Vísindi frelsunarinnar. – Nr. 1

TAM1897 D 46.2Prédikun flutt föstudagskvöldið 12. febrúar 1897 Prentað í dagblaði Almennu ráðstefnunnar 16. febrúar 1897, bindi 1, nr. 3, bls. 46-47 og 17. febrúar 1897, bindi 1, nr. 4, bls. 49-53.

TAM1897 D 46.3ALLIR vita að þetta er mjög vísindalegur tími, að minnsta kosti að nafni, í yfirlýsingum og í metnaði. Guð vill að fólk sitt sé ætíð í takt við tímann. Enn fremur vill hann að fólk sitt sé ætíð á undan sinni samtíð. Sérstaklega vill hann að fólk sitt sé ætíð umbótamaður, og til þess að maður sé umbótamaður verður hann að vera á undan sinni samtíð. Þar sem þetta er sérstaklega vísindalegt tímabil, bæði í orði og verki, verða mál Guðs og þjóð hans að vera vísindaleg til að mæta kröfum tímans. Þetta er yfirlýsing þeirrar tillögu sem ég býð ykkur að rannsaka í kvöld. Drottinn vill að við tökum þessa tillögu til greina, rannsökum hana og byggjum á henni, þar til sýnt er fram á í okkur fyrir heiminum að hún sé vísindalega rétt. Ef þú og ég, ef allir sem játa nafn Krists, gerum það, þá mun það verða gert af Drottni. Heimurinn mun sjá það, og heimurinn mun sjá það hvort sem þú og ég eigum þátt í því eða ekki. Því ef þú og ég eigum ekki þátt í því, munu aðrir eiga þátt í því sem leyfa Drottni að sýna það í verki fyrir tilstilli þeirra; og ef þú og ég leyfum honum það ekki, missum við af því.

TAM1897 D 46.4En þú segir: “Frelsun er verk Guðs lýðs.” Frelsun er eini tilgangur Drottins. Þetta er það sem þessir aðrir bræður hafa verið að segja. Þetta er það sem við fjölluðum um í kennslunni í dag síðdegis og sem við höfum fjallað um í öllum kennslustundum í bréfinu til Hebríumanna. Þetta er lærdómurinn sem við höfum fundið á öðrum stöðum í ritningunni. Og ritningin segir að við eigum ekki að vita neitt annað en Jesú Krist og hann krossfestan. Þú segir það; já, og ég segi það. Ég segi að verkið hjá Guðs lýð — allt sem Guðs málstaður er í heiminum — sé frelsunarverkið. Og þetta samrýmist nákvæmlega því sem við höfum þegar sagt. Þess vegna er frelsun vísindi.

TAM1897 D 46.5Enn fremur: Frelsun er ekki einfaldlega vísindi, hún er ekki einfaldlega fræði; hún er æðsta, lykillinn, miðpunktur allra vísinda. Hún er vísindalegust allra hluta sem hugur manna fjallar um í þessum heimi. Þannig að þegar Guðs lýður tekur hina guðlegu frelsun eins og hún er í Guði; þegar hans frelsunarmálstaður í heiminum stendur sem fulltrúi hugmynda hans um frelsun, þá mun hin vísindalega þekking sem er æðst allra annarra vísinda opinberast heiminum. Þá getur Guðs lýður staðið frammi fyrir sjálfum konungum vísindanna og skammast sín ekki á vísindalegu tímabili.

TAM1897 D 47.1Nú er ég af heilum hug staðráðinn í þeirri sannleika. Og ég vil að þið sjáið hve algjörlega hann er sannleikur. Þið og ég erum staðráðin í frelsun Guðs. Og ég vil að þið sjáið í Biblíunni — bókinni alls sannleikans — að frelsun er vísindi. Þá munuð þið, ásamt mér, vera staðráðin í þeirri sannleika.

TAM1897 D 47.2Í fyrsta lagi vil ég því að þið hugsið skynsamlega og sjáið sjálf ykkur ekki aðeins að frelsun sé vísindi, heldur að hún sé æðsta allra vísinda.

TAM1897 D 47.3Orðið “vísindi” þýðir bókstaflega þekking. Vísindi plöntufræðinnar eru þekking á plöntufræði. Vísindi stjörnufræðinnar eru þekking á stjörnufræði. Þannig hefur einn vísindamaður skilgreint vísindi sem “afurð hugsunar”. Öll þekkingin — vísindin — sem heimurinn hefur um stjörnufræði er afurð hugsunar heimsins um stjörnufræði.

