Roh Ramalan. – No. 1
TAM1897 D 2.2Khotbah sing diwenehake ing Selasa esuk, 9 Februari 1897 Dicetak ing General Conference Daily Bulletin, 12 Februari 1897, Vol. 1, No. 1, kaca 2-6.
TAM1897 D 2.3Aku kira ora ana siji wae ing ruangan iki sing ora mikir yèn dhèwèké pancèn pracaya marang Roh Ramalan; ya iku, yèn Roh Ramalan iku kagungané gréja — marang pesen iki sing kawujud liwat Mbak White, lan yèn kabèh mau diyakini, paling ora diaku pracaya, adhedhasar gagasan lan Kitab Suci sing mbuktèkaké yèn kabèh mau dadi pérangan saka pakaryan iki. Nanging iku dudu panggonane masalah, amarga saiki kita lagi ana ing kasangsaran. Yen kita ora ngerti, kahanane kita luwih parah tinimbang yen kita ngerti nanging isih ana ing kasangsaran. Lan luwih saka kuwi, pakaryaning Gusti, uga kowe lan aku, ana ing kasangsaran sing nganti saben dina kita kena bebaya nesune Gusti amarga kahanane kita saiki. Gusti Allah wis ngandhani kita bab iki luwih saka sapisan, lan Panjenengané nerangaké carané kita tekan kahanan kaya ngéné, uga carané metu saka kahanan kuwi. Lan siji-sijiné sing bisa tak kandhakake marang kowe ing kéné yaiku sinau Roh Ramalan, lan njupuk saka kono apa sing kowe butuhake.
TAM1897 D 2.4Iku mung salah siji saka pratelan sing digawe. Kanthi ngerti pratelan-pratelan iki, lan wis suwe ngerti, aku mesthi bakal seneng tetep ing omah lan nerusake pakaryan ing kana, amarga ana akèh sing kudu ditindakake lan akèh sing melu. Gusti Allah nyuwun akèh owah-owahan ing antarané wong-wong sing wis mbentuk panitia, dewan, majelis, lan sapituruté, lan wong-wong sing dadi anggota panitia, dewan, lan majelis mau kuwi wong-wong sing padha kumpul ing kéné sing bakal tanggung jawab kanggo nglakoni owah-owahan mau. Saiki, kepiye carane para priya iki bakal nggawe owah-owahan sing dheweke melu, kajaba yen dheweke dhewe owah dhisik? Siji-sijine cara supaya owah-owahan mau kelakon yaiku para priya mau kudu owah dhisik. Kabeh sing gelem nindakake kuwi bakal digunakake Gusti, lan kabeh sing ora gelem — apa sing bakal kelakon marang dheweke? Mula saka iku aku kandha yen saiki kita lagi ana ing kahanan angel. Nalika Gusti maringi weruh marang kita apa masalah sing lagi kita alami, Panjenengané uga nerangake kepiye kita bisa mlebu kahanan kuwi lan kepiye carane metu saka kahanan kuwi. Kabeh mau asalé saka nglirwakake Testimonies. Banjur nalika kita mlebu ing masalah amarga nglirwakake Testimonies, lan Testimonies nerangake kanthi cetha carane metu saka masalah kuwi, lan kita manut marang kesaksian sing nuntun kita metu, mula kita bakal lurus manut marang Testimonies.
TAM1897 D 2.5Aku ora duwe apa-apa kanggo nyalahake kowe, amarga aku uga ana ing kene bareng kowe kabeh. Gusti ngendika yèn pakaryané ana ing kasangsaran, lan aku dadi pérangan saka pakaryané; aku kagandhèng karo pakaryané, uripku kabungkus ing kono, lan uga uripmu; iki kabèh dadi sakabehing urip kita. Nalika pakaryan iku ana ing kasangsaran, kowe lan aku uga ana ing kasangsaran. Bisa uga kowe pribadi ora duwe gandhèngan cetha karo langkah-langkah sing nggawa pakaryan iku mlebu ing kasangsaran; nanging kita, minangka pérangan saka pakaryan iku, lan pakaryan iku dhéwé dadi urip kita, tetep ana ing kasangsaran amarga pakaryan iku ana ing kasangsaran. Nanging Gusti Allah maringi pitutur apa sing kudu kita lakoni supaya bisa metu saka kahanan iku.
