Andi spádómsins. – Nr. 2

TAM1897 D 21.2Prédikun flutt miðvikudagsmorguninn 10. febrúar 1897 Prentað í dagblaði Almennu ráðstefnunnar, 15. febrúar 1897, bindi 1, nr. 2, bls. 21-22.

TAM1897 D 21.3EFTIRFARANDI er aðeins útdráttur úr ræðu prestsins Jones. Vegna þess að margir höfðu komið síðan á síðasta fundi, var nauðsynlegt að verja töluverðum tíma í að rifja upp þau atriði sem fram komu daginn áður. Auk þess sagði ræðumaðurinn að vandamálið hjá okkur sem þjóð væri ekki að við trúum ekki nafnlega að vitnisburðirnir séu frá Guði; heldur þurfum við að vita hvernig á að trúa þeim. Ef eina leiðin sem við höfum til að tjá trú okkar á Vitnisburðunum er að segja fólkinu að við trúum á þær, þá er trú okkar einskis virði. Við opnum þannig leið fyrir fólk til að efast um einlægni trúar okkar. Ef við trúum virkilega á Vitnisburðina, þá þurfum við ekki að segja fólkinu það. Líf okkar mun vera vitnisburður um þá trú sem er í okkur.

TAM1897 D 21.4Það er brotthvarf frá Guði, og musterið þarf hreinsun eins og það gerði á dögum fornu í Jerúsalem. Við höfum komist í þennan farveg með því að hunsa vitnisburði Anda Guðs. En margir þeirra sem hunsuðu þá trúðu þeim, og höfðu þá á þeim tíma þessar vitnisburðir í höndum sínum og töldu ekki að þeir væru að hunsa þær. Afleiðingin er sú að það sem við viljum vita er hvernig eigi að taka vitnisburði Anda Guðs.

TAM1897 D 21.5Og við eigum ekki að hugsa í eina stund, þegar vitnisburður er gefinn og maður er nefndur, að Guð sé að ráðast á hann til að tortíma honum. Tilgangur Drottins er að aðskilja hann frá þeim göllum sem skaða hann og hindra verk Guðs. Það er til að bjarga manninum og tortíma gallanum. Guð mun hvorki tortíma né dæma mann nema hann sé óaðskiljanlega tengdur syndinni. Þegar þessi maður snýr baki við rangri braut sinni, viðurkennir vitnisburðinn og leiðréttir sig í augum Guðs, stendur hann ekki lengur í þeirri stöðu sem vitnisburðurinn fann hann í. Þennan vitnisburð má þá nota sem viðvörun fyrir aðra, en hann má aldrei nota til að dæma manninn sem hefur viðurkennt mistök sín.

TAM1897 D 21.6Guðs leið er að gera manninn að einhverju sem hann er ekki; að gefa manninum eitthvað sem hann á ekki. Við getum ekki beitt vitnisburðunum á aðra. Nei, ekki einu sinni á okkur sjálf utanfrá. Við verðum að opna hjartað fyrir Guði til að taka við vitnisburðinum, svo Drottinn geti gróðursett hið guðlega meginreglu, gefið okkur það sem við eigum ekki og gert okkur að því sem við erum ekki, og þannig framkvæmt vitnisburðinn í verki með Heilögum Anda sínum. Þá mun það sem Guð hefur gróðursett birtast í lífi okkar og koma fram í gjörðum okkar. Það er að taka við vitnisburðunum. Allt sem er minna er ekki að taka við þeim.

TAM1897 D 21.7Krafturinn sem Guð græðir, þegar hann er tekinn til hjarta, mun gera manninn færum um að standast freistingu og í miðju veikleika síns. Hann mun gefa honum það sem hann á ekki og gera hann að því sem hann er ekki eðli sínu samkvæmt.

TAM1897 D 21.8Þegar maður mistekst í þeirri stöðu sem hann er settur í, erum við líkleg til að halda að Guð hafi gert mistök með því að láta hann verða settan þar; en það leiðir ekki af því. Guð gerði engin mistök með því að gera Sáúl að konungi Ísraels; en Sáúl gerði mistök með því að verða ekki það sem Guð vildi að hann yrði. Hann gerði mistök með því að fylgja eigin vegum og áætlunum fremur en að hlýða rödd Guðs. Þannig gerði Guð heldur enga mistök með því að gera Jeróbóam að konungi yfir Ísrael. Þótt tilgangur Guðs með því að skilja tíu ættbálkana frá Júda hafi ekki rætst vegna spilltra tilhneiginga lýðsins, hafði Guð þó áætlun, en Jeróbóam leyfði ekki að henni yrði framfylgt. Guð getur kallað mig eða þig til ákveðinnar stöðu, og ef við höfum veikleika sem hindrar gagnsemi okkar, og Guð sendir okkur boðskap, þá er tilgangur þess boðskapar að gera okkur að því sem hann vill að við verðum, svo að við megum fyrir náð hans standa þar sem hann vill að við standum.

TAM1897 D 22.1Dag frá degi sýna menn hvort Guðs ríki sé í þeim. Ef Kristur ríkir í hjörtum þeirra, öðlast þeir styrk í meginreglum, mátt og hæfni til að standa sem trúföstir varðmenn, sannir umbótamenn; því engin umbót verður án fullkominnar samvinnu við Jesú Krist. Með náð Krists eiga menn að nota guðsgefin hæfileika sína til að umbreyta sjálfum sér [ekki til að umbreyta öðrum, heldur til að umbreyta sjálfum sér]; með þessari sjálfsneitun, sem Drottinn himinsins lítur með ánægju á, öðlast þeir sigríki yfir eigin erfða- og ræktaða tilhneigingum. Þá, eins og Daníel, skilja þeir eftir sig spor í hjörtum annarra sem aldrei verða útrýmt. Áhrifin munu berast til allra heimshluta.”

