Egyptaland og Ísrael

TAM1897 Q1 20.8Prédikun flutt fimmtudagskvöldið 4. mars 1897 Prentað í fréttabréfi Alþjóðaráðsins, fyrsta ársfjórðungur 1897, bindi 2, nr. 1, bls. 20-26.

TAM1897 Q1 20.9Fyrsta lexían okkar fjallaði um uppruna ríkisins; stofnun hins fyrsta í sögunni. Önnur lexían okkar gaf okkur fyrsta dæmið um aðskilnað kirkju og ríkis í sögunni. Á þeim upphafstíma sýndi Drottinn skýrt fram á hversu fullkominn aðskilnaðurinn ætti að vera milli kirkju og ríkis. Við munum fylgja báðum þessum atriðum í kvöld, þar til þau mætast aftur í sama landi.

TAM1897 Q1 20.10Nimrod var sonur Kus; Kus bjó í Eþíópíu; Kus var sonur Ham; og Egyptaland var land Ham. Þannig rekum við ætt Nimrod beint til Egyptalands; og við getum einnig rakið fordæmi hans til Egyptalands. Þó að Nimrod hafi verið fyrsti maðurinn til að bera konungskrónu, sá fyrsti sem bar titilinn og krafði fram konungavald, var þó í Egyptalandi þetta fordæmi Nimrods í öllum sínum myndum fylgt mest og fullkomnust og þar festist það mest og fullkomnust.

TAM1897 Q1 20.11Í Egyptalandi var enginn konungur fyrr en eftir tíma Nimrod; ekki fyrr en hann hafði rænt sér stöðu og völd konungs. Því, þið munið, þegar Nimrod gerði það, var það gegn Guði, gegn hugmynd fólksins um Guð og gegn þekkingu þeirra á honum. Á þeim tíma vissi fólkið að með þessu var Nimrod að taka sæti Guðs; og nafn hans gefur til kynna þær skoðanir sem þá voru ríkjandi um þessa gjörð. Í Egyptalandi var fylgt sömu stefnu. Egyptalandsritin staðfesta að fyrstu stjórnendur Egyptalands hafi verið guðirnir, næst hálfguðirnir, og að lokum konungarnir sjálfir, sem voru menn.

TAM1897 Q1 20.12Þannig sjáið þið að í því landi var verklagið hið sama og í Sínar. Í Egyptalandi stóð konungurinn viljandi og opinberlega, af eigin ákvörðun, í Guðs stað gagnvart lýðnum. Lýðurinn leit á hann sem slíkan. Sólin var guðinn; konungur Egyptalands var sonur sólarinnar. Hann var Guð fyrir lýðinn. Lýðurinn lifði á andardrætti hans. Hann var lífsandardráttur þeirra. Þeir fengu anda sína frá honum. Fyrir þeim var hann “lífsgjafi, líkur hinni eilífu sól.” (Sjá “Empires of the Bible,” kafli 7, mgr. 27, 38, 43, 44, 49, 64, 71-83, 96, 102; kafli 14, mgr. 15, 16.) Þannig var konungurinn í Egyptalandi ekki einungis fulltrúi eða staðgengill guðsins; hann var holdgerð Guðs. Líf Guðs bjó í konunginum og kom til lýðsins í gegnum hann. Þannig var konungurinn líf lýðsins, því í honum birtist hinn mikli, alríkandi guð, sólin. Það var engin guðleg eiginleiki sem konungurinn táknaði ekki fyrir lýðinn. Slíkt var kerfi konungsvalds og stjórnsýslu í fornu Egyptalandi.

TAM1897 Q1 21.1Nú skulum við snúa aftur til Kaldeu þegar Guð aðskildi kirkjuna frá ríkinu, eins og við lesum í fyrri kennslustund, þegar hann sagði við Abraham: “Farðu úr landi þínu, frá ættingjum þínum og frá húsi föður þíns, til lands sem ég mun sýna þér.” Og hafið í huga að ekki var fyrr en eftir að Abraham hafði skilið við síðustu ættingja sína að Drottinn sýndi honum landið. Abraham skildi fyrst frá landi sínu; í öðru lagi frá húsi föður síns; og í þriðja lagi frá ættingjum sínum. Það var ekki fyrr en eftir að Lót fór yfir í dalinn Sódóm að Guð sýndi Abraham landið. 1. Mósebók 13:14, 15. Þegar Guðs köllun hafði beinst til Abrahams, og hann hafði skilið við land sitt — hjarta sínu, sálu sinni og öllu — og frá föðurhúsi sínu og öllum ættingjum sínum, og staðið þar sem Drottinn vildi að hann stæði, þá sagði Drottinn við hann, “Hef upp augun nú og líttu frá þeim stað sem þú ert, til norðurs og suðurs og austurs og vesturs; því allt landið sem þú sérð mun ég gefa þér og niðjum þínum að eilífu.” Ég mun gefa það sem eilíft eignarhérað.

TAM1897 Q1 21.2Nú spyr ég ykkur: Þegar Guð sagði Abrahami að lyfta augum sínum og líta, sá Abraham þá meira en hann hefði séð hefði hann lyft augunum án þess að Guð hefði sagt honum það?

TAM1897 Q1 21.3(Fólkið) Já.

