Apostasi Israèl. – No. 1
TAM1897 Q1 33.6Khotbah sing diwenehake ing sonten Minggu, 7 Maret 1897 Dicetak ing Buletin Konferensi Umum, Kuartal Kapisan, 1897, Jilid 2, No. 1, kaca 33–40.
TAM1897 Q1 33.7Ing piwulang bengi wingi aku nyatakake manawa aku durung tau weruh nganti bubar iki salinan sepuluh préntah sing diterbitake déning Adventis Dina Kapitu, saliyané ing Kitab Suci, sing persis kaya déné Gusti ngandika. Aku bungah wektu iki wis teka nalika Adventis Dina Kapitu bisa nduwé salinan hukumé Gusti kaya déné Gusti paring. Aku bungah yèn Mas Howe wis nerbitaké salinan hukumé Gusti, kaya déné Gusti paring. Lan saiki ayo aja nganti kita isih mbukak dhéwé marang tuduhan sing padha karo wong liya, yèn kita ngilangi pérangan saka hukumé Gusti nalika kita ngadhepi wong akèh.
TAM1897 Q1 33.8Kowe bisa weruh cetha manawa wong sing pisanan nyebarake salinan hukumé Gusti Allah sing meh kabèh wong nggunakake kuwi, yaiku wong Mesir. Ing kono katulis, “Aku iki Gusti Allah, sing wis ngetokake kowe saka tanah Mesir, saka omah perbudakan.” Nanging dhèwèké kandha marang dhèwèké dhéwé, “Iku ora ana gandhèngané karo aku, uga karo sapa waé sing urip saiki; amarga kita ora tau dietokake saka Mesir.” Kuwi mung kanggo wong Yahudi. Mula dheweke mbusak bagean kuwi lan nyetak sisa hukumé, banjur nyuguhaké marang donya salinan hukum sing cacat sing diwènèhaké Gusti piyambak. Kanthi mangkono, dheweke ndadèkaké katon yèn siji-sijiné dokumen sing tau diucapaké Gusti saka swarga diwiwiti tanpa nyebut sapa sing nyipta, tanpa ngenalaké dhèwèké, nanging mung diwiwiti kanthi cara kasar lan ora cetha: “Aja duwé allah liya saliyané Aku.” Pitakonan bisa langsung muncul, Sapa kowe iki? Sapa sing lagi ngomong? Nanging nalika hukum dijupuk kaya sing diwenehake, Gusti nerangake sapa sing lagi ngomong. “Aku iki Gusti Allahmu, kang wis ngetokake kowe saka tanah Mesir, saka omah perbudakan.” Mangkono sing ngomong; kowe ora kena nduwé allah liya saliyané Aku, “sing bisa mbebasake saka perbudakan Mesir.”
TAM1897 Q1 33.9Ana pikiran liya sing uga penting ing kéné: Nalika hukum dicithak tanpa pambuka sing diandikakaké déning Gusti piyambak, kaya biasané ana ing bagan lan kertu, perlu dilebokaké ing wiwitan tembung “Hukumé Gusti.” Iki nuduhake manawa manungsa padha nyadari pentinge kudu ana semacam sertifikat bab sapa sing nduwèni ukum iki, lan sapa sing ngandika prentah-prentah iki. Lan, amarga nyadari kabutuhan iki, manungsa nempatake ing pucuk ukum Gusti Allah sertifikat saka dheweke dhéwé manawa iku pancèn ukum Gusti Allah.
TAM1897 Q1 33.10Nanging yèn wong-wong mung nerbitaké ukum kaya sing diwènèhaké Gusti, mesthiné padha nduwé sertifikat saka Gusti dhéwé yèn iku pancèn ukumé Gusti, lan yèn Gusti dhéwé sing ngandika dhawuh-dhawuh iki. Panjenengané kandha: “Aku iki Gusti Allahmu, kang wis nglantarake kowe metu saka tanah Mesir, saka omah perbudakan. Kowe ora kena nduwé allah liya saliyané Aku,” lan sapituruté. Lan nalika manungsa bisa nduwé sertifikat saka Gusti dhéwé yèn iku pancèn paugerané Gusti, mesthi waé ora perlu manèh sertifikat saka sapa waé manungsa yèn iku paugerané Gusti.
TAM1897 Q1 33.11Lan apa ora luwih becik paseksi Gusti manawa iki paugerané tinimbang paseksi sapa waé utawa kabèh manungsa bebarengan? Lan nalika manungsa ngilangi paseksi Gusti dhéwé manawa iki paugerané, lan nggantèkaké karo paseksi dhéwé, apa isih ana prakara sing luwih cetha manawa manungsa nyelehaké awaké dhéwé ing panggonan Gusti? O, ayo padha mbusak pakaryan sing sombong lan canggah iki; lan ayo padha nampa paugeran suci kaya déné Pangripta suci sing ngandika lan nulis! “Aku iki Gusti Allahmu kang wis nglantarake kowe metu saka tanah Mesir, saka omahé perbudakan.” Amin. Mugi kados makaten.
TAM1897 Q1 33.12Kanthi ngemot kabèh sing diandikakaké Gusti, ukumé Allah banjur nampilaké marang donya loro-loroné, Sang Panebus lan Sang Panyipta. Banjur iku kandha marang kabèh manungsa yèn Panjenengané sing dadi Pangripta ukum kuwi, sing ngajak manungsa netepi, iku loro-loroné Sang Panebus lan Sang Panyipta. Iki kabuktèkaké déning ukum kuwi dhéwé. Lan nalika padha mbusak pérangan sing mbabaraké Sang Panebus, ora nggumunaké yèn padha gelem lan siap mbusak pérangan sing mbabaraké Sang Panyipta manungsa. Setan tansah kepengin mbusak hukum mau lan ndhelikake pentinge saka manungsa. Dheweke miwiti kanthi mbusak Sang Panebus saka hukum mau; lan saiki dheweke mungkasi kanthi mbusak Sang Pencipta saka hukum mau. Nanging Gusti kepengin kita ngerti yèn Panjenengané sing nylametaké kita saka Mesir, supaya kita bisa ndeleng loro-loroné, Sang Panebus lan Sang Pencipta, ing hukum sing diwènèhaké kanggo manungsa.
TAM1897 Q1 34.1Bab liya. Nalika kowe lan aku bisa ndeleng, lan pancen ndeleng, yèn Israèl nalika mlebu ing tanah kuwi ora mlebu ing tanah sing wis ditakdiraké Gusti kanggo wong-wong mau, nanging malah kélangan kabèh, kita bisa weruh sepira kuciwané Musa amarga ora bisa mlebu ing kana. Saiki nalika katon, kaya sing dirasakake sawetara wong, manawa Israel mlebu ing tanah sing wis disiapake Gusti kanggo wong-wong mau, lan manawa panggonan kuwi pancen sing dikarepake Gusti kanggo nggawa wong-wong mau, banjur padha weruh manawa Musa seda lan munggah menyang swarga, padha kandha manawa Musa entuk bagian sing paling apik; lan manawa ora pati kuciwa banget nalika Gusti njupuk Musa metu saka tanah mau lan nggawa menyang swarga.
