Sendiboðar Guðs

TAM1897 Q1 14.2Prédikun flutt miðvikudagskvöldið 3. mars 1897 Prentað í fréttabréfi Alþjóðaráðsins, fyrsta ársfjórðungur 1897, bindi 2, nr. 1, bls. 14-20.

TAM1897 Q1 14.3Kennslustund okkar í gærkvöldi lauk með stofnun fyrsta ríkis sem sögunni er kunnugt um; raunar uppruna ríkisins. Ritningin segir um ríki Nimrodar:—

TAM1897 Q1 14.4Upphaf ríkis hans var Babel, Erek, Akkad og Kalne í landi Sínar. Úr því landi fór Assúr og byggði Níneve.

TAM1897 Q1 14.5Í þýðingu okkar stendur: “Asúr fór út og reisti Níneve.” En hin rétta hugmynd er, eins og jaðartextinn gefur til kynna: “Hann [Asúr] fór út til Assýríu og reisti Níneve,” og hinar borgirnar sem þar eru nefndar. Þannig var upphaf ríkis hans í Sínar, en útþensla þess var til Assýríu.

TAM1897 Q1 14.6Nimrod var ekki einungis máttugur dýraveiðimaður, heldur einnig ofsóknarmaður manna. Og vald sem hann hafði öðlast, sem hann fékk í hendur með þessari stofnun og útþenslu ríkis síns, notaði hann til að neyða fólk til að viðurkenna vald sitt og þann guð sem hann þjónaði. Þannig hefur hvert ríki í heiminum, frá fyrsta ríkinu sem nokkru sinni var til síðasta ríkisins sem nokkru sinni verður, notað það vald sem það hafði gegn Guði.

TAM1897 Q1 14.7Ég skal segja það aftur: Öll ríki, frá fyrsta ríkinu sem nokkru sinni var, þ.e. ríki Nimrod, til hins síðasta sem nokkru sinni verður, þ.e. þessa ríkis, hafa beitt valdi sínu gegn Guði, gegn sannleika hans, gegn lýð hans; til að þvinga fólk frá Guði. Frá upphafi til enda, það er saga hvers og eins þeirra. Þegar heiminum lýkur, mun það vera frásögn konungsríkja og ríkja heimsins.

TAM1897 Q1 14.8Hér er yfirlýsing úr forsíðugrein Review, 14. apríl 1896: Aðalsvikari “færði fólkið til að beygja sig fyrir goðum og öðlaðist þannig yfirráð yfir jarðneskum konungsríkjum. Hann taldi að vera guð þessa heims væri næstbesta leiðin til að ná tökum á Guðs hásæti á himni.” Í sögunni sem vísað er til í fyrri kennslustundinni má sjá hvernig þetta kerfi, sem hér er afhjúpað í spádómsandanum, virkaði. Fyrst fóru menn í hjáguðadýrkun, síðan til einveldis. Og sá fyrsti sem gerði það stofnaði ríki og var sjálfur ofsóknarmaður manna með þeim völdum sem hann hafði þannig öðlast. Þetta er sagan. Þið munið sjá hvernig þetta þróast í öðrum þjóðum eftir því sem við förum áfram.

TAM1897 Q1 14.9Ekki leið langur tími frá Nimrod þar til í allri þeirri landi var Guð gleymdur öllum nema Abrahami einum. Abraham einn leitaði að Guði og fann hann; og með Abrahami hóf Guð aftur mannkynið á vegi Drottins. Nú skulið þið taka eftir því sem hann sagði við Abraham. Í ljósi þess sem við höfum rannsakað, í ljósi þess sem var fyrir okkur í fyrri kennslustund og þess sem ég hef beint athygli ykkar að rétt í þessu, íhugið hvað Guð sagði við Abraham þegar hann hóf með honum nýja þjóð; þ.e. Guðs þjóð. 1. Mósebók 12:1 segir okkur hvað Drottinn sagði við hann í upphafi. “En Drottinn sagði við Abram: Far þú út úr — hvað? — landi þínu.” Hvað fyrst?

TAM1897 Q1 14.10(Fólkið) Land þitt.

TAM1897 Q1 14.11“og frá ættingjum þínum og frá föðurgarði þínum til lands sem ég mun sýna þér.” Þrjú atriði nefndi Guð sem Abram yrði að yfirgefa. Í fyrsta lagi, hann yrði að yfirgefa hvað? — land sitt. Næst?—ættingjar hans. Næst?—hús föður síns. Í húsi föður hans voru goðadýrkendur. Í landi hans var fólk þvingað til hjáguðadýrkunar; það var gegn Guði. Í landi hans, hjá ættingjum hans og í húsi föður hans voru goðadýrkendur, og hann þurfti að yfirgefa allt. Drottinn sýndi honum landið; en gaf hann honum það í eign?—“Nei, ekki svo mikið sem til að setja fótinn á það.” Þegar Guð kallaði hann út úr því landi, leiddi hann hann þá inn í annað land?—Nei; heldur “lofaði hann að gefa það honum og niðjum hans eftir hann.” Þá þegar Guð kallaði hann út úr landi sínu og leiddi hann ekki inn í hitt landið, hvar skildi það hann eftir?

TAM1897 Q1 14.12(Fólkið) Að hann væri vegfarandi og gestur.

TAM1897 Q1 14.13Skildi það talsmann Guðs í þessum heimi algjörlega án heimalands í þessum heimi?

TAM1897 Q1 14.14Var hann þá algerlega án föðurlands?—Ó, hann leitaði að “betra landi, það er himneskt.”

TAM1897 Q1 14.15Við skulum snúa okkur að elleftu kafla Hebreumanna og líta á það. Áttundi vers, sem hefst svona:—

TAM1897 Q1 14.16“Í trú fór Abraham, þegar hann var kallaður til að fara út í land sem hann átti eftir að fá til eignar, og hann hlýddi og fór út, án þess að vita hvert hann fór.”