TAM1897 Q1 21.4Hann sá þá eitthvað sem hann hefði ekki getað séð ef Guð hefði ekki sagt honum að líta. Og þegar Guð sagði honum að lyfta augum sínum og líta, var það sem hann sá landið sem Guð hafði lofað honum. Á þeim tíma sýndi Guð honum hið lofaða land, og það var landið sem Drottinn kallaði hann til. Hann gaf það honum ekki á þeim tíma, “Nei, ekki svo mikið sem til að setja fótinn á það: en hann lofaði að hann myndi gefa það honum til eignar, og niðjum hans eftir hann.” Og hann horfði eilíft til þess himneska lands; þess lands sem hefur borg með undirstöðum, og byggingarmeistari hennar og skapari er Guð. Þar var “loforðið um að hann skyldi verða erfingi heimsins;” og Abraham fékk það “með réttlæti trúarinnar.” Þá, þegar Guð sagði Abrahami að horfa á það, og að hann myndi gefa það honum og niðjum hans til eilífs eignar, hvað sá hann? Heiminn?

TAM1897 Q1 21.5(Raddir) Hann sá hið komandi heim.

TAM1897 Q1 21.6Og það er landið sem hann átti frá þeim tíma. “Og ef þér eruð Krists, þá eruð þér Abrahams niðjar og arftakar samkvæmt fyrirheitinu.” Og það er ykkar land og mitt. Og ó, að hugsa til hvað þröngar, hvað algerlega óverðugar hugmyndir sá hlýtur að hafa sem er sáttur við annað land, eða hefur tilhneigingu til annars lands, eða ber nokkra ást til annars lands. Hvernig getur nokkur gert svo, þegar hann hefur augun á því landi sem Guð hefur sýnt honum og kallar hann til!

TAM1897 Q1 21.7Abraham dó. Ísak lifði og dó. Jakobi og fjölskyldu hans var komið til Egyptalands, eins og Drottinn sagði við Abraham: “Ætt þín mun vera útlendingur í landi sem ekki er þeirra,” og það var Egyptaland. Hugsið nú vandlega. Gleymið ekki þessari lýsingu sem Drottinn gefur okkur um Egyptaland, því hún mun nýtast í komandi kennslustundum. Landið þar sem þeir áttu að vera útlendingar og þjóna Drottni var Egyptaland. Þeir bjuggu þar í hundruð ár – í landi sem var ekki þeirra. Og munið að það var Egyptaland sem við höfum lýst, þar sem konungurinn var í stað Guðs og var Guð fyrir lýðinn.

TAM1897 Q1 21.8Skoðum þessa kirkju nánar um stund og sjáum hvað Drottinn var að gera með hana. Við höfum kort fyrir framan okkur í kvöld sem sýnir okkur landið. Hér er Kaldeu, þaðan sem Abram var kölluður; og hann fór hingað upp til Mesópótamíu, til Haran, þar sem faðir hans dó. Þar var hann aðskilinn frá húsi föður síns, og hann kom síðan inn í landið þar sem hann var aðskilinn frá Lót.

TAM1897 Q1 21.9Á meðan Abram var í þessu landi var saga samin þegar þjóðir austurlanda lögðu undir sig land til vesturs, jafnvel að landamærum Egyptalands. En þegar Ísrael fór til Egyptalands, eða skömmu fyrir þann tíma, hafði Egyptalandaveldið breiðst út um allt þetta austurlenska land. Það náði yfir allt Egyptaland, niður til Eþíópíu, innlimdi alla suður- og vesturmörk Litlu-Asíu alla leið til Armeníu, Assýríu og Sínar; þannig að Egyptalandaveldið þakti allt austurlensku svæðið, þáverandi þekkta heiminn. Egyptalandaveldið var á sínum tíma alheims eins og Rómaveldið var á sínum tíma, eða nokkur önnur ríki sem komu í kjölfarið.

TAM1897 Q1 21.10Þegar saga var samin frá austri og konungarnir í þessum löndum lögðu undir sig vestrænu svæðið, jafnvel til landamæra Egyptalands, setti Guð kirkju sína í landi Kanaans til að halda lifandi þekkingu á hinum sanna Guði meðal þjóðanna sem fóru þar um fram og aftur. Og þegar egypska konungsríkið breiddist út um allt þetta land, og höfuðborg heimsveldisins var sjálf höfuðborg Egyptalands, leiddi Guð sitt fólk til Egyptalands, svo að sendiherra og stjórnendur allra þjóða, sem ferðuðu um frá öllum þessum löndum til höfuðborgar Egyptalands, kæmu í snertingu við Guðs fólk.

TAM1897 Q1 21.11Í Egyptalandi setti Drottinn lýð sinn í Gósen, í farveginn milli þessara heiðnu þjóða og höfuðborgar Egyptalands, svo að þjóðirnar, sendimenn þeirra og stjórnendur, myndu fara um Gósen, landið sem lýður Guðs byggði, og athygli þeirra yrði vakin á hinum sanna Guði.

TAM1897 Q1 22.1Í Egyptalandi var Jósef einnig við hlið hásætisins, svo sendimenn sem komu til Egyptalands urðu að hitta hann, og hann veitti þeim þekkingu á hinum sanna Guði. Eftir dauða Jósefs hélt þekking á honum og áhrif hans áfram í höfuðborg Egyptalands til tíma Móse. Þá var Móse í höllinni og við hlið hásætisins. Ekki einfaldlega við hlið þess eins og Jósef hafði verið; heldur stóð Móse á fyrsta þrepi hásætisins, því hann var sonur dóttur Faraós. Dóttir Faraós var eiginkona Faraós; og þar sem Móse var sonur dóttur Faraós var hann tvífaldlega lögmætur erfingi til hásætisins. Hefði eiginkona Faraós ekki verið dóttir hans, hefði ættleiddur fyrsti sonur hennar orðið erfingi til hásætisins. Aftur á móti, ef Faraó hefði átt aðra eiginkonu og engin önnur börn, hefði dóttir hans verið erfingi hásætisins. En þegar dóttir Faraós var eiginkona Faraós, var ættleiddur sonur hennar tvífaldur erfingi hásætisins. Enginn gat dregið í efa rétt hans til erfðar hásætis Egyptalands, sem þá var hásæti heimsins.

