Fráhvarf Ísraels. – Nr. 2

TAM1897 Q1 40.5Prédikun flutt sunnudagskvöldið 14. mars 1897 Prentað í fréttabréfi Alþjóðaráðsins, fyrsta ársfjórðungur 1897, bindi 2, nr. 1, bls. 40-45.

TAM1897 Q1 40.6Eins og við sáum í síðasta lærdómi, hneigðist Ísrael frá Guði og krafðist konungs, svo að þeir yrðu eins og allar þjóðir. Í þessari rannsókn munum við sjá hversu algerlega eins og þjóðunum þeir urðu. En Ísrael fell frá Guði; því að þeir trúðu ekki Guði af öllu hjarta. Orðið var ekki blandað við trú hjá þeim sem heyrðu það. Þeir urðu formlegir, og þá komu yfir þá þær ógæfur sem þeir hefðu getað forðast ef þeir hefðu verið trúfastir Guði, eins og yfir hvern annan heiðing; og svo, eins og spádómsandinn segir okkur, kenndu þeir stjórn Guðs um allar þær ógæfur sem urðu afleiðing eigin fráfalls. Þeir töldu ríkisstjórn hans misheppnaða; hún var þeim ekki nógu góð, ekki nægjanleg í þessum heimi, og þeir yrðu að hafa sína eigin stjórn – stjórn sem þeir gátu ráðið við og með henni stjórnað og verndað sig sjálfir.

TAM1897 Q1 40.7Þá sögðu þeir við Sámuel: “Settu konung yfir oss eins og hjá öllum þjóðum, svo að við getum verið eins og allar þjóðir.” Og þótt Drottinn, fyrir munn Sámuels, mótmælti þessu af alvöru, mótmæltu þeir mótmælinu og sögðu: “Nei, heldur skulum við hafa konung yfir oss eins og hjá öllum þjóðum.” Þar sem þeir vildu það svo, lét Drottinn það verða. Þeir höfðu ekki aðeins ákveðið að hafa konung, heldur höfðu þeir þegar ákveðið hver hann skyldi vera. Það var Sáúl, sonur Kís; og Drottinn lét þá fá hann líka, því þeir urðu að fá sínu fram.

TAM1897 Q1 40.8En öll þau böl sem Drottinn hafði sagt að myndu koma vegna þess að þeir völdu sér konung og konungsríki, komu yfir þá. Þeir byrjuðu að uppskera hluta af því á dögum Sáuls. Þeir fengu verulega hjálp til að bjargast undan bölum sínum fyrir áhrif og ríki Davíðs. Þótt þeir hafnuðu Guði yfirgaf hann þá ekki; hann dvaldi áfram með þeim til að leiða alla sem vildu láta leiða sig og til að bjarga þeim, ef mögulegt væri, frá þeim hörmungum sem vissulega myndu koma, sem hann vissi að myndu koma og sem þeir gátu ekki forðast sem þjóð. En hann vildi bjarga öllum sem gætu forðast það sem einstaklingar. Þeir höfðu hafið veg sem óhjákvæmilega og óafturkallanlega leiddi þá áfram, skref fyrir skref, þar til, eins og við munum sjá, tortíming kom.

TAM1897 Q1 40.9Með Sálómoni hófust í skýrustu mynd þær vandamál sem voru nauðsynlegur afleiðing þeirrar stefnu sem þeir höfðu tekið gegn mótmælum Drottins. Og Egyptaland var ætíð með í þessu. Egyptaland kemur ætíð inn í málið. Sálómon tók sér konu frá Egyptalandi, gegn orði Drottins. Hann sendi til Egyptalands eftir hestum, gegn orði Drottins. Dýrðina sem Drottinn gaf honum beitti hann í þágu Egyptalands og egyptískrar hjáguðadýrkunar, og hjáguðadýrkunar allra þjóða í kring. Byrðarnar sem lögðust á lýðinn til að styðja sjö hundruð konur og þrjú hundruð hjákonur Salómons frá öllum heiðingjaþjóðunum í hjáguðadýrkun þeirra voru slíkar að þær hefðu ekki mátt vera bornar, né hefðu þær getað stuðlað að góðu fyrir lýðinn; og til góðs fyrir báða þjóðanna ákvað Drottinn að skilja tíu ættbálkana frá hinum tveimur.

TAM1897 Q1 40.10Við getum ekki vitað hvað það góða var sem Drottinn ætlaði tíu ættbálkum eða tveimur, því það var aldrei framkvæmt. Jeróbóam var útnefndur sem sá sem fyrstur skyldi stjórna tíu ættbálkum. En Jeróbóam, sem gleymdi hinni glæsilegu fyrirmynd Davíðs um að bíða guðs tíma og láta hann leiða sig að hásæti tíu ættbálkanna á sinn hátt, lyfti þó hendinni gegn konunginum, enn á meðan Salómón lifði, með því að grípa til þess skrefs að taka hásæti tíu ættbálkanna og stjórna þeim, og setja sig upp sem konung gegn Salómóni. Þetta var landráð og uppreisn. Salómón hugsaði sér að refsa honum fyrir það, og hann flúði til Egyptalands og dvaldi þar til Salómóns andláts.

