Andlegt Egyptaland · Boðskapur þriðja engilsins – 1897

TAM1897 Q1 26.25Prédikun flutt föstudagskvöldið 5. mars 1897 Prentað í fréttabréfi Alþjóðaráðsins, fyrsta ársfjórðungur 1897, bindi 2, nr. 1, bls. 26-33.

TAM1897 Q1 26.26Mér datt úr hug að nefna í fyrri kennslustund að sú saga sem ég dró upp er öll í “Empires of the Bible”. Frá blaðsíðu 77 og til og með blaðsíðu 150 er saga Egyptalands og það efni sem var tekið fyrir í yfirlitsmyndinni sem ég sýndi í gærkvöldi.

TAM1897 Q1 26.27Texti kvöldsins er Opinberunarbókin 11:8.

TAM1897 Q1 27.1Og lík þeirra munu liggja á stræti hins stóra borgar, sem andlega er kölluð Sódóma og Egyptaland, þar sem Drottinn okkar var einnig krossfestur.

TAM1897 Q1 27.2Ég las þennan vers einungis af þeirri ástæðu að þið sjáið að slíkt sem andlegt Egyptaland er til, og að orð Guðs opinberar það sem “andlega er kallað Egyptaland.”

TAM1897 Q1 27.3Andlega Egyptalandið er sannarlega bókstaflega Egyptaland, því andlegar hlutir eru bókstaflegastir allra hluta. Það er, eins og það hefur ætíð verið, líkamlegt Egyptaland þarna í Norður-Afríku, sem fljótið Nílar rennur í gegnum; en það er ekki bókstaflega Egyptaland; bókstaflega Egyptaland er andlega Egyptaland.

TAM1897 Q1 27.4Við snúum okkur nú að kennslustundunum í gærkvöldi um frelsun Ísraels frá Egyptalandi og munum fylgja för þeirra aftur frá þeim stað þar sem söngur Móse var sunginn. Þegar þeir höfðu þverað Rauðahafið á þurru landi, milli ísveggja, og stóðu á ströndinni sigursælir yfir tortímingu Egyptalandsmanna, sem, er þeir reyndu að elta þá, drukknuðu, voru þeir frelsaðir líkamlega, holdlega, frá líkamlegu Egyptalandi; en það var dýpra Egyptaland en það, sem þeir voru enn ekki frelsaðir frá.

TAM1897 Q1 27.5Þið vitið að skref fyrir skref í reynslu þeirra voru hjörtu þeirra í Egyptalandi; og þegar eitthvað kom upp sem svekkti þá, hrópuðu þeir: “Förum aftur til Egyptalands!” Þegar þeir komu að landamærum Kanaans, og Drottinn vildi að þeir gengju inn, hrópuðu þeir: “Tökum okkur höfðingja og förum aftur til Egyptalands!” Hvar voru hjörtu þeirra þá?—Í Egyptalandi. Það fyrsta sem þeim datt í hug var alltaf Egyptaland.

TAM1897 Q1 27.6Þegar þeir stóðu við Sinajfjall, eftir að þeir höfðu heyrt rödd Drottins og beðið að Móse kæmi aftur af fjallstindinum með lögmál Guðs, smíðuðu þeir sér hjáguð og tilbáðu hann; og hvaða hjáguð var það?—Egyptalandskálfurinn. Þá, eftir að þeir höfðu hlustað á rödd Drottins af fjallstindi Sinaj, boðaði hann orð lögmáls síns, og þeir heyrðu lúðrinn hljóma háværari og háværari, og sáu fjallstindinn alveg umkringdan reyk—eftir allt þetta, sjáðu glöggt að Egyptaland var svo ríklega í hjörtum þeirra að þeir snéru sér til hjáguðadýrkunar Egyptalands fremur en að bíða eftir að Móse kæmi aftur af fjallstindi Sinaj með boðskap Guðs. Og þegar þeim hafði verið snúið við frá landamærum landsins og þeir neyddust til að reika í eyðimörkinni, sérðu að það var vegna þessa egypska þrældóms sem hélt þeim og úr þeim voru þeir ekki lausir. Þið sjáið að þegar Drottinn gaf þeim daglega brauð úr himni – engla mat – voru þeir svo fjarlægir honum og svo algjörlega uppteknir af Egyptalandi að þeir sögðu: “Ó, að við værum aftur í Egyptalandi þar sem við áttum púrulauk, lauk og hvítlauk!”

TAM1897 Q1 27.7Ég þarf ekki að vísa til annarra dæma; þetta dugar til að vekja athygli ykkar á því að Ísrael var ekki alveg komið út úr Egyptalandi þegar það stóð á strönd Rauðahafsins og söng lofsöng Móse. Líkamlega voru þeir komnir út úr Egyptalandi, en andlega voru þeir það ekki. Þeir voru frelsaðir frá egyptískri líkamlegri þrælkun, en þeir voru bundnir egyptískri andlegri þrælkun; og vandamálið er að þeir komust aldrei út úr egyptískri þrælkun. Þeir dóu í egyptískri þrælkun. Þegar Drottinn flutti lögmál sitt frá Sinaj, sagði Móse við þá að það væri svo að þeir syndguðu ekki. Nú lesið aftur Hebreum 11:25: “Hann kaus heldur að þjást með þjóð Guðs en að njóta skammvinnra unaða syndarinnar.” En við sáum í annarri kennslustund okkar að þeir unaðir syndarinnar sem þar er vísað til voru ekki annað en unaðir Egyptalands. Móse, sem erfingi Egyptalandstólsins, hefði getað eignast allan auð Egyptalands, allan dýrð Egyptalands og alla völd Egyptalands, því hann þurfti einungis að stíga á hásætið og njóta þess. Þetta voru unaður Egyptalands; en ritningin segir að þetta hafi verið unaður syndarinnar. Hvað er þá andlegt þrældómur Egyptalands? Og hvað er andlegt Egyptaland? — Þrældómur syndarinnar.

