisprinsip, einungis kirkjuna—Guð, ríki hans, lögmál hans, réttlæti hans, hann einn þar stjórnandi—gæti páfadómur nokkurn tíma orðið til?
TAM1897 Q1 37.2(Raddir) Nei.
TAM1897 Q1 37.3Hvað er þá það sem nauðsynlegt er að forðast umfram allt?—Allt samband kirkju og ríkis í hjartanu. Hvað er þá eina örugga vörnin gegn páfadómi?—Það er að elska Guð af öllu hjarta, allri sál, allri skynsemi og öllu afli. Það er að “fara úr landi þínu, og frá ætt þinni, og frá föðurhúsi þínu.” Það er að snúa baki við Egyptalandi. Það er að “dvelja einangraður og ekki teljast með þjóðum heimsins.”
TAM1897 Q1 37.4Ég les nú úr “Empires of the Bible”, bls. 152 og áfram, nokkrar tilvitnanir sem ég setti þar inn úr “Patriarchs and Prophets”, ásamt ritningarversum, um þennan sjálfa tengil. Fyrst les ég nokkur eigin orð mín; en ég segi ykkur þegar ég les orðin úr “Patriarchs and Prophets:”—
TAM1897 Q1 37.5“Sjá, þjóðin mun búa ein og mun ekki teljast með þjóðum.” Drottinn ætlaði aldrei að fólk hans yrði myndað sem konungsríki, ríki eða stjórn, líkt og þjóðir heimsins. Þeir áttu ekki að vera eins og þjóðirnar í kringum þá. Þeir áttu að vera aðskildir Guði til handa “frá öllum þjóðum sem voru á yfirborði jarðar.” “Þjóðin mun ekki teljast með þjóðum.”
TAM1897 Q1 37.6Ef ég tel mig tilheyra ríki Þýskalands, tel ég mig þá tilheyra þjóðum? Ef ég tel mig tilheyra ríkisstjórn Englands, sem hluta af því, sem tryggann og föðurlandslegan borgara sem myndi berjast fyrir fánanum, tel ég mig þá tilheyra þjóðum? Og ef ég berst fyrir það fánann, minn fánann, minn breska fánann, og sjöunda dags aðventistabróðir minn hér á landi tilheyrir Bandaríkjunum, er tryggur og föðurlandsástfanginn, og þessar tvær þjóðir fara í stríð, og hann þarf að verja landið gegn innrásum, og átök verða, þá er ég á annarri hliðinni en bróðir minn á hinni, og bróðir berst gegn bróður. Hefur Guð ákveðið það?—Þið vitið að hann hefur það ekki gert. Hafði hann þá nokkurn tíma átt við nokkuð þegar hann sagði að þjóðin skyldi búa ein og skyldi ekki talin með þjóðum heimsins?
TAM1897 Q1 37.7Ég les áfram smá úr eigin riti mínu í “Empires of the Bible:”—Stjórn þeirra átti að vera hrein og einföld guðstjórn—Guð eini konungur þeirra, eini stjórnandi þeirra, eini löggefari þeirra. Hún var í raun kirkjusamtök, sem hófust með stofnun “kirkjunnar í eyðimörkinni;” og átti að vera aðskilin frá öllum hugmyndum um ríki. Kerfið sem var stofnað í eyðimörkinni af Móse og hélt áfram í Kanaönu undir forystu Jósúa, var ætlað að vera varanlegt.
TAM1897 Q1 37.8Nú les ég úr “Föður og spámenn:—”:
TAM1897 Q1 37.9Stjórn Ísraels var framkvæmd í nafni og með valdheimild Jehóva. Verkefni Móse, hinna sjötíu eldri manna, stjórnenda og dómara var einfaldlega að framfylgja lögum sem Guð hafði gefið. Þeir höfðu engan rétt til að setja lög fyrir þjóðina.
TAM1897 Q1 37.10Hver hafði ekki vald til að setja lög fyrir þjóðina?
TAM1897 Q1 37.11(Raddir) Kirkjan.