TAM1897 D 2.6Aku ora kepengin menehi pitutur manungsa, nanging pitutur Gusti. Bisa uga kita bakal weruh jeneng-jeneng wong, lan yen mangkono aku ora bakal ngindhari. Yen ana jeneng sing ora dicantumaké lan ora diwaca, lan kita padha ngerti sapa kuwi, ora ateges ana serangan marang sedulur kuwi. Contone, yen aku nindakake kaluputan, lan Gusti maringi kabar marang aku bab iku ing sawijining kesaksian. Nalika kesaksian kuwi teka marang aku, aku mbalikake punggung marang kaluputan kuwi, lan kowe bisa nggunakake sak karepmu, nanging iku ora bakal dadi alesan nglawan aku; amarga aku ora kalebu ing kono yen aku wis ninggalaké kaluputan kuwi kanthi ngakoni lan tumindak miturut pangakuan kuwi.
TAM1897 D 3.1Sejatine, iku pitakon apa ana wong sing nemokake pracaya marang Testimonies ing jeroning atine nganti entuk siji, loro, utawa telu, lan wis nampa kabeh, banjur dheweke bakal cukup wareg manawa dheweke pracaya marang Testimonies, lan ora sadurunge dheweke ngalami pengalaman kaya ngono. Aku bakal miwiti lan nutup karo Sabda. Ing kéné ana sing nerangaké apa sing kudu kita lakoni nalika teka ing panggonan kaya iki: “Yen Gusti ana ing tengah-tengah pasamuwanmu, nyumurupi tertibmu, katresnanmu, ajrihmu, lan gegeramu marang sabdané, mula kowe wis siyap nindakake pakaryané kanthi tanpa pamrih.”
TAM1897 D 3.2Ing kéné kita padha ana ing pasamuan. Sanadyan kita béda watak, yèn kita kabentuk déning rohé Kristus sing padha, kita dadi siji. Banjur gréja bisa munggah padhang kaya srengéngé ing tengahing awan, lan maju nggegirisi kaya tentara sing nggawa panji.
TAM1897 D 3.3Gusti Allah wis dipinggirake saka pakaryané, saka pangelolaan pakaryané sacara umum, ing pakaryan nagara, ing majelis-majelis, ing dewan-dewan, ing gréja-gréja, lan sapituruté. Kita wis nduwé déwa palsu, amarga wong-wong wis nyelehaké manungsa, lan manungsa-manungsa mau uga gelem diselehaké, ing antarané Gusti Allah lan pakaryané. Gusti Allah bakal makarya kanggo pakaryané, lan yèn kowé ora mèlu metu saka dalané lan nglilani Gusti makarya kanthi caraé dhéwé, murka Gusti bakal tiba marang sapa waé sing ana ing dalané. Manungsa njaga awaké dhéwé, lan nglilani awaké dhéwé dijaga, ing panggonan sing sakjatiné wis suwé kuduné ditinggal. Yèn kita metu saka dalané lan nglilani Gusti makarya, Gusti bakal makarya kanthi tangan sing alus. Kita ora kepengin cambuk tali. Luwih becik kaget sethithik saiki tinimbang kaget banget mengko; lan luwih becik dibenerake kanthi katresnan tinimbang terus ora ngerti bab-bab iki, banjur dipaksa mlayu saka candhi kaya sing kelakon dina iku, utawa kaget banget nalika kita ora bisa nindakake apa-apa.
TAM1897 D 3.4Mula, yèn Gusti ana ing tengah-tengah pasamuwan panjenengan, nyumurupi katresnan lan ajrih panjenengan, uga geger panjenengan marang sabda Panjenengané, mula panjenengan wis siyap nindakake pakaryané; lan Panjenengané ora bakal melu ing prakara apa waé sing ora adil.
