Andi spádómsins. – Nr. 1

TAM1897 D 2.2Prédikun flutt þriðjudagsmorguninn 9. febrúar 1897 Prentað í General Conference Daily Bulletin, 12. febrúar 1897, bindi 1, nr. 1, bls. 2–6.

TAM1897 D 2.3Ég geri ráð fyrir að enginn hér í salnum haldi öðru fram en að hann trúi sannarlega á Andann spádómsins; þ.e. að Andinn spádómsins tilheyri kirkjunni – þessum boðskap eins og hann birtist í gegnum systur White – og að þessum hlutum sé trúað, að minnsta kosti opinberlega, hvað varðar þá hugmynd og ritningarnar sem sanna að slíkt sé hluti af þessu verki. En þar liggur ekki vandamálið, því við erum í vanda núna. Ef við vitum það ekki, er okkur mun verr komið en ef við værum í vanda og vissum það. Og enn fremur, Guðs málstaður, sem og þið og ég, erum í svo miklum vanda að við erum dag frá degi í hættu á að verða fyrir reiði Guðs vegna þess hvar við stöndum. Drottinn segir okkur það meira en einu sinni, hann segir okkur hvernig við komumst í þessa stöðu og hvernig við komumst út úr henni. Og það eina sem ég veit að ég get sagt ykkur hér er að rannsaka Andanum spádómsins og fá þaðan það sem þið þurfið.

TAM1897 D 2.4Þetta er aðeins ein af þeim yfirlýsingum sem fram koma. Með því að þekkja þessar yfirlýsingar, og hafa þekkt þær um nokkurt skeið, hefði ég gjarnan viljað vera heima og halda áfram vinnunni þar, því svo margt er ógert og svo margir koma að þessu. Guð kallar eftir mörgum breytingum meðal þeirra manna sem hafa stofnað nefndir, stjórnir, ráð o.s.frv., og þessir menn sem mynda þessar nefndir, stjórnir og ráð eru einmitt þeir sem hér eru samankomnir og munu bera ábyrgð á að gera breytingarnar. Nú, hvernig eiga þessir menn að gera þær breytingar sem þeir sjálfir eiga þátt í, nema þeir sjálfir breytist fyrst? Eini vegurinn til að framkvæma breytinguna er að breyta mönnunum. Guð mun starfa í gegnum alla sem gera það, en hvað mun verða um þá sem gera það ekki? Þess vegna segi ég að við séum í vanda í dag. Þegar Drottinn segir okkur hvaða vandræðum við erum í, segir hann okkur hvernig við komumst þangað og hvernig við komumst út úr þeim. Allt þetta stafar af því að vanrækja Vitnisburðina. Þegar við lendum í vandræðum vegna þess að við vanrækkum Vitnisburðina, og Vitnisburðirnir segja okkur nákvæmlega hvernig við eigum að komast út úr þeim vandræðum, og við fylgjum vitnisburðinum sem leiðir okkur út, þá verðum við aftur á réttri braut með Vitnisburðina.

TAM1897 D 2.5Ég hef ekkert til að kenna ykkur um, því ég er í þessu með ykkur hinum. Drottinn segir að málið sé í vanda, og ég er hluti af málinu; ég tilheyri því, líf mitt er bundið því, og ykkar líka; það er allt fyrir okkur. Þegar málið er í vanda erum við, þú og ég, í vanda. Það kann að vera að þú persónulega hafir ekki haft bein tengsl við þær aðgerðir sem leiddu málið í vanda; samt erum við, sem hluti málsins og þar sem málið sjálft er líf okkar, engu að síður í vanda vegna þess að málið er í vanda. En Guð segir okkur hvað við eigum að gera til að komast út úr því.

TAM1897 D 2.6Ég vil ekki gefa þér ráð manns, heldur Drottins. Það getur verið að við sjáum nöfn manna, og ef svo fer mun ég ekki forðast það. Ef nafn yrði skilið út og ekki lesið, og við vitum hver það er, þá þýðir það ekki að árás sé gerð á þann bróður. Ímyndum okkur að ég frem misgjörð og Drottinn segir mér frá henni í vitnisburði. Þegar sá vitnisburður berst mér sný ég baki við misgjörðina, og þú mátt nota hann eins mikið og þú vilt, en hann mun ekki verða mér til ámælis; því ég er ekki í henni ef ég hef snúið mér frá henni með því að viðurkenna hana og bregðast við í samræmi við það.