TAM1897 Q1 15.1En hvaðan fór hann út?—Úr landi sínu, án þess að vita hvert hann fór. “Í trú dvaldi hann sem útlendingur í loforðslandinu, eins og í framandi landi, og bjó í tjöldum með Ísak og Jakobi, arftökum sama loforðsins ásamt honum.” Þið vitið að hann gaf honum engan arf, ekki einu sinni svo mikið sem fótfestu; og samt lofaði hann að gefa það honum og niðjum hans eftir hann. Hann leiddi hann út úr eigin landi; og af engu öðru landi á jörðinni gaf hann honum svo mikið sem fótfestu. Þannig var hann skilinn algjörlega landlaus á jörðinni. Þess erum við viss; en mundu hvað Guð var að segja. Hver var Abraham á þessum tíma?—Hann var “vinur Guðs”, “faðir allra þeirra sem trúa Guði”. Er hann faðir þinn? Áttu land í þessum heimi?

TAM1897 Q1 15.2Því að hann beið borgar sem hefur traustan grundvöll, og smiður hennar og byggingarmeistari er Guð. Af trú fékk einnig Sára sjálf mátt til að geta barn og fæddi það, þótt hún væri orðin gömul, því hún taldi hann trúfastan sem hafði gefið loforðið. Því af einum, og honum sem var sem dauður, eru þeir komnir, sem stjörnur himinsins að fjölda til og sem sandurinn við sjávarsíðuna, ótaljanlegir. Þeir allir dóu í trú, án þess að hafa hlotið fyrirheitin.

TAM1897 Q1 15.3Hvað lofaði Guð þegar hann leiddi hann út úr landi hans? Lofaði hann honum land?—Já. En hann fékk ekki land á þessum heimi; “heldur sá þeir þau langt undan, urðu sannfærðir um þau, tóku þau fagnandi og játuðu að þeir væru framandi og ferðamenn á jörðinni. Því að þeir sem segja slíkt játa skýrt að þeir leita sér heimalands.” Getur maður leitað sér lands þegar hann á eitt?—Nei; því maður getur ekki átt tvö fósturlönd, frekar en hann getur þjónað tveimur herrum.

TAM1897 Q1 15.4Jæja, segir einn, Abraham var farinn úr sínu landi. Já, en hann hafði tækifæri til að snúa aftur ef hann vildi. Ef hann hefði enn talið það sitt land, svo að það var í hjarta hans, og hann hefði fengið heimþrá þegar hann kom átta hundruð eða þúsund mílur í burtu, og hungursneyð var í landinu, og það var ekki eins mikið ævintýri í því og hann hélt að það gæti orðið, hefði hann getað sagt, “Mig langar að sjá fólkið þar einu sinni enn, hin kæru gömlu sléttur og kunnuglegu trén. Ef ég gæti aðeins gert það, þá væri ég reiðubúinn að koma aftur og dvelja í þessu landi um stund.” Hefði hann hugsað svona, hefði hann getað fengið tækifæri til að snúa aftur; því svo er skrifað: “Sannlega, hefðu þeir hugleitt það land sem þeir komu úr, hefðu þeir getað fengið tækifæri til að snúa aftur.”

TAM1897 Q1 15.5Minnugur; hvað er að vera minnugur?—Ef hugur þeirra hefði verið fullur af þeirri landi sem þeir komu frá, hefðu þeir getað fengið tækifæri til að snúa aftur. Og þeir hefðu líka fengið það; því þá hefðu þeir skapað það.

TAM1897 Q1 15.6En nú þrá þeir betra land, það er himneskt; þess vegna [þess vegna, af þessari ástæðu] skammast Guð ekki við að kallast Guð þeirra, því hann hefur undirbúið þeim borg.

TAM1897 Q1 15.7Hefur þú komist út úr þínu landi? Snúðu þér að Rómverjabréfinu 4:1-12:—

TAM1897 Q1 15.8Hvað skulum við þá segja, að faðir okkar Abraham hafi fundið, hvað varðar holdið? Því ef Abraham hefði verið réttlættur fyrir verk, hefði hann ástæðu til að montast; en ekki fyrir Guði. Því hvað segir ritningin? Abraham trúði Guði, og það var talið honum til réttlætis. En þeim sem vinnur, er launin ekki talin náð, heldur skuld. En þeim sem vinnur ekki, heldur trúir á hann sem réttlætir guðlausa, er trú hans talin til réttlætis. Eins og Davíð lýsir einnig sælu þeirrar manneskju sem Guð tilreiknar réttlæti án verka, og segir: Sælir eru þeir, sem misgjörðir þeirra eru fyrirgefnar og syndir þeirra hulda. Sæll er sá maður, sem Drottinn mun ekki telja syndina til lastar. Kemur þessi sælindi þá aðeins yfir umskurðinn eða einnig yfir óumskurðinn? Því að við segjum að trúin var talin Abrahami til réttlætis. Hvernig var það þá talið? Var hann í umskurði eða í óumskurði? Ekki í umskurði, heldur í óumskurði. Og hann fékk umskurðartáknið, stimplun þeirrar réttlætis sem hann hafði í trú sinni áður en hann var umskorinn, svo að hann yrði faðir allra þeirra sem trúa, þótt þeir séu óumskornir, til þess að þeim verði líka talið til réttlætis: og faðir umskurðar þeirra sem ekki eru einungis af umskurðinum, heldur einnig ganga í fótspor þeirrar trúar föður vors Abrahams, sem hann hafði áður en hann var umskorinn.