TAM1897 D 47.4Nú er hjálpræði þekking á Guði: “Þetta er eilíft líf, að þeir kynnist þér, hinum eina sanna Guði, og Jesú Kristi, sem þú sendir.” Því er það vísindi. En þessi þekking er ekki afurð mannshugans: hún er afurð Guðs hugsunar. Því að “augað hefur ekki séð, né eyrað heyrt, né hefur það komið í hjarta manns, það sem Guð hefur undirbúið þeim sem elska hann. En Guð hefur opinberað það fyrir oss með anda sínum; því að andinn rannsakar allt, já, jafnvel dýpstu hluti Guðs.” Þess vegna er hjálpræðið, sem er afurð Guðs hugsunar, ekki aðeins vísindi, heldur æðsta allra vísinda.

TAM1897 D 47.5Ennfremur: Það sem heimurinn viðurkennir sem vísindi — náttúruvísindin — er afurð hugsunar manna. Með huganum hugsa menn. Það er með huganum sem menn fást við öll þessi vísindi. En frelsunin fjallar um hugann sjálfan. Hvert er þá æðra? Hvert er æðra — það sem fjallar um allt annað, eða það sem fjallar um það sem fjallar um allt annað? — Auðvitað hitt. Þar sem menn með huganum fjalla um allar aðrar vísindagreinar, en frelsunin fjallar um hugann sjálfan, er það alveg ljóst, ekki aðeins að frelsunin sé vísindi jafn viss og hvert annað vísindi, heldur að hún sé æðra vísindi en öll önnur vísindi. Það er æðsta vísindin sem mannshugurinn getur þekkt.

TAM1897 D 47.6Enn fremur: Frelsunin snýst um hugann. En hver er það sem í frelsuninni og fyrir frelsunina vinnur með hugann? — Það er Guð sjálfur. Þar sem það er Guð sjálfur sem vinnur úr, sem gerir þessa vísindagrein kunn; og þar sem þessi vísindagrein er afurð hugsunar Guðs; leiðir það af sér að vísindagrein frelsunarinnar er hæsta, dýpsta og víðtækasta vísindagrein sem þekkt er, ekki aðeins fyrir mannshugann, heldur fyrir allt alheiminn.

TAM1897 D 47.7Lesið nokkur ritningarvers. “Látið yður ekki aðlaga að þessum heimi, heldur umbreytist með endurnýjun hugar yðar.” Rómverjabréfið 12:2. “Því þjóna ég sjálfur með huganum lögmáli Guðs.” Rómverjabréfið 7:25. “Við vitum að Sonur Guðs er kominn og hefur gefið oss skilning.” “Við höfum skilning Krists.” Eini vegurinn sem Drottinn getur náð til okkar er í gegnum hugann. Hann hefur aðeins samskipti við okkur í gegnum hugann. Hann stýrir okkur einungis í gegnum hug okkar. Sjáið: “Með huganum þjóna ég lögmáli Guðs, en með holdinu lögmáli syndarinnar.” Og fyrsta boðorðið er þetta: “Heyrið, Ísrael: Drottinn Guð vor er einn Drottinn; og þú skalt elska Drottin Guð þinn af öllu hjarta þínu, og af allri sál þinni, og af öllum huga þínum.” “Holdlega sinnaða huga er óvinátta gegn Guði; því að hann hlýðir ekki lögmáli Guðs, né getur það heldur.” Holdlega sinnaða huga, sem ekki getur hlýtt lögmáli Guðs — getur það ekki — verður að breyta, verður að skipta út fyrir annan hug sem þjónar ætíð lögmáli Guðs. Sú breyting á huganum er frelsun. Sú endurnýjun hugans er unnin af Guði í verki frelsunar hans, og enginn annar getur unnið hana. Þess vegna er það æðsta allra vísinda — æðsta sem mannshugurinn þekkir, æðsta sem alheimurinn þekkir.

TAM1897 D 47.8Sjáðu þá ekki hvers vegna vitnisburðirnir tala um “vísindin um frelsun”?

TAM1897 D 49.1Nú vil ég að þið sjáið að aðrir hugsa einnig þannig. Ég vil að þið sjáið að ég er ekki einn í þessu. Ég vil að þið sjáið að við höfum heimild fyrir þessari afstöðu — vísindalega heimild — það er að segja, heimild þeirra sem skilja vísindi.