TAM1897 D 3.1Í raun og veru er það spurning hvort nokkur finni í hjarta sínu alvöru trú á Vitnisburðunum fyrr en hann hefur fengið einn, tvo eða þrjá þeirra, og hefur þá samþykkt þá alla, og þá mun hann verða nokkuð fullviss um að hann trúi Vitnisburðunum, og ekki fyrr en hann hefur átt slíka reynslu. Ég mun byrja og enda með Orðinu. Hér er eitthvað sem segir okkur hvað við eigum að gera þegar við komum á slíka staði sem þennan: “Ef Drottinn er í miðju ráðsfundanna yðar, og hann sér reglu yðar, kærleika yðar og ótta yðar og skjálfta yðar við orð hans, þá eruð þér undirbúnir til að vinna verk hans óhagnaðardrifið.”

TAM1897 D 3.2Hér erum við í ráði. Þó að við séum ólíkir að eðli, ef við erum mótaðir af sama anda Krists, þá erum við eitt. Þá getur kirkjan risið skært sem sólin í hádeginu og farið fram sem ógnvænlegur her með fánum.

TAM1897 D 3.3Guð hefur verið útilokaður frá verki sínu, frá stjórn verkanna almennt, í starfinu í fylkjunum, ráðum, stjórnum, kirkjum o.s.frv. Við höfum haft falsguði, því að fólkið hefur sett menn, og menn hafa leyft sér að vera settir, milli Guðs og verksins. Guð ætlar engu að síður að vinna í sínu máli, og ef þið farið ekki úr vegi hans og leyfið honum að vinna á sinn eigin hátt, mun reiði Guðs dynja yfir þá sem standa í vegi. Menn halda sjálfir sér, og leyfa sér að vera haldnir, á stöðum sem þeir hefðu átt að yfirgefa fyrir löngu. Ef við förum úr vegi hans og leyfum honum að vinna, mun hann vinna með blíðri hendi. Við viljum ekki svipu úr köðlum. Betra er að verða smávegis hissa núna en síðar verða gífurlega hissa; og að fá áminningu í kærleika en að halda áfram í óþekkingu og neyðast til að flýja frá musterinu eins og gert var þann dag, eða að verða algjörlega hissa þegar ekki er hægt að forðast það.

TAM1897 D 3.4Þannig að ef Drottinn er í miðju ráða yðar, lítur á kærleika yðar og ótta yðar og skjálfta yðar við orð hans, þá eruð þið undirbúnir til að vinna verk hans; og hann mun ekki vera í félagsskap við neinar ranglátar viðskipti.

TAM1897 D 3.5Ég les enn fremur: “Mannleg leið er að hugsa upp áætlanir og ráðabrögð. Guð græðir inn meginreglu.” Og þar sem Guð hefur grætt inn meginreglu, eru líf okkar og gjörðir einfaldlega birtingarmynd þeirrar meginreglu. Og ef meginregla Guðs er ekki til staðar, þá er þar meginregla djöfulsins. “Aðstæður geta ekki skapað umbætur. Kristni leggur til umbót í hjartanu. Það sem Kristur vinnur innan frá mun koma í ljós undir stjórn umbreytts skynsemi. Áætlunin um að byrja utan frá og reyna að vinna inn á við hefur alltaf brugðist og mun ætíð bresta.”