TAM1897 Q1 15.9Þessi trú föður vors Abrahams, sem hann hafði enn óumskorinn, var sú trú sem hann hafði þegar Guð kallaði hann út úr landi sínu, frá ættingjum sínum, frá föðurgarði sínum, og hann var skilinn eftir í höndum Guðs, án heimalands í heiminum. Og hann er faðir allra þeirra sem trúa, þótt þeir séu ekki umskornir; og einnig allra hinna, að því gefnu að við öll göngum í fótspor þeirrar trúar sem hann hafði áður en hann var umskorinn. “Ef þið eruð Krists, þá eruð þið niðjar Abrahams og erfingjar samkvæmt fyrirheitinu.”

TAM1897 Q1 15.10“Sæði þitt mun vera útlendingur í landi sem ekki er þeirra.” Ertu sæði hans? Ertu sæði Abrahams vegna þess að þú trúir á Jesú Krist? Ertu útlendingur í landinu þar sem þú ert?—Ef þú ert sæði hans, þá ertu það. Af hverju?—Vegna þess að þetta er ekki lengur þitt land.

TAM1897 Q1 15.11Nú er þetta ekki kenning. Þetta snýst um hagnýta, daglega trúarbrögð. Bróðir Dan Jones var í gær, þið munið, að tala um trúboða sem fara til Mexíkó, og hann vildi trúboða sem færu þangað og tækju hjörtu sín með sér. Þeim sem skilja hjörtu sín eftir í Bandaríkjunum, eða hvaða ríki sem er, þegar þeir fara þangað niður til trúboðastarfa, vill hann ekki; því þá geta þeir ekki sinnt trúboðastarfi.

TAM1897 Q1 15.12Drottinn vildi að Abraham yrði sendimaður til allra þeirra manna sem hann myndi síðar hitta á jörðinni; og það var hann. En Guð vissi, og hver annar sem sér þetta eins og Drottinn sér það veit, að enginn maður getur verið sendimaður í þessum heimi sem á sér land í þessum heimi. Þú og ég getum ekki verið sendimenn í öðru landi ef Ameríka er land okkar. Við getum ekki verið sendimenn í Ameríku svo lengi sem Ameríka er land okkar. Þú getur ekki verið sendimaður einu sinni heima ef þú hefur ekki fyrst yfirgefið land þitt. Þetta er svo. Það er svo í eðli hlutanna.

TAM1897 Q1 16.1Spurning.—Hvernig rökstyðurðu það?

TAM1897 Q1 16.2Við getum það ekki. Ég hyggst ekki rökstyðja það. Drottinn hefur skýrt það, og þú og ég eigum að taka það til okkur og trúa því.

TAM1897 Q1 16.3Því að fyrir hvað erum við sendiboðar í heiminum? Skoðum það. Hvers vegna erum við sendir til að vera sendiboðar? Sendiboðar hvað? Hvert er sendiboðastarf okkar? Hvert er markmið þess? Erum við sendiboðar fyrir Ameríku, eða erum við sendiboðar fyrir Guð? Er Ameríka land Guðs, sjálfstætt frá öllum öðrum á jörðinni? Það er ekki nógu gott til að vera land Guðs; og það dugar ekki fyrir Guðs fólk, þótt gott sé.

TAM1897 Q1 16.4Þú og ég eigum að vera sendiboðar Guðs, til að kalla fólk til Guðs; kalla það þaðan sem það er til Guðs, frá synd til réttlætis, frá myrkri til ljóss, frá landinu þar sem það er, til hins betra lands sem Guð hefur undirbúið.

TAM1897 Q1 16.5Nú ef Þýskaland er land mitt – og ef hjarta mitt er þar, þá er það land mitt – hvernig get ég kallað fólk til lands sem ég tilheyri ekki, sem er ekki mitt? Ef Bandaríkin eru land mitt, hvernig get ég sinnt trúboðastarfi fyrir annað land? – Það er ekki hægt. Þegar Guð vildi að Abraham yrði sendiboði hans, sendiboði fyrir land sem Guð kallar alla menn til, setti hann hann á þann stað þar sem hann gæti sannarlega verið sendiboði til allra manna. Guð kallaði hann til að vera sendiboði, og með því setti hann fyrirmynd fyrir alla síðar komandi um hvað það þýðir að hefja sendiboðastarfsemi. Fyrsta skrefið er að yfirgefa sitt eigið land. Svo ef þú ætlar að vera sendimaður í Nebraska, farðu úr landinu þínu. Ef þú ætlar að vera sendimaður í Mexíkó, farðu fyrst úr landinu þínu. Því ef þú ætlar yfirhöfuð að vera sendimaður á jörðinni, segir Drottinn við þig: “Farðu út úr landi þínu,” og síðan bætir hann við: “úr landi þínu og úr föðurgarði þínum.” Allt þetta hindrar boðunarstarf, þar til þú hefur losað þig við það og komist út úr því. En þegar þú hefur yfirgefið land þitt, ættingja þína og föðurhús, þá ert þú, hvar sem þú ert á jörðinni, boðberi. Þú þarft ekki að verða það; þú ert það. “Sá meðal ykkar sem ekki yfirgefur allt sem hann á, getur ekki verið lærisveinn minn.” Og “sá sem elskar föður eða móður meira en mig, er mér ekki verðugur.” “Farðu úr landi þínu, frá ætt þinni og frá föðurgarði þínum til lands sem ég mun sýna þér.”

TAM1897 Q1 16.6Nú sagði ég fyrir stundu, og ég segi það aftur, að þetta er hagnýt kristni á hverjum degi eins og hún hefur ætíð verið hjá þeim sem trúa Guði.

TAM1897 Q1 16.7(Rödd) Hvernig getur maður dvalið í Nebraska og samt komist út úr landi sínu?