TAM1897 Q1 40.11Ef hann var ekki Egyptamaður í hjarta sínu áður, var hann það eftir að hann kom þangað. Þegar Salómón var dáinn sneri Jeróbóam aftur frá Egyptalandi. Tíminn kom til að tíu ættbálkarnir skiljuðust frá hinum tveimur, og Rehóbeam fór þá leið sem aðskildi þá. Þegar lýðurinn kom og bað hann að létta byrðirnar sem faðir hans hafði lagt á þá, var það skynsamleg og eðlileg beiðni. Hinir aldnir menn sem höfðu verið ráðgjafar Salómóns ráðlögðu honum að gera það. En Rehabeam var ekki sáttur við að taka ráðum þeirra, því hann vildi ekki vera þjónn lýðsins, eins og þeir ráðlögðu honum; hann vildi vera yfirmaður lýðsins og leitaði því ráða hjá þeim ungu mönnum sem höfðu alist upp með honum. Móðir hans var ammonítskona, ein af lágustu af hjáguðadýrkandi konum sem Salómón hafði; og ungmennin sem höfðu alist upp með honum voru synir annarra hjáguðadýrkandi kvenna sem Salómón hafði til eiginkvenna. Þessir ungmenni höfðu alist upp í öllum viðbjóðsverkum heiðnidómans sem Salómón hafði stundað með eiginkonum sínum. Rehóbeam tók undir skoðanir þeirra og hallaði sér að þeirra vegi, og hafnaði auðvitað ráðum Drottins og ráðum þeirra manna sem óttuðust Drottin.

TAM1897 Q1 41.1Rehóbeam gaf fólkinu svarið sem við þekkjum öll: “Þið hafið beðið mig um að létta byrðir ykkar, en í staðinn mun ég gera þær þyngri; þar sem þær voru sem litlifingur ykkar, mun ég gera þær sem lendar ykkar.” Þeir sögðu: “Til tjölda ykkar, Ísrael! Sjáið nú til yðar eigin húss, Davíð.” Rehóbeam, þegar hann sá hvað hafði gerst, varð mjög hissa; en það er þó ekki svo undarlegt hjá honum, því þegar hann var svo blindur að hann gat ekki séð að það sem hann sagði þeim var hið mesta vankunnáttubragð, er það alls ekki undarlegt að hann hafi orðið hissa á því sem fylgdi í kjölfarið þegar hann sagði það. Hann sendi fjármálaráðherra sinn til þeirra til að róa þá og slétta úr málinu og koma þeim aftur, ef mögulegt væri. En þeir grýttu fjármálaráðherrann strax til bana, og Rehóbeam, er hann sá hvernig fór, skelfdist, flýtti sér til vagns síns og hraðaði för sinni aftur til Jerúsalem, safnaði heri til að fara upp og leggja þá undir sig og neyða þá til að þjóna sér. En spámaður Drottins sagði honum að það væri ekki rétt að gera, og að þeir skyldu dvelja heima, og svo gerðu þeir.

TAM1897 Q1 41.2Þá tók Jeróbóam konungsríkið og reisti gullna kálfana sem hann hafði fært frá Egyptalandi, svo að tíu ættbálkarnir urðu samstundis leiddir inn í Egyptaland, í egyptneska hjáguðadýrkun og egyptneskt stjórnarfar þegar þeir voru aðskildir frá hinum tveimur. Þannig hóf Jeróbóam þennan vöxt, og setti fordæmið sem allir hinir konungarnir í tíu ættbálkunum fylgdu. Og sífellt í kjölfarið er talað um “Jeróbóam, son Nebats, sem syndgaði og lét Ísrael syndga.” Og afturfallið var stöðugt að versna, þar til allt konungsríkið fór undir og heyrðist aldrei meira af því, og mun aldrei framar heyrast. Afturfallið í konungaætt tíu ættbálkanna varð sífellt verra og verra. Jeróbóam var vondur; þeir sem tóku við af honum voru einnig vondir. Síðan kom Ómrí, og hann var verri en hinir; svo kom Ahab, og hann var verri en allir sem höfðu verið á undan honum. Svona hélt þetta áfram í ríkinu, þar til allt fórst og var horfið.

TAM1897 Q1 41.3En Drottinn reyndi allan tímann eftir fremsta megni að fá þá til að þjóna sér. Hann sendi þeim spámenn á fætur öðrum; hann kallaði aftur og aftur til konunganna um að óttast sig og þjóna sér. Þegar kemur að síðustu dögum Ísraels spáðu Amos og Hósea sérstaklega. Amos, Hósea og Míkah spáðu fyrir Ísrael og til Ísraels á síðustu dögum Ísraels. Aðeins lítið af spádómum Míka snertir hins vegar beint hin tíu ættbálkana. Næstum allur Amosar spádómur fjallar um þá, og meirihluti spádóms Hósea líka. Amosar- og Hósea-bækurnar eru að mestu leyti, nánast allar, spádómar um Ísrael og síðasta kall Drottins til Ísraels um að snúa aftur til hans og bjargast frá algerri tortímingu.