TAM1897 D 3.6Ég get ekki beitt vitnisburði á neinn annan en sjálfan mig, því hann verður að vera beittur í hjartanu og starfa innan frá. Guð mun þá beita honum hvar sem ég fer. Og það sama gildir um okkur öll varðandi vitnisburðinn sem berst til hvers og eins, í hvaða fundi sem er, hvort sem það er í ráði eða á fundi Alþjóðaráðsins. Forsetinn getur ekki beitt vitnisburði sem honum er gefinn yfir allt sviðið. Hann verður að taka hann til sín í sálu sinni og gefa sig honum á vald með líkama, sál og anda; og þá mun Jesús Kristur beita vitnisburðinum hvar sem hann, forsetinn, fer. Það er lifandi kraftur í honum, og ef hann heldur áfram, er vitnisburðurinn beittur af Drottni hvar sem hann kann að vera. En menn hafa reynt að beita vitnisburðunum á aðra án þess að hafa vitnisburðinn sem lifandi kraft í sjálfum sér. Endurtekið hefur verið reynt að gera það, og þar liggur vandinn. Ef vitnisburðurinn er ekki móttekinn af honum með líkama, sál og anda, svo að meginreglan sem í honum felst verði lifandi kraftur í honum, skiptir engu máli hversu mikið hann les þann vitnisburð og beitir honum á aðra, eigin áhrif munu ganga þvert á þann vitnisburð sem hann beitir. Því ef það er ekki lifað í lífi hans, í öllu sem hann segir og gerir, er það eyðilagt af gjörðum hans. Og það er það sem hefur valdið þeim aðstæðum sem nú ríkja. “Guðs leið er að gefa manninum eitthvað sem hann á ekki.” Við eigum að taka það sem við eigum ekki, sem Guð gefur okkur, og það mun gera okkur að mátt í Drottni. 2 Korintubréf 2:14: “En Guði sé lof, sem ávallt leiðir okkur til sigurs í Kristi og breiðir um ilm þekkingar sinnar með okkur á hverjum stað.” Þegar þetta lögmál er til staðar, hvar sem við förum, er Guð að tala; hann er að tala. Hann gerir þekkinguna á sjálfum sér kunna í gegnum okkur á hverjum stað. Það getur verið viðskipti; það skiptir engu máli. Allt sem við gerum mun minna þá á Guð eftir að við erum farnir, svo hann lætur ilm þekkingar sinnar ljós í gegnum okkur á hverjum stað.

TAM1897 D 3.7“Guðs leið er að gera manninn að einhverju sem hann er ekki;” að gera mig að einhverju sem ég er ekki. Þegar vitnisburður berst mér sem segir mér að ég sé ekki í réttu lagi, er tilgangur þess vitnisburðar að gera mig að því sem ég er ekki – að gera mig réttlátan. Ég get ekki staðið þar sem ég er og beitt því; en þegar ég beiti því, mun ég verða það sem ég var ekki, og hvert sem ég fer getur Guð gert sig sýnilegan.

TAM1897 D 3.8“Mannleg leið er að tryggja sér þægilegt ástand og dekra við girndir sínar og eigingirndarfulla metnaðargirni. Guðs leið er að starfa í krafti. Hann veitir náðina ef sjúklingurinn gerir sér grein fyrir að hann þarfnast hennar. Maðurinn er of oft sáttur við að meðhöndla sjálfan sig samkvæmt aðferðum skottulækna og réttlæta síðan vinnubrögð sín sem rétt.” Guðs leið er önnur. Við erum öll veikir menn, og ef við gætum gert okkur grein fyrir því, myndi Guð veita nauðsynlega lækningu. Maðurinn kýs skottulækningar og telur vinnubrögð sín rétt; en Guð ætlar sér að hreinsa sálina. Jóhannesarguðspjallið 7:38: “Sá sem trúir á mig, eins og ritningin hefur sagt, úr kviði hans munu flæða ár lifandi vatns.” Þetta er Guðs ríki innan hans. “Dag frá degi sýna menn hvort Guðs ríki sé í þeim. Ef Kristur ríkir í hjörtum þeirra öðlast þeir styrk í meginreglum, mátt og hæfileika til að standa sem trúföstir varðmenn, sannir umbótamenn; því engin umbót verður án fullkomins samstarfs við Jesú Krist. Í gegnum eiga menn, með náð Krists, að nota Guði gefin hæfileika til að umbreyta sjálfum sér. Með þessari sjálfsneitun, sem Drottinn himinsins lítur á með ánægju, öðlast þeir sigríki yfir eigin erfða- og ræktaðar tilhneigingar; þá, líkt og Daníel, skilja þeir eftir sig spor í öðrum sem aldrei verða útrýmt. Áhrifin munu berast til allra heimshluta.”