TAM1897 Q1 22.2Á þeim tíma var egypski konungurinn um áttatíu ára gamall, svo að ekki var nema stuttur vegur milli Móse og tvífalt lögmæta staðarins hans á hásætinu og eignar alls valds hins egypska heimsveldis sem náði yfir heiminn. Og á þeim tíma nálgaðist einnig sá tími loforðsins sem Guð hafði svarið Abrahami, og Móse trúði því, og hafnaði því viljandi og algjörlega hásætinu og allri völdum og dýrð Egyptalands – hann “neitaði að láta kalla sig son Faraósdóttur.”

TAM1897 Q1 22.3Móse trúði að tími loforðsins, sem Guð hafði eiðað Abraham, væri að nálgast. Og, að auki, ættum við frekar að ákveða hvort við trúum því; því ef við erum viss um að við trúum því, munum við sjá meira í trú Móse á því. Snúum okkur að Postulasögunni 7:17:—

TAM1897 Q1 22.4Þegar tími loforðsins, sem Guð hafði eiðað Abraham, nálgaðist, fjölgaðist lýðurinn og óx í Egyptalandi.

TAM1897 Q1 22.5Þegar Móse fæddist hugsaði Faraó að tortíma þjóðinni svo hún myndi ekki fjölga sér og verða svo voldug að hún gæti yfirgefið landið. Málið er að í Egyptalandi voru ekki aðeins Gyðingar sem útlendingar, heldur var þar fjöldi annarra útlendinga – herfanga sem höfðu verið fluttir til Egyptalands frá öðrum löndum. Þannig var um þriðjungur íbúa Egyptalands þá útlendingar. Hebreska orðið sem þýðir að fólkið fjölgaðist gefur til kynna að það hafi “morað” eins og býflugur eða fiskar. Þegar Faraó sá að fólkið fjölgaðist svo ríkulega og landið var auk þess fullt af útlendingum, óttaðist hann að þeir myndu taka landið í uppreisn til að yfirgefa landið.

TAM1897 Q1 22.6Annað sem leiddi til þessa var að, á meðan Ísrael var í Egyptalandi – á meðan Egyptalandaveldið náði yfir allan Austrið – var ríkisvaldið með markvissan vilja til að þvinga alla í heimsveldinu til að dýrka eingöngu sólina. Ýmsar gerðir sóldýrkunar voru ríkjandi í heimsveldinu, en allri valdastofnun þess var beitt til að útiloka allar aðrar gerðir sóldýrkunar nema hinn nakta disk sólarinnar á himni eða mynd af sólardiski fyrir framan sig. Ísrael hlýddi auðvitað ekki þeirri tilskipun. Þeir vildu ekki dýrka sólina. Þeir stóðu fyrir sannleika Guðs, og það að þeir gerðu það var atriði sem enn var í huga þessa konungs. Það var annar konungur sem reyndi að þvinga fram sóldýrkun; en þegar þessi konungur kom til valda var það í huga hans og var grundvöllurinn fyrir því að hann gæti rökstutt að ef þessi þjóð fengi tækifæri myndi hún leiða brottflutninginn úr landinu.

TAM1897 Q1 22.7Nú er í sögunni frá þeim tíma ekki aðeins sagt að “fólkið fjölgaðist og óx”, heldur einnig að “loforðstíminn nálgaðist, sem Guð hafði eiðað Abraham”. Hvaða loforð hafði Guð eiðað Abraham? Hvert var loforð Guðs til Abrahams?—Að gefa honum landið sem hann sá. Hvert land var það?

TAM1897 Q1 22.8(Raddir) Heimurinn.

TAM1897 Q1 22.9Hvaða heimur?

TAM1897 Q1 22.10Heimurinn sem koma mun.

TAM1897 Q1 22.11Þetta er orð Stefáns: “Tími loforðsins nálgaðist, sem Guð hafði eiðbundist við Abraham.” Var það svo? Trúir þú því? Trúið þið að tíminn væri kominn nálægt fyrir Guð til að gefa Abrahami það land sem hann hafði sýnt honum? Þar stendur: “Til Abrahams.” Aðrir myndu vera þar, en það var til Abrahams. Ekki einhver annar án Abrahams; heldur Abraham og afkvæmi hans. “Hann segir ekki: ‘Og til afkvæma, eins og til margra;’ heldur eins og um eitt væri að ræða: ‘Og til þíns sæðis, sem er Kristur.’”

TAM1897 Q1 22.12Var tími loforðsins þá nálægur, þegar Guð myndi gefa Abrahami og Kristi það land sem Guð hafði sýnt Abrahami? Ég spyr ekki hvort þið hafið hugleitt þetta áður eða ekki. Ég spyr hvort þið trúið því sem þar stendur. Ég ætla ekki að reyna að skýra það. Það þarf ekki að skýra það þegar við trúum því einu sinni, því það stendur svo í ritningunni. Þið vitið vel, án þess að vísa til versanna, af Biblíukunnáttu ykkar, að Guð gaf þessa loforð Abraham og afkvæmi hans í hvert sinn. Aldrei til afkvæmis án Abrahams. Aldrei til Abrahams án afkvæmis,—og “ekki til afkvæma”, heldur til þíns afkvæmis. Þá, þegar tími loforðsins nálgaðist til að gefa það Abraham, til hvers annars kom það?—Til Krists. Hvernig átti það að berast til Abrahams?—Í gegnum Krist.

TAM1897 Q1 22.13S. H. Lane.—Þegar loforðið var endurtekið við Ísak og Jakob, var þá ekki orðalagið hið sama?