TAM1897 Q1 41.4Allar þessar spádómar og saga Ísraels eru settar í Biblíuna sem viðvörun fyrir fólkið sem lifir á síðustu dögum sögu þessa heims. Og leiðsögn Guðs er þar fyrir fólkið á síðustu dögum – að snúa sér til Guðs svo það verði frelsað frá raunverulegri tortímingu. Þess vegna eru þessi atriði þar. Þannig eru Amos og Hósea jafnmikið sannleikur okkar tíma í dag fyrir þig og mig og alla í heiminum, eins og þeir voru fyrir fólkið í tíu ættbálkunum á þeim tíma sem þeir skrifuðu.

TAM1897 Q1 41.5Amos spáði, og presturinn sem var í Bet-El sagði við hann: “Spáðu ekki hér; þetta er konungshúsið og konungshöllin; farðu til Júda.” Og hann fór og sagði öðrum Jeróbóam að Amos spáði ógæfu yfir landið og kenndi uppreisn gegn konunginum og sagði að sverð Drottins myndi falla yfir allt og að landið gæti ekki borið öll orð hans.

TAM1897 Q1 41.6Við skulum nú snúa okkur að tilteknum kafla og lesa Amos 7:10-15:—

TAM1897 Q1 41.7Þá sendi Amatsía prestur Bet-El boð til Jeróbóams Ísraelskonungs og sagði: “Amos er að samsæri gegn þér í miðju húsi Ísraels; landið þolir ekki öll orð hans.” Því svo segir Amos: Jeróbóam mun falla fyrir sverði og Ísrael mun vissulega verða leitt í útlegð úr landi sínu. Enn sagði Amatsía við Amos: “Ó, spámaður, farðu, flýðu til Júdalands og borðaðu þar brauð og spáðu þar; en spáðu ekki framar í Bétel, því það er konungshús og konungsgarður.” Þá svaraði Amos og sagði við Amatsía: “Ég var ekki spámaður, né sonur spámanns; heldur var ég hirðir og safnari sykómóruávaxta. En Drottinn tók mig, er ég var að gæta fjár, og sagði við mig: ‘Far og spáðu til míns lýðs Ísraels.’

TAM1897 Q1 41.8Og hann spáði fyrir þeim; en gleymið ekki, það voru síðustu dagar Ísraels. En þegar þeir vildu ekki láta Amos spá í því landi, ráku hann burt og ofsóttu hann eins og margra spámanna á undan honum, reisti Drottinn upp Hósea í Júdalandi; og hann, sem var í Júdalandi þar sem þessi hjáguðadýrkandi prestur sagði Amos að fara, gat spáð um Ísrael, og þeir gátu ekki ofsótt hann og gert við hann sem þeim lysti.

TAM1897 Q1 42.1Nú eitt orð, áður en við lítum aftur yfir þetta svið: Þið vitið að frá tímum Sámúels og framvegis ofsóttu konungar Ísraels Guðs lýð, ofsóttu spámennina, drápu prestana, eins og þeim lysti. Þeir gerðu það vegna þess að þeir höfðu bæði vald og anda til þess. En nú, ef Ísrael hefði aldrei haft konung, konungsríki né eigin stjórnvöld, hefðu þeir getað gert það? — Nei; það hefði verið ómögulegt. Þið vitið að konungarnir í Ísrael voru verri en heiðingjanna konungar gagnvart mönnum Guðs og spámönnum Drottins, svo að þar sem konungarnir í Ísrael og Júda misþyrmdu spámönnum Drottins algjörlega, sýndu heiðingjanna konungar þeim virðingu og veittu þeim stuðning.

TAM1897 Q1 42.2Hóseas, eins og ég var að segja, spáði einnig um þetta. Nú mun ég lesa nokkur vers úr Hóseasi, svo að þið sjáið hvað hann segir um þetta. Skoðið fyrst níunda kaflann, bara orð eða tvö:—

TAM1897 Q1 42.3Þeir munu ekki búa í landi Drottins; heldur mun Efraím snúa aftur til Egyptalands.