TAM1897 Q1 16.8Með því að endurfæðast. Ef hann fæddist í Nebraska, þarf hann að endurfæðast. Ef hann fæddist í Ameríku, látið hann endurfæðast, og hann mun vera kominn úr landi sínu. Ef hann fæddist í Þýskalandi, látið hann endurfæðast, og hann mun vera kominn úr landi sínu.

TAM1897 Q1 16.9Nú, bræður, er mikið undir þessu. Ekkert í þessum heimi hefur hindrað sendifarastarf okkar eins mikið og það að fara endurtekið til erlendra vinnusvæða og undirbúa sig til að snúa næstum því strax aftur. Allir menn meðal sjöunda dags aðventistatrúboða sem hafa verið í útlöndum vita að þetta er staðreynd. Og hann þarf ekki að fara út fyrir Bandaríkin til að komast að því. Raunar hefur verið lagt til að það væri skynsamlegt að útvega annað skip til að flytja heim þá sendimenn sem “Pitcairn” flytur út; eins og “Pitcairn” flytur þá út, láti annað skip fylgja í kjölfarið eftir stutta stund, þegar heimþráin skellur á, og flytja þá heim! Nú verður þetta að stöðvast, annars munum við aldrei verða sendimenn á þessari jörð; Drottinn vill engan slíkan hlut.

TAM1897 Q1 16.10Ef hjarta þitt er í þessu landi; eða ef hjarta þitt er hér hjá ættingjum þínum; ef hjarta þitt er hér í húsi föður þíns,—þá fyrir sálu þína, og fyrir sakir málefnis Guðs, farðu ekki burt frá því þangað til þú losar hjarta þitt frá öllu þessu. Því þar sem hjarta þitt er, þar mun fjársjóður þinn vera, og þú munt vilja komast aftur sem fyrst.

TAM1897 Q1 16.11Ef þú ferð til annars lands, á meðan hjarta þitt er ekki þar, geturðu ekki gert neitt gott meðan þú ert þar; þú munt vera til ama fyrir sjálfan þig og alla þá sem eru í kringum þig. Þú þarft ekki að halda að svo verði ekki; því svo mun verða.

TAM1897 Q1 16.12Það sem við eigum að gera er að vita hvar heimili okkar er – réttmætt heimili okkar – og að það er hvergi hér á jörðinni; að það er á himnum, og að við eigum brátt að fara þangað. Og þá, hvar sem þú ert kölluður á þessari jörð, mundu að þú ert á leið heim. Þá, ef það er til Suðurhafseyjanna, ef það er til Mexíkó, munt þú vera heima; og þú veist það, og ert þar til að vera heima og vinna fyrir Guði þar sem þú ert, þar til hann kallar þig til annars starfsvettvangs; og þegar þú kemst þangað, munt þú enn vera heima. Á þann hátt munt þú aldrei vera á ókunnum stað, og fólkið mun ekki vera ókunnugt þér.

TAM1897 Q1 16.13Nú starfar hugmyndin um að eiga heimaland á þessum heim einmitt svona. Varðandi lönd er það landið þitt sem ræður ríkjum í huga þínum; og ef þú ferð til annars lands munt þú stöðugt bera það saman við þitt eigið land. Kennslustundirnar sem þú heldur, prédikanirnar sem þú flytur, jafnvel áhrifin sem fylgja þér verða svo gegnsýrð af þessu, án þess að þú sjálfur sért meðvitaður um það, að fólkið mun taka eftir því allan tímann. Þannig er hindrun milli þín og þeirra sem þú munt aldrei geta yfirstigið fyrr en þú yfirgefur heimalandið þitt.

TAM1897 Q1 17.1Svo lengi sem það er í þér er hindrun milli þín og þeirra. Verkið þitt getur ekki verið árangursríkt fyrr en sú hindrun milli þín og fólksins er brotin niður og það sér að þú ert aðskilinn frá þínu landi, þínum ættingjum og föðurgarði. En þegar þú hefur yfirgefið land þitt, þegar þú hefur endurfæðst, er fæðingarstaður þinn í því himneska landi; heimili þitt er þar; og það er eina landið sem þú berð hjartað fyrir. Þá mun engin hindrun vera milli þín og nokkurs manns á jörðinni, og þú getur borið fagnaðarerindið til hvers manns í þessum heimi. Þú munt hitta vin í hverjum þeim sem þú hittir á jörðinni; þeir munu ekki vera framandi þér.

TAM1897 Q1 17.2Í raun og veru geturðu farið meðal fólks í öðrum löndum og þú munt finna að það er jafngott og fólkið hér. Fyrir ári síðasta sumar var ég í nokkrum af þessum öðrum löndum. Ég var í Danmörku, Noregi, Svíþjóð, Þýskalandi, Sviss, Bæheimi, Austurríki, Ungverjalandi, Búlgaríu, Tyrklandi, Grikklandi, Ítalíu, Hollandi, Englandi, Írlandi, Skotlandi — alls sextán mismunandi löndum. Hvert og eitt þessara landa, hvert á sínum stað, var mér jafngott og þetta land hefur nokkru sinni verið.

TAM1897 Q1 17.3Í mörgum atriðum eru þau nákvæmlega eins. Vatnið þar er alveg eins og vatnið í þessu landi. Gras vex þar nákvæmlega eins og hér í landinu — toppurinn vex upp. Trén vaxa þar nákvæmlega eins og í þessu landi og eru nákvæmlega eins og trén í þessu landi. Jafnvel mannverur eru að lögun og almennri útliti nákvæmlega eins og í þessu landi. Jæja, þegar hæðirnar, klettarnir, vatnið, trén, grasið og fólkið þar yfir eru nákvæmlega eins og í þessu landi, eru þau þá ekki jafngóð og þessi? Ég sé engan mun.

TAM1897 Q1 17.4Prestur Ballenger.—Værir þú jafn frjáls að tala um þessi mál í öllum þessum löndum eins og hér?