TAM1897 Q1 22.14Já. Það var alltaf hið sama.

TAM1897 Q1 22.15S. H. Lane.—Þá væri spurningin, þurfti Abraham nauðsynlega að vera til staðar til að uppfylla yfirlýsingu Stefáns?

TAM1897 Q1 23.1Já, því að það segir allan tímann: “Þér og afkvæmi þínu.” En aðrir versar munu koma sem gera það fullkomlega skýrt.

TAM1897 Q1 23.2Eitt orð enn. Jakob dó í Egyptalandi, var fluttur inn í landið og grafinn þar. Jósef dó í Egyptalandi, en hann sagði: “Grafið mig ekki; ekki einu sinni í landinu.” Jósef vildi ekki að þeir flyttu hann til Palestínu, þar sem Jakob var fluttur og grafinn. Jósef sagði: “Guð mun heimsækja ykkur.” Varðveittu líkama minn, og þegar Guð heimsækir ykkur, takið mig með ykkur. Takið bein mín með ykkur. Og það gerðu þeir. Og þegar þeir kæmu til landsins, hvaða land var það sem Guð átti við í fyrirheitinu til Abrahams?

TAM1897 Q1 23.3(Söfnuðurinn) Hin komandi veröld.

TAM1897 Q1 23.4Sérðu ekki að Jósef bjóst aldrei við að verða grafinn í þessum heimi?

TAM1897 Q1 23.5Skoðið þetta frá annarri hlið. Orðið er að “tímabilið sem loforðið náði til, sem Guð hafði eiðað Abrahami,” hafi nálgast. Guð hafði eiðað að gefa Abrahami landið sem hann sýndi honum til eilífs eignar. En Abraham var nú látinn og hafði verið það í hundruð ár. Hvernig gat Guð þá gefið landið Abrahami þegar hann var látinn? Augljóslega gat hann það ekki. Þar sem Guð hafði eiðist til að gefa landið Abrahami; þar sem tíminn var nú skammt undan sem Guð hafði eiðist til Abrahams; og þar sem Abraham var nú látinn, er það víst að landið gæti ekki verið gefið Abrahami meðan hann var látinn; og það er jafn víst að tíminn væri skammt undan þegar Abraham yrði uppvakið frá dauðum, svo að Guð gæti gefið honum landið sem hann hafði eiðist til að gefa honum til eilífs eignar. Af þessu sérðu þá ekki hvers vegna Jósef vildi ekki láta grafa líkama sinn – jafnvel í Kanaanslandi, eins og Jakobs var gert? Sannleikurinn er sá að Jósef trúði því að sá tími væri skammt undan sem Guð hafði eiðbundist Abrahami að gefa honum landið, og Jósef bjóst við að taka við arfinum ásamt Abrahami.

TAM1897 Q1 23.6(Rödd) Tók það loforð ekki til loforðsins sem Guð gaf Abrahami, sem minnst er á í fimmtánda kafla Fyrstu Mósebókar?

TAM1897 Q1 23.7Já, það er einmitt það, þökk sé Drottni. Þá dó Jósef, var balsamaður í Egyptalandi og lagður í kistu. Þegar Ísrael fór frá Egyptalandi voru bein Jósefs borin með þeim í fjörutíu ár í eyðimörkinni; og allan þann tíma var líkamsleifar Jósefs hjá þeim, fyrir augum þeirra dag eftir dag, og voru áminning um vantrú þeirra.

TAM1897 Q1 23.8Margir, hef ég komist að því við lestur þessarar versar úr ræðu Stefáns, túlka hana á þennan hátt, hinn hátt og hinn enn annan, fremur en að trúa því sem þar stendur, fremur en að líta til þeirrar fyrirheitningar sem Guð gaf Abrahami og sór honum að gefa honum landið sem hann sýndi honum. En hafið þið ekki játað að landið sem Guð sýndi Abrahami væri heimurinn, og ekki þessi heimur, heldur komandi heimur? Það er landið sem Guð sór að gefa honum; og það er landið sem hann horfði til. Það er landið sem átti borg sem hann horfði til, sem Guð er byggingarmeistari og skapari hennar. Og hann hugsaði ekki um tækifæri til að snúa aftur til hins landsins, þaðan sem hann hafði komið.

TAM1897 Q1 23.9Allt frá upphafi var eið Guðs að gefa það land Abrahami og niðja hans. Setjið ekki “niðjum” við það, þegar Guð hefur rifið það burt; bætið ekki við “s” þegar Guð hefur rifið það í burtu. “Hann segir ekki: Og til niðja, eins og til margra; heldur eins og af einum: Og til niðja þíns, sem er Kristur.” Það voru margir, það er satt. Þrjár milljónir gengu út úr Egyptalandi, en þetta eru ekki þeir sem Guð var að tala um þegar hann sagði: “Þér og sæði þínu,” sem var “eins og af einum” og “sem er Kristur.” Sérðu það? Láttu ekki fjölda Ísraels koma upp í hugann þegar þú lest orðin: “Þér og fræi þínu.” Þegar Guð tekur burt “s”-ið megum við alls ekki bæta því við. Við megum ekki setja það þarna, ekki einu sinni í hugsunum okkar. Hver var sá fræið?—Kristur. Þegar hann segir: “Þér og fræi þínu,” megum þú og ég ekki lesa það á annan hátt en: þér og Kristi mun ég gefa það að eilífu eign. Við megum ekki setja neinn annan þar inn en Krist, nema í gegnum Krist. Þér og Kristi mun ég gefa það.