TAM1897 Q1 42.4Efraím var einn af tíu ættbálkum; en nafnið er hér notað um þá alla. Tíu ættbálkarnir fóru til Assýríu; þeir voru fluttir í fangavist af Assýríumönnum. En þegar þeir voru fluttir í fangavist af Assýríumönnum, hvað á Drottinn við þegar hann segir að þeir muni snúa aftur til Egyptalands?—Egyptaland táknar fjarlægasta mögulega fráhvarf frá Guði. Myrkrið sem er algjörlega egypskt myrkur er þar sem menn stjórna í stað Guðs, og allur stjórnarfarið – ríkisstjórnin, mennina og allt – er sett gegn Guði og gegn þjóð hans, eins og það var gegn Ísrael þegar þeir voru í Egyptalandi rétt áður en plágurnar dundu yfir Egyptaland og Ísrael var frelsað. Og þegar Drottinn segir hér að Efraím skuli fara til Egyptalands, þrátt fyrir að Assýría – stjórn Assýríu – ætlaði að leiða þá í fangavist, sýnir það að þeir voru staðráðnir í að fara í algjört fráhvarf, og þess vegna gátu þeir ekki, einfaldlega vegna þess að þeir vildu ekki, dvelja “í landi Drottins.”

TAM1897 Q1 42.5Þið munið að við lásum það sem Drottinn sagði við Abram: “Farðu úr landi þínu, frá ættingjum þínum og frá föðurhúsi þínu til lands sem ég mun sýna þér.” Þá er það land Drottins land. Og þegar hann talar um Ísrael í gegnum Hósea spámaður, að það muni ekki búa í Drottins landi, þá vísar það ekki til þess litla landsbletsins umhverfis Samaríu; heldur til landsins sem var sýnt Abrahams og sem Guð kallaði lýð sinn til, þegar hann leiddi þá upp úr Egyptalandi. Þeir munu ekki búa í Drottins landi; þá kemur Egyptaland, algjör fráhvarf. Þið munið sjá það nánar, þegar ég les áfram.

TAM1897 Q1 42.6Þeir munu ekki búa í landi Drottins; heldur mun Efraím snúa aftur til Egyptalands og þeir munu eta óhreinindi í Assýríu. Þeir munu ekki færa Drottni vínfærslur, né munu þeir þóknast honum; fórnir þeirra verða þeim sem harmfæði; allir sem eta af því verða óhreinir; því brauð þeirra handa sál þeirra mun ekki koma í hús Drottins. Hvað munuð þér gera á alvarlega daginn og á hátíðardag Drottins? Því, sjáið, þeir eru farnir vegna tortímingar: Egyptaland mun safna þeim saman, Memphis mun grafa þá: hinir yndislegu staðir fyrir silfri þeirra munu verða í valdi brenninetlna, broddar munu vera í tjöldum þeirra.

TAM1897 Q1 42.7Tíunda kaflinn:—

TAM1897 Q1 42.8Ísrael er tóm vínviður, hann ber ávöxt sér til handa: eftir fjölda ávaxta sinna hefur hann fjölgað alturum; eftir gæðum lands síns hafa þeir gert góðar myndir. Hjarta þeirra er deilt: nú munu þeir verða sekir fundnir: hann mun rífa niður altur þeirra, hann mun ræna myndum þeirra. Því að nú munu þeir segja: “Við höfum engan konung.”

TAM1897 Q1 42.9Á þessum tíma höfðu þeir engan konung. Hann hafði verið myrtur og enginn annar konungur hafði enn tekið við. En athugið hvað hann segir: “Því að nú munu þeir segja: ,Við höfum engan konung.’” Drottinn sagði við þá, þegar þeir völdu þennan konung þvert á móti vilja hans, að þeir væru að hafna honum. “Nei; heldur viljum við konung.” Áttu þeir konung?—Já; og tíminn kom er þeir urðu að segja: “Við eigum engan konung.” En hvað sagði Drottinn einmitt á þessum tíma?

TAM1897 Q1 42.10Því að nú munu þeir segja: “Við höfum engan konung, því að við óttuðumst Drottin ekki. Hvað á þá konungur að gera fyrir oss?” Þeir hafa talað orð, eiðsvikið við sáttmálann; þannig sprettur dómur sem eiturjurt í plógfárum akursins. Íbúar Samaríu munu óttast vegna kálfa Bet-aven; því að íbúar hennar munu harma yfir því, og prestarnir hennar, sem gleðst höfðu yfir því, sömuleiðis vegna dýrðar hennar, því að hún er horfin frá því.

TAM1897 Q1 42.11Í þrettándu kafla er það sem Drottinn segir. Níundi vers:—

TAM1897 Q1 42.12Ó Ísrael, þú hefur eyðilagt sjálfan þig; en hjálpin þín er í mér. Ég mun vera konungur þinn.

TAM1897 Q1 42.13En þeir vildu það ekki. Þannig sjáð þið í gegnum allt að Drottinn vildi vera eini konungur þeirra; hann vildi að þeir fyndu hann sem sinn konung og hefðu engan annan. Síðan, eins og hann segir í næsta vers, “Ég gaf þér konung í reiði minni og tók hann burt í heift minni.” Þannig les ég allt það vers:—

TAM1897 Q1 42.14Ég mun vera konungur þinn: hvar er annar sem geti frelsað þig í öllum borgum þínum? og dómararnir þínir, sem þú sagðir: Gef mér konung og höfðingja?