TAM1897 D 3.5Manèh aku maca: “Lakuné manungsa yaiku ngrancang lan nyusun rencana. Gusti nandurake sawijining prinsip.” Lan ing ngendi Gusti wis nandurake sawijining prinsip, urip lan tumindak kita bebarengan mung minangka ungkapan saka prinsip kuwi. Lan yèn prinsipé Gusti ora ana, mula prinsipé setan sing ana. “Kahanan ora bisa nggawé reformasi. Agama Kristen ngajokaké reformasi ing ati. Apa sing digawé Kristus ing jero ati bakal kawujud miturut pituduh akal sing wis diowahi. Rencana diwiwiti saka njaba lan nyoba mlebu ing jero ati mesthi gagal lan bakal tansah gagal.”
TAM1897 D 3.6Aku ora bisa nerapake kesaksian marang wong liya kajaba marang awakku dhéwé, amarga kudu ditrapake ing ati lan makarya saka njero. Gusti Allah banjur bakal nerapake kesaksian iku ing endi wae aku lunga. Lan kuwi padha kanggo kita kabèh ing kesaksian sing teka marang sapa waé, ing rapat apa waé, déwan apa waé, utawa rapat Konferensi Umum. Presiden ora bisa nerapake ing sakabehing lapangan sawijining kesaksian sing diwenehake marang dheweke. Dheweke kudu nampa ing atine, lan nyerahake awak, jiwa, lan roh marang kesaksian iku; banjur Yesus Kristus bakal nerapake kesaksian mau ing endi wae dheweke, presiden, lunga. Iku dadi urip ing jeroné, lan yen dheweke maju, kesaksian mau bakal ditrapake Gusti ing endi wae dheweke ana. Nanging manungsa wis nyoba nerapake Kesaksian marang wong liya tanpa nduwé kesaksian mau dadi urip ing awake dhéwé. Bolak-balik kuwi wis dicoba, lan ing kono ana masalahé. Yen kesaksian kuwi ora ditampa déning dhèwèké kanthi badan, nyawa, lan roh, supaya prinsip sing ana ing jerone dadi urip ing dhèwèké, ora preduli sepira akèh dhèwèké maca kesaksian kuwi lan nerapaké marang wong liya, pangaribawa dhèwèké dhéwé bakal nentang kesaksian sing ditrapaké kuwi. Amarga yèn kuwi ora diuripaké ing uripé, lan kabèh sing diomongaké lan dilakoni, kuwi bakal rusak amarga tumindaké. Lan kuwi sing nyebabaké kahanan sing ana saiki. “Cara Gusti iku maringi manungsa apa sing durung diduweni.” Kita kudu njupuk apa sing durung diduweni, sing diparingake Gusti marang kita, lan kuwi bakal ndadekake kita dadi kuwasa ing Gusti. 2 Korinta 2:14: “Saiki panuwun marang Gusti, sing tansah ndadekake kita menang ing Kristus, lan ndadekake sumebar ambune kawruh Panjenengané lumantar kita ing saben panggonan.” Nalika prinsip iku ana, ing endi wae kita lunga Gusti Allah tansah ngandika; Panjenengané nyritakaké kawruh babagan Panjenengané lumantar kita ing saben papan. Bisa uga iku transaksi bisnis; kuwi ora dadi prabédan. Kabeh sing kita tindakaké bakal ngélingaké wong-wong marang Gusti Allah sawisé kita lunga, mula Panjenengané ngetokaké ambuné kawruh Panjenengané lumantar kita ing saben papan.
TAM1897 D 3.7“Cara Gusti yaiku nggawé manungsa dadi apa sing dudu dhèwèké;” nggawé aku dadi apa sing dudu aku. Banjur nalika ana kesaksian teka marang aku sing kandha yèn aku ora bener, kesaksian kuwi kanggo nggawé aku dadi apa sing dudu aku, — kanggo nggawé aku bener. Aku ora bisa mung ngadeg ing panggonanku saiki lan nerapaké; nanging nalika aku nerapaké, aku bakal dadi apa sing biyèn dudu aku, lan ing endi waé aku lunga Gusti bisa ngetokaké dhiri.