TAM1897 D 4.1Þetta er vitnið sem ég vísaði til fyrir einni mínútu. Þegar þú færð vitnisburð og tekur hann til þín í hjarta þitt og líf, gerir það þig að einhverjum sem þú varst ekki, og þá er Guðs ríki innan þín, og vitnið verður borið til allra heimshluta. Kannski munt þú aldrei yfirgefa fylki þitt. Hvernig getur það þá nokkurn tíma gerst? Þar sem þú ferð og þar sem ég fer, er Guð að leggja á hjartað spor sem aldrei verða þvegin burt, og með því að þau skapa enn önnur spor, og svo framvegis. Maður getur herpt sig fyrir því, en það mun engu að síður berast þangað; og þegar þessi áhrif eru sköpuð af þér, mun hann vita að þau eru frá Drottni. Sadúsear trúðu ekki á upprisu, en þeir sögðu líka að þeir hefðu séð á lærisveinunum að þeir höfðu verið með Jesú og lært af honum eftir dauða hans. Í hjörtum sínum vissu þeir að hann hafði risið. Staðreyndin var til staðar, en þeir snerust ekki til Guðs af þeim sökum. Þetta er meginreglan sem er í Biblíunni. Úr vitnisburði sem skrifaður var árið 1896 les ég: “Margir af mönnunum sem hafa starfað sem ráðgjafar í stjórn- og ráðsfundum þarf að sía út.” Takið eftir, það segir margir. Þeir eru ekki mjög margir alls, svo þegar margir þeirra eru síaðir, geta margir ekki verið skildir eftir. “Aðrir menn ættu að taka sæti þeirra, því rödd þeirra er ekki rödd Guðs. Áætlanir þeirra og ráðagerðir eru ekki í samræmi við Guðs fyrirkomulag. Sama fólkið hefur setið áfram sem stjórnarmenn, þar til undir eigin stjórn og eftir eigin leiðum hefur venjulegt eldivið verið notaður í stað hins helga elds sem Guð sjálfur kveikti. Þessir menn eru ekki lengur kallaðir Ísrael heldur staðgenglarar.” Staðgenglarar í stað Ísraels! Í hvaða verri vanda gætum við verið?

TAM1897 D 4.2Aftur, úr vitnisburði sem skrifaður var árið 1894: “Breytingar hefðu átt að gerast fyrir löngu. Guð vill að kirkjan rífi burt skömmina.” Hér eru orðin: “Sömu mennirnir eiga ekki að mynda stjórn ykkar ár eftir ár; breytingar hefðu átt að gerast fyrir löngu. Guð vildi að kirkjan rynni af sér skömmina; en svo lengi sem menn sem hafa talið sig fullfæra til að vinna án þess að þiggja ráð Guðs eru haldnir í embætti ár eftir ár, er þetta ekki hægt. Þessi staða gerir úlfúð í alla greinar verksins, því menn finna ekki þörf sína á leiðsögn Heilags Anda.”

TAM1897 D 4.3Hvað á að gera? Á Drottinn að fá tækifæri til að vinna núna? Má hann fá að koma á nauðsynlegum breytingum? Þetta vitnisburð skal ekki beita með því að við gripum til þessa verks og förum skyndilega að gera breytingarnar. Hjarta mitt verður að vera í lagi áður en ég get tekið þátt í neinni breytingu. Það sem gera ber er að gefa okkur sjálf Guði og láta hann svo vinna í gegnum okkur. Okkur er sama hverjir mennirnir eru ef Guð er þar.