TAM1897 Q1 42.15Hann bendir þeim beint aftur til þess tíma þegar þeir sögðu: “Gefðu okkur konung til að ríkja yfir okkur.” Hann segir nú: “Ég mótmælti því þá að þið fengjuð hann og sagði ykkur að þetta illt myndi koma; nú játist þið sjálf að þið hafið engan konung, heldur hafið þið eyðilagt ykkur sjálf. Ég mun vera ykkar konungur; leyfið mér að vera ykkar konungur.” Nú skulum við líta á ellefta kafla, fyrsta vers:—

TAM1897 Q1 42.16Þegar Ísrael var barn, elskaði ég hann og kallaði son minn út úr Egyptalandi.

TAM1897 Q1 43.1Hvers vegna talar hann þetta hér á síðustu dögum Ísraels, þúsund árum eftir að hann hafði leitt hann út úr Egyptalandi? Hvað er þetta til fyrir?

TAM1897 Q1 43.2Þegar Ísrael var barn, þá elskaði ég hann og kallaði son minn úr Egyptalandi. Þegar þeir kölluðu á þá, gengu þeir frá þeim; þeir fórnuðu til Baal og brenndu reykelsi fyrir höggmyndum. Ég kenndi Efraím einnig að ganga, ég tók þá við handleggjum þeirra; en þeir vissu ekki að ég læknaði þá. Ég dró þá með mannlegum böndum, með böndum kærleikans; og ég var þeim eins og sá sem tekur okið af kjálkum þeirra, og ég lagði mat fyrir þá. Hann skal ekki snúa aftur til Egyptalands, heldur skal Assýríumaðurinn vera konungur hans, því að þeir neituðu að snúa aftur. Og sverð mun hvílast yfir borgum hans, og eyða greinum hans og gleypa þær vegna ráða þeirra sjálfra. Og lýður minn er reiðubúinn til afturfalls frá mér; þótt þeir kölluðu þá til Hins hæsta, enginn vill hrósa honum.

TAM1897 Q1 43.3Drottinn harmar yfir Ísrael núna, einmitt þegar hann er á barmi tortímingar. Hann kallar síðasta sinn: síðasta spádómurinn kemur núna; og með þessu, og einmitt á þessum tíma, ríkir Hisekía í Júda. Þegar hann kom til valda hóf hann umbætur í konungsríkinu og að endurheimta það úr guðforneitun Ahas. Eftir að hann hafði hreinsað musterið og sett allt í lag, héldu þeir tveggja vikna páskahátíð. En fyrir þessa páska sendi Hisekía boðbera um allt land tíu ættbálkanna, til þeirra sem eftir voru, til að kalla þá til páskana í Jerúsalem til að dýrka Drottin Guð hersveitanna; en í frásögninni stendur að þeir smáðu boðberana og hlógu að þeim; En samt kom “fjöldi” frá Ísasakar, Sebúlon og Naftalí og úr ýmsum héruðum landsins upp til Jerúsalem, og héldu páskana og gengu til liðs við Drottin. Og þegar þessir menn gengu upp til Jerúsalem og tóku sér stöðu meðal lýðsins í Júda, þá gerði Assýríukonungur innrás og lagði undir sig allt land tíu ættbálkanna. Og þannig varð þeim, sem hlýddu þeirri köllun Hisekía um að ganga upp til Jerúsalem til að tilbiðja Drottin, bjargað frá fangavist í Assýríu.

TAM1897 Q1 43.4Nú, rétt áður en Hisekía leggur fram bónbeiðni sína, er Hósea að skrifa þetta, og Drottinn harmar yfir því sem lýðurinn er staðráðinn í að gera. Sjá hvað hann segir:—

TAM1897 Q1 43.5Ég kenndi Efraím einnig að ganga, ég tók þá við handleggina.

TAM1897 Q1 43.6Drottinn var svo ákafur í að leiða þá á rétta leið að hann tók þá í handleggina og leiddi þá; en þeir drógu til baka handlegginn, þeir vildu ekki láta leiða sig einu sinni þann veg. En samt getur hann ekki yfirgefið þá. Sjáið:—

TAM1897 Q1 43.7Hvernig get ég yfirgefið þig, Efraím? Hvernig get ég framselt þig, Ísrael? Hvernig get ég gert þig eins og Adma? Hvernig get ég sett þig eins og Sebóím? Hjarta mitt snýr sér í mér, iðrun mín kviknar saman. Ég mun ekki framkvæma heift reiði minnar, ég mun ekki snúa aftur til að tortíma Efraím; því ég er Guð, en ekki maður; Heilagur í miðju þínum; og ég mun ekki ganga inn í borgina.