TAM1897 Q1 27.8Það er önnur leið sem við getum náð þessu, einungis með drögum. Guð kallaði Abram, eins og þú manst, úr Kaldeu inn í land sem hann myndi sýna honum. Hann hafði enn ekki gefið honum landið; hungursneyð var í landinu þar sem hann var, og hann fór niður til Egyptalands, og þar fékk Sarai egyptneska þrælkonu að nafni Hagar. Guð lofaði Abram að niðjar hans skyldu verða eins og stjörnur himinsins. Vegna vantrúar var loforðið ekki uppfyllt eins snemma og þau höfðu vonast til, og Sarai sagði við Abram: “Drottinn hefur hindrað mig í að fæða; loforðið hefur ekki verið uppfyllt; hér er egypska þrælkonan mín; taktu hana og kannski mun Drottinn gefa okkur afkvæmi í gegnum hana.” Það var gert; Ísmael var fæddur; og Drottinn sagði við Abram að Sarai myndi vissulega eignast barn, fæða son, og þau skyldu nefna hann Ísak. Og Abram sagði í svari við það: “Ó, að Ísmael megi lifa fyrir þér!”

TAM1897 Q1 27.9Sú egypska þrælkona var þrælkona; og sonur hennar var þrælssonur, þræll. Nú, þegar Abram sagði: “O, að Ísmael megi lifa fyrir þér,” var hann að biðja þess að Ísmael yrði talinn af Guði sem lofaða fræið, í gegnum hann skyldi frelsun og frelsi koma til sona manna og allra barna Guðs. En gæti frelsi komið til nokkurs manns í gegnum þræl? Abram sjálfur var frjáls. Hann verður að vera leystur af hinum lofaða fræi. Ef sonur hans, sem var þræll, yrði þó samþykktur sem hið lofaða fræ, myndi Abram sjálfur verða leiddur í þrældóm í stað þess að verða leystur undan þrældómi. Og allir sem yrðu undir stjórn Ísmaels yrðu einnig leiddir í þrældóm. En hvaða þrældóm? – Þrældóm syndarinnar. En móðir hans var egypsk þrælkona. Og þar sem Ísmael var þræll var þetta egypskur þrældómur. Sjáðu þá ekki að þar var Egyptalandsþrældómur – andlegt Egyptaland – í fjölskyldu Abrams?

TAM1897 Q1 28.1Snúum okkur að Galatabréfinu, og við munum sjá skýrt að Drottinn dregur fram þennan punkt. Þið munið eftir textanum í Galatabréfinu 4:22-24:—

TAM1897 Q1 28.2Því að svo er ritað að Abraham hafi átt tvo syni, annan af ambáttinni, en hinn af frjálsu konunni. En sá sem var af ambáttinni var fæddur eftir holdi, en sá sem var af frjálsu konunni var eftir fyrirheitinu. Þetta er myndlíking, því að þetta eru tvö sáttmálin; annað frá Sinajsfjalli, sem leiðir til þrældóms, það er Agar.

TAM1897 Q1 28.3Þetta bendir, eins og þú sérð, beint aftur til fjölskyldu Abrams og til Hagar, Egyptakonunnar. Sá sáttmáli, segir hann, leiðir til þrældóms, sem er Hagar. Hagar, í fjölskyldu Abrams, táknar í myndlíkingunni sáttmálann frá Sínaí. Sá sáttmáli leiddi til þrældóms. Hagar var Egyptakona. Hvaða þrældóm táknar þá sáttmálinn við Sínaí?—Egyptaþrældóm. En það var andlegt þrældóm. Þess vegna var þá til andlegt Egyptaland. Lesið vers 25, 26:—

TAM1897 Q1 28.4Því að þessi Agar er fjall Sinai í Arabíu og samsvarar núverandi Jerúsalem, sem er í þrældómi með börnum sínum. En hið efri Jerúsalem er frjálst, sem er móðir vor allra.

TAM1897 Q1 28.5Þegar Abram sagði því: “Æ, að Ísmael megi lifa fyrir þér,” bað hann um að þræll yrði samþykktur sem lofaða fræið. Hann bað um að Guð, allt mannkyn og allt alheiminn færu í egyptneska þrældóm í andlegu Egyptalandi. Egyptaland er tákn myrkurs og einnig tákn syndar, eins og við höfum séð. Synd er einnig myrkrið sjálft. Egyptaland, sem þá táknar synd og myrkur, er því augljóst að synd og myrkur sé andlegt Egyptaland.

TAM1897 Q1 28.6Drottinn gat aldrei samþykkt þrælkind sem hið lofaða fræ. Svo svaraði Drottinn Abrahami með þessum orðum:—

TAM1897 Q1 28.7Sára, kona þín, mun fæða þér son, sannarlega; og þú skalt kalla hann Ísak; og ég mun staðfesta sáttmála minn við hann sem eilífan sáttmála, og við niðja hans eftir hann. En hvað varðar Ísmael, hef ég heyrt þig: Sjá, ég hef blessað hann og mun gjöra hann frjósaman og fjölga honum gífurlega; hann mun eignast tólf höfðingja, og ég mun gjöra hann að mikilli þjóð. En sáttmála minn mun ég staðfesta við Ísak, sem Sára mun fæða þér um þetta sama tíma á næsta ári.