TAM1897 D 4.4Við eigum ekki að byrja hér að líta núna til að sjá hvaða frambjóðendur við getum reist upp, sem við getum stutt og komið í þau embætti sem aðrir gegna núna; því þá, þótt þeir væru horfnir úr stöðunum, værum við í stöðunum, og Drottinn væri jafn fjarri og áður. Vandamálið er núna að Drottni hefur verið skilið útundan. Nú, ef við ættum að komast í þeirra sæti, yrði Drottni enn skilið útundan og málið yrði verr sett en áður. En það er ekki það sem óskað er eftir. Hér á ekki að vera stjórnmál; en ef stjórnmál eru í okkur, munu þau koma fram hér og sýna sig hér. Ef maður hefur í raun stjórnmál í sér, er besta staðurinn til að stunda þau í opna heiminum, meðal þeirra sem eru stjórnmálamenn og ekkert annað, því það er allt sem hann er; og ef hann stundar þau ekki þar mun hann stunda þau í kirkjunni og einungis breiða út óreiðu og djöfulskap þar. Og auðvitað er betra að slíkt starf sé opið í heiminum en í kirkjunni. Þannig að það er ekki það sem við erum hér til. Við erum hér til að finna Guð og opna hjörtu okkar svo að hann fái að fylla þau frá miðju til jaðar, í hverri hugsun, orði og gjörð; og Guð er ekki stjórnmálamaður; hann er Guð. Það sem við eigum að gera er að leita Guðs af öllu hjarta, svo að Guð geri allt sem þarf að gera; og hann mun gera það ef við leyfum honum. Gefðu Guði tækifæri. Þeir sem eru í vegi eiga að víkja úr vegi, og við hinir eigum að halda okkur úr vegi. Þá getur Guð fengið þann sess sem honum ber.

TAM1897 D 5.1Næst er hér tilvitnað sagan af Nikódemusi og Kristi. Nikódemus var embættismaður í Ísrael, og segir að “Nikódemus leitaði viðtals við Jesú um nóttina og sagði: ‘Rabbí, við vitum að þú ert kennari kominn frá Guði; því enginn maður getur gert þessi kraftaverk sem þú gerir, nema Guð sé með honum.’” Allt þetta var satt svo langt sem það gekk, en hvað sagði Jesús? Hann “svaraði og sagði við hann: Sannarlega, sannarlega segi ég þér, nema maður endurfæðist, getur hann ekki séð Guðs ríki.” Hér var maður í miklu trausti, maður sem menn litu upp til sem fróður í gyðinglegri siðum, maður sem hugur hans var fullur af visku. Hann var sannarlega í besetningu hæfileika af óvenjulegri gerð. Hann vildi ekki fara til Jesú um daginn, því það hefði vakið athygli; það hefði verið of niðurlægjandi fyrir leiðtoga Gyðinga að viðurkenna samúð sína með fyrirlitna Nasaræningnum. Nikódemus hugsar: “Ég mun kanna fyrir mig sendiboðskap og kröfur þessa kennara, hvort hann sé í raun ljósið til að upplýsa heiðingjana og dýrð Ísraels.

TAM1897 D 5.2Jesús segir í raun við Nikódemus: Það er ekki deila sem mun hjálpa málstað þínum. Það eru ekki röksemdir sem munu færa ljós í sálina. Þú verður að fá nýtt hjarta, ella getur þú ekki skynjað himnaríkið. Það er ekki meiri sönnun sem mun koma þér í rétta stöðu, heldur nýir tilgangar, nýir hvatar til athafna: þú verður að fæðast að nýju. Þangað til þessi breyting á sér stað og gerir allt nýtt, yrðu sterkustu sönnunargögn sem fram mætti færa gagnslaus. Skorturinn er í þínu eigin hjarta; allt verður að breytast, ella getur þú ekki séð Guðs ríki.

TAM1897 D 5.3“Þetta var mjög niðurlægjandi yfirlýsing fyrir Nikódemusi, og með gremju í huga tekur hann til orða og spyr: ‘Hvernig getur maður fæðst þegar hann er orðinn gamall?’ Hann var ekki nægilega andlega sinnaður til að skilja merkingu orða Krists. En Frelsarinn svaraði ekki rökum með rökum. Hann lyftir upp hendi sinni með hátíðlegri, kyrrri virðingu og undirstrikar sannleikann með meiri vissu: ‘Sannarlega, sannarlega segi ég þér: Nema maður fæðist af vatni og anda, getur hann ekki komist inn í Guðs ríki. Það sem fæðist af holdi er hold; og það sem fæðist af anda er andi. Undrastu ekki að ég sagði við þig: Þið verðið að endurfæðast. Vindurinn blæs þar sem hann vill, og þú heyrir hljóð hans, en getur ekki sagt frá hvaðan hann kemur né hvert hann fer; svo er hver sá sem er fæddur af anda.” Nikódemus sagði við hann: “Hvernig getur þetta verið?”