TAM1897 Q1 17.5Vissulega. Ég prédikaði einmitt þessi atriði í þeim löndum. Maður getur prédikað fagnaðarerindið hvar sem er. Bræður, ég hitti góða fólkið á hverju skrefi vegarins, og ekkert annað en gott fólk. Ég fann ekki neitt annað. Heiðarlega sagt, það gerði ég ekki. Fólk sem var algjörir framandi—sem ég hafði aldrei séð áður, talaði tungumál sem ég skildi ekki og gat ekki skilið mitt—gerði allt sem það gat til að hjálpa mér áfram, sýna mér veginn og aðstoða mig á allan mögulegan hátt. Á þeim stöðum sem ég var, var peningurinn sem ég hafði í vasanum þeirra tegundar. Ég gat ekki lesið það. Þegar ég fór að borga sporvagnsgjald, kaupa járnbrautar-miða eða eitthvað slíkt, gat ég aðeins gert það að rétta fram nægri upphæð til að vera viss um að það dygði, og láta þá taka það sem ég átti að borga. Þeir tóku það, tóku ekki meira en það og gáfu mér rétta afganginn.

TAM1897 Q1 17.6Ég segi ykkur, bræður, að mannkynið er alveg eins alls staðar. Eini munurinn er sá að á sumum stöðum eru menn aðeins betri en á öðrum. Það er allur munurinn sem ég finn. Og fagnaðarerindið – fagnaðarerindið er eins, það vitum við, alls staðar í heiminum. Um það leikur enginn vafi. Og þar sem fagnaðarerindið er hið sama alls staðar, er það ætlað allri mannkynið. Og þar sem allt mannkynið er jafn líkt og jafn eins og fagnaðarerindið er, þegar þú tekur fagnaðarerindið á Drottins veg og fer til fólksins á Drottins veg, munt þú finna að það virkar nákvæmlega svona allan tímann og alls staðar.

TAM1897 Q1 17.7Þegar ég var í Danmörku, var það, að mínu mati, sannarlega besta landið á jörðinni; og ég naut þess með fólkinu sem var umhverfis mig! Þegar ég var í Noregi, var það, að mínu mati, besta land heimsins. Þegar ég var í Tyrklandi, var það, að mínu mati, besta landið á jörðinni; og ef ég ætlaði að leita mér sendiferðarsvæðis, myndi ég fara beint til Tyrklands. Tyrkir eru eins og aðrir menn – klárir og kurteisir þegar þeir hitta þig á götunni og um landið þegar þeir hitta þig á veginum.

TAM1897 Q1 17.8Bróðir Holser og ég þurftum að bíða á meðan skipið lá fyrir akkeri í Smyrnu í Asíu, og við fórum út til að skoða rústir Efesusar. Hann fór lengra en ég, en við fórum saman um sex mílur út í landið einir. Við fórum eins og maður fer út á akrana hér. Við hittum fólk á þjóðveginum eins og maður gerir hér. Ég fannst ekki vera í hættu af neinu tagi, og ég held ekki að hann hafi það heldur. Við fundum ekkert sem gaf okkur ástæðu til að óttast. Við gengum um þar eins og við myndum gera hér. Við vorum í Nikómédíu þegar Armeningar sögðu að það væri varla öruggt að fara út úr húsinu, og hvað þá að nokkur finndist vera að ganga á hólunum; en við fórum út úr borginni og upp á hólana á meðan við biðum eftir vögnum. Við hittum Tyrkja á veginum með vagnana sína og naut; við fundum þá hvílandi við veginn. Okkur var ekki ótt. Engin hætta var fyrir okkur. Öryggi var alls staðar.

TAM1897 Q1 17.9Ég segi ykkur að í hverju einasta landi þeirra eru fólkið gott, klárt, vinalegt og hjálpsamt. Þau hætta við vinnuna til að gera ykkur greiða, til að sýna ykkur leiðina, til að leiða ykkur yfir götuna, til að ganga með ykkur eina eða tvær götur til að sýna ykkur leiðina, þótt þau hafi aldrei séð ykkur áður og búist aldrei við að sjá ykkur aftur. Hjarta mitt fylltist af hlýhug til þessara góðu fólks alls staðar um kring, og ég vildi að það gæti farið með okkur til þeirrar betri veraldar þar sem við gætum verið saman og verið góð hvert við annað allan tímann. Eins og ég sagði fyrir stundu, og eins og D. T. Jones sagði ykkur í gær, liggur þetta til grundvallar trúboðastarfi. Þetta er það. Það hafa verið sumir sem voru sendir burt, fúsir og glaðir að fara í erlendan trúboðsleiðangur. Það var það sem þeir hófu, það var það sem þeir héldu fram; þeir komust þangað á miklum kostnaði. Eftir stutta stund berst bréf þar sem beðið er um að fá að koma aftur. “Ó, látið mig bara koma heim! Ég bið ykkur ekki um að greiða heimferðarkostnaðinn minn; látið mig bara koma aftur.”

TAM1897 Q1 18.1(Rödd) Gefur Útmissjónarráðið slíkum einstaklingum tækifæri til að koma aftur?

TAM1897 Q1 18.2Vissulega. Hvernig gætu þeir gert öðruvísi? Þetta er ekki tóm saga. Þetta er staðreynd, bræður. En það er ekki sendifarastarf. Auðvitað myndi Útmissjónarráðið ekki vilja að slíkir einstaklingar dveldu þar áfram. Það besta sem þeir gátu gert var að láta þá koma heim; því eini staðurinn þar sem þeir gátu gert eitthvað var heima. Hjarta þeirra var heima í Ameríku.