TAM1897 Q1 28.8Ísak var lofaða niðja. Og hugsaðu þér! Ísak var aldrei í Egyptalandi. Þú manst það. Hungursneyð var í Egyptalandi, og hann hóf göngu þangað, en Drottinn sagði við hann: Farðu ekki til Egyptalands. Abraham var í Egyptalandi; Sára var í Egyptalandi; Ísrael var í Egyptalandi, en Ísak var aldrei í Egyptalandi. Hann var loforðsbarn, fætt af anda, frá upphafi. Enn lesum við:—

TAM1897 Q1 28.9Abraham átti tvo syni, annan með ambátt, hinn með frjálsa konu. En sá sem var af ambáttinni var fæddur eftir holdi, en sá sem var af frjálsu konunni var eftir fyrirheitinu. Þetta er myndlíking, því þetta eru tvö sáttmálin: Annað frá Sinajsfjalli, sem leiðir til þrældóms, það er Agar. Því að þessi Agar er fjallið Sínaí í Arabíu og samsvarar núverandi Jerúsalem, sem er í þrældómi með börnum sínum. En hið efri Jerúsalem er frjálst, og það er móðir vor öllum. Því að svo er ritað: “Fagna þú, ófrjósa, sem ekki fæðir; hrópa upp og kveina, þú sem ekki ert í barnsnauð; því að hin yfirgefna á miklu fleiri börn en hin sem á mann.” Nú erum við, bræður, eins og Ísak, börn loforðsins.

TAM1897 Q1 28.10Og hverjir erum við? – “Ef þið eruð Krists, þá eruð þið niðjar Abrahams og arftakar samkvæmt fyrirheitinu.” Ísak var sonur Abrahams – sonur fyrirheitsins. Og þegar við verðum niðjar Abrahams fyrir trú á Krist, frelsaðir frá þrældómi syndarinnar – frá andlegu Egyptalandi – erum við eins og Ísak var; og hann var aldrei í Egyptalandi.

TAM1897 Q1 28.11Þannig sjáið þið að þrældómur Egyptalands og kristinn frelsi voru innan fjölskyldu Abrahams. Ísmael var fæddur eftir holdi og táknaði þrældóm Egyptalands. Ísak var fæddur eftir anda og táknaði börn Guðs fyrir trú á Jesú.

TAM1897 Q1 28.12Jósef fæddist og í æsku sinni fór hann út til að sjá bræður sína, og Ísmaelítar komu og keyptu Jósef og fluttu hann niður til Egyptalands og seldu hann þar. Og síðar fór hús Jakobs niður til Egyptalands og var að lokum leyst úr egyptískri þrældómi. Þetta er nóg til að gera ykkur kleift að sjá alla för þeirra, frá köllun Abrahams og fram að því er þeir komu að landamærum hins lofaða lands. Þið sjáið að það var andlegt Egyptaland sem og líkamlegt; og þegar fólkið var líkamlega frelsað frá Egyptalandi, var til dýpra Egyptaland sem það þurfti að frelsast úr ef það ætlaði að verða börn Guðs.

TAM1897 Q1 28.13Nú les ég úr kaflanum sem ég vísaði til í gærkvöldi. Hann er í Great Controversy, bindi 4, bls. 457, í þessari stóru útgáfu:—

TAM1897 Q1 28.14Saga fornra Ísraels er áberandi dæmi um fortíðarreynslu adventistasamfélagsins. Guð leiddi sitt fólk í aðventuhreyfingunni, eins og hann leiddi börn Ísraels frá Egyptalandi. Í hinni miklu vonbrigðum var trú þeirra prófuð, eins og trú Hebrea við Rauðahafið.

TAM1897 Q1 28.15Þá, í miklu vonbrigði Adventista, hvar stóðu þeir í sögu Ísraels?

TAM1897 Q1 28.16(Raddir) Við Rauðahafið.

TAM1897 Q1 28.17Guð vildi að Ísrael færi þá, eins og við lásum í gærkvöldi, beint inn í landið sem hann hafði lofað Abrahami—til heilags bústaðar síns, staðarins sem hann hafði gert sér til að dvelja í; í arfleifð sinni; í helgidóminum sem hendur hans höfðu stofnað. Og það var aðeins ellefu daga ferðalag frá Egyptalandi til þess lands. En það tók þeim fjörutíu ár. Og aðeins fjórir af þeim sem lögðu af stað komust þangað.

TAM1897 Q1 28.18(Rödd) Fjórir, eða tveir?

TAM1897 Q1 29.1Fjórir. Vissirðu ekki að þeir voru fjórir? Það voru Kaleb og Jósúa, og tveir prestarnir, synir Arons—Elasar og Ítamár. Auðvitað er alltaf talað um þá sem tvo—Kaleb og Jósúa—en tveir prestarnir fóru líka inn.

TAM1897 Q1 29.2(Rödd) Þeir voru kannski ekki tuttugu ára gamlir.

TAM1897 Q1 29.3Já; þeir voru þrítugir; því þeir voru smurðir til embættis prestsins. Þannig stóðu þá, við hina miklu vonbrigði, Advent-fólkið, ef svo má segja, við Rauðahafið.

TAM1897 Q1 29.4Hefðu þeir enn treyst leiðbeinandi hendi sem hafði verið með þeim í fyrri reynslu þeirra, hefðu þeir séð frelsun Guðs. Ef allir sem unnu sameinuð að verkinu árið 1844 hefðu þegið boðskap þriðja engilsins og boðið hann út með krafti Heilags Anda, hefði Drottinn unnið máttuglega með viðleitni þeirra. Flóð ljóss hefði varpað yfir heiminn. Fyrir mörgum árum hefðu íbúar jarðar verið varaðir við, lokunarverkið hefði verið fullkomnað og Kristur hefði komið til að frelsa lýð sinn.

TAM1897 Q1 29.5Hvenær?

TAM1897 Q1 29.6(Raddir) Fyrir mörgum árum.

TAM1897 Q1 29.7Hvar hafa þessi fólk þá verið síðan vonbrigðin?

TAM1897 Q1 29.8(Raddir) Í eyðimörkinni.

TAM1897 Q1 29.9Rétt eins og Ísrael forðum. En hvers vegna var Ísrael forðum haldið í eyðimörkinni?—Vegna vantrúar. Þeir sáu ekki það sem Drottinn hafði fyrir þá. Og ástæðan fyrir því að þeir sáu ekki, var sú að þeir trúðu ekki Guði. Hefðu þeir trúað Guði, hefðu þeir séð það sem þeir sáu ekki. Og það er vandamálið með þetta fólk hér. Við höfum ekki trúað þeim hlutum sem sagðir voru við Ísrael forðum. Þeir eru sagðir við okkur jafnt sem við þá. Nákvæmlega sama fagnaðarerindi er prédikað okkur og var prédikað þeim.