TAM1897 Q1 23.10Stefán segir að “tími loforðsins sem Guð hafði eiðað Abrahami nálgaðist.” Stefán fékk það úr Biblíunni. Ég vil að þið sjáið að þetta var ekki sérstök innblástur Heilags Anda sem gefin var Stefáni einmitt þá, heldur var þetta allt í Biblíunni áður, og Heilagur Andi gaf það til annarra í gegnum Stefán, með því að minna hann á það sem hann hafði áður lesið í Biblíunni. Vinsamlegast opnið sjötta kafla 2. Mósebókar. Þetta er svo skýrt í ritningunni að ekki er nokkur leið til að útskýra það burt. Þetta er tími frelsunar Ísraels, og Drottinn myndi gera það. 2. Mósebók 6:1-5:—

TAM1897 Q1 23.11Þá sagði Drottinn við Móse: “Nú munt þú sjá, hvað ég mun gera Faraó; með sterkum hendi mun hann láta þá fara og með sterkum hendi mun hann reka þá úr landi sínu.” Og Guð talaði til Móse og sagði við hann: “Ég er Drottinn. Ég birtist Abraham, Ísak og Jakob sem Guð alvaldi, en með nafni mínu, Jehóva, var ég þeim ekki kunnur.” Og ég hef einnig staðfest sáttmála minn við þá, að gefa þeim land Kanaans, landið þar sem þeir voru á ferðalögum sínum og voru þar framandi. Og ég hef einnig heyrt andvarp Ísraelsmanna, sem Egyptar halda í þrældómi; og ég hef minnst sáttmála míns.

TAM1897 Q1 23.12Hvað var sáttmáli hans?—Að gefa þeim landið. Hvað táknaði landið? Hvað var það?—Landið, heimurinn, sem Drottinn sýndi Abrahami og sór að gefa honum til eilífs eignar.

TAM1897 Q1 24.1(Raddir) Hin komandi heimur.

TAM1897 Q1 24.2Nú segir hann: “Ég hef minnst sáttmála míns.” Hvað merkti það? “Ég hef minnst sáttmála míns.” Hafði hann gleymt honum?—Nei; heldur að tíminn væri kominn til að efna það sem hann hafði lofað. Þið munið að í átjánda kafla Opinberunarinnar stendur:—

TAM1897 Q1 24.3Og ég heyrði aðra rödd af himni segja: “Komið út úr henni, þjóð mín, til þess að þið verðið ekki samsekir í syndum hennar og þið verðið ekki fyrir plágum hennar. Því syndir hennar hafa náð til himins og Guð hefur minnst misgjörða hennar. Gjaldið henni eins og hún hefur goldið ykkur og tvöfaldið henni tvöfalt samkvæmt verkum hennar; í bolla þeim sem hún hefur fyllt, fyllið henni tvöfalt. Hversu mikið hún hefur dýrkað sig og lifað í munaðarlífi, svo mikið gefið henni kvalir og sorg; því hún segir í hjarta sínu: Ég sit sem drottning, ég er ekki ekkja og mun ekki sjá sorg. Þess vegna munu plágur hennar koma á einum degi, dauði, harmur og hungur; og hún mun algerlega brenna í eldi; því sterkur er Drottinn Guð sem dæmir hana.

TAM1897 Q1 24.4Þegar Guð minntist misgjörða hennar, kom tíminn til að hún yrði dæmd. Þegar hann minntist sáttmála síns, hvaða tími var þá kominn?—Tíminn hafði komið til að efna eiðið. En hvað var sáttmálinn við Abraham, Ísak og Jakob?—Það var að gefa þeim það land til eilífs eignar, og að gefa það þeim og niðja þeirra. Hver var niðjinn?—Kristur.

TAM1897 Q1 24.5Segið því við Ísraelsmenn: Ég er Drottinn, og ég mun leiða ykkur út frá byrðum Egypta, og ég mun frelsa ykkur úr þrældómi þeirra, og ég mun leysa ykkur með útréttum armi og með miklum dómum: og ég mun taka ykkur til mín sem þjóð, og ég mun vera ykkur Guð; og þið munið vita að ég er Drottinn, Guð ykkar, sem leiðir ykkur út frá byrðum Egypta.

TAM1897 Q1 24.6Ef Ísrael hefði trúað því, hefði það þá nokkurn tíma þurft að ganga í þann sáttmála við Sínai? Áður en hann lagði af stað með þeim frá Egyptalandi sagði hann: “Ég mun vera Guð yðar, og þér skuluð vera lýður minn. Þér skuluð vita að ég er Drottinn.”

TAM1897 Q1 24.7Og ég mun færa ykkur inn í landið sem ég sór Abrahami, Ísak og Jakobi að gefa, og ég mun gefa ykkur það til eignar. Ég er Drottinn.

TAM1897 Q1 24.8“Tími loforðsins nálgaðist, sem Guð hafði eiðað Abraham.” Ég mun leiða þig inn í landið sem ég eiðaði að gefa þér. Hvað er þá þetta fyrirheit? Í hvaða landi vildi Guð leiða Ísrael inn? Hvaða land beið þeirra?—Hin komandi veröld. Nú skaltu ekki reyna að útskýra allt þetta. Ég hef enga skýringu á því. Það er það sem orðið segir, og ég trúi því. Það þarf ekki að útskýra það. Það þarf aðeins að trúa því. Nei, reyndu ekki einu sinni að útskýra það fyrir sjálfum þér. Ef þetta er nýtt fyrir þig, ef þú hefur haft aðrar hugmyndir um þetta, reyndu ekki að passa þær að þessu. Láttu þær allar fara og sjáðu hvað þetta segir.

TAM1897 Q1 24.9Ég spyr aftur. Hvert land sór Guð að gefa Abraham, Ísak og Jakob?

TAM1897 Q1 24.10(Söfnuðurinn) Hinn komandi heimur.