TAM1897 Q1 34.2Nanging nalika kita mangertos manawa Gusti Allah kersa nggawa dhèwèké menyang panggonan suci Panjenengané, menyang papan sing wis digawé kanggo panggonané, menyang papan suci sing wis diadegaké déning tangané; mula kita bisa weruh yèn malah kanggo Musa iku kuciwa banget kudu mati lan munggah menyang swarga tanpa mlebu ing tanah iku. Nalika dhèwèké weruh yèn dosa dhèwèké uga mèlu njalari wong-wong mau ora bisa mlebu ing tanah sing pinunjul saka janji; nalika dhèwèké weruh yèn Israèl wis kélangan apa sing wis diparingaké Gusti kanggo wong-wong mau: nalika piyambakipun mirsani tanah kang mulya, saking pucuk Nebo, lan kapeksa merenung babagan jaman-jaman dawa kang kebak ngumbara, murtad, lan kasangsaran, ingkang badhe dipunlewati dening karya lan umatipun Gusti, lan mangertos menawi piyambakipun ugi gadhah kalepatan alit ing nyebabake dalan ngumbara kang dawa punika; Gampang banget ndeleng sepira kuciwa abot tumrapé dhèwèké amarga ora bisa mlebu ing tanah kuwi tanpa mati—sanajan dhèwèké digawa menyang swarga saka kuburan.
TAM1897 Q1 34.3Ana teks liya, yen pancen dibutuhake kanggo netepake kasunyatan manawa Israel ora metu saka Mesir sajrone padha ana ing ara-ara samun, ditemokake ing kitab Yosua. Sampeyan kelingan ayaté,—sawisé padha nyebrang Yordan, banjur padha disunat,—katulis, “Dina iki Aku wis mbusak cacian Mesir saka kowe.” Wong-wong kuwi, kowe weruh, sing lunga saka Mesir, ora tau metu saka Mesir nganti padha nyebrang Yordan; amarga nganti wektu kuwi aib Mesir durung diilangi. Banjur kabeh padha dadi wong sing wis diowahi. Kabeh bangsa kuwi nyebrang Yordan kanthi iman. Kuwi bangsa sing pracaya marang Gusti, lan ora ana swara sing mbantah utawa pikiran sing ragu-ragu,—banjur padha metu saka Mesir. Mangkono kowe weruh manawa cetha banget yèn Mesir rohani iku Mesir sing nyata miturut Kitab Suci.
TAM1897 Q1 34.4Saiki kita pindhah menyang teks kanggo bengi iki. Iki Kitab Bilangan 23:9. Aku miwiti maca saka ayat kapitu. Iki Bileam nalika dhèwèké ngandharake ramalan kanggo Balak, raja Moab.
TAM1897 Q1 34.5Lan dhèwèké miwiti parabelé, lan kandha, Balak, raja Moab, wis nggawa aku saka Aram, saka gunung-gunung ing wetan, kandha, Ayo, kutukna Yakub, lan ayo, tantangna Israel. Kepiye aku bakal ngutuk wong sing Gusti Allah ora wis kutuk? Utawa kepiye aku bakal nglawan wong sing Sang Yehovha ora wis lawan? Amarga saka pucuk watu aku weruh, lan saka pagunungan aku ndeleng: WOH, BANGSA IKU BAKAL MANGGON PIYAMBAK, LAN ORA KALebu ing antarane bangsa-bangsa.
TAM1897 Q1 34.6Tèks iki diucapaké marang kita ing kéné bengi iki. Iki kabeneran saiki. Iki kersané Gusti Allah sing wis diungkapaké tumrap umaté nalika padha ana ing tapel wates tanah sing arep digawa nalika Gusti wis nelokaké saka tanah Mesir. Padha ngumbara ana ing ara-ara samun patang puluh taun, lan saiki wis tekan tapel wates tanah. Lan iki kersané tumrap wong-wong mau, supaya padha manggon piyambak, lan ora diétung kalebu bangsa-bangsa.
TAM1897 Q1 34.7Alesan dhasar kanggo kuwi, utawa salah siji alesane, luwih becik kita sebut, bakal kowe temokake nalika maca bab kapitu Kitab Kisah Para Rasul. Stefanus lagi ngandika ing dina iku, lan nyritakake yen Gusti Allah nggawa umat metu saka Mesir, saka tanah perbudakan kanthi pratandha lan mujijat, lan ing ayat kaping telung puluh pitu lan telung puluh wolu ana tembung-tembung iki; ing ayat kaping telung puluh wolu ana petikan tartamtu:—
TAM1897 Q1 34.8Iki Musa sing kandha marang anak-anak Israel, ‘Gusti Allahmu bakal ngetokake nabi kanggo kowe saka antaramu, kaya aku; dhèwèké sing kudu kowe rungokaké.’ Iki dhèwèké sing ana ing gréja ing ara-ara samun.
TAM1897 Q1 34.9Banjur apa Israel ing ara-ara samun kuwi?—Gereja. Israel kudu dadi apa sawisé padha nyebrang kali lan mlebu ing tanah?—Gereja. Apa tegese kuwi kajaba kudu ana pamisahan antarané gereja lan nagara?—kaya nalika Panjenengané nggawa Abraham metu saka nagara kuwi, Gusti mulang donya bab pamisahan antarané gereja lan nagara, lan kaya déné Panjenengané wis paring pratandha lumantar Abraham yèn pamisahan antarané gereja lan nagara kudu diwiwiti saka jeroné ati saben individu.
TAM1897 Q1 34.10Yen aku ora misah ing atiku saka nagara, bakal ana persatuan gréja lan nagara ing endi wae aku ana. Mula, sanadyan aku ora nyekel jabatan ing nagara, utawa ora nyalon jabatan ing kana, aku bakal dadi politisi ing gréja; lan aku bakal nyalon jabatan ing kana, lan nggerakaké pangaribawa ing kana. Supaya yèn ana wong sing ing atiné ora pisah saka nagara, nanging isih dadi anggota gréja, luwih becik melu politik donya lan dadi politisi ing kana, tinimbang nggawa politiké mlebu ing gréja.
TAM1897 Q1 34.11Nalika Gusti nimbali Abraham, dhèwèké ngendika, sepisanan, “Metu kowe saka negaramu.” Lan saiki Abraham wis saya akèh lan dadi gréja, lan gréja kuwi arep mlebu ing pangabdian khusus marang Gusti ing ngarepé bangsa-bangsa, dhèwèké ngumumaké yèn gréja kuwi ora kena diétung ing antarané bangsa-bangsa; gréja kuwi kudu manggon piyambak. Sampeyan bisa weruh kepiye Gusti kepéngin supaya umat manut marang kuwi, amarga Panjenengané ngerti apa kuwi bangsa-bangsa; lan Panjenengané ngerti kepiye bangsa-bangsa kuwi tekan kahanan kaya ngono. Panjenengané kepéngin gréjané manggon piyambak, ora nduwé panguwasa kajaba Panjenengané, ora ana ukum kajaba ukumé Panjenengané, ora ana pranatan apa waé kajaba sabda Gusti, ora ana pamaréntahan kajaba pamaréntahané Gusti.