TAM1897 Q1 29.10Óttumst því, að svo virðist sem nokkur yðar skorti það, þótt loforð um að komast til hvíldar hans hafi verið gefið oss. Því að fagnaðarerindið var prédikað oss eins og þeim; en orðið sem var prédikað gagnaði þeim ekki, þar sem það var ekki sameinað trú þeirra sem heyrðu það. Því að við sem höfum trúað förum inn til hvíldar.

TAM1897 Q1 29.11Þannig er það nákvæmlega það sama sem hélt þeim frá landinu sem heldur okkur frá landinu. Og eins og ég sagði í gærkvöldi, eigum við alls ekki að vera hér, því við eigum ekki heima í heiminum. Eins og Ísrael átti engan rétt í eyðimörkinni í fjörutíu ár, svo eigum við engan rétt til að vera hér í þessari eyðimörk. Heyrið:—

TAM1897 Q1 29.12Það var ekki vilji Guðs að Ísrael reikaði fjörutíu ár í eyðimörkinni; hann vildi leiða þá beint til Kanaanslands og festa þá þar sem heilagan, hamingjusaman þjóð. En “þeir gátu ekki komist inn vegna vantrúar.” Vegna afturfalls þeirra og guðförgunar tortímdu þeir í eyðimörkinni, og aðrir risu upp til að ganga inn í hið lofaða land. Á svipaðan hátt var það ekki vilji Guðs að koma Krists dregst svona á langinn og að lýð hans dvelji svo mörg ár í þessum heimi syndar og sorgar. En vantrú skildi þá frá Guði. Þar sem þeir neituðu að vinna verkið sem hann hafði þeim falið, risu upp aðrir til að boða boðskapinn. Í miskunnsemi sinni við heiminn seinkar Jesús komu sína, svo að syndarar fái tækifæri til að heyra viðvörunina og finna í honum skjól áður en reiði Guðs verður hellt út.

TAM1897 Q1 29.13Það var ekki vilji Guðs að komu Krists yrði svona seinkað og að lýð hans dveldi svo mörg ár í þessum heimi syndar og sorgar. Ah, við berum ábyrgð á því. Er það ekki svo? Hvar liggur ábyrgðin? Í hvaða hlut erum við sek?—Ótrú. En hvað var í hjörtum Ísraels sem olli vantrú þeirra?—Egyptaland, Egyptaland, Egyptaland. Hvað hefur þá verið í hjörtum þessara manna sem hefur valdið þessum vantrú og þessari fjarlægð frá Guði?—Egyptalandið, alveg eins vissulega og Egyptalandið gerði hinum megin. Andlega séð er það sem Egyptalandið táknar – heimurinn, hjáguðadýrkun, myrkur, sem er vantrú. Orðið “vantrú” lýsir öllu. Þið vitið að orðið “Egyptalandið” sjálft er tákn myrkurs.

TAM1897 Q1 29.14Skoðið aftur þennan kafla:

TAM1897 Q1 29.15Ef allir sem unnu sameinuð í verkinu árið 1844 hefðu þegið boðskap þriðja engilsins og boðið hann út með krafti Heilags Anda, hefði Drottinn unnið máttuglega með viðleitni þeirra.

TAM1897 Q1 29.16Þar sem Drottinn vann máttuglega með fyrirhöfnum þeirra í upphafi verksins, hver er þá ástæðan fyrir skortinum?—Skortur á Heilögum Anda. Eini skorturinn er máttur Heilags Anda. Það er það sem gefur okkur máttinn og sem framkvæmir hin máttugu verk. Það er Heilagur Andi; og hefði hann verið þeginn, “hefði flóð ljóss hellt yfir heiminn.”

TAM1897 Q1 29.17Þetta er það sem fram kemur í Opinberunarbókinni, átjánda kafla: “Annar engill kom niður af himni, sem hafði mikið vald; og jörðin var upplýst af dýrð hans.” Það er nákvæmlega það sama sem hér er bent á. Hvað heldur aftur af þeim ljósflóði? Hefur það ljósflóð beðið eftir að brjótast fram yfir heiminn síðan þá?—Já. Hvað hefur haldið því aftur eftir 1844?—Ótrú. Hvað hefur haldið því aftur síðan? – Vantrú. Er þá ekki kominn tími til að við fáum frelsun frá egypsku þrælahaldi? Ó, hugsið um það! Boðskapurinn hefði verið boðaður í krafti Heilags Anda; Drottinn hefði unnið máttuglega með viðleitni þeirra; flóð ljóss hefði verið hellt yfir heiminn; fyrir löngu síðan hefðu íbúar heimsins verið varaðir við, loka verkið hefði verið fullkomnað, og Kristur hefði komið til að leysa þjóð sína! Ó, látum okkur þá ekki fresta lengur! Hvers vegna eigum við ekki að fá frelsun frá Egyptalandi og frá öllu sem í orðinu felst — andlegu Egyptalandi? Látið Heilagan Anda verða gefið og færa þá máttugu krafta til að starfa fyrir syndara; svo að sá ljóssflóði lýsi heiminum; að heimurinn verði varaður við; að Kristur komi; að við verðum leystir frá þessum heimi syndar og sorgar.