TAM1897 D 49.2Ef ég gæti fært ykkur í kvöld sönnun þess að þeir sem skilja allar aðrar vísindagreinar best allra í þessum heimi votta að þeir hafi meiri áhuga á þessari vísindagrein en öllum hinum samanlögðum, að þeir sjái þar meira sem verðskuldar athygli þeirra en í öllum hinum samanlögðum, mynduð þið þá ekki segja að ég sé öruggur í því að tala eins og ég geri — frá vísindalegu sjónarhorni? Jæja, ég á einmitt slíkan hóp — hóp sem skilur allar aðrar vísindagreinar, og ég hef sönnunargögnin sem sýna að þeir hafa meiri áhuga á þessari en öllum hinum samanlagt.

TAM1897 D 49.3Í 1. Pétursbréfi 1:10-12 talar postuli um hjálpræði, og þar les ég svo:—

TAM1897 D 49.4Um þessa frelsun hafa spámennirnir spurt og rannsakað vandlega, þeir sem spáðu um þá náð sem ykkur myndi hlotnast, og rannsökuðu hvaða tíma eða hvernig tíma andi Krists, sem var í þeim, vísaði til, þegar hann vitnaði fyrirfram um þjáningar Krists og þá dýrð sem átti að fylgja. Þeim var það opinberað, að ekki fyrir sjálfa sig, heldur fyrir okkur, þjónuðu þeir þeim hlutum sem nú eru ykkur kunngjörðir af þeim sem boðuðu ykkur fagnaðarerindið með hinum heilaga anda, sendan úr himni; og þessum hlutum þrá englar að skyggnast í.

TAM1897 D 49.5Hvaða hluti langar englana að skyggnast í? — Frelsun Guðs þegar hún er prédikuð með Heilögum Anda sem er sendur niður frá himni. Gríska orðið fyrir “langa” merkir hér “að festa hjarta sitt við eitthvað”. Og gríska orðið fyrir “að líta til” þýðir: “að beygja sig að einhverju til að líta á það; að líta á með höfði beygðu fram; að líta inn með beygðu líkama; að líta vandlega til, að skoða forvitnislega — um einhvern sem vill kynnast einhverju.” Slíkt er viðhorf englanna til málefnisins um frelsun.

TAM1897 D 49.6Nú, skilja englana aðrar vísindagreinar — líffræði, jarðfræði, fiskifræði, stjörnufræði — allar aðrar vísindagreinar? Þið vitið að svo er. Allir vita að englana skilja allar aðrar vísindagreinar til fullnustu. Allir vita að það er fullkomlega öruggt að segja að allir englar skilji allar aðrar vísindagreinar óendanlega mun betur en nokkur maður skilur eða hefur nokkru sinni skilið eina einstaka vísindagrein. En englana langar meira til umfjöllunar um frelsunarmálið en allar aðrar vísindagreinar. Þeir sem vita mest um allt annað hafa mestan áhuga á þessu eina. Jæja, þið voruð sammála mér fyrir stundu um að ef ég gæti vísað til slíkra heimilda, mynduð þið segja að við værum öruggir í að taka þessa afstöðu. Jæja þá, við erum öruggir. Við erum í besta félagsskap — já, besta vísindalega félagsskap. Það eru til heimildir sem eru afgerandi um málið, vísindalegar heimildir.

TAM1897 D 49.7Nú er ég ekki að leika mér með orðið vísindi hér í kvöld. Ég nota orðin “vísindi” og “vísindalegur” um frelsunina sem algerlega satt hugtak. Frelsun Guðs er sannarlega vísindaleg, ekki falslega kölluð svo, heldur raunverulega, æðst vísindaleg. Þannig að þið fáið alls ekki þá hugmynd að ég sé að leika mér með orðið “vísindi” eða “vísindalegur”. Ég nota það satt, því það er rétt í þessu samhengi.

TAM1897 D 49.8En þetta er ekki allt: ekki aðeins vilja englarnir skyggnast í þetta, eins og þeir sem vilja kynnast einhverju; heldur kynnast þeir einhverju. Þeir læra með því að rannsaka þetta og rannsaka það. Snúið ykkur að Efesusbréfinu 3:8-11, og þið munið sjá þessa hugsun koma fram:—

TAM1897 D 50.1Mér, sem er minni en hinn minnsti allra heilagra, var gefið þetta náðargjöf að boða meðal heiðingjanna hin óleitanlegu auðæfi Krists; og að láta alla [ég sleppi orðinu menn, því það er innskotið] sjá hvað samfélag leyndardómsins er, sem frá upphafi heimsins hefur verið falið í Guði, sem skapaði allar hlutir í gegnum Jesú Krist, til þess að [Sjáðu nú, ég á að boða hin óleitandi auðlegð Krists til þess að allir sjái hvað felst í samfélagi leyndardómsins sem hefur verið falið í Guði, og það er með það fyrir augum, með það að markmiði] að nú megi hin fjölbreytilega viska Guðs verða kunn yfirmönnum og völdum á himneskum stöðum fyrir tilstilli safnaðarins, samkvæmt hinum eilífa ásetningi sem hann ákvað í Kristi Jesú, Drottni vorum.