TAM1897 Q1 35.1Gusti Allah niyat, nalika nggawa wong-wong mau mlebu ing tanah, dadi sirah gréja. Gusti Yesus Kristus pancèn sirah gréja, mesthi waé, kaya saiki. Sampeyan wis ngerti saka piwulang sing wis kita sinau, kepiyé wong-wong mau mlebu ing kraton, monarki, lan sapituruté; iku amarga padha adoh saka Panjenengané, ora ngakoni Gusti Allah minangka Panguwasa siji-sijiné, lan paugerané minangka paugeran siji-sijiné. Padha dadi wong sing nyembah berhala, mula padha kelangan pamaréntahané Gusti Allah ing atiné, lan kakuwataning paugerané Gusti Allah tumrap awaké dhéwé; lan sawisé misah saka Gusti Allah, kudu ana pamaréntahan ing antarané wong-wong mau kanggo nyukupi ambisi wong-wong sing kepéngin mréntah kancané, lan kanggo nglindhungi awaké dhéwé saka awaké dhéwé ing kahanan galak, amarga wis adoh saka Gusti Allah.
TAM1897 Q1 35.2Nanging Gusti misahaké Israel saka kabèh bangsa lan pamrentahan, kanggo dhèwèké piyambak. Gusti miwiti Israel saiki persis kaya nalika miwiti Abraham, supaya kapisah saka kabèh raja lan panguwasa ing sakupengé, saka kabèh jinis pamrentahan donya ing sakupengé. Dhèwèké kepéngin umaté manggon piyambak, lan ora kalebu ing salah siji bangsa, supaya nalika bangsa-bangsa ndelok, padha weruh yèn Israel ora bisa diétung kalebu jinisé.
TAM1897 Q1 35.3Panjenengané péngin Israèl ngadeg ing ngarepé donya kanthi cetha banget—lan iki bakal ndadékaké Israèl béda saka kabèh bangsa liya—supaya kabèh bangsa sing ndelok bakal kandha, “Iku unik; iku dudu jinis pamaréntahan kaya pamaréntahan kita.” Wong-wong kuwi ora nduwé raja; saben wong katon bisa urip tanpa panguwasa apa waé. Lan padha bakal miwiti takon, “Apa sababé iki?” Kepiye kowe bisa urip tanpa kabèh piranti raja, tentara, pajeg, lan kabèh barang sing kudu kita tahan? Wangsulane bakal, “Ya, Gusti Allah iku rajané kita.” Lan nglakokaké pamaréntahané ora mbutuhaké biaya gedhé kaya pamaréntahanmu; amarga kita ora nduwé masalah kaya kowe. Ya; kita ora duwe pajak, lan Panjenengané apikan banget nganti kita seneng maringi kabèh sing diduwèni marang Panjenengané, kanggo ndhukung lan nyebarake berkah pamaréntahané.
TAM1897 Q1 35.4Lan nalika umaté ngandhani bangsa-bangsa kafir bab kuwi, bangsa kafir mau bakal kandha, “Satemene bangsa iki iku bangsa sing wicaksana lan nduwé pamanggih; lan ana bangsa apa ing donya iki sing gedhé banget, sing nduwé paugeran sing wicaksana lan becik kaya kabèh paugeran iki? Lan ana bangsa apa sing Gusti Allah cedhak banget karo wong-wong mau kaya Gusti Allahmu, ing kabèh bab sing kita panjaluk marang Panjenengané?” Kuwi sing dadi karsa Gusti. Lan Panjenengané kandha, Israel “bakal manggon piyambak, lan ora bakal diétung kalebu bangsa-bangsa.” Panjenengané niyat mulangaké donya kabèh bab pamisahan gréja lan nagara, ora mung ing gréja, nanging uga ing antarané bangsa-bangsa, babagan nagara, lan uga babagan gréja dhéwé.
TAM1897 Q1 35.5Coba delengen ing kitab suci iki, lan sampeyan bakal weruh kuwi. Ulangan 4. Sawetara ayat nerangake sakabehe sing wis tak gambarke. Diwiwiti saka ayat kapisan, maca nganti ayat wolu:—
TAM1897 Q1 35.6Saiki rungokna, he Israel, marang paugeran lan paugeran pengadilan sing tak ajarake marang kowe, supaya kowe nindakake, lan kowe urip, lan mlebu lan nduwèni tanah sing diparingake marang kowe déning Gusti Allah para leluhurmu. Aja nambah-nambah marang sabda sing tak paringaké marang kowe, lan aja ngurangi apa-apa saka sabda iku, supaya kowe bisa netepi paugeran-paugerané Gusti Allahmu sing tak paringaké marang kowe. Mripatmu wis weruh apa sing ditindakake Gusti amarga Baal-peor: kabèh wong sing mèlu Baal-peor wis dipatèni Gusti Allahmu saka antaramu. Nanging kowe sing tetep manut marang Gusti Allahmu isih urip kabèh nganti dina iki. Delengen, aku wis mulang kowe paugeran lan pranatan, kaya sing didhawuhaké Gusti Allahku marang aku, supaya kowe nindakake ing tanah sing bakal kowe duwèni. Mula, jaga lan tindakna; amarga iki kabijaksanaan lan pangertenmu ing paningal bangsa-bangsa sing bakal krungu kabèh paugeran iki lan kandha, ‘Satemene bangsa agung iki wong sing wicaksana lan nduwèni pangerten.’ Amarga bangsa apa sing gedhé nganti kaya ngono, sing nduwé Gusti Allah sing cedhak banget karo wong-wong mau, kaya Sang Yehovha, Gusti Allah kita, ing kabèh bab sing kita panyuwun marang Panjenengané? Lan bangsa apa sing gedhé nganti kaya ngono, sing nduwé paugeran lan paugeran sing adil kaya kabèh paugeran iki, sing tak pasang ing ngarepmu dina iki?
TAM1897 Q1 35.7Banjur apa isih ana papan kanggo nggawe undang-undang utawa pranatan apa wae ing Israel?—“Aja nambah apa-apa marang sabda kang tak paringaké marang kowe, lan aja ngurangi apa-apa saka iku.” Padha kudu nindakake kuwi. Kabeh paugerané wis digawé kanggo wong-wong mau. Kabeh undhang-undhangé wis rampung lan sampurna; lan salami padha nduwé kuwi, padha ora butuh liyané, lan nalika padha butuh undhang-undhang liyané, kuwi wis dadi pratandha yèn padha wis ninggalaké Gusti.
TAM1897 Q1 35.8Sak suwéné padha butuh paugeran apa waé saka dhéwé, ing antarané wong-wong mau, iku dadi pratandha yèn padha wis ninggalaké Gusti, yèn paugerané Gusti ora cukup manèh kanggo wong-wong mau, lan yèn pamaréntahané Gusti ora cukup manèh kanggo wong-wong mau. Mangkono tenané kahanané kabèh bangsa liya. Mangkono lumrahé kabèh bangsa. Mangkono carané padha dadi wong kafir. Lan kowe ngerti yèn Israèl uga nempuh dalan sing padha. Padha lali marang Gusti lan mlebu ing panyembahan berhala, banjur padha kandha, “Kita kudu nduwé raja, supaya kita padha kaya kabèh bangsa.” Nanging aja lali yèn dhèwèké kudu nolak Gusti dhisik sadurungé bisa nduwé raja; lan kanthi nolak Gusti, supaya padha kaya bangsa-bangsa, kaya wong-wong kafir—iku tegesé harfiahé—kanthi nolak Gusti supaya padha kaya bangsa-bangsa, dhèwèké banjur dadi kaya bangsa-bangsa sing nolak Gusti. Kowe ngerti iki saka kabèh sajarah sabanjuré.