TAM1897 Q1 30.1Nú sjáið þið stöðuna hingað til. Egyptalandsmyrkur og ánauð hefur hvílt á okkur öllum þessi mörg ár, eins vissulega og það hvíldi á Ísrael eftir að þeir höfðu farið yfir Rauðahafið og meðan þeir voru í eyðimörkinni. Og Guð hefur boðið að fæða þennan lýð einnig með brauði frá himni—brauði sem hann getur samþykkt, brauði sem hann getur gefið þeim sem mun skapa slíkt ástand að hann geti blessað þá með öllum andlegum blessunum. En hér segja svo margir enn: Ó, sál vor hatar þetta létta brauð. Skulum snúa aftur til Egyptalands, þar sem við getum fengið lauk, púrulauk og hvítlauk. Ef þetta er heilbrigðisumbót, þá vil ég engan hlut í því. Hvar höfum við verið? Eigum við að leyfa Drottni að næra okkur? Eigum við að þiggja matseðilinn frá Guði? Eða eigum við að þrá púrulaukinn, laukinn og hvítlaukinn og kjötskálarnar í Egyptalandi? Þetta er spurningin.

TAM1897 Q1 30.2Þið hafið nú samþykkt að svo standi á, að þrældómur Egyptalands sé orsök alls þessa, og að vantrú sé orsök þrældómsins í Egyptalandi. Þið hafið samþykkt að við þurfum ekki núna, eins og hinir þurftu ekki, að bíða lengur eftir frelsun frá egypsku þrældómi. Nú munum við í stutta stund skoða hvernig sú frelsun mun verða; og lykillinn að því er í þessum orðum: “Þetta eru þeir sem halda boðorð Guðs og trú Jesú.”

TAM1897 Q1 30.3Vendum okkur að boðorðum Guðs og skoðum þau stuttlega í tuttugustu kafla 2. Mósebókar. Ef frekari sönnunargögn hefðu verið nauðsynleg til að sýna að við séum enn undir áhrifum Egyptalandsþrælkunar, er þetta vissulega kórónan sem festir sönnunina. Þar til fyrir skemmstu höfðum þú og ég aldrei séð eintak af tíu boðorðunum, gefið út af Sjöunda dags aðventistum, sem innihélt öll tíu boðorðin. Ég gerði það ekki fyrr en nýlega. Og samt höfum við talað um að halda boðorðin; prédikað fyrir öðrum um boðorðin; bent á hvernig Róm hefur breytt boðorðunum, fellt út fjórða boðorðið og skipt tíunda boðorðinu, á meðan við sjálf, úr okkar prentuðu eintökum af boðorðunum, eða þeim sem við keyptum og einhver annar hafði gefið út, höfum sjálf fellt út hluta af boðorðunum.

TAM1897 Q1 30.4Guð talaði lögmál sitt frá himni. Talaði hann meira en tilheyrði boðorðunum? Talaði hann of mikið? Talaði hann meira en nauðsynlegt var?—Nei; því það var fullkomið, og ekkert var að bæta við þegar hann hætti að tala. Jæja þá, þar sem ekkert var að bæta við þegar hann hætti að tala, byrjaði hann þá áður en hann þurfti? Þar sem ekkert var að bæta við þegar hann hætti að tala, er þá eitthvað sem er á undan því að hann byrji að tala beint til okkar til góðs? Með öðrum orðum, talaði hann eitt orð of mikið eða eitt orð of lítið?—Nei! nei! nei!

TAM1897 Q1 30.5Skoðum þá hvað hann sagði. Svona segir það: “Og Guð talaði öll þessi orð og sagði: ... Þú skalt ekki hafa aðra guði en mig.” Er það þar sem hann byrjar? Byrjar hann að tala með orðunum: “Þú skalt ekki hafa aðra guði en mig”?—Nei. Hefur þú byrjað þar? Þú veist að þú hefur það. Jæja, ef Guð byrjaði ekki þar, en þú og ég byrjum þar, sleppum við þá ekki líka einhverju sem hann sagði, sem er nauðsynlegt fyrir okkur til góðs? Hvar byrjaði hann? Lesið það. “Og Guð talaði öll þessi orð og sagði: Ég er Drottinn, þinn Guð, sem leiddi þig út úr Egyptalandi, úr þrælahúsinu. Þú skalt ekki hafa aðra guði en mig.”

TAM1897 Q1 30.6Sérðu ekki að við höfum sleppt einmitt því sem sýnir frelsun frá egypsku þrældómi? Og af hverju höfum við sleppt því? Ó, vegna þess að við höfum talið að við höfum ekki verið frelsuð frá Egyptalandi — og það er rétt. Við höfum talið að við höfum aldrei verið leidd út úr landi Egyptalands — og vegna vantrúar okkar er það rétt. Við höfum hugsað: “Við höfum aldrei verið í þrældómi hjá neinum manni.” En það vorum við. Við vorum í þrældómi sjálfra okkar, undir valdi syndarinnar – í andlegu Egyptalandi. En í kvöld er frelsun frá egyptískum þrældómi, og Guð kallar þig og mig til þessarar frelsunar. Og hann segir við þig og mig í kvöld, með rödd sem þrumaði eins og frá Sínaí, með frelsun Jesú Krists í sér: “Ég er Drottinn Guð þinn, sem leiddi þig út úr landi Egyptalands, út úr þrælahúsinu.” Viltu koma út? Viltu viðurkenna að hann hafi leyst þig út úr landi Egyptalands? Úr þrælahúsinu? Ef ekki, af hverju ekki?

TAM1897 Q1 30.7Óvinir okkar varpa því til okkar: “Ó, þessi boðorð eru ekki fyrir mig. Ég hef aldrei verið leiddur út úr Egyptalandi.” Óvinir lögmáls Guðs, óvinir Guðs hjálpræðis, varpa því til ykkar. Þeir hafa sagt það við mig – við okkur öll – að lögmálið bindi engan nema Gyðinga, því enginn hafi nokkurn tíma verið leystur úr egyptískri þrælkun nema þeir. Þeir segja: “Ó, þú þarft ekki að prédika það fyrir mér, ég hef aldrei verið leiddur út úr Egyptalandi.” Það er vissulega rétt, auðvitað; en það er þeim engin sæmd til sóma. Þú og ég eigum að standa eins og þeir sem eru leystir frá egyptískri þrældómi og svara þessu með: “Þakka Drottni, ég hef verið leiddur út úr Egyptalandi; og, minn fátæki, vesalings bróðir, nema þú verðir leystur frá Egyptalandi munt þú farast í spillingu Egyptalands.”