TAM1897 D 50.2Hvert er “tilgangurinn” með því að láta menn sjá þetta? — Til þess að hinum yfirmönnum og völdum “á himneskum stöðum” (“á himni” eins og aðrar þýðingar orða það; og það er rétt) megi kunnugt verða hin fjölbreytta viska Guðs. Englarnir, yfirmennirnir og völdin, þrá innilega að skyggnast inn í þetta fagnaðarerindi um frelsun þegar það er prédikað með Heilögum Anda sem er sendur niður frá himni. Þeir skyggnast inn í það og rannsaka það. Og þegar þeir rannsaka, öðlast þeir nýjar opinberanir um visku Guðs — hina fjölbreyttu visku Guðs — samkvæmt hinum eilífa tilgangi hans sem hann ákvað í Kristi Jesú, Drottni vorum. Þú veist af öðrum ritningum að þetta leyndardómsmál Guðs, þessi eilífi tilgangur, er opinberað í fagnaðarerindinu. Þú veist að höfðingjar og völd á himnum eru ekki eilífir á einn hátt — þeir eru ekki frá eilífð til eilífðar. Þeir eru frá ákveðnum tímapunkti til eilífðar, eins og þú og ég. Gabríel er aðeins eilífur frá þeim punkti þar sem hann var skapaður. Hann er ekki frá eilífð til eilífðar.

TAM1897 D 50.3En Guð er frá eilífð til eilífðar. Nú, frá eilífð til eilífðar var, er tilgangur — hans eilífi tilgangur sem hann ákvað í Kristi Jesú, Drottni vorum. Hversu langan tíma mun það taka englana að komast til botns í, að rannsaka til fullnustu, þennan eilífa tilgang? — Til eilífðar. Það er nægilega skýrt. Þegar þessi tilgangur opinberast í fagnaðarerindinu, verður hann kunnur í gegnum leyndardóm Guðs, sem er: “Kristur í ykkur, von dýrðarinnar,” er það alveg ljóst að englarnir eru að rannsaka það. Og þegar þeir rannsaka það, sjá þeir þar opinberaða fjölbreytta visku Guðs, samkvæmt eilífum tilgangi hans. Þeir þrá að rannsaka það. Þeir gera það og þannig læra þeir.

TAM1897 D 50.4Jæja, þá, þar sem þeir skilja allar aðrar vísindagreinar betur en nokkur maður skilur nokkra einustu, þegar þeir hafa meiri áhuga á þessu en öllu öðru og læra af þessu; er það þá ekki staðreynd sem þú og ég getum treyst á með öryggi? Er þetta þá ekki einnig efni sem er verðugra okkar athugunar, okkar æðstu hugsunar, en öll önnur samanlögð? Og getum við ekki helgað hjörtu okkar þessu og gefið því allan sál okkar án þess að vera vísindalega óskynsamlegir? Ó, það getum við, það getum við! Skulum gera það.

TAM1897 D 50.5Nú, misskiljið mig ekki. Ég er ekki að gera árás á aðrar fræðigreinar. Ég er ekki að segja að allar aðrar vísindagreinar eigi að hunsa, telja þær draugabrennur og óverðugar athygli. Nei; ég er að segja að þetta sé stærra en þær allar; og að allt sem við rannsökum í þeim verði að rannsaka undirorpnað þessu sem er stærra en þær. Ég er aðeins að segja að allar aðrar verði að víkja að minnsta kosti í öðru sæti fyrir þessari einu, ef við viljum vera vísindalegir.

TAM1897 D 50.6Hugsið ykkur! Tökum okkar eigin eðlilega skynsemi sem við beitum í öðrum vísindum. Væri ég, væri nokkur maður, stranglega vísindalegur að beita bestu og æðstu hugsun sinni á vísindi þegar hann hefði æðstu hugsanlegu heimild um að æðra vísindi væri til reiðu? Væri það vísindalegt? — Nei. Jæja, þá sjáum við hingað til að þetta er vísindi; að það er æðsta vísindið. Þá er hver maður sem ekki leggur æðstu hugsanir sínar, bestu hugsanir sínar og alla krafta sína fyrst og fremst í þessa vísindagrein og lætur hana leiða allar aðrar vísindagreinar, í eðli hlutanna, ekki vísindalegur.