TAM1897 Q1 37.12Hversu margir mynduðu kirkjuna? Tók hún til eins, tveggja, tíu, tólf eða jafnvel fimmtíu?—Já. Áttu þeir þá, eða nokkur þeirra, nokkra heimild til að lögseta fyrir hina, eða jafnvel fyrir sjálfa sig?—Þeir áttu enga.
TAM1897 Q1 37.13Hlýðið, Ísrael, á lögin og dómana sem ég kenni yður, til þess að þér gjörið þau, að þér megið lifa og fara inn og taka landið í arf sem Drottinn, Guð feðra yðar, gefur yður. Þér skuluð hvorki bæta neitt við orðið sem ég skipa yður né draga neitt úr því.
TAM1897 Q1 37.14Með því að vitna aftur úr “Föður og spámenn:”—
TAM1897 Q1 37.15Þetta var og hélt áfram að vera skilyrði tilveru Ísraels sem þjóðar.
TAM1897 Q1 37.16Þá þegar Ísrael fór frá því og tók skrefið til að stofna konungsríki og verða eins og þjóðirnar, hvað merkti það?—Töp tilverunnar. Gleymið því ekki.
TAM1897 Q1 37.17Nú önnur málsgrein sem ég hef skrifað og vil endurtaka núna:—
TAM1897 Q1 37.18Stjórnarhættir Ísraels voru eingöngu hreinnar guðstjórnar. Í hvaða ríkisstjórn sem er er það einungis tryggð borgaranna við meginreglur stjórnvalda sem getur gert hana farsæla.
TAM1897 Q1 37.19Þetta er almennt viðurkennt. Hvaða stjórn erum við að skoða hér?—Guðs ríki. Ríkisborgarar hvaða ríkis voru þeir?—Guðs ríkis. Þá var tryggð við meginreglur þeirrar stjórnar eina leiðin til að gera þá stjórn og það valdatíð að árangri, jafnvel með Guð við stjórnvölinn.
TAM1897 Q1 37.20Það var aðeins vegna sífelldrar dvalar Guðs með Ísrael að ríkisstjórnin sem þar var stofnuð gat nokkurn tíma orðið farsæl. Tryggð við meginreglur þeirrar ríkisstjórnar krafðist því af þjóðinni að hver og einn leitaði stöðugt eftir sífelldri nærveru Guðs hjá sér, sem eina konunginum, stjórnandanum og löggefandanum, í allri hegðun daglegs lífs. En “án trúar er ómögulegt að þóknast Honum.” Það er “með trú” að Guð býr í hjartanu og ríkir í lífinu. Þess vegna lá grundvallarregla, jafnvel tilvist ríkisstjórnar Ísraels, í lifandi, stöðugri trú Ísraelsmanna.
TAM1897 Q1 38.1Og einmitt hér missti Ísrael fótfestu. Raunar er þetta eini staðurinn þar sem þeir gátu mistekist. Þeir héldu ekki trú sinni; þeir héldu ekki tryggð við konung sinn og stjórn. Fólkið sem gekk inn í landið, sem með trú færði sig yfir Jórdan á þurru landi þegar flóðið var í hámarki, fyrir trú þeirra féllu múrarnir í Jeríkó flötum þegar þeir höfðu gengið um borgina sjö daga og hrópað sigurhróp trúarinnar – þetta fólk trúði Drottni, og hann var með þeim í krafti. En breyting kom. Fólkið missti tærleika trúarinnar og féll í formalisma. Sagan er sögð fyrir okkur í fáum hnitnum versum í ritningunni. “Fólkið þjónaði Drottni alla daga Jósúa og alla daga eldri mennina sem lifðu Jósúa af, þeir sem höfðu séð öll hin miklu verk Drottins sem hann hafði unnið fyrir Ísrael. Og Jósúa Núnsson, þjónn Drottins, dó, hundrað tíu ára gamall.... Og einnig dó allt það kynslóð og reis önnur kynslóð eftir þá, sem þekkti ekki Drottin né verk þau er hann hafði gert fyrir Ísrael. Og Ísraelsmenn gerðu hið illa í augum Drottins og þjónuðu Baölum; þeir yfirgáfu Drottin, Guð feðra sinna, sem leiddi þá út úr Egyptalandi, og fylgdu öðrum guðum, guðum þjóðanna sem umkringdu þá, og tilbeiddu þá og vöktu reiði Drottins. Og þeir yfirgáfu Drottin og þjónuðu Baal og Astarte.” – “Empires of the Bible”, bls. 153, 154.