TAM1897 D 3.8“Cara manungsa yaiku golek panggonan sing gampang, lan nyenengake napsu lan ambisi egois. Cara Gusti yaiku makarya kanthi kuwasa. Panjenengané maringi sih-rahmat yèn wong lara kuwi nyadari yèn dhèwèké butuh. Manungsa kerep banget wareg nambani dhèwèké miturut cara-cara dukun, banjur mbenerake carané makarya kuwi minangka bener.” Cara Gusti béda. Kita kabeh wong lara, lan yen kita bisa nyadari, Gusti bakal maringi obat sing dibutuhake. Manungsa luwih milih obat palsu, lan nganggep carane makarya iku bener; nanging Gusti nduweni tujuan kanggo ngresiki jiwa. Yohanes 7:38: “Sapa sing pracaya marang Aku, kaya sing wis kacathet ing Kitab Suci, saka wetenge bakal mili kali-kali banyu urip.” Iki kratoné Gusti ing jerone. “Saben dina manungsa padha mbuktekake apa kratoné Gusti ana ing jeroné. Yen Kristus nguwasani atiné, padha éntuk kekuwatan prinsip, daya, lan kabisan kanggo ngadeg dadi penjaga setya, pembaharu sejati; amarga ora ana reformasi kajaba ana kerjasama sakabehe karo Yesus Kristus. Liwat sih-rahmaté Kristus, manungsa kudu migunakaké kaprigelan sing diparingi Gusti kanggo mbeneraké dhiri. Kanthi tumindak ngorbanake dhiri iki, sing dideleng Gusti Allah ing swarga kanthi pangalembana, padha nggayuh kamenangan nglawan kecenderungan warisan lan sing wis dikembangake; banjur, kaya Daniel, padha ninggalake kesan marang wong liya sing ora bakal sirna. Pengaruh iki bakal nyebar ing saindenging bumi.
TAM1897 D 4.1Iki seksi sing tak sebut sedhela kepungkur. Nalika kowe nampa kesaksian lan nyimpen ing atimu lan uripmu, kuwi ndadekake kowe dadi wong sing béda saka sadurungé, banjur kratoné Gusti Allah ana ing jeromu, lan seksi kuwi bakal digawa menyang saindenging bumi. Mbok menawa kowe ora bakal metu saka nagaramu. Banjur piye bisa kelakon? Ing endi kowe lunga lan ing endi aku lunga, Gusti Allah nggawe kesan ing ati sing ora bakal sirna, lan lumantar kesan-kesan mau nggawe kesan liyane, lan sateruse. Ana wong sing bisa ngerasake atiné marang kuwi, nanging kuwi bakal tetep teka; lan nalika kesan kuwi digawe déning kowe, dhèwèké bakal ngerti yèn kuwi saka Gusti. Para Saduki ora pracaya marang kebangkitan, nanging padha kandha yèn padha ngerti saka para murid yèn padha wis bebarengan karo Yesus lan sinau saka Panjenengané sawisé seda. Ing atiné padha ngerti yèn Panjenengané wis wungu. Kasunyatané ana, nanging padha ora mratobat. Kuwi prinsip sing ana ing Kitab Suci. Saka sawijining kesaksian sing ditulis taun 1896 aku maca: “Akeh saka wong-wong sing wis dadi penasihat ing rapat dewan lan rapat majelis sing perlu disaring.” Delengen, ditulis akeh. Jumlahé ora pati akèh kabèh, mula yèn akèh sing disaring, ora akèh sing bisa ditinggalaké. “Wong liya kuduné njupuk panggonané, awit swarané dudu swara Gusti. Rencanané lan tipuné ora manut marang tata Gusti. Wong-wong sing padha kuwi wis suwé njabat dadi direktur dewan, nganti ing sangisoré pangelolaan lan cara-carané dhéwé, geni umum dienggo gantiné geni suci sing dinyalakaké Gusti. Wong-wong kuwi ora diarani Israel manèh nanging pangusung!” Pangusung tinimbang Israel! Ing masalah apa manèh sing luwih parah sing bisa kita alami?