TAM1897 Q1 30.8Auðvitað getur enginn haldið þeirri löggjöf á meðan hann er í Egyptalandi. Þeir gátu það ekki. Guð leysti þá úr Egyptalandi svo að þeir gætu haldið lögmálinu. Að vera í Egyptalandi er að vera í synd, og enginn maður getur haldið lögmáli Guðs í synd; því syndin sjálf er brot gegn lögmálinu. Auðvitað geturðu ekki haldið boðorðunum á meðan þú ert í Egyptalandi. Þú getur það ekki; ég get það ekki. En látið Drottin frelsa okkur, og þá getum við haldið boðorðin, en ekki fyrr. Drottinn vissi það vel; þess vegna, þegar hann vildi fá Faraó til að láta Ísraelsmenn fara, sagði hann: “Látið lýð minn fara, svo að þeir megi þjóna mér.” Auðvitað gátu þeir ekki þjónað Guði í Egyptalandi. Hann vildi frelsa þá, ekki aðeins líkamlega, heldur einnig andlega. Og síðan, þegar hann ætlaði að gefa þeim lögmál sitt til að halda, er fyrsta sem hann segir við þá: “Ég er Drottinn Guð þinn, sem leiddi þig út úr Egyptalandi, út úr þrælahúsinu,” svo að þeir gætu haldið það.

TAM1897 Q1 31.1Hvaða konar lögmál er þetta eiginlega?—Andlegt lögmál. “Við vitum að lögmálið er andlegt.” Hvert er þá þetta Egyptaland í fyrsta versinu í lögmálinu?—Það er andlega Egyptaland. “Lögmálið er andlegt.” Egyptaland sem nefnt er í lögmálinu er því andlega Egyptaland, og það merkir fyrir þig og mig frelsun frá andlega Egyptalandi, sem er frelsun frá þrældómi syndarinnar.

TAM1897 Q1 31.2S. H. Lane.—Þú heldur að þeir hafi verið andlega komnir úr Egyptalandi um stund?

TAM1897 Q1 31.3Það er erfitt að segja. Móse var það auðvitað alltaf; Kaleb var það alltaf; Jósúa var það alltaf.

TAM1897 Q1 31.4E. J. Waggoner.—Sjötíu öldungarnir sáu Guð.

TAM1897 Q1 31.5Já; þeir sáu Guð. Það er þó erfitt að segja um hvort fólkið hafi verið komið út úr Egyptalandi. Móse var það alltaf. Jafnvel á meðan hann var í líkamlegu Egyptalandi var hann andlega kominn út úr því. Kaleb og Jósúa voru ætíð andlega komnir úr Egyptalandi. Í sigursöngnum við Rauðahafið voru, að mínu mati, allir úr söfnuðinum andlega komnir úr Egyptalandi, ef þeir hefðu haldið fast í það. Eins og Drottinn sagði: “Ó, að lýður minn hefði hlýtt rödd minni og gengið í lögmálum mínum, þá hefði ég skjótt lamið óvini þeirra undir þá.” En þegar trú þeirra var reynd, í fyrsta skrefi sem þeir tóku, þegar þeir komu að Marah, þar sem var biturt vatn, þá köstuðu þeir trú sinni og óskuðu þess að þeir væru aftur komnir til Egyptalands. Þegar við komum að biturri reynslu, eigum við þá að taka það sem sönnun þess að Drottinn hafi yfirgefið okkur?—Nei; þökkum Drottni fyrir að sú bitra reynsla sé til góðs fyrir okkur, og Guð getur snúið hinu bitra í sætt.

TAM1897 Q1 31.6(Rödd) Fyrirgefðu, bróðir Jones, en hér er vers—tuttugu og sjöunda versið í ellefta kafla Hebreumanna—sem sýnir að Móse sneri sér frá Egyptalandi einmitt þar í Egyptalandi.

TAM1897 Q1 31.7Vissulega. Þannig að þótt hann væri líkamlega í Egyptalandi, var hann andlega kominn út úr Egyptalandi.

TAM1897 Q1 31.8E. J. Waggoner.—Leystir Drottins munu koma til Síon með söng.

TAM1897 Q1 31.9Já: og hefðu þeir haldið áfram að syngja söng Móse, og í þeirri trú sem þeir sungu hann þá, hefðu þeir haldið áfram að syngja inn í landið. Og það er það sem Guð vill að við höldum í huga okkar. Hann vill að við beini hjörtum okkar að því góða landi; og þá, þegar hjörtu okkar eru þar, mun þrá lífs okkar vera þar. Og þá getur Guð brátt fyllt líf okkar gleði hins blessaða lands. Og það er: Guð með okkur.

TAM1897 Q1 31.10Þið vitið vel að jafnvel núna, í stað þess að hjartað sé í hinu landinu, er það hér í þessu landi. Fyrir suma af okkar eigin fólki virðist það landráð að biðja mann um að skilja sig frá þessu landi. Að biðja mann um að skilja sig frá þessu landi, fara yfir í hið landið og láta embætti og stjórnmál þessa þjóðar í friði, virðist þeim nánast vera ágangur. Fólkið er í Egyptalandi, en Guð hefur kallað það út úr Egyptalandi, til að setja hjörtu þeirra á betra land, leggja alla ást sína þar og vinna fyrir það land með allri orku sinni; svo að lindir gleði og dýrðar frá því landi flæði inn í hjörtu þeirra; svo að allur heimurinn og allt alheimurinn viti að Guð er sannarlega þeirra Guð. Þegar það er gert mun ekki taka langan tíma að verkinu verði lokið og Drottinn komi.