TAM1897 Q1 38.2Það er nákvæmlega það sem þeir gerðu á dögum Nimrod. Hver var afleiðingin á dögum Nimrod?—Þeir settu einn af sínum eigin mönnum sem konung, eftir að hafa hafnað Guði sem konungi. Er það þá eitthvað undarlegt að afleiðingin verði sú sama með Ísrael nú á tímum?
TAM1897 Q1 38.3Þar sem þeir höfðu ekki Guðs nærveru í hjartanu til að aðskilja þá jafnvel frá sjálfum sér og gera þá ólíka öðrum þjóðum, voru þeir svo líkir þjóðum í kringum sig að það var eðlilegt að þeir gengju í sömu spor í guðadýrkun þeirra. Þegar, vegna afturfalls þeirra, byrði eigin verka og kúgun heiðingjanna varð svo þung að þeir gátu ekki lengur borið hana, sneru þeir sér til Drottins af öllu hjarta, treystu einungis á hann og fundu þannig í honum dýrðlega frelsun frá syndum sínum og frá öllum kúgarum sínum. En er þeir urðu lausir, mistókst þeim samt að rækta og leita nálægðar Drottins og Frelsara síns; því varð trú þeirra aftur formleg, og þeir tóku fljótlega aftur upp siði heiðingjanna og tilbáðu guði þeirra.
TAM1897 Q1 38.4Ef þeir hefðu einungis fest hjörtu sín við Drottin og treyst honum stöðugt, eins og þeir gerðu í þessum umbótaskeiðum, þá hefðu þeir fundið að hann var þeim allan tímann nákvæmlega sá sami og hann var á þessum stundum. Þá hefði allur vegur þeirra orðið það sem hann ætíð vildi að hann væri – ein stöðug framþróun áfram og upp á við, vaxandi í náð og í þekkingu á Drottni, frelsara okkar. Þá hefðu þeir verið bjart og skært ljós fyrir allar þjóðir.
TAM1897 Q1 38.5Í stað þess að verða með þessum endurteknu reynslum leiddir að því að lokum og að eilífu vantraust sjálfa sig og treysta einungis Drottni, komust þeir í raun og veru að því að þeir misstu að lokum traust á Drottni og ætluðu sér að treysta alfarið á sjálfa sig. Í vantrú sinni og afturfalli sáu þeir í hinum síendurteknu árásum heiðingjanna, sem rændu landinu og kúguðu íbúa þess, aðeins sönnun þess að Guðs ríki hefði brugðist í öllu sem máli skipti.—“Empires of the Bible,” bls. 154, 155.
TAM1897 Q1 38.6Nú vitnum við aftur úr “Föður og spámenn:”—
TAM1897 Q1 38.7Öll þau ógöng sem voru afleiðing eigin syndar og heimsku, lögðu þeir á stjórn Guðs.
TAM1897 Q1 38.8Þið sjáið þá, þegar nokkur þjóð sem játar sig Drottins þarfnast annarrar stjórnar en hans, hvað veldur vandamálinu. Hún hefur yfirgefið Guð; hún hefur komist í ógöngur; hún þjáist af mörgum illindum; og þau kenna Guðs stjórn um. Guðs stjórn var þeim ekki nægilega góð; hún gerði ekki nóg fyrir þau. Af hverju?—Vegna þess að þau höfðu hana ekki.