TAM1897 Q1 43.8Þannig heldur hann aftur af sér dóminum sem verða að falla yfir þá. Þar sem hann er Guð, lætur hann hann ekki enn falla; jafnvel þegar hann hlýtur að falla. En samt risu þeir upp; samt héldu þeir áfram í sínum eigin leiðum. Og niðurstaðan er skráð í 2. Konungabók 17:5-8:—

TAM1897 Q1 43.9Þá fór konungur Assýríu um allt landið, kom til Samaríu og setti hana undir umsátrið í þrjú ár. Í níunda ríkisári Hoshea tók konungur Assýríu Samaríu, flutti Ísraelsmenn til Assýríu og setti þá í Hala, í Habor við fljótið Gozan og í borgum Meda. Því börn Ísraels höfðu syndgað gegn Drottni Guði sínum, sem leiddi þau upp úr Egyptalandi, undan hendi Faraó Egyptalandskonungs, og þau höfðu óttast aðra guði og gengið í lögmál heiðingjanna, sem Drottinn hafði rekið burt fyrir börn Ísraels, og konunga Ísraels, sem þau höfðu gert.

TAM1897 Q1 43.10Þá heldur frásögnin áfram með þeim til þrettánda erindis:—

TAM1897 Q1 43.11En Drottinn bar vitni gegn Ísrael og Júda, með öllum spámönnum og öllum sjáendum, og sagði: “Snúið yður frá yðar illum vegum og varðveitið mín boðorð og mín fyrirmæli, samkvæmt öllu lögmálinu sem ég skipaði feðrum yðar, og sem ég sendi yður fyrir þjóna mína, spámennina.” Þrátt fyrir það vildu þeir ekki hlýða, heldur hörkuðu háls sína, eins og háls feðra þeirra, sem trúðu ekki á Drottin Guð sinn. Og þeir hafnuðu lögum hans og sáttmála hans, sem hann gerði við feður þeirra, og vitnisburðum hans, sem hann vitnaði gegn þeim; og þeir fylgdu hégóma, urðu sjálfir gagnslausir og fóru eftir heiðingjunum í kringum sig, þrátt fyrir boð Drottins um að þeir skyldu ekki haga sér eins og þeir.

TAM1897 Q1 43.12Þannig glötuðust tíu ættbálkarnir. Hósea, þegar hann spáði um þá, sagði: “Júda ríkir enn með Guði og er trúr hinum helgu.” Júda gat staðið enn um stund. Hisekía var konungur; Manasse fylgdi Hisekía og sökkti konungsríkinu aftur í afturfall; sonur hans fylgdi í fótspor hans; Jósía tók við af honum og endurreisti konungsríkið enn á ný; og þegar Jósía var drepinn, fór konungsríkið beint til tortímingar. Eftir Jósía var enginn sem óttaðist Drottin. Jafnvel á dögum Hisekía kölluðu þeir stöðugt til Egyptalands og héldu fast í Egyptaland, reyndu að fá Egyptaland til að frelsa þá, reyndu að fá hjálp frá Egyptalandi, þegar erfiðleikarnir sem höfðu komið yfir þá voru allir vegna vantrúar þeirra og þess að þeir höfðu snúið sér frá Drottni.

TAM1897 Q1 43.13Sjáðu nú síðustu daga Júda. Ahas sendi boð til Tíglat-Pilesers, konungs Assýríu, og bað hann að koma upp og frelsa sig úr hendi konungs Damaskusar og konungs Samaríu. Tíglat-Pileser gerði það; hann lagði undir sig Damaskus og létti þannig á Ahas. Ahas greiddi honum skatt, fór upp til Damaskus til að hitta hann og sýna honum hlýðni sem lénsmaður. Þar fann hann heiðnidýrkunnar altari, lét smíða sér altari eins og það og reisti það við dyr Drottins musteris. Þannig leiddi hann þjóðina til guðförgöngu, eins og aðrir í Ísrael.

TAM1897 Q1 43.14Í Júda tók Hisekía við af Ahas. Þegar Hisekía varð konungur vildi hann losna undan stjórn og skatti Assýríumanna. Í Júda var hópur sem stóð með Hisekía og var staðráðinn í að losna undan Assýríumönnum. Þessi hópur taldi að eina leiðin til þess væri að fá aðstoð Egyptalands. Jesaja spáði þá og sagði þeim að treysta Drottni til frelsunar bæði frá Egyptalandi og Assýríu. Hann sagði þeim að það væri vegna synda þeirra gegn Drottni að þeir væru kúgaðir. Hann sagði þeim að tilraun þeirra til að fá hjálp frá Egyptalandi myndi ekki gagna; því að það að reyna að fá hjálp frá Egyptalandi myndi leiða til meiri kúgunar, því að Egyptaland myndi aðeins kúga þá í stað þess að hjálpa þeim; að Egyptaland gæti ekki frelsað.

TAM1897 Q1 44.1Nú skulum við líta á áttunda kafla Jesaja. Hvaða ritningarvers er það sem við notum svo mikið í bók Jesaja um komu Drottins og bið eftir komu hans? Hvar finnum við það? Munið þið að áttundi kafli Jesaja er sá sem talar um þá sem leita til anda framliðinna, sem hvísla og muldra — með vísun til spíritisma? Þar stendur: “Bindu vitniboðið, innsigla lögmálið meðal lærisveina minna. Og ég mun bíða eftir Drottni, sem hylur andlit sitt fyrir húsi Jakobs, og ég mun leita hans.” Er það þá kafli um komu Drottins?—Já. Er það þá kafli sem nær til komu Drottins?—Já.