TAM1897 Q1 35.9Mula saka iku cetha banget manawa iku dudu kersaning Gusti, lan ora kanggo kapentingan umaté, supaya padha kaya bangsa-bangsa liya. Iku uga dudu kersaning Gusti, lan ora kanggo kabecikané umaté, supaya padha nduwé pamaréntahan apa waé kaya bangsa-bangsa sing ana ing sakupengé. Sampeyan ngerti menawa iki ora muncul saka ngetutake Gusti, nanging muncul saka murtad. Saka kabèh iki, cetha banget menawa Gusti ora nduwèni niyat supaya umaté mbangun pamaréntahan dhéwé ing antarané wong-wong mau.
TAM1897 Q1 36.1Gusti ora kersa supaya padha ngadegake pamaréntahan kaya bangsa-bangsa ing sakupenge. Nalika Panjenengané ngendika, “Aja nambah apa-apa marang sabda sing tak paringaké marang kowé, lan aja ngurangi apa-apa saka sabda iku,” kowé bisa weruh yèn Panjenengané mblokir kabèh upaya gawe undang-undang, saka bayangan legislasi apa waé, lan mulané nglarang supaya padha ora tau ngadegake wangun pamaréntahan apa waé ing antarané.
TAM1897 Q1 36.2Lan saka kéné cetha manawa nalika padha rumangsa perlu ana pamaréntahan ing antarané, kang ing kono kudu ana undhang-undhang lan panguwasa saliyané Gusti, kuwi dhéwé wis dadi pratandha manawa padha lali marang Gusti; manawa padha adoh saka Panjenengané; manawa pamaréntahané ora cukup; manawa kuwasa Panjenengané ora ana ing antarané kanggo nyangga lan ngreksa, mula padha kudu gawé lan netepaké wangun pamaréntahan dhéwé, kanggo ngreksa awaké dhéwé saka awaké dhéwé.
TAM1897 Q1 36.3Mangkono panjenengan saged mirsani bilih punika boten miturut karsa Gusti supados umatipun, ingkang manggon piyambakan, gadhah pamaréntahan dhéwé ing antawisipun. Boten karsa Panjenenganipun supados piyambakipun manggon ing antawis bangsa-bangsa, lan gadhah pamaréntahan kados bangsa-bangsa; awit nalika piyambakipun niyat damel pamaréntahan dhéwé kanggé mréntah awakipun piyambak, punika badhé kados pamaréntahan bangsa-bangsa, amargi kabéh punika manungsa, lan manungsa sami kémawon. Mula nalika Israel nyoba ngadegake pamaréntahan kanggo ngatur awake dhéwé, iku padha kaya pamaréntahan bangsa-bangsa sakupenge, lan ora bisa liya. Iku paguyuban kafir. Lan mesthi bakal tetep paguyuban kafir ing endi wae dicoba.
TAM1897 Q1 36.4“Aja nambah-nambah marang sabda kang tak paringaké marang kowé, lan aja ngurangi apa-apa saka iku, supaya kowé bisa netepi paugerané Gusti Allahmu kang tak paringaké marang kowé.” Gusti Allah niyat yèn paugerané, ukumé, lan pamaréntahané bakal cukup kanggo umaté. Lan iku cukup kanggo umaté. Bab iku wis tetep. Iku mesthi bakal cukup kanggo umaté. Nanging iku ora cukup kanggo wong-wong sing ora nduwéni; iku ora cukup kanggo wong-wong sing misah saka Gusti Allah lan saka paugeran lan pamaréntahané. Pamaréntahané ora cukup kanggo wong-wong mau, amarga wong-wong mau ora nduwéni; lan yèn padha nggawé dhéwé, iku padha waé kaya pamaréntahan bangsa-bangsa liya.
TAM1897 Q1 36.5Mripatmu wis weruh apa sing ditindakake Gusti amarga Baal-peor: kabèh wong sing mèlu Baal-peor wis dipatèni Gusti Allahmu saka antaramu. Nanging kowe sing tetep manut marang Gusti Allahmu isih urip kabèh nganti dina iki. Delengen, aku wis mulang kowe paugeran lan pranatan, kaya sing dakkandhakake marang kowe miturut dhawuh Gusti Allahku, supaya kowe nindakake ing tanah sing bakal kokuwasani. Mula, jaga lan lakoni iku: amarga iki kabijaksanaan lan pangertenmu ing paningal bangsa-bangsa.
TAM1897 Q1 36.6“Iki kawicaksanan lan pangertenmu ing paningal bangsa-bangsa.” Ora mung ing paningalku; nanging lakoni iki, lan kabèh bangsa, wong-wong kafir, bakal kandha yèn kowé wicaksana. Bangsa-bangsa, wong-wong kafir, bakal kandha yèn kowé nduwé akal sing becik.
TAM1897 Q1 36.7Delengen, aku wis mulang kowe paugeran lan pranatan, kaya sing didhawuhaké Gusti Allahku marang aku, supaya kowe nindakake ing tanah sing bakal kowe duwèni. Mula, tansah jaga lan lakoni kabeh iku; amarga iki kabijaksanaan lan pangertenmu ing paningal bangsa-bangsa, sing bakal krungu kabeh paugeran iki, lan padha kandha, ‘Satemene bangsa gedhe iki iku wong sing wicaksana lan nduwe pangerten.’ Amarga ana bangsa gedhe apa sing nduwe Gusti Allah sing cedhak banget karo wong-wong mau kaya Gusti Allah kita ing kabèh bab sing kita panyuwun marang Panjenengané? Lan ana bangsa agung sing nduwéni paugeran lan paugeran sing adil kaya kabèh paugeran iki, sing tak pasrahaké marang kowé dina iki? Mung awasna awakmu lan jaga nyawamu kanthi tliti, supaya kowé ora lali marang apa sing wis katon déning mripatmu, lan supaya kuwi ora sirna saka atimu sajrone uripmu; nanging ajarana marang anak-anakmu lan putra-putrané; utamané dina nalika kowé ngadeg ing ngarepé Gusti Allahmu ing Horeb.
TAM1897 Q1 36.8Aja lali marang apa sing wis kowe deleng lan krungu, nanging utamane aja lali marang apa sing kowe krungu nalika kowe ngadeg ing ngarepé Horeb dina iku. Apa sing padha krungu?—Oh, hukumé Gusti Allah; préntah-préntahé Gusti Allah lan pracaya marang Gusti Yesus sing padha krungu dina iku; swara saka swarga ngumumaké penebusan lan pangriptaan, supaya manungsa aja padha dosa. Nanging Israel lali marang Gusti, banjur nyembah berhala, lan kandha, “Gawéna kita raja; gawéna kita raja kaya kabèh bangsa.” Nanging nalika semana, nalika isih suci, Gusti banjur ngendika (Mazmur 81:13-16):—
TAM1897 Q1 36.9Oh, yèn umatku padha ngrungokaké marang aku, lan Israel padha mlaku ing dalan-dalanku! Mesthiné aku bakal enggal ngalahaké mungsuh-mungsuhé lan nglèngsèraké tangan marang para mungsuhé. Wong-wong sing sengit marang Gusti mesthiné bakal nyerah marang Panjenengané; nanging wektuné bakal langgeng. Panjenengané mesthiné uga bakal maringi pangan sing paling apik saka gandum, lan karo madu saka watu bakal maringi rasa wareg marang kowe.