TAM1897 D 50.7Og hann er ekki vitur heldur. Því hvað er þessi vísindi? — Frelsun. Mjög gott. Og það er eilíft líf. Segjum sem svo að ég leggi allt líf mitt, alla krafta mína, í aðrar vísindagreinar, vanræki þetta eða telji það lakara, fæ ég það þá? — Nei. Hversu lengi mun ég þá hafa til að stunda hin vísindin? — Hámarki nokkur ár. Þá mun vinnan mín við þessar vísindagreinar vera lokið að eilífu, og ég mun aldrei fá tækifæri til að stunda þær aftur.

TAM1897 D 50.8En ef ég tek þennan fyrst og láta hina taka lakara sæti þar til ég hef tryggt þennan, þá fæ ég tækifæri til að rannsaka hina? — Já. Hversu lengi? — Til eilífðar. Ah, er það þá ekki hin skynsama leið? Er það ekki eina skynsömu ráðið? Og er það ekki eina vísindalega og skynsamlega ráðið? — Vissulega er það. Komdu þá, skulum vera vísindalegir, strangt til tekið, æðst svo.

TAM1897 D 50.9Nú skulum við líta aðeins lengra. Í þeim fyrsta kafla sem við skoðuðum um englana hófst hann með spámönnunum svona: “Um þessa frelsun rannsökuðu og könnuðu spámennirnir vandlega, þeir sem spáðu um þá náð sem ykkur átti eftir að verða gefin,” þegar þeir vitnuðu fyrirfram um þjáningar Krists og þá dýrð sem átti eftir að fylgja.

TAM1897 D 51.1Nú var þessi vísindi um hjálpræði, þetta afurð Guðs hugsunar um efnið, komið fram skriflega fyrir tilstilli spámannanna, eins og við höfum það hér. Þetta vísindabók, þessi vísindi um hjálpræði, kom fyrir tilstilli spámannanna. Vissu þeir nokkuð um hin vísindin? — Já.

TAM1897 D 51.2Við getum fundið þetta á mörgum stöðum — fleiri en við höfum tíma til að benda á í kvöld. En við munum skoða tvö eða þrjú atriði, svo að okkur verði ljóst að þeir höfðu þekkingu á þessu.

TAM1897 D 51.3Í fimmtánda kafla fyrsta bréfs Páls til Korintumanna er vísindaleg staðhæfing sem var gerð um sautján hundruð árum á undan því að vísindin uppgötvuðu hana. Hún var þarna alla þessa aldaraðir, en vísindamennirnir á því sviði vissu hana ekki með hugsunarferli sínu. Þetta er staðhæfing um sannleika í stjörnufræði. Sá sem trúði þessari yfirlýsingu í Biblíunni vissi hana auðvitað allan tímann, jafnvel þótt hann hefði aldrei heyrt orðið stjörnufræði; en mannleg vísindi vissu hana ekki og uppgötvuðu hana ekki fyrr en löngu síðar.

TAM1897 D 51.4Önnur hugsun: Þegar ritari Biblíunnar gerði þá vísindalegu yfirlýsingu sem vísindamenn komust að því sautján hundruð árum síðar að var vísindalega rétt, var hún þá ekki jafn sönn vísindaleg yfirlýsing allan tímann og hún var eftir uppgötvun hennar? — Vissulega. Var hún þá ekki sú sama þegar rithöfundurinn skrifaði hana? — Að sjálfsögðu. Versið er 1. Korintubréf 15:41:—

TAM1897 D 51.5Sól hefur eina dýrð, og tunglið aðra dýrð, og stjörnurnar aðra dýrð; því ein stjarna er ekki eins dýrleg og önnur stjarna.

TAM1897 D 51.6Það var ekki vitað fyrir hundrað árum, því fyrir um það langan tíma gagnrýndi maður sem taldi sig töluvert stjörnufræðing, og var svo talinn meðal jafningja sinna, þá yfirlýsingu fyrir að vera röng og sem sönnun á vanþekkingu ritara Biblíunnar; því hann taldi (þ.e. ritari Biblíunnar taldi) að ein stjarna væri öðrum stjörnum ólík í dýrð, í bjartleika, fremur en í fjarlægð. Þetta er yfirlýsing þessa gagnrýnanda um það. Hugmynd hans var, og hann talaði fyrir stjörnufræðina, sú að eina ástæðan fyrir því að ein stjarna sé okkur bjartari og fallegri en önnur væri sú að önnur væri nær okkur en hin, þannig að við fengjum meira af ljósi hennar. En í dag er í öllum vísindalegum greinum vitað að sannleikurinn er sá að jafn mikill munur er á stjörnum, í tign þeirra, fegurð og litbrigðum, og á blómum jarðar. Þannig að ef við gætum séð öll blómin á jörðinni lögð fyrir okkur á einu stórfenglegu svæði, í allri sinni dýrð og litbrigða fjölbreytni, og svo séð stjörnur himinsins jafn skýrt og við sjáum þessi, þá myndum við sjá aðra jafn fjölbreytta og fallega og hina. Þetta er vitað núna, en það var ekki vitað þegar þessi kafli var skrifaður til Korintubúa.