TAM1897 Q1 24.11Munuð þið standa við það? Þið voruð sammála fyrir stundu að það væri rétt. Látum okkur ekki ganga aftur á það núna, til heilla sálar okkar.

TAM1897 Q1 24.12(Rödd) Hefði frelsun komið til þeirra?

TAM1897 Q1 24.13Já; frelsun hefði komið til þeirra. Frelsun hefði komið til heimsins. Allt það hefði komið. En hún hefði komið á annan hátt en hún gerðist. Heimurinn hefði átt aðra reynslu en hann hefur átt. Við missum af því þegar við lítum á þá reynslu sem þeir áttu og hugsum að það hafi verið það sem Guð kallaði þá til. Þeir áttu þá skelfilegu reynslu vegna þess að þeir trúðu ekki því sem Guð kallaði þá til. Og, bræður, ef þú og ég lítum í dag á þessi mál sem þá voru sett fyrir Ísrael, eins og þeir litu á þau, munum við nú gera eins og Ísrael gerði þá. Ísrael sá þá ekki hvað Guð hafði fyrir þeim, og þess vegna fengu þeir ekki það sem hann hafði fyrir þeim. Nú ef þú og ég sjáum ekki meira í þessum hlutum en Ísrael sá, munum við ekki fá meira en Ísrael fékk. Eins örugglega og við lítum á þessa hluti eins og Ísrael gerði, munum við í dag gera eins og Ísrael gerði þá.

TAM1897 Q1 24.14Okkur var fagnaðarerindið prédikað, eins og þeim, en predikaða orðið gagnaðist þeim ekki, þar sem það var ekki sameinað trú þeirra sem heyrðu það. Óttumst því, að nokkur yðar virðist verða af því, meðan okkur stendur enn til boða loforð um að komast inn í hvíld hans.

TAM1897 Q1 24.15Mun þetta nú gagnast okkur ef það blandast trú hjá okkur sem heyrum? Fjarri sé að reynsla Ísraels endurtaki sig hjá okkur. Þetta er lagt fyrir okkur svo að við getum forðast það.

TAM1897 Q1 24.16Sjáum hvað þeir sáu ekki vegna þess að þeir trúðu ekki Guði. Sjáum hvað Guð hafði þeim til boða og náum því, í stað þess að líta á hlutina eins og þeir gerðu og mistakast að öðlast það eins og þeir gerðu.

TAM1897 Q1 24.17Snúið ykkur að fimmtánda kafla 2. Mósebókar og þið sjáið það mjög skýrt. Þegar Ísrael hafði komið út úr Egyptalandi og farið yfir Rauðahafið, eru þessi orð í þrettánda versinu:—

TAM1897 Q1 24.18Þú hefir í miskunn þinni leitt út þjóðina sem þú hefir leyst: þú hefir leitt þá í styrk þínum til hins heilaga bústaðar þíns.

TAM1897 Q1 24.19Þetta kafli er söngur Móse. Þeir sem standa á Sionsfjalli og öðlast sigur yfir dýrinu, myndinni hans og tölunni af nafni hans, syngja söng Móse. Ekki söng sem er byggður á þeim söng. Ekki söng sem er einhvern veginn svipaður. Heldur syngja þeir söng Móse. Sauntándi kaflinn í 2. Mósebók er okkar söngur.

TAM1897 Q1 24.20Hvert ætlaði Guð að leiða þá?—Til “heilags bústaðar” síns. Hvar var þessi heilagi bústaður?

TAM1897 Q1 24.21(Fólkið) “borg sem hefur undirstöður, byggingarmeistari hennar og smiður er Guð.”

TAM1897 Q1 24.22Meira. “Þjóðunum mun það heyrast og þær munu óttast; angist mun grípa íbúa Palestínu.”

TAM1897 Q1 24.23E. J. Waggoner.—Það gerði það vissulega.

TAM1897 Q1 24.24Auðvitað gerði það það. Þegar þeir komu að þeirri landamæri, undruðust hertogarnir í Edóm. “Öflugustu menn Móabs skelfast; allir íbúar Kanaans bráðna burt.” Hvað átti að verða um íbúa landsins?

TAM1897 Q1 25.1(Raddir) Þeir áttu að bráðna burt.

TAM1897 Q1 25.2E. J. Waggoner.—Þeir höfðu þegar gert það.

TAM1897 Q1 25.3Rétt þegar þeir komu þangað spurði Ísrael: “Munum við fá að fara um land ykkar?” Hvað sögðu þeir?—“Nei, herra.” Þeim var ekki leyft að setja fót á land þeirra. En hefðu þeir farið beint frá Rauðahafi að landamærum Edóms, hefði allt Edóm staðið kyrrt í undrun þar til þeir væru komnir framhjá. Ó Ísrael, enn þá hefur ekki áttað sig á því hvað Ísrael þar missti af. Bræður, þegar við komumst að því hvað Ísrael missti þar, mun það veita okkur innblástur sem færir kraft Guðs, og við munum trúa því.

TAM1897 Q1 25.4Ótti og skelfing mun falla á þá; af mætti arms þíns munu þeir verða kyrrir eins og steinn; þangað til lýður þinn fer yfir, Drottinn, þangað til lýðurinn fer yfir sem þú hefur keypt.