TAM1897 D 5.4“Sumir glampar sannleikans voru að brjótast inn í hug stjórnandans. Orð Krists fylltu hann lotningu og leiddu til þess að hann spurði: “Hvernig getur þetta verið?” Með djúpri alvöru svaraði Jesús: “Ertu fræðari Ísraels og veist ekki þetta?” Orðin miðla Nikódemusi þá kennslu að í stað þess að verða reiður yfir hreinum sannleikans orðum og gefa sér kaldhæðni, ætti hann að hafa mun auðmjúkari skoðun á sjálfum sér vegna andlegrar vanþekkingar sinnar. En orð Krists voru mælt með slíkri hátign og alvöru, og bæði svipur og tónn lýstu svo mikilli kærleika til hans, að hann móðgaðist ekki þegar hann áttaði sig á niðurlægjandi stöðu sinni. Vissulega ætti sá sem hefur umsjón með trúarlegum hagsmunum lýðsins ekki að vera ókunnugur sannleikanum sem er svo mikilvægt fyrir þá að skilja sem skilyrði til að komast inn í himnaríki. “Sannarlega, sannarlega segi ég þér,” hélt Jesús áfram, “við tölum um það sem við vitum og vitnum um það sem við höfum séð; en þið þiggið ekki vitnisburð okkar. Ef ég hef talað til ykkar um jarðneska hluti og þið trúið ekki, hvernig munuð þið þá trúa ef ég segi ykkur um himneska hluti?”

TAM1897 D 5.5“Þessa kennslustund til Nikódemusar legg ég fram sem mjög viðeigandi fyrir þá sem í dag eru í ábyrgðarstöðum sem stjórnendur í Ísrael og raust þeirra heyrist oft í ráðum sem ber vitni um sama anda og Nikódemus hafði.” Hver mun hlusta og láta sömu orðin hafa sömu áhrif á hjörtu þeirra og líf í dag? Nikódemus varð umbreyttur sem afleiðing.

TAM1897 D 5.6Þessi orð voru töluð við forseta ráðstefna, öldunga kirkna og þá sem gegna opinberum embættum í stofnunum okkar. Þið vitið hvort þið eruð forseti ráðstefnu. Það talar til ykkar; það segir: Þið verðið að endurfæðast. Þið vitið hvort þið eruð öldungar kirkju. Það talar til ykkar; það segir: Þið verðið að endurfæðast. Þið vitið hvort þið gegnið opinberu embætti í einhverri af stofnunum okkar. Það talar til ykkar; það segir: Þið verðið að endurfæðast. Það segir: Þið verðið að snúast til Guðs. Það segir ekki að þið hafið aldrei snúist til Guðs; þótt við höfum snúist til Guðs, er tíminn þannig að Guð kallar eftir ítarlegri umbreytingu, dýpri helgun en nokkru sinni fyrr sem þið eða ég hafið þekkt. Það skiptir engu máli fyrir ykkur eða mig að við höfum snúist til Guðs fyrir fimm, tíu eða fimmtán árum, ef við snúumst ekki til Guðs núna, í dag. Og í dag segir hann: “Ef þið heyrið rödd hans, herðið ekki hjörtu ykkar.” Í dag, meðan það er kallað í dag, segir hann við ykkur og mig: “Þið verðið að endurfæðast; þið verðið að snúast til; og nema maður endurfæðist, getur hann ekki séð Guðs ríki.” Og þar er hið blessaða fyrirheit: “Ég mun gefa ykkur nýtt hjarta.” Þökk sé Drottni! Leitum til Drottins með slíku hjarta og slíkum einurð sem aldrei fyrr, svo að hann megi nota okkur sem aldrei fyrr; og þá mun hann fjarlægja skömmina af kirkju sinni, og hún mun rísa til að ganga fram óhindruð, fögur sem tunglið, skýr sem sólin og hrikaleg eins og her með fánum. Þetta er það sem Drottinn vill af þér og mér í dag. Á hann að fá það?