TAM1897 D 51.7Nú spyr ég: var það ekki vísindaleg yfirlýsing, var það ekki yfirlýsing um sannleika í vísindum, þann dag sem Páll skrifaði hana og sendi til Korintu, jafn vissulega og nú? Uppgötvun vísindanna um að eitthvað væri satt gerði það ekki satt, né bætti það einu einasta af þyngd þess sem sannleikans. Uppgötvun þeirra sýndi einfaldlega að þeir hefðu fundið eitthvað sem var satt en sem þeir vissu ekki áður, vegna þess að þeir trúðu ekki Biblíunni. Hefðu þeir einfaldlega lesið það í Biblíunni, trúað því og samþykkt það, hefðu þeir vitað um þennan vísindapunkt löngu áður en nokkur vísindamaður uppgötvaði hann.

TAM1897 D 51.8Það er önnur vísindi: Sir Isaac Newton sat einn daginn undir eplatré. Epli féll af grein nálægt honum. Margar sinnum höfðu epli fallið af trjám áður. Hann hafði séð epli falla af trjám áður. En þann dag var hann í hugleiðslustemningu og hann byrjaði að hugsa. Hvers vegna féll það epli? Það hlýtur að vera vegna þess að jörðin hafði áhrif á það og dró það til sín. Þar sem jörðin er stærri en eplið, myndi hún draga það til sín þegar það losnaði frá trénu. Hann sagði: Ef ég tek þetta epli og kastar því eins hátt og ég get, þá dettur það aftur til jarðar. Þá, ef það var áhrif jarðarinnar sem dró það þessa litlu vegalengd, þegar ég kasta því eins hátt og ég get og það kemur aftur, þá er það sönnun þess að áhrif jarðarinnar ná svo langt frá jörðinni, og halda í hlutinn og færa hann aftur. Ef ég gæti kastað því eina mílu hátt og það kæmi aftur, þá væri augljóst að þessi áhrif náðu einni mílu út til að koma hlutnum aftur. Þá sagði hann: Ef þetta er satt, ættu þessi áhrif að ná til tunglsins. Ég velti fyrir mér hvort áhrifin nái til tunglsins? Ég mun fara og athuga. Hann fór heim til sín og settist þar niður, tók stjörnufræðilegu reikningana um braut tunglsins og vann langa röð tölulegra útreikninga. En þeir pössuðu ekki. Hann reyndi aftur og aftur, en þeir pössuðu ekki; hann gat ekki látið áhrifin ná til tunglsins.

TAM1897 D 52.1Hann lagði málið til hliðar í um tíu ár, ef ég man rétt, áður en hann tók það aftur fyrir. Einn dag birtist ný reikningagerð á braut tunglsins, sem leiðrétti nokkra ónákvæmni í fyrri tölum. Þegar það birtist sagði Newton: “Ég velti því fyrir mér hvort þetta muni uppfylla það sem ég þarf.” Hann fékk tölurnar, settist til verka og reiknaði langa röð talna sem þú og ég myndum auðvitað undrast. En hann komst loksins innan tveggja eða þriggja tölustafa frá endanlegri niðurstöðu og sá að hún myndi passa. Hann var svo yfirbugaður af þessari undursamlegu staðreynd að hann gat ekki klárað útreikningana. Penninn datt úr hendi hans og hann þurfti að biðja vin sinn um að klára þá fyrir sig. Vinurinn gerði það og Sir Isaac Newton hafði sannað vísindalega staðreynd, eða réttara sagt, nýja vísindagrein. Hún kallast þyngdarafl. Og hann hefur verið ódauðlegur síðan.

TAM1897 D 52.2Það var sannarlega stórkostlegt. Enn þannig var það í Biblíunni fyrir tvö þúsund og fimm hundruð árum áður en Sir Isaac Newton uppgötvaði það í náttúrunni. Þyngdarafl er einfaldlega jöfnun alheimsins. Það er sú meginregla, sú lögmál, eins og vísindamenn myndu segja, sem viðheldur jafnvægi alheimsins. Þ.e.a.s. hvert líkamlegt fyrirbæri í alheiminum hefur áhrif á hvert annað og er í jafnvægi við það. Ekki aðeins hvert líkamlegt fyrirbæri, heldur hver efnisögn í alheiminum dregur að sér og hefur áhrif á hverja aðra efnisögn í alheiminum.