TAM1897 Q1 25.5Hvað ætlar hann að gera við þá? “Þú munt leiða þá inn og gróðursetja þá á fjalli arfs þíns.” Hvers arf?—Drottins. En “Guð, sem á ýmsum tímum og með ýmsum hætti talaði fornu feðrunum til fyrir munn spámanna, hefur á þessum síðustu dögum talað til vor fyrir son sinn, sem hann hefur sett arftaka allra hluta.” Hver leiddi Ísrael?—Guð. Inn í hvað?—“Arfleifð þína;” ekki okkar—þína. “Og ef þið eruð Krists, þá eruð þið niðjar Abrahams og erfingjar samkvæmt fyrirheitinu.” “Arfleifð þína, Drottinn.” Það er ekki allt. “Þú munt leiða þá inn og gróðursetja þá á fjalli arfs þíns, á þeim stað, Drottinn, sem þú hefur gert þér til að búa í.” Þetta er ekki allt. “Í helgidóminum, Drottinn, sem hendur þínar hafa reist.” Hvaða helgidóm er það sem hendur Drottins hafa reist?

TAM1897 Q1 25.6(Raddir) Hinn sanni helgidómur.

TAM1897 Q1 25.7Auðvitað er það svo. “Þetta er kjarni þess sem við höfum talað: Við höfum slíkan æðsta prest, sem situr til hægri við hásæti dýrðarinnar í himinunum; þjónn helgidómsins og hins sanna tjalds, sem Drottinn reisti, en ekki maður.” Þetta er kjarni þess sem við höfum rætt í kvöld, er það ekki? Þangað vildi Guð leiða Ísrael. En þeir sáu það ekki. Sérðu það? Þangað vill hann leiða okkur.

TAM1897 Q1 25.8Sérðu að það var þangað sem Guð vildi leiða Ísrael þá? Ef svo er, þá munt þú vera reiðubúinn að fara á þann stað sem Ísrael missti af. En ef þú heldur að þetta hafi verið einhver jarðneskur helgidómur sem maður reisti, þá er það allt sem Ísrael sá, og það er allt sem þú munt sjá. Ísrael komst ekki inn í landið, og né heldur munt þú. Við verðum að sjá meira en Ísrael sá, annars munum við aldrei komast lengra en Ísrael komst. En af hverju sá Ísrael ekki meira en það sá?—Það trúði ekki. En þú og ég verðum að trúa nú það sem Ísrael trúði ekki þá, annars munum við aldrei þiggja það sem Ísrael missti af. En ef við trúum því sem Ísrael trúði ekki, þá munum við verða leiddir inn í arfleifðina sem Ísrael var ekki leitt inn í, inn í tjaldbúðina sem Ísrael gekk ekki inn í, heilaga bústað Guðs, inn í borgina sem hefur undirstöður, en byggingarmeistari hennar og skapari er Guð.

TAM1897 Q1 25.9Átjánda vers: “Drottinn mun ríkja að eilífu.” Hann vill sjálfur ríkja yfir þeim; ekki lengur Faraó; ekki lengur Nimrod; ekki lengur þessir skurðgoðadýrkendur; ekki lengur þetta uppreisnarfólk. Guð vildi leiða Ísrael inn í hið blessaða land og ríkja yfir þeim þar að eilífu, en þeir vissu það ekki. Ó, hvað þeir misstu af því að trúa ekki Drottni! Ó, hvað við höfum misst af öllum þessum árum! því eins og ég mun lesa fyrir ykkur á morgunkvöld, þá hefðum við verið þar fyrir löngu, ef við hefðum aðeins trúað Drottni. Guð segir það, og svo er það. Við eigum engan erindi í þessu skýli í kvöld. Engin erindi hér, að réttu, því að við eigum engin erindi í heiminum. En þar sem við erum í heiminum, er þetta staðurinn fyrir okkur. En við eigum alls ekki að vera í heiminum. Við hefðum löngu átt að vera í Guðs ríki. Það er staðreynd, bræður. Það er meira í Biblíunni en við gætum dregið fram á annarri klukkustund hér um þessa einu hugsun eina.

TAM1897 Q1 25.10Nú trúði Móse öllu þessu. Hann trúði því að tíminn til uppfyllingar loforðsins væri nær. En hann átti brátt að taka við hásæti Egyptalands. Hann átti að verða konungur. Hann átti að stjórna; að hafa embætti æðra embætti borgarstjóra eða ritara nokkurrar borgar. Hann átti ekki aðeins að stjórna konungsríki, heldur heimsveldi; heimsveldi heimsins, og það var hans réttur. Með tvíföldu rétti tilheyrði það honum. Hann þurfti ekki að bjóða sig fram til embættis. Það átti að falla honum í skautið, og enginn var til að efast um rétt hans. Það var aðeins eitt skref upp á hásætið; aðeins þar til þessi Faraó dó, en hann var nærri hundrað ára gamall. Þá myndi þessi Móse verða konungur heimsins, því að Egyptaland var heimsveldi sem náði um allan heim.

TAM1897 Q1 25.11Ísrael átti líka erfitt þá. Ísrael var kúgað, ofsótt og neytt til vinnu í múrsteinsofnum. Móse hefði getað sagt: Nú er þjóð okkar kúguð; hún er ofsótt; hún þjáist fyrir sakir Guðs síns; en það mun ekki taka langan tíma, því Faraó er næstum hundrað ára gamall og mun ekki lifa lengi. Þá mun ég koma með umbætur. Ég mun leiðrétta þessa stjórn. Ég mun stjórna rétt. Ekki eins og þessir illu Faraóar. Ég trúi á Guð. Ég er kristinn, og ég er því mun hæfari til að stjórna vegna þess að ég er kristinn. Og hann hefði ekki aðeins getað létt af þeim byrðum, heldur hefði hann getað veitt þeim embætti og stjórnað heiminum með þjóð Guðs. Var vegurinn ekki opinn? Það var aðeins eitt skref upp á hásætið, og það skref yrði brátt tekið. En skulum við sjá hvað þessi kristni maður gerði í slíkum kringumstæðum. Opnið bréfið til Hebrea, ellefta kafla. Skoðið það náið, lesið það vandlega og sjáið hvað þar stendur. Vers 24:—

TAM1897 Q1 26.1Með trú hafnaði Móse, þegar hann var orðinn fullorðinn, að vera talinn sonur dóttur Faraós.