TAM1897 Q1 18.3Reyndar voru sumir svo hræddir um að þeir myndu deyja ef þeir dveldu þar að þeir komu heim og dóu. Þetta er staðreynd. Ég nota ekki þessa orðræðu né set þetta svona fram til að leika á tilfinningar ykkar eða neitt í þeim dúr. Sumir hafa saknað heimalandsins svo mikið að þeir óttuðust að þeir gætu ekki lifað þar; og þeir komu heim að eigin ósk og dóu skömmu síðar. Þeir hefðu ekki getað gert minna hefðu þeir dvalið erlendis.

TAM1897 Q1 18.4Ég veit, og þú veist líka, að margir hafa farið í erlendan trúboðstarfa með meiri hugmynd um að fara í skemmtiferð en til að sinna erfiðu trúboðstarfi. Og þegar þeir komu auga á, þegar ferðinni lauk, að þetta var ekki skemmtiferð heldur þraut; að það þýddi sjálfsafneitun, veikindi og brennheitan hita, sem tók allan skemmtiferðarblæ af því á skömmum tíma. Það var ekki það sem þeir höfðu í huga þegar þeir lögðu af stað.

TAM1897 Q1 18.5Ég veit, og þú veist, að um þessa hugmynd um trúboastarf er dálítil dýrðardáma í upphafi. En við viljum komast að traustum staðreyndum, losa augun frá dýrðardámunni og muna að þar handan við hana er harðgerður kjarni. Það er dálítið dýrðarhringur í því að stíga um borð í lest eða skip með stórum mannfjölda og mikilli athöfn þegar við leggjum af stað í sendiferðina, heiðruð svona; auðvitað er það allt í lagi, en þeir sem fara verða að vera vissir um að hugur þeirra og hjörtu beinist að einhverju traustara en því. Þeir þurfa að hafa í huga að, þótt bræðurnir séu reiðubúnir að fylgja þeim að lestinni eða skipinu og gráta, ef þörf krefur, við kveðjuna, þá þarf hver og einn þeirra sendiboða, handan alls þessa, að muna að hann er að fara út til að mæta erfiðleikum, vafa, hættum og sjúkdómum.

TAM1897 Q1 18.6Og láti hann muna að hann gæti ekki aðeins mætt öllu þessu, heldur gengið í gegnum það, og óttist ekki að hann muni deyja. Láti hvern mann vera fullkomlega viss um að hann sé dáinn áður en hann leggur af stað, og hann muni ekki óttast að hann muni deyja þegar hann kemur þangað. En ef þú hefur ekki dáið áður en þú leggur af stað, þá leggðu ekki af stað fyrr en þú ert dáinn; því annars munt þú hvorki gera þér né málstaðnum gagn. Þú munt aðeins verða byrði fyrir þá sem þar eru—ef einhverjir trúfastir eru þar áður en þú ferð.

TAM1897 Q1 18.7Þetta er sannleikurinn, og þið vitið það. Hvers vegna ættum við þá að láta þessa hluti gleymast? Slíkum hlutum hefur verið þörf í starfi okkar öll þessi ár. Stórfé hefði sparast hefði slíkt verið krafist áður en þið lögðuð af stað. Stórkostlegum mistökum hefði verið komið í veg, og gífurlegum þjáningum, hefði þessu verið haldið fram, og haldið fram áður en verkamennirnir héldu af stað.

TAM1897 Q1 18.8Eins og ég sagði fyrir stundu, ef þú ert í raun dáinn áður en þú ferð, og meðan þú ert þar, munt þú ekki verða mjög truflaður af dauðahorfunum. Það þýðir ekki að þú sért að fara að deyja af því að þú veikist, mjög veikur — brennandi af hita. Það þýðir ekki að þú sért að fara að deyja, og að þú eigir að hugsa að þú verðir að safna þér saman og leggja af stað heim um leið og þú losnar úr þessu, eða verður nógu hraustur til að leggja af stað.

TAM1897 Q1 18.9Ég þekki trúboða, kannski þekkir þú líka einn sérstaklega, og eiginkonu hans sem ég hef í huga, sem fóru í útlandstrúboð. Þau voru bæði ung. Ég held að hvorugur þeirra hafi verið yfir tuttugu og tveimur ára; eiginmaðurinn var líklega tuttugu og þriggja ára í mesta lagi. Þau fóru á starfsvöll sinn og hófu verkið. Með tímanum kom sjúkdómur yfir þau. Eiginkonan fékk fyrst innfæddri hita og var hræðilega veik—svona veik og þau geta orðið, held ég, og lifað; en hvorugur þeirra fékk heimþrá með hita. Þau héldu ótrúlega vel áfram; eiginmaðurinn hugsaði um konuna á meðan hún var veik, og rétt þegar hún var varla fær um að sitja upp og ganga um, var hann sjálfur sleginn sömu hitasótt jafn alvarlega og hún hafði verið; og hún, í sínu veika ástandi, hugsaði um hann þar til hann náði sér. En þeir gengu í gegnum allt eins og hugrakkir kristnir menn, Guði sé lof. Þeir eru enn á þeim starfsvettvangi; þeir hafa náð árangri þar sem þeir eru og hafa verið árangursríkir frá þeim degi er þeir lentu þar. Það á að vera fyrirmynd okkar.

TAM1897 Q1 18.10Nú segi ég ekki að enginn þeirra sem fóru burt hefði átt að koma aftur. Ég segi ekki að enginn þeirra hefði átt að koma aftur strax eftir að þeir komu á starfssvæðið. En ég meina að segja, bræður, að þeir hefðu átt að vita áður en þeir fóru burt hvort þeir ættu að koma strax aftur eða ekki.