TAM1897 D 52.3Í efnisheiminum er þetta einfaldlega samsvarandi staðreynd við það sem við ræddum í biblíutímum síðdegis, varðandi lífið. Við komumst að því að þú gætir ekki snert neinn né neitt án þess að það væri vitað um allan alheiminn. Eitt einasta spörfugl dettur ekki til jarðar án þess að faðir þinn viti af því, og fall hans er fundið um allan alheiminn. Þetta er einfaldlega samsvarandi staðreynd við það.

TAM1897 D 52.4Þar er einnig andlegur veruleiki sem samsvarar þessum tveimur.

TAM1897 D 52.5Hvert á ég að fara frá anda þínum? Eða hvert á ég að flýja frá augliti þínu? Ef ég stíg upp til himins, ert þú þar; ef ég legg mér rekkju í helvíti, sjá, ert þú þar. Ef ég tek vængi morgunroðans og bý í ystu höfum, jafnvel þar mun hönd þín leiða mig og hægri hönd þín halda mér. Sálmur 139:7-10.

TAM1897 D 52.6Þegar þú og ég hugsum rétta hugsun, er hún skynjuð einhvers staðar annars staðar? Við hugsum ranga hugsun. Hvað er röng hugsun? — Synd. Hvar byrjar syndin þá? — Í hugsuninni. Er syndin mín skynjuð einhvers staðar annars staðar í alheiminum fyrir utan mig sjálfan? Hver skynjar það? — Guð, með anda sínum. Ó, þá, er til andlegt sannleik í alheimi okkar sem ekki er skynjaður? Ekki fundinn? Eða hugsun, til góðs eða ills, sem ekki er fundin? Sjáið þið þá ekki þyngdaraflið sem vísindi? Sir Isaac Newton uppgötvaði sannleik í alheimi sem samrýmist öðrum sannleikum alheimsins.

TAM1897 D 52.7Lögmálið sem Newton uppgötvaði er, eins og ég hef sagt, það sem viðheldur jafnvægi alheimsins. Nú mun ég lesa ritninguna sem sýnir að þetta var vitað tvö þúsund og fimm hundruð árum áður en Newton uppgötvaði það. Jesaja 40:12:—

TAM1897 D 52.8Hver hefur mælt vötnin í holi handar sinnar, og metið himininn með spönninni, og fangað duft jarðar í mæli, og vegið fjöllin á vogarskálum, og hæðirnar á vog?

TAM1897 D 52.9Þegar fjöllin og hæðirnar voru sett, voru þau vegin hvert gegn öðru. Stýrði Guð því þannig að jafnvægi þeirra haldist? Hver er vísindalegur heiti lögmálsins sem heldur jafnvægi hlutanna? — Þyngdarafl. Um hvað talaði Jesaja þá? — Um þyngdarafl. Vissulega gerði hann það.

TAM1897 D 52.10Vísindamaður sýnir þetta með litlu blómi sem kallast vetrargosi. Hugsaðu um tvær tegundir blóma sem fjölga sér úr fræi. Annað er reist blóm, hitt er hnígt blóm. Þú hefur tekið eftir litlum spóðum í blómum sem standa í kringum miðlægan spóða. Nú, í standandi blómi sem fjölgar sér úr fræi, er miðspólan alltaf styttri en þær sem umlykja hana. Ef um hangandi blóm er að ræða, er miðspólan lengri en þær sem umlykja hana. Ástæðan fyrir því er sú að blómaduftið — frjókornin — sem er á þeim sem umlykja hana, verður að falla á miðspóluna, annars getur engin fjölgun blómsins átt sér stað.

TAM1897 D 52.11Í beinum blómi sem fjölgar sér með fræi verður miðspólan því að vera styttri en hin, svo að frjókornin frá hinum geti fallið á hana. Ef hún væri lengri myndu frjókornin falla framhjá henni og engin fræ myndast. Ef um hangandi blóm er að ræða og þessi spóla er styttri en hin, mun frjókornin falla niður og aftur myndast engin fræ. Þannig er miðspólan í hverju uppréttu blómi sem fjölgar sér frá fræi styttri en þær sem umlykja hana. Í hverju hangandi blómi sem fjölgar sér frá fræi er miðspólan lengri.