TAM1897 Q1 36.10Saiki Gusti ngendika marang kita manawa Panjenengané wis nylametaké kita saka panguwasa pepeteng lan wis mindhahaké kita menyang kratoné Putrané sing dikasihi. Kratoné Gusti Allah manèh diadegaké ing antarané umaté, lan “kratoné Gusti Allah ana ing jerone kowe,” lan ana ing antarané kowe amarga ana ing jerone saben wong lan kabèh. Saiki, kratoning Gusti Allah iku kraton sing sampurna, amarga rajane iku raja sing sampurna, amarga paugeran kraton kuwi iku paugeran sing sampurna. Dadi ana raja sing sampurna, paugeran sing sampurna, lan kraton sing sampurna, apa kuwi cukup kanggo kowe? Apa kuwi? Apa kuwi cukup kanggo manungsa?—Oh ya, mesthi! Apa kuwi kuduné cukup kanggo manungsa?
TAM1897 Q1 36.11Lan yen kabeh iku durung cukup kanggo manungsa, apa sing dadi masalah, kraton utawa manungsa?—Kowe ngerti yen masalah mung ana ing manungsa. Nanging yen manungsa kuwi ngakoni dadi wong Kristen. Apa masalah isih ana ing manungsa utawa ing kraton?
TAM1897 Q1 36.12(Swara) Ana ing manungsa.
TAM1897 Q1 36.13Umpamane dheweke ngakoni minangka Adventis Dina Kapitu, lan kratoné Gusti Allah ora cukup kanggo dheweke; umpama kowe nglumpukaké wong-wong kuwi, lan kratoné Gusti Allah isih ora cukup kanggo dheweke, nanging dheweke kudu nduwé kratoné dhéwé, kraton liya; dheweke kudu ngedegaké pamaréntahan, mbebani pajak marang awaké dhéwé, milih pamimpin saka antarané dheweke kanggo mréntahaké awaké dhéwé; apa dheweke iku anaké Gusti Allah? Apa kratoné Gusti sing sampurna wis cukup kanggo wong-wong mau? Apa wong-wong mau kalebu ing pamaréntahané Gusti? Apa pamaréntahané Gusti wis cukup kanggo wong-wong mau? Apa kratoné Gusti ana ing sajroning atiné? Apa pancèn ana? Kepiye bisa, nalika kraton sing sampurna, raja sing sampurna, lan ukum sing sampurna, ora cukup kanggo wong-wong mau?
TAM1897 Q1 37.1Kowe weruh, mula pamisahan antarane gréja lan nagara, sanajan ing antarané Adventis Dina Kapitu, diwiwiti saka ati; lan kudu diwiwiti saka kono ing saben wong, ing endi wae, utawa ora bakal ana pamisahan gréja lan nagara ing panggonané. Yen ora ana wong ing abad kapapat, ing Kakaisaran Romawi, sing nduwéni persatuan gréja lan nagara ing atiné dhéwé, mesthiné ora bakal ana kepausan sing kabentuk ing abad kapapat. Yen ing atiné dhèwèké mung ana gréja, mung gréja piyambak, lan ora ana bab nagara, ora ana prinsip nagara, mung gréja—Gusti, kratoné, paugerané, kabenerané, lan piyambaké sing mrentah ing kana—apa bisa ana kepausan?
TAM1897 Q1 37.2(Swara) Ora.
TAM1897 Q1 37.3Dadi apa sing kudu tansah diwaspadai?—Yèn ana persatuan gréja lan nagara ing ati. Dadi apa siji-sijiné pangayoman sing mesthi ana nglawan kepausan?—Yaiku tresna marang Gusti Allah kanthi sakabehing ati, sakabehing jiwa, sakabehing pikiran, lan sakabehing kekuwatan. Yaiku kaya “metua saka negaramu, lan saka sedulurmu, lan saka omahé bapakmu.” Iku tegese mbalikaké punggung marang Mesir. Iku tegese “manggon piyambakan, lan aja diitung kalebu bangsa-bangsa.”
TAM1897 Q1 37.4Saiki kula waca saking “Empires of the Bible,” kaca 152 lan salajengipun sawatara kutipan ingkang kula lebetaken saking “Patriarchs and Prophets,” kanthi ayat-ayat Kitab Suci, babagan sesambetan punika. Kaping pisan kula waca sawetawis tembung kula dhéwé; nanging kula badhé ngandhani panjenengan menawi kula sampun maos tembung-tembung saking “Patriarchs and Prophets:”—
TAM1897 Q1 37.5“Wah, umat mau bakal manggon piyambak, lan ora bakal diitung kalebu bangsa-bangsa.” Gusti ora nate nduwé niyat supaya umaté kabentuk dadi kraton, utawa nagara, utawa pamaréntahan kaya wong-wong ing donya iki. Wong-wong mau ora kena padha kaya bangsa-bangsa ing sakupengé. Wong-wong mau kudu kapisahaké kanggo Gusti saka kabèh wong sing ana ing lumahing bumi. “Umat mau ora bakal diitung kalebu bangsa-bangsa.”
TAM1897 Q1 37.6Saiki yen aku nganggep diriku dadi bagéan saka nagara Jerman, apa aku nganggep diriku kalebu bangsa-bangsa? Yen aku nganggep diriku dadi bagéan saka pamaréntahan Inggris, minangka warga sing setya lan patriotik sing bakal perang kanggo bendera, apa aku nganggep diriku kalebu bangsa-bangsa? Lan yen aku perang kanggo bendera iku, bendera aku, bendera Britania, lan sedulurku Adventis Dina Kapitu ing kene kagolong Amerika Serikat, setya lan patriotik, banjur loro negara kuwi perang, lan dhèwèké kudu nolak invasi, lan ana konflik, mula aku ana ing siji pihak, lan sedulurku ana ing pihak liyané, lan sedulur padha perang nglawan sedulur. Apa Gusti wis maringi paugeran kaya ngono?—Kowe ngerti yèn ora. Banjur apa pancen Gusti nduwé maksud nalika ngendika yèn bangsa kuwi bakal manggon piyambak lan ora bakal diétungaké ing antarané bangsa-bangsa?
TAM1897 Q1 37.7Aku maca sethithik saka tulisanku dhéwé ing “Empires of the Bible:”—Pamrentahané kuduné dadi teokrasi sing murni lan prasaja—Gusti Allah dadi Raja siji-sijiné, Panguwasa siji-sijiné, lan Pangripta Undhang-undhang siji-sijiné. Pancèn iku organisasi gréja, diwiwiti saka organisasi “gréja ing ara-ara samun;” lan kuduné dipisah saka saben gagasan babagan nagara. Sistem sing dibentuk ing ara-ara liwat Musa, lan diterusaké ing Kanaan liwat Yosua, dimaksudaké supaya langgeng.
TAM1897 Q1 37.8Saiki aku maca saka “Para Patriark lan Para Nabi”:—
TAM1897 Q1 37.9Pamrentahan Israel dikelola ing jeneng lan kanthi wewenang Yehovah. Pakaryané Musa, pitung puluh tuwa, para panguwasa lan hakim, mung kanggo ngetrapake ukum sing wis diwènèhaké Gusti Allah. Padha ora nduwé wewenang kanggo nggawe ukum kanggo bangsa.
TAM1897 Q1 37.10Sapa sing ora duwe wewenang nggawe undang-undang kanggo bangsa?
TAM1897 Q1 37.11(Swara) Gréja.
TAM1897 Q1 37.12Pira sing mbentuk gréja? Apa iku kalebu siji, utawa loro, utawa sepuluh, utawa rolas, utawa limang puluh?—Ya. Banjur apa padha, utawa sapa waé saka wong-wong mau, nduwé wewenang kanggo nggawe undang-undang kanggo liyané, utawa malah kanggo awake dhéwé?—Ora.