TAM1897 D 4.2Manèh, saka kesaksian sing ditulis ing taun 1894: “Owahan kuduné wis digawe suwé. Gusti Allah kersa supaya gréja ngilangi cacaté.” Iki tembungé: “Wong-wong sing padha ora kena dadi anggota déwanmu saben taun; owahan kuduné wis digawe suwé. Gusti Allah kepéngin supaya gréja mbusak aibé; nanging salami wong-wong sing rumangsa wis mumpuni makarya tanpa nampa pitutur saka Gusti Allah tetep njabat taun demi taun, iki ora bakal kelakon. Kahanan iki nyebar ing saben cabang pakaryan, amarga wong-wong ora ngrasa butuh pituduh Roh Suci.”
TAM1897 D 4.3Apa sing kudu ditindakake? Apa Gusti bakal entuk kesempatan kanggo makarya saiki? Apa Panjenengané diijini nggawa owah-owahan sing dibutuhake? Kesaksian iki ora kudu ditrapake kanthi kita nyekel pakaryan iki lan langsung nggawé owah-owahan. Atiku kudu bener dhisik sadurunge aku bisa melu ing owah-owahan apa waé. Sing kudu ditindakake yaiku nyerahake awak kita marang Gusti, banjur ngidinake Panjenengané makarya lumantar kita. Kita ora peduli sapa waé wong-wong mau yen Gusti ana ing kono.
TAM1897 D 4.4Kita ora kena miwiti saka kene nggoleki sapa waé calon sing bisa kita angkat, sing bisa kita dukung lan kita lebokake ing jabatan sing saiki diduwèni wong liya; amarga sanadyan wong-wong mau bakal metu saka panggonané, kita sing bakal mlebu panggonané, lan Gusti bakal tetep adoh kaya biyèn. Masalahe saiki Gusti wis ditinggalake. Saiki, yen kita nyoba mlebu panggonané wong-wong mau, Gusti bakal tetep kélangan panggonan, lan perjuangan malah bakal luwih parah tinimbang sadurungé. Nanging kuwi dudu sing dikarepake. Ing kéné ora kena ana politik; nanging yèn politik ana ing jeroné kita, kuwi bakal metu ing kéné lan bakal katon ing kéné. Yen pancen ana wong sing nduwé politik ing atiné, panggonan paling apik kanggo ngetokaké kuwi ya ing donya mbukak, ing antarané wong-wong sing pancèn politikus lan ora ana liyané, amarga dhèwèké mung politikus; lan yèn dhèwèké ora ngetokaké kuwi ing kana, dhèwèké bakal ngetokaké ing gréja, lan mung nyebarake karusuhan lan kejahatan ing kono. Lan mesthi waé luwih becik yèn pakaryan kaya ngono kuwi kabukak ing donya tinimbang ing gréja. Dadi kuwi dudu sebabe kita ana ing kéné. Kita ana ing kene kanggo nggoleki Gusti, lan mbukak ati kita supaya Panjenengané bisa nguwasani panggonan saka tengah nganti pinggir, ing saben pikiran, tembung, lan tumindak; lan Gusti iku dudu politikus; Panjenengané iku Gusti. Sing kudu kita lakoni yaiku ngupaya Gusti kanthi sak atiné, supaya Gusti sing nindakake kabèh sing kudu ditindakake; lan Panjenengané bakal nindakake yèn kita maringi kesempatan. Wenehana Gusti kasempatan. Sing ana ing dalan kudu metu saka dalan, lan kita liyane kudu tetep ora ngalangi. Banjur Gusti bisa nduwèni panggonan sing dadi kagungané.