TAM1897 Q1 18.11Að trúboðsráðið telji að þú gætir orðið góður sendimaður er ekki nægilegt sönnunargagn fyrir þig til að fara í erlendu sendiferð. Þú vilt vita af eigin raun að Guð kalli þig þangað; og að þú farir þangað vegna þess að Guð vilji að þú sért á þeim stað. Þá, þegar þú ferð, munt þú fara vegna þess að Guð kallar þig, og þú munt vita að hann er með þér á meðan þú ert á leiðinni. Þú munt vita að hann er með þér þegar þú kemst þangað; og þú munt ekki óttast neinar erfiðleika, né hugfallast af neinum hörmungum, né snúa við vegna veikinda, né einu sinni við horfuna á dauðann.

TAM1897 Q1 19.1Ef svo fer að þú deyrð líkamlegum dauða, þá veist þú ekki hvernig þú ert að skaða málstaðinn ef þú flýrð til að forðast það. Þú og ég, hver kristinn maður og sérstaklega hver sjöunda dags aðventistakristinn maður, því þetta er kristleg reynsla, verðum að festa okkur við þessa einu lifandi meginreglu, að verk hins kristna manns sé ekki lokið þegar hann deyr líkamlegum dauða. Ef hann er trúr verki sínum á meðan hann lifir og deyr á vakt sinni, heldur verkið áfram eftir dauða hans.

TAM1897 Q1 19.2Þetta er staðreynd. Ef þú ferð með köllun Guðs, ef þú ferð með Guði með þér, og ef þú deyrð áður en þú leggur af stað, ef þú ert sú tegund sendiboða sem Guð kallar – sú tegund sem Abraham var – þá áttu sjálfur að vita fyrir þig sjálfan, fyrir Guði, undir Guði og með Guði, að þetta sé vilji hans varðandi þig.

TAM1897 Q1 19.3Að þú hafir í dag sannfæringu um að þú eigir að fara sem sendimaður er ekki sönnun þess að þú eigir að leggja af stað frá þessari ráðstefnu til að fara á það svið. Ef sannfæring þín er rétt og góð, mun hún endast. Ef hún er ekki rétta tegund sannfæringar, á hún ekki að endast. Hún á að spillast sem fyrst. Og ef þú þarft að geyma hana smá stund og hún spillist, er betra að hún spillist hér en eftir að þú ert kominn á starfsvöllinn.

TAM1897 Q1 19.4Ef sannfæring þín er frá Drottni, er hún góð og geymist. Davíð hafði í tuttugu ár sannfæringu um að hann yrði konungur Ísraels. En hann var alls ekki óþreyjufullur eftir því að verða konungur Ísraels. Hann flýtti ekki fyrir hlutunum. Þegar allt var í hendi hans, hreyfði hann ekki einu einasta fingri til að setja sig á hásætið. Hann hafði sannfæringu sem var nógu góð til að halda í í tuttugu ár; og þegar Drottinn hafði prófað hann og gat treyst honum, leiddi hann hann sjálfur til hásætis.

TAM1897 Q1 19.5Þannig gætir þú haft sannfæringu um ákveðið svið. Hún gæti verið frá Guði. Nú skaltu ekki reyna að framkvæma þína eigin hugmynd, hvort sem trúboðsráðið trúir á hana eða ekki, eða hvort ráðstefnan trúir á hana eða ekki. Bíddu bara eftir Guði og láttu hann segja öðrum að svo sé. Þegar við bíðum svona eftir Guði og förum síðan af stað, fer Drottinn með okkur og við vitum það; hann er með okkur meðan við erum þar og við vitum það. Þetta er okkar stöð og við munum standa á þeirri stöð þangað til Guð kallar okkur burt. Og ef hann hefur notað okkur þar eins lengi og hann getur, á áhrifaríkan hátt, á meðan við erum á lífi; og hann getur nýtt áhrifavald þitt betur ef þú ert látinn; þá er það sem þú átt að gera að leggja þig til að deyja sem hamingjusamur kristinn maður; í þeirri vissu að Guð muni halda áfram verki þínum eftir dauða þinn. Sú sannfæring sem Guð veitti hjörtum í gegnum þig meðan þú varst á lífi og talaðir við þau mun dýpka, styrkjast og vakna til lífs eftir dauða þinn með góðu fordæmi þínu; og með því munu þeir verða leiddir til Jesú Krists.

TAM1897 Q1 19.6Ertu þá reiðubúinn að Guð boði fagnaðarerindið með dauða þínum jafnt sem með lífi þínu? Ertu reiðubúinn að hann boði fagnaðarerindið í gegnum þig, dauðan, líkamlega dauðan og í gröfinni, eins örugglega og þú ert reiðubúinn að hann boði fagnaðarerindið með þér á lífi og gangandi um jörðina? Ef þú ert það ekki, ertu ekki tilbúinn til að fara í sendiferð.

TAM1897 Q1 19.7Nú ætla ég að lesa það úr ritningunni. Opnið bréfið til Filippíumanna, fyrsta kafla. Þar er dæmið um þann sendiboða sem Guð kallaði, sem fyrirmynd fyrir ykkur, sem dæmi fyrir alla þá sem síðar skyldu trúa á Jesú Krist til eilífs lífs. Þið munið erfiðleika Páls. Þið munið sveiflur hans, prófanir, ofsóknir, svipuhögg, hættur hans hvar sem var; og þið vitið að hann missti aldrei móðinn, hvar sem hann var.

TAM1897 Q1 19.8En ég vil, bræður, að þér skiljið, að það sem mér hefur hent hefur fremur orðið til framgangs fagnaðarerindisins; svo að fjötrar mínir í Kristi eru orðnir augljósir í öllu höllinni og á öðrum öllum stöðum. Vers 12, 13.