TAM1897 Q1 26.2Hvað þýddi það að neita að vera kallaður sonur dóttur Faraós?—Að neita að verða konungur. Þarna var hásætið. Það var aðeins eitt skref þangað. En í stað þess að stíga þangað upp og setjast á hásætið, sté hann niður. Hann sneri baki við hásæti Egyptalands og öllum fjársjóðum og yndum Egyptalands og sneri andliti sínu til annars lands; því tíminn hafði komið er Guð myndi kalla þjóð sína út úr því landi og inn í þetta annað land. Móse trúði á Jesú Krist og því trúði hann á aðskilnað kirkju og ríkis. Þess vegna skildi hann sig frá ríkinu og stóð af öllu hjarta með kirkjunni. Guð kallaði hann út úr þessu landi, eins og hann kallaði föður hans Abraham út úr landi hans í upphafi. En það er ekki allt. Heyrið: “Því hann kaus heldur að þjást með Guðs lýð en að njóta ynda Egyptalands um stundarsakir?”

TAM1897 Q1 26.3(Söfnuður) Synd.

TAM1897 Q1 26.4Synd? Hann var erfingi að hásæti. Hvað var það þá, að hann beindi huganum að hásæti Egyptalands, að valdi og yndum heimsins og ríkisstjórnum heimsins? Hvað var það?—Synd. Stendur svo?

TAM1897 Q1 26.5(Raddir) Já.

TAM1897 Q1 26.6Trúið þið því?

TAM1897 Q1 26.7(Raddir) Já.

TAM1897 Q1 26.8Var það þá synd fyrir Ísrael?

TAM1897 Q1 26.9(Raddir) Já.

TAM1897 Q1 26.10Hvað er það núna?

TAM1897 Q1 26.11(Raddir) Synd.

TAM1897 Q1 26.12Bræður, það eru nokkur atriði í Biblíunni sem við ættum að hugsa um. “Því hann kaus heldur að þjást með Guðs lýð en að njóta syndarinnar unaðs um stund.” En gleymið ekki að unaðurinn sem hér er vísað til – syndarinnar unaður – er í raun unaður Egyptalands; unaðurinn af því að vera konungur Egyptalands, að gegna embætti í jarðnesku stjórnkerfi og að stjórna öðru fólki. Allt þetta átti að koma til hans með réttu arfgengu. Hann þurfti hvorki að bjóða sig fram né sækja um atkvæði. Það var eðlilega að renna til hans. Í frásögninni segir að það hefði verið að njóta lysti syndarinnar ef hann hefði þegið og notið allra þessara unaða. En hann yfirgaf það. Af hverju? – “Því hann mat skömmina af Kristi meiri auð en fjársjóðina í Egyptalandi.”

TAM1897 Q1 26.13Hvar var Kristur gagnvart egypska ríkisstjórninni og hásætinu? Var Kristur eitt með Egyptalandi?—Nei. Gæti Móse hafa átt bæði Krist og egypska hásætið?

TAM1897 Q1 26.14(Raddir) Nei.

TAM1897 Q1 26.15En hásæti Egyptalands féll til hans jafn eðlilega og laufin detta af trjánum. Hann þurfti ekki að berjast fyrir embætti. Ekki einu sinni að láta nafn sitt tilnefna.

TAM1897 Q1 26.16A. F. Ballenger.—Eða að útbúa bænarskrá.

TAM1897 Q1 26.17Nei. Hann þurfti ekki einu sinni að fá fulltrúa til að bera fram bónbeiðni sína fyrir forseta.

TAM1897 Q1 26.18Skoðið aðstæðurnar aftur. Þarna var Egyptaland með hásæti sitt, unaði og fjársjóði, sem féllu til hans jafn eðlilega og laufin detta af trénu, án nokkurrar persónulegrar fyrirhafnar af hans hálfu. Allt sem hann þurfti að gera var að sitja með krosslagðar hendur þar til konungurinn myndi deyja úr aldri, og þá var allt hans. En hann kaus heldur að vera með Kristi og þola smán hans en að vera þar á hásæti Egyptalands. Og mundu sérstaklega að til að vera með Kristi þurfti hann að snúa baki við hásætinu og öllum fjársjóðum og unaði Egyptalands.

TAM1897 Q1 26.19Segðu nú ekki að ég hafi sett það inn, að ég hafi búið það til. Taktu eftir því sem orðið segir, og þú munt sjá að allt er þar. Er það ekki í raun þar?

TAM1897 Q1 26.20(Raddir) Já.

TAM1897 Q1 26.21Lesum það aftur, og þá er kominn tími til að ljúka fyrir í kvöld; á morgunkvöld munum við aftur rannsaka Ísrael:—

TAM1897 Q1 26.22“Með trú hafnaði Móse, þegar hann var orðinn fullorðinn, að vera talinn sonur dóttur Faraós; hann kaus heldur að þjást með þjóð Guðs en að njóta skammvinnra unaða syndarinnar; hann mat skömmina af Kristi meiri auð en fjársjóði Egyptalands, því hann horfði til launsins.”

TAM1897 Q1 26.23“Tími loforðsins nálgaðist, sem Guð hafði svarið Abrahami” um að gefa honum hinn blessaða laun. Móse trúði þessu, og skildi sig frá ríkinu, sneri baki við hásætinu, kaus frekar smán Krists en alla völd, unað og dýrð Egyptalands. Og ekki má gleyma að hann þurfti að snúa baki við öllu þessu, til þess að verða þátttakandi í smán Krists.