TAM1897 D 53.1Vetrargosinn fjölgar sér frá fræi. Og þótt hann sé reisulegt blóm, er miðspólan samt lengri en þær sem umlykja hana. Hvernig getur það verið? Ég skal orða það aftur svo að þú skiljir málið betur: Vetrargosinn er, eðli sínu samkvæmt, reisulegt blóm og fjölgar sér frá fræi. Miðspólan ætti því að vera styttri en hinar. En hún er lengri. Hvernig getur hann þá fjölgað sér frá fræi? Drottinn hefur séð fyrir því. Hann hefur þannig útfært það að þrátt fyrir að þetta sé standandi blóm, skuli það samt beygja sig og halla. Þess vegna er miðspólan gerð lengri en hinar, í þessu upprétta blómi. Það vex upp og stendur beint þar til það blómstrar og er fullþroskað og tilbúið til æxlunar. Rétt þá hallar það höfði sínu, og þegar frjókornin hafa fallið á sinn stað, reisir litla blómið sig aftur og stendur.

TAM1897 D 53.2Nú er það fallegt í sjálfu sér; en hér kemur dæmið um lögmál þyngdarinnar inn í myndina. Þessi vísindamaður segir mér að það sem veldur því að blómið hnígi, beygir höfði sitt, sé aðdráttarafl jarðar. Það er rétt. Hvað veldur því að epli detti? — Þyngd. En þyngd er einfaldlega þyngdarafl — úr latneska orðinu gravus, sem merkir þyngd. Hvað veldur því að það standandi blóm hnígi höfði? — Þyngd jarðar. En af hverju lætur þyngd jarðar það blóm ekki hneigja höfuð sitt fyrr? — Á, þegar Guð skapaði það litla blóm, kom hann jörðinni, já, alheiminum í jafnvægi í samræmi við þarfir þess. Þegar Guð skapaði þann hógværa litla vetrargosa, hann hélt alheiminum í jafnvægi og sneið hann að þörfum þess litla blóms! Og ef Guð hugsaði um það litla blóm, mun hann þá ekki miklu fremur hugsa um ykkur, þið trúlitlu?

TAM1897 D 53.3Nú segir þessi vísindamaður mér að ef jörðin — og auðvitað alheimurinn — hefði verið einum einasta pundi, eða einni einasta unsu, þyngri en hún er, hefði það látið vetrargosann hneigja höfuð sitt áður en réttur tími kæmi; því að þar sem hún væri þyngri hefði hún haft meiri áhrif á hann. Og í því tilfelli hefði fyrsti vetrargosinn orðið sá síðasti. En svo að sá litli vetrargosi gæti lifað og gleðjað mannkynið til enda veraldar, stillti Guð alheiminn nákvæmlega að þörfum þess blóms, þannig að þegar hinn rétti tími þarfar hans kemur, er þyngdin nákvæmlega næg til að toga það niður. Þá, á meðan það hangir, getur æxlun átt sér stað, önnur kraftur berst frá rótunum, stofninn verður aðeins stífari, og blómið sigrar þyngdarkraftinn og stendur eins og áður.

TAM1897 D 53.4Hver hefur mælt vötnin í holi handar sinnar, og metið himininn með spönninni, og fangað duft jarðar í mæli, og vegið fjöllin á vogarskálum, og hæðirnar á vog?

TAM1897 D 53.5Hver setti vog alheimsins? — Guð. Jesaja tilgreindi það nánast tvö þúsund og fimm hundruð árum áður en Sir Isaac Newton uppgötvaði það. Var það ekki vísindaleg staðreynd þegar Jesaja skrifaði það? — Já. Var það ekki skráð í gegnum öll þessi árþúsund? — Já. Var það ekki vísindalegur sannleikur allan tímann? — Það var það. Var það þá meiri vísindalegur sannleikur þegar Newton uppgötvaði það? — Nei; vísindamenn lærðu eitthvað sem þeir vissu ekki áður, en það hafði staðið í Biblíunni allan tímann.

TAM1897 D 53.6Hugsið um þessi mál. Guð vill það. Hann vill að þú og ég sjáum að frelsunin, Orðið sem hann hefur gefið okkur og sem hann kallar okkur til að beina okkar æðstu hugsun að, er ekki einhver smáþröng hliðaratriði, heldur það mesta sem heimurinn getur nokkurn tíma vitað. Það er það mesta sem vísindi heimsins geta nokkurn tíma vitað. Það er æðsta vísindin sem heimurinn getur nokkurn tíma vitað.

TAM1897 D 53.7En við eigum ekki að rannsaka það til að vera vísindaleg. Við eigum að rannsaka það til að verða frelsuð; og að verða frelsuð er vísindalegt.