TAM1897 D 22.2Endurreisnarverkið hefst með sjálfum sér. Ég get aðeins haft áhrif á hjörtu annarra þegar ég hef endurreist sjálfan mig. Guð nær til annarra með því að ná til okkar og gegnum okkur. Snúum okkur að 2 Korintubréfi 1:3–4:—

TAM1897 D 22.3Blessaður sé Guð, faðir Drottins vors Jesú Krists, faðir miskunnar og Guð alls huggunar, sem huggar oss í allri þraut okkar, til þess að við megi hugga þá sem í neinni þraut eru, með þeirri huggun sem við sjálfir höfum hlotið af Guði.

TAM1897 D 22.4Guð huggar okkur svo að við getum huggað aðra; Guð hjálpar okkur svo að við getum hjálpað öðrum. Við erum leidd í þá stöðu að við þurfum huggun Guðs, svo að við getum huggað aðra. Hann hefur aðra í huga þegar hann huggar okkur. “Og ef við erum þjáðir, er það til ykkar huggunar og frelsunar.” Ef ég er þjáður, er það til hughreystingar og frelsunar einhvers annars manns. Ég gæti ekki hitt manninn sem ég á að hughreysta í mörg ár; en einhvern tíma mun ég hitta hann, og reynslan sem ég hef átt undirbýr mig til að setjast hjá hlið hans, eða taka hann í hönd, og vera honum hjálp og hughreysting. Hann fær frá mér það sem ég hef fengið frá Guði, og hann fær það til þess að geta miðlað því áfram til annarra, og þeir til annarra; og þannig berst áhrif Guðs náðar, sem veitt er okkur, um alla jörðina, þótt við förum ekki út úr ríki því sem við búum í. Bræður, þetta er það sem Guð vill gera með okkur, og þá munu áhrif okkar berast til allra heimshluta.

TAM1897 D 22.5Nú að spurningunni: Hvernig eigum við að taka Vitnisburðina? Látum okkur lesa um hvernig þeim hefur í raun verið hafnað þegar talið var að þeir væru viðurkenndir. Þá munum við vita hvernig á að forðast þann misskilning og hvernig á að taka þá. Hér les ég um einn sem “fordæmi hans hefur mikið stuðlað að því að grafa undan trausti á Vitnisburðunum.” Hvernig gerði hann það? — “Hann sjálfur hefur gengið beint gegn þeim ljósi sem Guð hefur gefið.” En hann gerði sér ekki grein fyrir að hann væri að ganga beint gegn þeim. Hann hélt að hann væri að gera rétt gagnvart þeim. Hvernig mistókst honum þá svona? Svarið er þetta: “Ávítur og viðvaranir Drottins hafa verið sniðgengnar, túlkaðar og gerðar að engu með ráðabrögðum manna.”

TAM1897 D 22.6Hvernig var þeim “hvikað frá”? Svarið er þetta: “Hvers vegna gerðuð þið ykkur upp veika afsakanir?” “Ó, hve feimnir ættu þeir að vera sem hafa snúið sér frá ráðum Guðs og reynt að hylja yfir þá áhrif sem Guð vildi hafa.”

TAM1897 D 22.7Hvernig voru þær “útskýrðar”? Svarið er þetta: Þeir “lagðu eigin túlkun á þær og sögðu að ekki hefði verið ætlunin að gera svo.”

TAM1897 D 22.8Og þannig voru Vitnisburðirnir sniðgengnir, skýrðir og gerðir verðlausir af þeim sem töldu sig trúa þeim og taka við þeim. Nú, hafið þið sniðgengið þá með veikum afsökunum? Hafið þið skýrt þá og gert þá verðlausa með því að leggja ykkar eigin túlkun á þá og sagt að þeir þýddu ekki þetta eða hitt? — Auðvitað hafið þið það; þið vitið það. Skulum við þá stöðva það strax.

TAM1897 D 22.9Hvernig skulum við þá taka þau? Hvernig skulum við vita hvað þau merkja? Svarið er þetta: “Þau merkja nákvæmlega það sem þar stendur.” Hvað merkja þau? — “Nákvæmlega það sem þar stendur.” Geturðu sagt hvað þau segja? — Já, það er auðvelt. Takið þau þá eins og þau segja. Opnið hjartað vítt fyrir Guði, svo að hann megi með góðu anda sínum gróðursetja þar þá meginreglu sem felst einmitt í orðunum, þá mun sú meginregla birtast, hún mun skína í lífi ykkar; þá hafið þið samþykkt Vitnin. Þá vitið þið að þið trúið Vitnunum. Þá mun engin hætta vera á að rugla þetta saman. Aðrir munu vita það, því að þú munt skilja eftir spor í hjörtum sem aldrei verða útrýmt, og þeir munu dýrka Guð á degi heimsóknar.

TAM1897 D 22.10ORÐ Guðs er okkar viðmið. Hver kærleiksgjörð, hvert vingjarnlegt orð, hver bæn fyrir þjáða og kúgaða, er tilkynnt fyrir eilífan hásætið og skráð í himneska, varanlega skrá. Hin guðdómlega Orð hellir ljósi í myrkustu skilningi, og það ljós lætur jafnvel hin menntaðustu finna ófullnægni sína og syndarlega eðli. — Test. Nr. 31.