TAM1897 Q1 31.11Þegar börn Ísraels voru við Rauðahafið, birtist þar máttur Guðs og undraði þjóðirnar, svo að þegar njósnararnir fóru inn í landið sagði Rahab: Ótti og skelfing yðar er yfir öllu landinu, því við höfum heyrt hvað Guð hefur gert fyrir ykkur, og hjörtu fólksins bráðna. Það er satt. Önnur hugmynd um andlega Egyptaland: Um Jesú er ritað: “Úr Egyptalandi kallaði ég son minn.” Hvers vegna er þetta ritað um Jesú? Hvers vegna fór Jesús til Egyptalands? Hvers vegna var hann leiddur til Egyptalands? Hann hefði getað forðast slátrun barnanna sem voru drepin í Betlehem með því að fara stutta vegalengd frá þeim stað og hefði þá ekki þurft að fara næstum því alla leið til Egyptalands. Ekki voru öll smábörn í Palestínu drepin þegar boðorð Heródesar gekk út. Það var aðeins í Betlehem, nágrenni þess og úthverfum. Betlehem var aðeins sex mílur frá Jerúsalem, og börnin í Jerúsalem voru ekki drepin; svo Drottinn hefði getað komist undan hefði hann verið færður tíu eða tólf mílur í burtu.

TAM1897 Q1 31.12Hvers vegna var hann þá leiddur til Egyptalands?—Til þess að uppfylltist það sem ritað er: “Úr Egyptalandi kallaði ég son minn.” Hann var við sjálf; þú og ég. Hann var við sjálf; og eins og Guð hitti lýð sinn í Egyptalandi og leiddi þá út, svo kom frelsari okkar til þar sem við erum, var eins og við erum og var kallaður út úr Egyptalandi, og sýndi þar með að hver sem vill vera eins og hann er, verður einnig að koma út úr Egyptalandi. Hann var Sonur Guðs og var kallaður út úr Egyptalandi, og sýndi þar með að allir sem vilja verða synir Guðs verða einnig að koma út úr Egyptalandi; því um alla er ritað eins og um hann: “Úr Egyptalandi hef ég kallað son minn.” Ertu sonur Guðs? “Úr Egyptalandi hef ég kallað son minn.”

TAM1897 Q1 31.13Fyrir skömmu sáum við að við verðum að verða leiddir út úr Egyptalandi til að halda boðorðum Guðs. Nú sjáum við að til að fylgja Jesú verðum við að vera kölluð út úr Egyptalandi. Að halda boðorðum Guðs krefst þess að við verðum leidd út úr Egyptalandi; trúin á Jesú krefst einnig þess að við verðum leidd út úr Egyptalandi. Og bæði þessi atriði koma fram í Opinberunarbókinni 14:12: “Hér eru þeir sem varðveita boðorð Guðs og trú Jesú.”

TAM1897 Q1 32.1Þannig sjáð þið að frá upphafi til enda er til andlegt Egyptaland; og allt hjálpráð Guðs er einfaldlega frelsun frá egyptísku þrælahaldi með krafti Guðs; það er að vera kallaður út úr Egyptalandi inn í dýrðlegt frelsi sona Guðs. Eigum við þá að koma út úr Egyptalandi, svo að við þjónum Drottni í sanni? Eigum við að gera svo að við getum í sanni haldið boðorðum Guðs og trú Jesú? Hvað eigum við að gera? Skulum við ganga burt frá þessari ráðstefnu í Egyptalandi? Skulum við dvelja á þessari ráðstefnu og vera áfram í Egyptalandi? Ó, skulum við ekki verða algerlega leystir frá Egyptalandi og öllu sem í orðinu felst?

TAM1897 Q1 32.2Frelsið er ókeypis fyrir okkur, það er gefið okkur. Ó, þá, látið hvert hjarta opnast, hverja sál snúa sér til Guðs og leita hans með syndajátningu, svo að við verðum leystir úr myrkrinu; og þannig að við, áður en ráðstefnan lýkur, verðum leiddir inn í dýrðlega ljósið og frelsið sona Guðs; því, “Úr Egyptalandi kallaði ég son minn.” Það er það sem hann bíður eftir. Eigum við að láta hann bíða? Og þegar það kemur, mun þetta orð rætast; boðskapur þriðja engilsins mun verða boðaður í krafti Heilags Anda; Drottinn mun starfa máttuglega með okkar fyrirhöfn; flóð ljóss mun skína yfir heiminn; brátt munu íbúar heimsins verða varaðir; lokaverkið mun verða fullkomnað; og Kristur mun koma til að leysa þjóð sína. Ó, við erum nær þeim tíma þegar Guð mun frelsa okkur en við höfum nokkru sinni dreymt um, held ég. Frelsun Guðs er svo nálægt okkur! Eigum við að ganga inn í landið? Ísrael mistókst vegna þess að það trúði ekki. Það sá ekki undursamlega hluti í fyrirheitum hans. Þessi fyrirheit eru nú fyrir okkur. Þau eiga að vera jafn raunveruleg fyrir þig og mig og þau voru fyrir hann þegar hann gaf þau Ísrael, sem taldi þau ekki raunveruleg.

TAM1897 Q1 32.3Þú veist að það er skrifað:—

TAM1897 Q1 32.4Og ég sá sem glersjávar, sem var blandað eldi: og þá er höfðu sigrað dýrið, og mynd þess, og merki þess, og tölu nafns þess, standa á glersjónum, með harpur Guðs í höndum. Og þeir syngja söng Móse, þjóns Guðs.

TAM1897 Q1 32.5Ah, en söngur Móse, þjóns Guðs, var frelsissöngur frá egypsku þrælahaldi; og þeir sem sigra dýrið og nafnið hans og myndina hans og tölu nafns hans – frá hverju eru þeir frelsaðir? – Þeir eru frelsaðir frá egypsku þrælahaldi, eins vissulega og Móse var. Og þeir syngja söng Móse, því að þeir eru einnig frelsaðir frá egypsku þrælahaldi. Biblían er full af því. Andlega höfum við verið í Egyptalandi, og ó, megi Guð frelsa okkur þaðan. Þá munum við syngja þetta lag fyrir Drottni:—

TAM1897 Q1 32.6Ég mun syngja Drottni, því hann hefur unnið dýrlega sigurgöngu: hann hefur varpað hestinum og riddaranum hans í hafið. Drottinn er mín styrkur og lofsöngur, og hann er orðinn minn frelsari. Hann er minn Guð, og ég mun reisa honum bústað.