TAM1897 Q1 37.13Rungokna, he Israel, marang paugeran lan paukuman sing tak ajarake marang kowe, supaya kowe nindakake, supaya kowe urip, lan mlebu lan nduwèni tanah sing diparingake marang kowe Gusti Allah, Allahé para leluhurmu. Kowe ora kena nambah tembung sing tak paringake marang kowe, lan uga ora kena nyuda apa-apa saka iku.
TAM1897 Q1 37.14Saiki maneh nyitir saka “Patriark lan Nabi”:—
TAM1897 Q1 37.15Iki dadi, lan terus dadi, kahanan uripé Israel minangka sawijining bangsa.
TAM1897 Q1 37.16Nalika Israel ninggalaké kuwi, lan njupuk langkah mbentuk kraton lan dadi kaya bangsa-bangsa liya, apa tegese kuwi?—Kehilangan eksistensi. Aja lali kuwi.
TAM1897 Q1 37.17Saiki ana paragraf liya sing wis tak tulis, lan sing arep tak ulang maneh saiki:—
TAM1897 Q1 37.18Prinsip pamrentahan Israel mung teokrasi murni. Ing pamrentahan apa wae, mung kasetyan marang prinsip pamrentahan saka para warga sing bisa ndadekake sukses.
TAM1897 Q1 37.19Iku dianggep kaya ngono dening kabèh wong. Pamaréntahan apa sing kita pikiraké ing kéné?—Pamaréntahané Gusti Allah. Wong-wong mau dadi warga ing pamaréntahan apa?—Pamaréntahané Gusti Allah. Mula, kasetyan marang prinsip-prinsip pamaréntahan kuwi mung siji-sijiné sing bisa ndadékaké pamaréntahan lan panguwasané kuwi sukses, malah tumrap Gusti Allah.
TAM1897 Q1 37.20Mung amarga rawuhe Gusti sing tansah ana karo Israel, pamaréntahan sing diadegaké ing kono bisa kasil. Mula saka iku, kasetyan marang prinsip-prinsip pamaréntahan kuwi mbutuhaké saben wong supaya tansah ngupaya rawuhe Gusti sing tetep ana karo dhèwèké, minangka Sang Raja, Panguwasa, lan Pangripta Hukum siji-sijiné, ing kabèh tumindak urip saben dinané. Nanging “tanpa pracaya ora mungkin nyenengake Panjenengané.” Mung “liwat pracaya” Gusti manggon ing manah lan mrentah ing gesang. Mula saka iku, prinsip dhasar, malah anané pamaréntahan Israèl, gumantung marang pracaya sing urip lan lestari saka bangsa Israèl.
TAM1897 Q1 38.1Lan ing kéné Israel gagal. Sejatine mung ing kéné waé panggonané padha bisa gagal. Padha ora tetep ing pracaya; padha ora setya marang Sang Prabu lan pamaréntahané. Wong-wong sing mlebu ing tanah iku, sing kanthi iman nyebrang Kali Yordan ing dharatan garing nalika kali iku lagi banjir gedhe, kanthi imané tembok Yerikho ambruk rata karo lemah sawisé padha ngubengi pitu dina lan padha muni sorak kamenangan iman—wong-wong iki pracaya marang Gusti, lan Gusti ana karo wong-wong mau kanthi kuwasa. Nanging ana owah-owahan. Wong-wong mau kelangan kasucian iman, lan tiba ing formalitas. Crita iki diceritakaké marang kita ing sawatara ayat sing ringkes ing Kitab Suci. “Bangsa iku ngabdi marang Gusti sajrone uripé Yosua, lan sajrone uripé para tuwa sing urip luwih suwe saka Yosua, sing wis nyekseni kabèh pakaryan agungé Gusti sing wis ditindakake kanggo Israel. Lan Yosua putra Nun, abdi Gusti, seda nalika umuré satus sepuluh taun.... Lan uga kabèh generasi kuwi padha kumpul marang para leluhuré, banjur ana generasi anyar sawisé kuwi sing ora ngerti Gusti, uga ora ngerti pakaryané sing wis ditindakake kanggo Israèl. Lan anak-anak Israel nindakake sing ala ing paningalé Gusti, lan padha ngabdi marang Baalim: lan padha ninggalaké Gusti Allahé para leluhuré, sing wis nglantarake saka tanah Mesir, lan padha ngetutaké allah-allah liya, saka allah-allahé bangsa-bangsa sing ana ing sakupengé, lan padha sujud marang allah-allah mau, lan padha nyurung murkané Gusti. Lan padha ninggalaké Gusti, lan nyembah Baal lan Asytoret.”—“Empires of the Bible,” kaca 153, 154.
TAM1897 Q1 38.2Kuwi persis kaya sing ditindakake ing jaman Nimrod. Apa akibaté ing jaman Nimrod?—Wong-wong mau ngangkat salah sijiné saka antarané wong-wong mau dadi raja, sawisé nolak Gusti Allah minangka raja. Apa banjur aneh yèn akibaté padha karo Israel saiki ing jaman iki?
TAM1897 Q1 38.3Amarga ora duwe rawuhe Gusti ing atine kanggo misahake dheweke saka awake dhewe, lan saengga padha ora beda karo wong liya, dheweke padha banget kaya bangsa-bangsa ing sakupenge nganti lumrah yen padha melu nyembah dewa-dewa. Nalika, minangka akibat saka murtadé, beban saka pakaryané dhéwé lan penindasan bangsa-bangsa liya dadi abot banget nganti ora bisa ditahan maneh, padha bakal mbalèk marang Gusti kanthi sakabèhé manah, bakal nyandhak kapitadosan marang Panjenengané piyambak, lan kanthi mangkono bakal nemokaké panyelamatan kang mulya saka dosa-dosané lan saka kabèh panganiaya. Nanging nalika padha weruh yèn wis dibebasaké, padha isih gagal ngopeni lan ngupaya rawuhe Gusti lan Sang Pambébasé; mulané agamané dadi formal manèh, lan ora suwé padha mèlu manèh kabiasaan wong kafir lan nyembah déwa-déwané.
TAM1897 Q1 38.4Yen wae atine padha nyawisake marang Gusti lan precaya marang Panjenengané ing saben wektu, kaya nalika ana gerakan pembaharuan kuwi, mesthine padha bakal nemokake yèn Panjenengané tansah dadi kaya ngono kanggo awake dhewe. Mesthine sakabehe dalan uripé bakal kaya sing tansah dipunkepéngini déning Panjenengané—maju terus lan munggah terus, tuwuh ing sih rahmat lan ing pangertosan marang Gusti Panyelamet kita. Banjur padha bakal dadi cahya padhang sumunar tumrap kabèh bangsa.
TAM1897 Q1 38.5Tinimbang lumantar pengalaman bola-bali iki padha digawa tekan titik nalika pungkasane lan salawas-lawase padha ora percaya marang awake dhewe lan mung percaya marang Gusti, sejatine padha tekan kahanan nalika pungkasane padha ora percaya marang Gusti lan niyat percaya sakabehe marang awake dhewe. Ing ora pracaya lan murtadé, padha mung weruh saka serangan terus-terusan saka bangsa kafir, sing ngrampok nagara lan nindhes rakyat, minangka pratandha yèn ing praktiké pamaréntahané Gusti Allah wis gagal.—“Empires of the Bible,” kaca 154, 155.