TAM1897 Q1 38.9Ég held áfram að lesa úr “Föður og spámenn:”—
TAM1897 Q1 38.10Smám saman misstu þeir virðingu fyrir Guði og hættu að meta þann heiður að vera útvölduð þjóð hans. Laðast að dýrð og glæsibrag heiðingjanna urðu þeir leiddir á eigin einfaldleika. Öfund og gremja sprungu upp milli ættbálkanna. Innri deilur gerðu þá veikburða; þeir voru sífellt berskjaldaðir fyrir innrásum heiðingjanna: og fólkið var farið að trúa því að til að viðhalda stöðu sinni meðal þjóðanna yrðu ættbálkarnir að sameinast undir sterku miðstjórnvaldi. Þegar þeir færðust frá hlýðni við lög Guðs, óskuðu þeir þess að verða leystir undan stjórn hins guðdómlega konungs síns; og þannig varð krafan um einveldi útbreidd um allt Ísrael.
TAM1897 Q1 38.11Ég les nú úr því sem ég hef skrifað í “Empires of the Bible:”—
TAM1897 Q1 38.12Þetta var sama sagan af Babýlon og Egyptalandi aftur. Aðallýgarinn blekkti þá til hjáguðadýrkunar og frá hjáguðadýrkun til einveldis, til þess að öðlast yfirráð yfir þeim og með jarðneskum áhrifum freista þeirra eða banna þeim með valdi guðsþjónustu.
TAM1897 Q1 38.13Og þið vitið að Ísrael ofsóttu spámennina, bönnuðu prédikun orðs Guðs, rétt eins og hver önnur heiðingjaþjóð á jörðinni hefur gert frá Nimrodar tíma til dagsins í dag, og eins og hver önnur heiðingjaþjóð mun gera, jafnvel þó hún sé reist upp af sjöunda dags aðventistum.
TAM1897 Q1 38.14Nú vitna ég aftur úr “Föður og spámenn”:—
TAM1897 Q1 38.15Guð vildi að lýður hans liti einungis til hans sem löggefanda síns og uppsprettu styrks. Með því að finna fyrir trausti sínu á Guði myndu þeir sífellt verða dregnir nær honum. Þeir myndu verða upplyftir og göfgaðir, hæfir til hins mikla hlutskipti sem hann hafði kallað þá til sem útvöldu lýð sinn. En þegar maður var settur á hásæti myndi það hafa tilhneigingu til að snúa hugum manna frá Guði.
TAM1897 Q1 38.16Og mér er alveg sama þó hann sé sjöunda dags aðventisti; það hefur tilhneigingu til að snúa hugum fólks frá Guði.
TAM1897 Q1 38.17Ég les áfram úr “Föður og spámenn:”—
TAM1897 Q1 38.18Þeir myndu treysta meira á mannlega styrk og minna á guðlega mátt—
TAM1897 Q1 39.1Þurftu þeir vernd gegn heiðingjunum?—Já. Voru heiðingjarnir ekki að ráðast á þá og gera árásir á þá?—Já. Þurftu þeir vernd?—Já. Hvers vegna stofnuðu þeir ríkisstjórn?—Til verndar—til verndar gegn árásum heiðingjanna.
TAM1897 Q1 39.2Hvað sagði Drottinn að myndi gerast ef þeir hlýddu honum og lögum hans? Á hátíðartímum gátu allir menn yfirgefið heimili sín og farið upp til Jerúsalem, og enginn myndi gera þeim neitt illt né girnast land þeirra. En þegar þeir sneru sér frá Guði og höfðu ekki vernd hans, gátu þeir ekki yfirgefið húsin sín án þess að heiðingjar kæmu inn. Og jafnvel meðan þeir voru allir heima, kæmu heiðingjar yfir þá. Þegar hveitið var fullvaxið og tilbúið til uppskeru, kæmu heiðingjarnir og tækju allt, jafnvel þegar allir mennirnir voru heima. Og þegar vínberin voru fullvaxin og tilbúin til að tína, kæmu heiðingjarnir og tækju þau öll. Af hverju?—Af því að lýðurinn hafði snúið sér frá Guði, og hann gat ekki blessað þá í burtu frá sér eins og hann myndi blessa þá þegar þeir væru hjá sér, því það hefði aðeins hvatt þá til að halda áfram í burtu.