TAM1897 Q1 32.7Vilið þið? Vilið þið? Ég mun búa í þeim og ganga meðal þeirra; þeir skulu vera mín þjóð og ég mun vera þeirra Guð.

TAM1897 Q1 32.8Farið því út úr hópi þeirra og verið aðskildir, segir Drottinn, og snertið ekki neitt óhreint, og ég mun taka á móti yður. Og ég mun vera yður faðir, og þér skuluð vera synir mínir og dætur, segir Drottinn hinn alvaldi.

TAM1897 Q1 32.9En: “Úr Egyptalandi kallaði ég son minn.”

TAM1897 Q1 32.10[Hann er] Guð föður míns, og ég mun upphækka hann. Drottinn er stríðsmaður: Drottinn er nafn hans. Vagna Faraós og lið hans hefur hann varpað í hafið: útvöldu herforingjar hans sökkvuðust einnig í Rauðahafi. Djúpin hafa hulið þá: þeir sökkvust til botns eins og steinn. Hægri hönd þín, Drottinn, er orðin dýrleg í krafti: hægri hönd þín, Drottinn, hefur sundrað óvinum. Og í mikilleik dýrðar þinnar hefur þú steypt þeim sem risu upp gegn þér: þú sendir út reiði þína, sem tortímaði þeim eins og hálmi. Og við blæstri nös þinna urðu vötnin samanþjöppuð, flóðin stóðu upp eins og hrúga, og dýptirnar storknuðu í hjarta hafsins. Óvinurinn sagði: “Ég mun elta, ég mun ná, ég mun skipta herfanginu; girnd mín verður fullnægð á þeim; ég mun draga sverð mitt, hönd mín mun tortíma þeim.” Þú blésst með vindi þínum, hafið huldi þá: þeir sökk sem blý í voldugu vatni. Hver er þér líkur, Drottinn, meðal guðanna? hver er þér líkur, dýrlegur í helgi, hrikalegur í lofi, gerandi undur? Þú réttir út hægri hönd þína, jörðin gleypti þá. Þú hefur í miskunn þinni leitt út þjóðina sem þú hefur leyst.

TAM1897 Q1 32.11Þetta stendur: “Þú hefur leitt út þjóðina sem þú hefur leyst.” Hefur hann leyst ykkur? Leyst frá hverju?—Leyst frá synd. Og syndin er andlegur Egyptaland.

TAM1897 Q1 32.12Þú hefur leitt þá í styrk þínum til hins heilaga bústaðar þíns. [Látið hann.] Þjóðirnar skulu heyra og skelfast.

TAM1897 Q1 32.13Tíminn er kominn til að syngja söng Móse. Eigum við að syngja hann? En við munum ekki syngja hann í Egyptalandi. Þið getið ekki sungið hann ef þið eruð í Egyptalandi, því þeir gátu ekki sungið hann fyrr en þeir voru leystir úr Egyptalandi.

TAM1897 Q1 32.14Fólkið mun heyra og skelfast; sorg mun gripa íbúa Palestínu. Þá munu höfðingjar Edóms undrast; voldugu menn Móabs skelfast; allir íbúar Kanaans munu bráðna. Ótti og skelfing mun falla á þá; af mætti upphandleggs þíns munu þeir verða eins kyrrir og steinn; þangað til lýður þinn fer yfir, Drottinn, þangað til lýðurinn, sem þú hefur keypt, fer yfir. Þú munt leiða þá inn.

TAM1897 Q1 32.15Hvern mun hann leiða inn? Hvað segir þú? Hvern mun Drottinn leiða inn í bústað sinn? Þig? Ertu kominn úr Egyptalandi? “Úr Egyptalandi kallaði ég son minn.” Þú munt “gróðursetja þá á fjalli arfleifðar þinnar, á þeim stað, Drottinn, sem þú hefur gert þér til að búa í.” Þá munum við búa þar með Drottni, og þannig munum við ævinlega vera með Drottni.

TAM1897 Q1 33.1Í helgidóminum, Drottinn, sem hendur þínar hafa reist. Drottinn mun ríkja um aldir alda. Því hestur Faraós fór inn í hafið með vögnum sínum og riddurum, en Drottinn sneri vatni hafsins aftur yfir þá; en börn Ísraels gengu á þurru landi um mitt hafið. Og Mirjam spákonan, systir Arons, tók bumbu í hönd sér; og allar konurnar gengu út á eftir henni með bumbur og dans. Og Mirjam svaraði þeim: “Syngið Drottni, því hann hefur unnið dýrðarsigur; hestinn og riddarann hefur hann varpað í hafið.”

TAM1897 Q1 33.2“Úr Egyptalandi hef ég kallað ykkur,” segir Drottinn, og úr Egyptalandi höfum við komið. Nú segir hann: Ég er Guð yðar, og þið eruð lýður minn. “Ég er Drottinn Guð þinn, sem leiddi þig út úr landi Egyptalands, úr þrælahúsi”; og: “Úr Egyptalandi kallaði ég son minn.” Og þetta er hvað það þýðir í dag þegar sagt er: Hér eru þeir, hér eru þeir “HÉR ERU ÞEIR sem halda boðorð Guðs og trú Jesú.”

TAM1897 Q1 33.3Söfnuður syngur:—

TAM1897 Q1 33.4Leystur! hve ég elska að boða það! Leystir undan með blóði Lambsins; Leystur undan í óendanlegri miskunn hans, Ég er barn hans, og það að eilífu.