TAM1897 D 5.1Sabanjure ana crita bab Nikodemus lan Kristus sing dicritakake kanggo kita ing kene. Nikodemus iku sawijining panguwasa ing Israel, lan ana tulisan sing kandha, “Nikodemus nggolèk ketemu karo Yesus ing wayah bengi, lan kandha, ‘Rabi, kita padha ngerti yèn panjenengan iku guru sing teka saka Gusti Allah: awit ora ana siji manungsa sing bisa nindakake mujijat kaya sing panjenengan tindakake, kajaba Gusti Allah ana ing sisih panjenengan.’” Kabeh mau pancen bener nganti tekan kono, nanging apa sing diomongake Yesus? Panjenengané mangsuli lan kandha marang dhèwèké, “Satemene, temene, Aku kandha marang kowe, kajaba wong lair manèh, dhèwèké ora bakal bisa ndeleng kratoné Gusti Allah.” Iki wong sing nduwèni kalungguhan dhuwur, sing diajeni minangka wong sing wis sinau kabiasaan Yahudi, sing pikirane kebak kawicaksanan. Dheweke pancen duwé bakat sing ora biasa. Dheweke ora gelem menyang Gusti Yesus ing wayah awan, amarga kuwi bakal dadi bahan omongan; bakal banget ngremehake panguwasa Yahudi ngakoni yen dheweke simpati karo wong Nazaret sing diremehake. Nikodemus mikir, Aku bakal mriksa dhéwé misi lan klaim guru iki, apa pancen dheweke pepadhang kanggo padhangake bangsa-bangsa liya, lan kamulyaning Israel.
TAM1897 D 5.2Yesus sejatine kandha marang Nikodemus, “Ora kontroversi sing bakal mbantu kahananmu. Ora argumentasi sing bakal maringi padhang marang jiwa. Kowe kudu nduwé manah anyar, utawa kowe ora bakal bisa mangertèni kraton swarga. Ora bukti sing luwih gedhé sing bakal nggawa kowe menyang posisi sing bener, nanging tujuwan anyar, sumber tumindak anyar: kowe kudu lair manèh. Nganti owah-owahan iki kelakon, sing ndadèkaké kabèh dadi anyar, bukti paling kuwat sing bisa diajokaké bakal dadi ora ana gunané. Kekurangan ana ing atimu dhéwé; kabèh kudu owah, utawa kowe ora bakal bisa ndeleng kratoné Gusti Allah.
TAM1897 D 5.3“Iki pratelan sing banget ngremehake tumrap Nikodemus, lan kanthi rasa nesu dheweke njupuk tembungé Kristus, kandha, ‘Kepiye bisa wong lair manèh nalika wis tuwa?’ Dheweke durung cukup nduwé pikiran rohani kanggo mangerteni makna tembungé Kristus. Nanging Sang Juruwilujeng ora mangsuli argumentasi nganggo argumentasi. Ngunggahake tangan kanthi wibawa sing tenang lan ajeg, Panjenengané negesake bebener kanthi kapercayan sing luwih kuwat: ‘Satemene, temene, Aku kandha marang kowe, kajaba wong lair saka banyu lan Roh, dhèwèké ora bisa mlebu ing kratoné Allah. Sing lair saka daging iku daging; lan sing lair saka Roh iku Roh. Aja gumun yèn Aku kandha marang kowe, kowe kudu lair manèh.’ Angin sumilir ing ngendi kersane, kowe krungu swarane, nanging kowe ora bisa nerangake saka ngendi asale lan menyang ngendi pungkasané; mangkono uga saben wong sing lair saka Roh.’ Nikodemus kandha marang Panjenengané, ‘Kepiye bisa kados ngono?’