TAM1897 Q1 38.6Saiki nyitir maneh saka “Para Patriark lan Para Nabi”:—
TAM1897 Q1 38.7Kabeh kajahatan sing dadi asil saka dosa lan kabodhoané dhéwé, padha nyalahaké marang pamaréntahané Gusti.
TAM1897 Q1 38.8Kowe weruh, mula, nalika ana wong-wong sing ngakoni dadi kagungané Gusti, nanging butuh pamaréntahan liya tinimbang pamaréntahané Gusti, apa sing dadi masalah. Wong-wong mau wis adoh saka Gusti; wis mlebu ing ala; padha nandhang akèh sangsara; lan kabèh mau padha nyalahaké marang pamaréntahané Gusti. Pamaréntahané Gusti ora cukup apik kanggo wong-wong mau; ora cukup migunani kanggo wong-wong mau. Napa?—Amarga wong-wong mau ora nduwèni pamaréntahané Gusti.
TAM1897 Q1 38.9Aku nerusake maca saka “Para Patriark lan Para Nabi”:—
TAM1897 Q1 38.10Alon-alon padha kelangan ajiné marang Gusti Allah, lan ora manèh ngurmati pakurmatan dadi umat pilihané. Kesengsem karo kemewahan lan pamerané para raja kafir, padha bosen karo kesederhanaané dhéwé. Rasa iri lan dengki muncul ing antarané suku-suku. Perselisihan internal ndadekake wong-wong mau ringkih; padha terus-terusan kena serangan mungsuh-mungsuhé sing kafir: lan wong-wong padha wiwit pracaya yèn supaya tetep ajiné ing antarané bangsa-bangsa, kabèh suku kudu guyub rukun ing sangisoré pamaréntahan pusat sing kuwat. Nalika padha adoh saka manut marang paugerané Gusti Allah, padha kepéngin bébas saka pamaréntahan Sang Raja Ilahi; mula panjaluk kanggo ana monarki saya nyebar ing saindenging Israèl.
TAM1897 Q1 38.11Saiki aku maca saka apa sing wis tak tulis ing “Empires of the Bible:”—
TAM1897 Q1 38.12Iku crita sing padha kaya Babilonia lan Mesir maneh. Sang penipu agung nggoda wong-wong mau menyang panyembahan berhala, lan saka panyembahan berhala menyang monarki, supaya dheweke bisa nguwasani wong-wong mau, lan kanthi pangaribawa donya nggodha, utawa kanthi paksa ngalang-alangi, supaya padha ora ngabdi marang Gusti Allah.
TAM1897 Q1 38.13Lan kowe padha ngerti yèn Israel wis nganiaya para nabi, padha nglarang pangkhotbahaké sabda Gusti, kaya déné kabèh bangsa kafir ing donya wis nindakaké wiwit jaman Nimrod nganti saiki, lan kaya déné kabèh bangsa kafir bakal nindakaké, sanadyan diadegaké déning Adventis Dina Kapitu.
TAM1897 Q1 38.14Saiki aku ngutip maneh saka “Para Patriark lan Para Nabi:”—
TAM1897 Q1 38.15Gusti Allah kersa umatipun namung nyawang dhumateng Panjenenganipun piyambak minangka Pangripta Prentah lan Sumber kakuatan. Kanthi ngrasakake gumantung dhumateng Gusti Allah, umat mau bakal tansah kapikat sacedhake dhumateng Panjenenganipun. Umat mau bakal dadi luhur lan mulya, pantes kanggo takdir luhur kang wis dipundhawuhake dhumateng umat pilihan Panjenenganipun. Nanging nalika ana manungsa sing diduduhake ing pangkat kraton, iku bakal nyurung pikiran wong-wong supaya adoh saka Gusti Allah.
TAM1897 Q1 38.16Lan aku ora peduli sanajan dhèwèké iku Adventis Dina Kapitu; kuwi cenderung ngalihake pikirané wong-wong saka Gusti Allah.
TAM1897 Q1 38.17Aku nerusake maca saka “Para Patriark lan Para Nabi”:—
TAM1897 Q1 38.18Padha bakal luwih percaya marang kekuwatan manungsa lan luwih sithik marang kuwasa ilahi—
TAM1897 Q1 39.1Apa padha butuh perlindungan saka wong-wong kafir?—Ya. Apa wong-wong kafir ora nyerang lan nindakake serangan marang wong-wong mau?—Ya. Apa padha butuh perlindungan?—Ya. Napa padha ngadegake pamaréntahan?—Kanggo perlindungan—kanggo perlindungan saka serangan wong-wong kafir.
TAM1897 Q1 39.2Apa sing diandikakaké Gusti yèn padha manut marang Panjenengané lan manut marang paugerané? Ing wektu pesta, kabèh wong lanang bisa ninggalaké omahé lan munggah menyang Yerusalem, lan ora ana siji waé sing bakal nglarani utawa kepéngin tanahé. Nanging nalika padha mbelot saka Gusti lan ora nduwé pangayomané, padha ora bisa ninggalaké omahé merga wong-wong manca bakal mlebu. Malah sanadyan kabèh padha ana ing omah, wong-wong manca bakal nyerbu. Nalika gandumé wis mateng lan siap dipanen, wong-wong kafir bakal mlebu lan njupuk kabèh, sanajan para priya kabèh ana ing omah. Lan nalika anggur wis mateng lan siap dipetik, wong-wong kafir bakal mlebu lan nglumpukaké kabèh. Napa? Amarga wong-wong mau wis adoh saka Gusti, lan Panjenengané ora bisa mberkahi nalika padha adoh kaya nalika padha ana ing ngarsané, amarga kuwi mung bakal nyemangati supaya padha adoh.
TAM1897 Q1 39.3Mula saka iku:—
TAM1897 Q1 39.4Nalika ana wong sing diparingi tahta, kuwi asring ndadekake pikirané wong-wong adoh saka Gusti. Padha bakal luwih percaya marang kekuwatan manungsa lan kurang marang kuwasa ilahi, lan kaluputané raja bakal nuntun wong-wong mau menyang dosa, lan misahake bangsa saka Gusti.
TAM1897 Q1 39.5Mula padha kandha marang Samuel: “Gawéna kita raja supaya ngadili kita kaya kabèh bangsa.”
TAM1897 Q1 39.6Saiki aku nyitir maneh saka “Patriark lan Nabi,” sawijining kutipan liya sing tekan jaman saiki:—
TAM1897 Q1 39.7Lan isih [Ngendi kuwi nggawa?—Marang saiki.] kepinginan kanggo manut marang kabiasaan lan adat donya ana ing antarané wong-wong sing ngakoni minangka umaté Gusti. Nalika padha adoh saka Gusti, padha dadi ambisius kanggo entuk kauntungan lan pakurmatan ing donya. Wong Kristen tansah nyoba niru kabiasaané wong-wong sing nyembah dewa donya iki. Akeh sing nyengkuyung manawa kanthi nyawiji karo wong donya lan manut kabiasaané, padha bisa nduwèni pangaribawa luwih gedhé marang wong-wong sing ora takwa.
TAM1897 Q1 39.8Kuwi sing diomongake Israel.