TAM1897 Q1 39.3Þannig að:—
TAM1897 Q1 39.4Þegar maður var settur á hásæti, stefndi það gjarnan til þess að snúa hugum lýðsins frá Guði. Þeir treystu meira á mannlega styrk og minna á guðlega mátt, og mistök konungsins leiddu þá til syndar og sundruðu þjóðinni frá Guði.
TAM1897 Q1 39.5Því sögðu þeir við Samúel: “Gefðu okkur konung til að dæma okkur eins og allar þjóðirnar.”
TAM1897 Q1 39.6Nú vitna ég aftur úr “Föður og spámenn”, annarri tilvitnun sem nær beint til samtímans:—
TAM1897 Q1 39.7Og enn [Hvar leiðir það til? – Til nútíðar.] er löngunin til að aðlaga sig að heimslegum háttum og siðum til staðar meðal þeirra sem játa sig Guðs lýð. Þegar þeir víkja frá Drottni verða þeir metnaðarfullir eftir hagnaði og heiðri heimsins. Kristnir menn leitast stöðugt við að líkja eftir háttum þeirra sem dýrka guð þessa heims. Margir hvetja til þess að með því að sameinast heiðingjum og aðlaga sig að siðum þeirra geti þeir haft sterkari áhrif á guðlausa.
TAM1897 Q1 39.8Þetta er það sem Ísrael sagði.
TAM1897 Q1 39.9En allir sem fara þessa leið, aðskiljast frá uppsprettu styrks síns. Með því að verða vinir heimsins verða þeir óvinir Guðs. Til þess að öðlast jarðneskan áberandi sess fórna þeir hinni ósegjanlegu heiðri sem Guð hefur kallað þá til, að sýna fram á dýrð hans sem hefur kölluð okkur út úr myrkrinu í undursamlega ljósið sitt.— “Föðurlandar og spámenn,” k. 59, mgr. 13.
TAM1897 Q1 39.10Nú les ég áfram um Ísrael forðum:—
TAM1897 Q1 39.11“Líkt og allar þjóðirnar.” Ísraelsmenn gerðu sér ekki grein fyrir því að það að vera á þennan hátt ólíkir öðrum þjóðum væri sérstakt forréttindi og blessun. Guð hafði aðskilið Ísraelsmenn frá öllum öðrum þjóðum til að gera þá að sérstæðum fjársjóði sínum. En þeir, sem litu framhjá þessum mikla heiðri, óskuðu ákaflega að herma eftir fordæmi heiðingjanna.
TAM1897 Q1 39.12Ég held áfram að lesa úr “Föður og spámenn:”—
TAM1897 Q1 39.13Þeir dagar Ísraels mestu velmegunar voru þeir er þeir játuðu Jehóva sem konung sinn, þegar lögin og stjórnin sem hann hafði stofnað voru talin æðri lögum og stjórn allra annarra þjóða.
TAM1897 Q1 39.14Þegar ég lít á stjórn og lögmál Guðs sem æðri en stjórn og lög allra annarra þjóða, hvernig get ég þá átt nokkra samskipti við aðrar þjóðir? Þá, ef ég verð að koma á fót einhverju líkt öðrum þjóðum til að stjórna mér, til að halda mér á réttri braut, og þeim sem eru í kringum mig og eru eins og ég, tel ég þá stjórn og lög Guðs æðri þeim sem ég ætla að setja? Þegar ég tel lög hans ekki æðri þeim sem ég ætla að setja, hvar setur það mig?
TAM1897 Q1 39.15(Raddir) Yfir Guði.
TAM1897 Q1 39.16Rétt eins og hinn páfi; rétt eins og Nimrodur — set ég mig í stað Guðs. Enginn maður getur sett sig í stað Guðs án þess að setja sig yfir Guð.