TAM1897 Q1 44.2Sjáðu nú hvað er í því kafla. Sjáðu hvað er í byrjun þessa kafla, frá og með fimmtu versinu.

TAM1897 Q1 44.3Drottinn talaði aftur til mín og sagði: “Af því að þetta fólk hafnar vötnum Síloahs sem renna hægt og gleðst í Resein og syni Remalíasar [þetta var Assýría og Damaskus]; nú, því, sjá, Drottinn lætur upp renna á þá vötn fljótsins, sterka og mörg, jafnvel konung Assýríu og allan dýrð hans; og hann mun stíga upp yfir allar rennur sínar og flæða yfir alla bakka sína; og hann mun ganga í gegnum Júda; hann mun flæða yfir og ganga yfir, hann mun ná alla leið að hálsi; og útbreiðsla vængja hans mun fylla breidd lands þíns, ó Emmanúel.

TAM1897 Q1 44.4Það reyndist bókstaflega satt um þá. Assýríukonungur kom og flæddi yfir allt landið. En hvers vegna er þetta ritað í samhengi og á stað þar sem komu Drottins er beðið, og varðandi þjóð sem á að bíða komu Drottins? Það er ritað á þeim stað og komið til okkar til að sýna öllum fólkinu nú á okkar dögum að erfiðleikar, þrautir og ringulreið muni koma yfir allt landið og yfir allar þjóðir, sem munu flæða yfir, ganga yfir og ná jafnvel til hálsins og fylla vídd landsins, og að fólkið muni ekki vita hvernig það eigi að komast undan því. Þess vegna er þessi kafli kominn til okkar sem erum að bíða eftir Drottni. Lesið áfram og sjáið.

TAM1897 Q1 44.5Sameinist, þið þjóðir, og þið munið molnast; og hlustið, allir þið úr fjarlægum löndum: gyrðist, og þið munið molnast; gyrðist, og þið munið molnast. Ráðhugsið saman, en það mun verða að engu; mælið orðið, en það mun ekki standa; því Guð er með oss. Því að Drottinn talaði svona til mín með sterku hendi og kenndi mér að ég skyldi ekki ganga á vegi þessa lýðs, og sagði: “Segið ekki ‘samband’ við alla þá, sem þessi lýður mun kalla ‘samband’; óttist ekki ótt þeirra, né hræðist.”

TAM1897 Q1 44.6Eru svona tímar núna, einmitt þegar komu Drottins er beðið? Eru þeir að sameinast vegna þess að ótti og ringulreið er yfir þeim? vegna þess að ófarir eru að koma yfir landið? Sjáum við eitthvað slíkt einhvers staðar? Hefur einhver ykkar séð það?—Ó já, það hafið þið! Hefur nokkur annar en sjöunda dags aðventistar séð það?—Í raun og veru, ef einhver munur er á, sér nánast hver maður það skýrara en aðventistarnir. En það sést; það er nægilega ljóst. Og þeir eru að sameinast, binda sig í hópa og búnt og gyrða sig. Hvað eru þeir að gyrða sig fyrir? Hvað er að koma?—Þeir eru að fara að brotna í mola. Hvað eru þeir þá að undirbúa sig fyrir?—Að vera brotnir í mola. En þeir hugsa ekki svo; heldur að þeir séu að undirbúa sig gegn þeim illum hlutum sem eru að koma. Og tilraunir þeirra til að frelsa sig frá þessum bölum auka aðeins á vandann og færa þá enn nær tortímingu og því að vera brotnir í mola.

TAM1897 Q1 44.7Helgið sjálfan Drottin hersveitanna; hann verði ótti yðar og skelfing yðar. Hann mun verða helgidómur, en ásteytingarsteinn og hindrunarklettur báðum húsum Ísraels, gildra og snara íbúum Jerúsalem. Margir meðal þeirra munu hrasa, falla og brotna, festast í gildru og verða teknir. Bindu vitnisburðinn, innsiglaðu lögmálið meðal lærisveina minna. Og ég mun bíða eftir Drottni, sem hylur andlit sitt fyrir húsi Jakobs, og ég mun leita að honum. Sjáið, ég og börnin, sem Drottinn hefur gefið mér, erum til tákna og undra í Ísrael frá Drottni hersveitanna, sem býr á Sionsfjalli.

TAM1897 Q1 44.8Það er ljóst að þetta nær til komu Drottins. Þetta er hvatning til þeirra sem munu mæta Drottni. En af hverju nefnir það þjáningar á þeim tíma þegar Assýría kúgaði Júda? Vegna þess að það sýnir á skýrasta hátt hvaða tegund vandræða mun hvíla á öllu landinu og angra alla íbúa þegar Drottinn kemur. Og tilraunirnar sem Júda gerði til að flýja þessi ógöngu og frelsa sig undan þeim, eru nákvæmlega þær tilraunir sem þeir sem játa sig Guðs lýð munu gera til að frelsa sig undan þeim ógöngum sem eru á næsta leiti.