TAM1897 Q1 39.9Nanging kabèh sing ngetutaké dalan iki, kanthi mangkono padha misah saka Sumber kekuwatané. Dadi kanca donya, padha dadi mungsuhé Gusti Allah. Amarga kepéngin béda ing donya, padha ngorbanaké pakurmatan sing ora bisa diungkapaké sing wis diparingaké Gusti Allah, yaiku pakurmatan kanggo nampilaké puji-pujian marang Panjenengané sing wis nelokaké kita metu saka pepeteng menyang pepadhangé sing nggumunaké.— “Para Patriark lan Para Nabi,” bab 59, paragraf 13.
TAM1897 Q1 39.10Saiki aku maca maneh, bab Israel ing jaman biyen:—
TAM1897 Q1 39.11“Kaya kabèh bangsa.” Bangsa Israel ora nyadari yèn ing bab iki béda karo bangsa liya iku sawijining hak istimewa lan berkah. Gusti wis misahaké bangsa Israel saka kabèh bangsa liya, supaya dadi harta karuné sing istimewa. Nanging padha, nglirwakaké pakurmatan agung iki, kanthi semangat kepéngin niru tuladhané bangsa-bangsa kafir.
TAM1897 Q1 39.12Aku isih maca saka “Patriark lan Nabi-nabi:”—
TAM1897 Q1 39.13Wektu Israel paling makmur yaiku nalika padha ngakoni Yehovah minangka Rajané,—nalika undang-undang lan pamaréntahan sing wis diadegaké dianggep luwih unggul tinimbang kabèh bangsa liya.
TAM1897 Q1 39.14Yen aku nganggep pamaréntahan lan paugerané Gusti Allah luwih unggul tinimbang kabèh bangsa liya, kepiye aku bisa nduwéni sesambungan karo bangsa-bangsa liya? Yen aku kudu nyetel aturan kaya bangsa-bangsa liya kanggo ngatur awakku, supaya aku tetep lurus, lan wong-wong ing sacedhakku sing padha kaya aku, apa aku nganggep pamaréntahan lan paugerané Gusti Allah luwih unggul tinimbang paugeran sing bakal tak gawé? Lan nalika paugeran-paugerané Gusti Allah tak anggep ora luwih unggul tinimbang paugeran sing bakal tak gawé, panggonanku ana ing ngendi?
TAM1897 Q1 39.15(Swara) Luwih dhuwur tinimbang Gusti.
TAM1897 Q1 39.16Kaya paus liyane; kaya Nimrod,—nglebetake awakku ing panggonane Gusti Allah. Ora ana manungsa sing bisa nglebetake awake dhewe ing panggonane Gusti Allah tanpa ngunggahake awake dhewe luwih dhuwur tinimbang Gusti Allah.
TAM1897 Q1 39.17Kajaba saka kuwi, aku wis nulis apa sing bakal kowe anggep minangka bebener:—
TAM1897 Q1 39.18Nanging kabèh kuwi saiki wis dilalekake, amarga tekad sing wis pasti kanggo nduwèni raja, pamaréntahan, lan nagara kaya kabèh bangsa. Nglawan karsané Gusti sing wis cetha, Israèl bakal diétung kalebu bangsa-bangsa.... O, yèn Israèl ngerti ing dina-dinané kuwi, bab-bab sing dadi karahayuané! O, yèn padha pracaya marang Gusti, lan nglilani yèn Panjenengané luwih ngerti tinimbang wong-wong mau, dalan sing kuduné ditempuh kanggo kabecikané! Nanging nglawan panyuwuné sing paling kuwat lan pepéling sing paling serius, padha nutup kuping lan mangkotaké atiné, banjur langsung mlebu ing dalan sing kanthi logika sing ora bisa dibelakangi, nuntun marang karusakané loro-loroné, minangka sawijining bangsa lan minangka umat pilihan.
TAM1897 Q1 39.19Kedadéyané uga, suku-suku mau padha pecah—sepuluh lan loro. Apa sing kelakon karo sepuluh mau?—Padha nindakake murtad terus-terusan, nganti padha kandha, “Aku ora nduwé raja.” Banjur Gusti Allah rawuh marang wong-wong mau lumantar nabi Hosea, lan ngendika, “Aku bakal dadi Rajamu; bali marang Aku, ya Israel, kowe wis mlayu saka Aku; Aku bakal dadi Rajamu.” Nanging padha ora gelem bali; banjur padha digawa menyang pembuangan, lan ilang salawas-lawase.
TAM1897 Q1 39.20Nalika kuwi kelakon, katulis bab Yehuda dening Hosea, “Yehuda isih mrentah bebarengan karo Gusti Allah, lan setya marang para wong suci.” Nanging kowe wis ngerti yèn Yehuda lumaku selangkah demi selangkah, mudhun ing dalan murtad, nganti ana sabda, “Copotah mahkota, lan lebokna makuta: iki ora bakal padha: mungguhna sing asor, lan asoraké sing dhuwur. Aku bakal mbalikaké, mbalikaké, mbalikaké manèh: lan ora bakal ana manèh, nganti teka sing nduwèni hak; lan aku bakal maringi marang dhèwèké.”
TAM1897 Q1 39.21Gusti Allah kudu nggunakake bangsa-bangsa liya kanggo mréntahaké umaté dhéwé. Lan nalika Gusti Allah, lumantar bangsa-bangsa liya, lumantar pamaréntahan bangsa-bangsa liya, wis ngreksa umaté nganti Panjenengané dhéwé rawuh marang wong-wong mau, wong-wong mau isih padha njeritaké tembung sing diucapaké ing jamané Saul, “Ora; nanging kita arep nduwé raja.” Lan nalika Kristus ora gelem dadi rajané, padha nyalibaké Panjenengané, lan padha njerit, “Kita ora nduwé raja kajaba Kaisar.”
TAM1897 Q1 40.1Nalika nglawan protesé Gusti lumantar Samuel, padha muni, “Ora; nanging kita arep nduwé raja ing ndhuwur kita,” ing swara kuwi Gusti mireng, lan saiki gampang dirungu kabèh, swara pungkasané nglawan Panjenengané—“Kita ora nduwé raja kajaba Kaisar.” Kanthi nolak Gusti supaya padha “kaya kabèh bangsa,” padha dadi kaya kabèh bangsa sing nolak Gusti.
TAM1897 Q1 40.2Seruan sing padha ucapake nglawan Kristus ing pangadilan Pilatus iku wis ana ing seruan “Kita arep nduwé raja,” sing wis diucapake ing jamané Saul; lan Gusti krungu. Kuwi logisé, lan ora ana sing bisa uwal saka kuwi. Lan yèn kowe lan aku arep uwal saka kuwi, kita kudu bali marang Gusti kanthi sak atiné, sak nyawane, sak pikirane, lan sak kekuwatane. Kita kudu metu saka negara kita, saka sedulur kita, lan saka omahé bapak kita. Kita kudu mbalèkaké punggung marang Mesir, sanajan kita ana ing undhak-undhakan pangkat ing panguwasa donya; kita kudu mudhun saka kono, mbalèkaké punggung marang kono, ninggalaké kabèh, lan bali marang Gusti kanthi iman sing urip; banjur kita kudu manggon piyambak, lan ora diétang kalebu bangsa-bangsa.
TAM1897 Q1 40.3Mangkono kowe weruh yèn Gusti Allah wis mulang umaté, lan bangsa-bangsa tansah, yèn kaslametan langgeng umaté, lan saben manungsa, gumantung marang pamisahan mutlak antarane gréja lan nagara ing ati.