TAM1897 D 5.4“Sawetara sinar kabeneran wis mlebu ing pikiran panguwasa kuwi. Tembungé Kristus nggawe dhèwèké kagum lan nuntun dhèwèké takon, ‘Kepiye kabèh iki bisa kelakon?’ Kanthi tulus lan serius, Yesus mangsuli, ‘Kowe guru ing Israèl, nanging kok ora ngerti bab-bab iki?’ Tembungé mau maringi piwulang marang Nikodemus yèn tinimbang nesu merga tembungé bebener sing lugas lan nglontarake ironi, dhèwèké kuduné nduwèni panemu sing luwih andhap asor marang dhèwèké dhéwé amarga kabodhoané rohani. Nanging tembungé Kristus diucapaké kanthi wibawa sing saktenané, lan pandelengané uga swarane ngandharaké katresnan sing gedhé marang dhèwèké, nganti dhèwèké ora krasa tersinggung nalika nyadari posisiné sing ngisin-isini. Mesthiné wong sing dipercaya ngurus kapentingan agama wong akèh ora kena bodho marang kabeneran sing wigati banget kanggo dipahami minangka syarat mlebu ing kraton swarga. “Satemene, temene, Aku ngandika marang kowe,” nerusake Gusti Yesus, “Kita ngandika bab sing wis kita mangertèni, lan kita nyekseni bab sing wis kita deleng; nanging kowe ora nampa kesaksian kita. Yen Aku wis ngandhani kowe bab-bab donya, lan kowe ora pracaya, kepiye carane kowe bakal pracaya, yen Aku ngandhani kowe bab-bab swarga?”
TAM1897 D 5.5“Pangajaran iki marang Nikodemus tak aturaké minangka pangajaran sing banget cocog kanggo wong-wong sing saiki nyekel jabatan tanggung jawab minangka pamimpin ing Israel, lan swarané asring krungu ing pasamuan sing nuduhaké semangat sing padha kaya sing diduwèni Nikodemus.” Sapa sing bakal ngrungokaké lan ngidini tembung sing padha nduwèni pangaruh sing padha marang atiné lan uripé dina iki? Nikodemus mratobat amarga kuwi.
TAM1897 D 5.6Tembung-tembung iki diucapaké marang para présidhèn konferènsi, para sepuh gréja, lan marang wong-wong sing nyekel jabatan resmi ing institusi kita. Kowé ngerti apa kowé présidhèn konferènsi. Iki ngandhani kowé; kandhané, Kowé kudu lair manèh. Kowé ngerti apa kowé sepuh gréja. Iki ngandhani kowé; kandhané, Kowé kudu lair manèh. Kowé ngerti apa kowé nyekel jabatan resmi ing salah siji institusi kita. Iku ngomong marang kowe; kandha, Kowe kudu lair maneh. Iku kandha, Kowe kudu bali. Iku ora kandha manawa kowe durung tau bali; sanadyan kita wis bali, wektu iki Gusti Allah nuntut pangbalikan sing luwih tuntas, pangabdian sing luwih jero tinimbang sing tau kowe utawa aku ngerti sadurunge. Ora ana gunane kanggo kowe utawa aku manawa kita wis bali limang, sepuluh, utawa limolas taun kepungkur, yen saiki, dina iki, kita durung bali. Lan dina iki Panjenengané kandha, yèn kowé krungu swarané, aja ngerasaké atimu. Dina iki, nalika isih diarani dina iki, Panjenengané kandha marang kowé lan aku, Kowé kudu lair manèh; kowé kudu mbalik; lan kajaba wong lair manèh, dhèwèké ora bisa ndeleng kratoné Gusti Allah. Lan ana janji sing pinunjul, Aku bakal maringi kowé manah anyar. Matur nuwun marang Gusti! Ayo padha ngupaya Gusti kanthi ati kaya ngono, kanthi tekad sing durung nate ana sadurunge, supaya Panjenengané migunakaké kita kaya durung nate ana sadurunge; banjur Panjenengané bakal mbusak isin saka gréja Panjenengané, lan gréja mau bakal tangi lan maju tanpa alangan, ayu kaya rembulan, padhang kaya srengéngé, lan nggegirisi kaya tentara sing nggawa panji. Kuwi sing dikarepake Gusti marang kowe lan aku dina iki. Apa Panjenengané bakal éntuk kuwi?