TAM1897 Q1 39.17Auk þess hef ég skrifað það sem þið munið þekkja sem sannleikann:—
TAM1897 Q1 39.18En allt þetta var nú gleymt í föstu áformi þeirra um að hafa konung, ríkisstjórn, ríki, eins og allar þjóðirnar. Gegn vilja Drottins, eins og hann hafði lýst honum, myndi Ísrael teljast meðal þjóðanna.... Ó, að Ísrael hefði á þeim sínum degi þekkt það sem sneri að friði þeirra! Ó, að þeir hefðu trúað Drottni og viðurkennt að hann vissi, betur en þeir, hvaða veg þeir ættu að fara til hagsældar sinnar! En gegn kröftugustu bón og alvarlegustu viðvörun hans lokuðu þeir eyrum sínum og hörkuðu hjörtu sín, og þá og þar hófu þeir þá stefnu sem, með óhjákvæmilegri rökvísi, leiddi til tortímingar þeirra bæði sem þjóðar og sem útvöldu lýðsins.
TAM1897 Q1 39.19Það kom einnig fyrir að ættbálkarnir skiptust í tíu og tvo. Hvað varð um tíu ættbálkana?—Þeir gengu stöðugt í gegnum hnignun, þar til þeir hrópuðu: “Við eigum engan konung.” Þá kom Drottinn til þeirra fyrir spámanninn Hósea og sagði: “Ég mun vera yðar konungur; snúið yður til mín, Ísrael, þér hafið flúið frá mér; ég mun vera yðar konungur.” En þeir vildu ekki snúa sér til baka; og þeir voru leiddir í fangavist og glötuðust að eilífu.
TAM1897 Q1 39.20Þegar það var gert, var um Júda ritað af Hósea: “Júda drottnar enn með Guði og er trúfastur hinum helgu.” En þú veist að Júda fór skref fyrir skref niður í fráhvarf, þar til orðið kom: “Takið burt kórónuna og afsetjið krónuna: þetta verður ekki eins: upphækkið þann sem er lágur og lækkið þann sem er hár. Ég mun snúa því við, við, við: og það mun ekki verða aftur, þar til hann kemur sem á réttinn; og ég mun gefa honum það.”
TAM1897 Q1 39.21Drottinn þurfti að láta heiðingjana stjórna eigin lýð. Og þegar Drottinn, með heiðingjunum, með stjórn heiðingjanna, hafði varðveitt þá þangað til hann sjálfur kom til þeirra, hrópuðu þeir enn það sama orð sem þeir mæltu á dögum Sáuls: “Nei; heldur viljum við konung.” Og þegar Kristur vildi ekki vera konungur þeirra, krossfestu þeir hann og hrópuðu: “Við höfum engan konung nema Keisarann.”
TAM1897 Q1 40.1Þegar þeir, þrátt fyrir mótmæli Drottins sem Samúel flutti, hrópuðu: “Nei, heldur skulum við hafa konung yfir oss,” heyrði Drottinn í því hrópi, og nú er auðvelt fyrir alla að heyra, endanlega hrópið þeirra gegn honum: “Við höfum engan konung nema Keisarann.” Með því að hafna Guði til þess að verða “lík öllum þjóðum”, urðu þeir eins og allar þjóðirnar sem höfnuðu Guði.
TAM1897 Q1 40.2Kallið sem þeir lögðu fram gegn Kristi fyrir dómstóli Pílatusar var í því kalli: “Við viljum konung,” sem var látið í loftið á dögum Sáuls; og Guð heyrði það. Þetta er röksemdin, og engin undanrás er möguleg. Og ef þú og ég viljum komast undan því, verðum við að snúa okkur til Guðs af öllu hjarta, allri sál, öllum huga og öllu afli. Við verðum að yfirgefa landið okkar, ættingja okkar og föðurhús. Við verðum að snúa baki við Egyptalandi, jafnvel þó við séum á þrepi hásætis jarðneskrar valda; við verðum að stíga niður af því, snúa baki við því og yfirgefa allt, og snúa okkur til Guðs í lifandi trú; og þá verðum við að búa einir og ekki teljast með þjóðum heimsins.
TAM1897 Q1 40.3Þannig sjáið þið að Guð hefur alltaf kennt þjóð sinni, og þjóðum heimsins, að eilíf frelsun þjóðar sinnar, og hvers manns, hvílir á algjörri aðskilnaði kirkju og ríkis í hjartanu.