TAM1897 Q1 19.9Þegar þetta var skrifað vissi hann ekki á hvaða degi úrskurður keisarans yrði framkvæmdur og hann tekinn af lífi. Hann beið þess. Hugsið ykkur nú um allt það sem hann gekk í gegnum. Höggin, réttarhöldin, ofsóknirnar, hætturnar, ránin, grýtinguna einu sinni, dráttinn út úr borginni og það að vera skilinn eftir sem dauður. Nú segir hann: Ég vil að þið skiljið að þetta allt hefur komið yfir mig til framdráttar fagnaðarerindisins. Hvað var Guð að gera í gegnum hverja einustu þessara prófrauna, þjáninga og hættna?—Hann var að nota manninn til að prédika fagnaðarerindið í gegnum hann, svo að þegar þessir menn grýttu hann, drógu hann út úr borginni og skildu hann eftir sem dauðan, var Heilagur Andi Guðs að setja inn í hjörtu þeirra innsigli sannleikans, að sá maður væri frá Guði, að boðskapurinn sem hann bar þeim væri frá Guði; og ef þeir risu upp gegn því, var glötun þeirra innsigluð; og ef þeir gáfu sig fram fyrir það, voru þeir frelsaðir.

TAM1897 Q1 19.10Það er það sem Guð ætlar að gera í gegnum okkur. Allt sem við erum í heiminum til er svo að Guð geti prédikað fagnaðarerindið í gegnum okkur. Ekki svo mikið að við gerum það, heldur að Guð geri það í gegnum okkur, hvort sem er með orði eða áhrifum; og Guð getur gert það jafn vel með áhrifum og með orði. Guð mun setja fagnaðarerindið í áhrif okkar jafnt sem í orð okkar. Við erum alltaf að prédika með áhrifum okkar jafnt sem með orðum okkar.

TAM1897 Q1 19.11Og margir bræður í Drottni, orðnir öruggir vegna fjötra minna, eru mun djarfari að tala orðið án ótta. Sumir predika vissulega Krist af öfund og deilum, en aðrir af góðum vilja; sumir predika Krist af deilugirni, ekki hreinskilnislega, þar sem þeir ætla sér að auka þrautir mínar í fjötrunum, en hinir af kærleika, því þeir vita að ég er settur til varnar fagnaðarerindinu. Hvað þá? Jæja, á alla vegu, hvort sem er að yfirskini eða af einlægni, Kristur er predikaður; og í því gleðst ég og mun gleðjast. Því ég veit að þetta mun snúast til minnar hjálpræðis fyrir bænir yðar og aðstoð anda Jesú Krists, samkvæmt ákafri væntingu minni og von, að ég mun í engu verða til skammar, heldur að Kristur verði með allri djörfung, eins og ætíð, svo og nú einnig, vegsamaður í líkama mínum, hvort sem það er með lífi eða dauða.

TAM1897 Q1 20.1Er þá ekki skrifað að Guð muni nota dauðan mann til að vegsama fagnaðarerindið og dýrð Jesú Krists? Viltu að hann geri það í gegnum þig, þegar hann getur gert það betur með þér dauðum en ef þú værir á lífi? Dauður í raun, en lifandi fyrir hann. Sérðu þá ekki að í þeim góða skilningi deyr kristinn maður aldrei. “Því að allir lifa fyrir hann.” “Því lifum við eða deyjum, þá erum við Drottins.” Ertu það? Ef þú ert Drottins á meðan þú lifir, ert þú Drottins þegar þú ert dáinn. Og eins víst og Guð notar þig á meðan þú lifir til að prédika fagnaðarerindið, mun hann nota þig þegar þú ert dáinn til að prédika fagnaðarerindið. Og verk þitt mun ekki stöðvast þegar þú deyrð. Eins örugglega og verk þitt er verk Krists meðan þú ert á lífi, mun það halda áfram þegar þú ert dáinn. Áhrif þín munu skila sér, og Guð mun láta hluti gerast fyrir milligöngu þína eftir dauða þinn, sem hann getur ekki gert jafn vel meðan þú ert á lífi.

TAM1897 Q1 20.2Segjum sem svo að Páll deyi. Hann bjóst við því. Skoðið sautjánda versið í næsta kafla. En, í ljósi þessa, hvað var hann að gera allan tímann? “Þar í gleðst ég, já, og mun gleðjast.”

TAM1897 Q1 20.3“En ef mér er fórnað við fórn og þjónustu yðar trúar, þá gleðst ég og fagna með ykkur öllum.” Hvað átti hann við þegar hann sagði: “Ef mér er fórnað við fórn og þjónustu yðar trúar”? Hann bjóst daglega við því að verða færður fram sem fórn fyrir trú Jesú Krists. Hvað gerði hann í því sambandi? — “Ég gleðst og fagna með ykkur öllum.” Hvað áttu þeir að gera? — “Af sömu ástæðu gleðjist einnig þið og fagnist með mér.”

TAM1897 Q1 20.4Bjóst hann við að Filippíumenn myndu fagna með honum þegar höfuðið var skorið af honum?—Já; hann segir það. Bræður, þegar við gerum okkur grein fyrir því að verk kristins manns stöðvast ekki þegar hann deyr, munum við ekki hafa jafn mikið af þessu að samþykkja samúðarályktanir og senda þær fólki vegna þess að einhver hefur dáið. Þökkum Drottni fyrir að þrátt fyrir að hann sé dáinn heldur verkið áfram. Verum glaðir yfir því – ekki glaðir yfir því að hann sé dáinn, heldur glaðir yfir því að verk hans haldi áfram; að Guð nýtir hann betur þannig en ef hann væri á lífi.

TAM1897 Q1 20.5Þess vegna skulum við láta Guð koma inn og taka allan sess, svo að við elskum Guð af öllu hjarta, allri sál, öllum huga og öllu afli. Það er að vera sendimaður.

TAM1897 Q1 20.6Og það fyrsta af öllu, til að verða slíkur sendiboði, er: “Far þú út úr þínu landi.”