TAM1897 Q1 44.9Guð kallar stöðugt: Treystið ekki Assýríu; treystið ekki Egyptalandi; heldur treystið eingöngu Drottni. Snúið baki við Assýríu: það er rétt. En farið ekki til Egyptalands til að flýja Assýríu. Leitið Drottins. Farið ekki til Egyptalands; farið til Drottins. Og þegar þið finnið Drottin af öllu hjarta, munuð þið verða frelsuð frá öllum þessum erfiðleikum og kúgun Assýríu. Nokkur orð um það. Þrítugasta kafli Jesaja segir okkur leyndarmálið að baki þessu.

TAM1897 Q1 45.1Vei þrjóska börnunum, segir Drottinn, sem taka ráð, en ekki af mér; og hylja sig hulunni, en ekki af anda mínum, til að bæta synd ofan á synd; sem ganga til Egyptalands, án þess að spyrja munn minn; til að styrkja sig í krafti Faraós og treysta á skugga Egyptalands. Þess vegna mun styrkur Faraós verða yðar skömm og traustið á skugga Egyptalands yðar vandræði. Vers 1–3.

TAM1897 Q1 45.2Sendimenn hans komu þangað niður til að leggja fram tillögur sínar til Egyptalands. Og þegar Júda sendi sendimenn til Egyptalands, varð Egyptaland vandræðalegt yfir sendimönnunum.

TAM1897 Q1 45.3Því að höfðingjar hans voru í Són og sendimenn hans komu til Hánes. Þeir skömmuðust sín allir fyrir þjóð sem gat þeim engan gagn, hvorki hjálp né ávinning, heldur varð að skömm og háði. Byrðin af dýrunum í suðri: í landið þar sem er þraut og angist, þaðan sem ungur og gamall ljón koma, ormurinn og eldflaugandi höggormurinn, munu þeir bera auðæfi sín á öxlum ungra asna og fjársjóði sína á hnakka kameldýranna, til þjóðar sem mun þeim ekki gagnast. Því að Egyptar munu hjálpa til einskis og til engra nota; þess vegna hef ég hrópað um þetta: “Kraftur þeirra er að sitja kyrrir.” Vers 4–7.

TAM1897 Q1 45.4Nú, til þess að þið sjáið að þetta er ekki framandi, sný ég mér hingað og les úr vitnisburði, dagsettum 5. júlí 1896, sem hér segir:—

TAM1897 Q1 45.5Viðvaranirnar sem gefnar voru í orði Guðs til Ísraelsbarna voru ætlaðar ekki einungis þeim, heldur öllum þeim sem lifa skyldu á jörðinni. Hann segir við þá: “Vei þér, þrjósku börn, ... sem taka ráð, en ekki af mér; og sem hylja sig hulunni, en ekki af anda mínum, svo að þeir bæti synd ofan á synd; sem ganga til Egyptalands án þess að spyrja munn minn; til að styrkja sig í krafti Faraós og treysta á skugga Egyptalands.” Ef Drottinn áminnti lýð sinn forðum vegna þess að þeir vanræktu að leita ráða hjá honum þegar á þröskuldum stóð, mun hann þá ekki verða óánægður í dag ef lýður hans, í stað þess að treysta á bjarta geisla Réttlætisólarinnar til að upplýsa veg sinn, snýr sér í prófraunum sínum frá honum til að leita hjálpar hjá mönnum sem eru jafn villtir og óhæfir og þeir sjálfir? Hvar er styrkur okkar? Er hann í mönnum sem eru jafn hjálparvana og háðir öðrum og við sjálf; sem þurfa leiðsögn Guðs eins og við? Kristur segir: “Án mín getið þið ekkert gert;” og hann hefur útvegað Heilagan Anda sem núverandi hjálp á hverjum neyðarstundum.

TAM1897 Q1 45.6En þið vitið að í ringulreið síðasta árs, sem vonast var til að leysast með pólitískri herferð, voru jafnvel sjöunda dags aðventistar svo dregnir frá hollustu sinni við Guð að þeir tóku þátt í herferðinni til að reyna að stjórna málum í stjórnmálum, hafa áhrif á kosningarnar og reyna að móta hlutina. Til hvers?—Ó, til að hjálpa landinu út úr þeim erfiðleikum sem þeir voru svo vissir um að væru að koma yfir landið. Auðvitað eru erfiðleikar að koma yfir landið. En munu sjöunda dags aðventistar mynda lið til slíks verks? Látið þá verða leysta úr Assýríu; látið þá verða leysta bæði úr Assýríu og Egyptalandi til Guðs. Þetta er eina frelsunin. Þetta er eina frelsunin, hvort sem það var þá, nú eða um aldur og ævi.