Saka Babilonia lan Mesir · Pesen Malaikat Katelu – 1897

TAM1897 Q1 45.8Khotbah diwenehake ing sonten Senin, 15 Maret 1897 Dicetak ing Buletin Konferensi Umum, Kuartal Kapisan, 1897, Jilid 2, No. 1, kaca 45-54.

TAM1897 Q1 45.9Ing piwulang kita bengi wingi, kita tekan sawijining titik ing sajarah Yehuda nalika kasangsaran saka Asyur nglimputi tanah kaya banjir. Padha kepengin uwal saka iku, lan Gusti nimbali supaya padha ngupaya Panjenengané kanthi sakabehing manah, supaya Panjenengané nylametake. Padha nyoba nylametake awaké dhéwé kanthi gabungan, persekutuan, lan aliansi karo Mesir.

TAM1897 Q1 45.10Mangkono kahanan mau terus nganti tekan sawijining wektu ing uripé Hizkia nalika kabèh pitulungan saka Mesir bener-bener putus, ora amarga dhèwèké péngin, nanging amarga kahanané kaya ngono. Raja Asyur wis ngubengi liwat tlatah antarané Yerusalem lan Segara Tengah lan nyelehaké dhèwèké ing antarané pasukan Mesir lan Yerusalem, supaya pasukan Yehuda lan pasukan Mesir ora bisa padha nyawiji. Banjur dhèwèké bisa ngalahaké salah sijiné kanthi kapisah.

TAM1897 Q1 45.11Kaping pisan nalika Sennacherib nyerang Yerusalem, dhèwèké nindakake bab sing padha, lan Hizekia pancèn salah banget nganti ana ing Kitab Suci ditulis manawa dhèwèké metu marang raja Asyur lan kandha, “Aku wis salah; bali saka aku: apa sing kok pasangaké marang aku bakal tak tanggung.” Lan raja Asyur nempatake paukuman 30 talenta emas lan 300 talenta perak marang dheweke, lan Hizekia kudu ngrampog omahé Gusti Allah kanggo mbayar upeti.

TAM1897 Q1 45.12Sabab saka masalah iki yaiku wong Ekron wis mbrontak marang wong Asyur; nanging raja Ekron setya marang raja Asyur lan ora gelem melu mbrontak bareng wong-wong mau. Banjur wong-wong mau nyekel dheweke kanthi paksa menyang Yerusalem, lan nyerahake marang Hizekia supaya dijaga kanthi aman. Lan Hizekia nampa dheweke. Hizekia banget simpati marang pemberontakané marang raja Asyur nganti dheweke gelem melu sethithik.

TAM1897 Q1 45.13Raja Asyur munggah lan njupuk alih Ekron. Banjur dhèwèké mangkat menyang Yerusalem kanggo njupuk raja Ekron lan mbalèkaké dhèwèké lungguh manèh ing tahta ing Ekron. Hizkia nguwatké kutha kuwi, mbangun benteng lan kabèh pertahanan sing perlu; nanging kuwi ora ana gunané, ora bisa nylametaké wong-wong mau; amarga Gusti Allah ora bisa nylametaké kanthi cara kaya ngono. Aku bakal maca cathetan Sennacherib babagan kampanye kuwi, uga cathetan ing Kitab Suci. Loro cathetan iki digandhengake ing “Empires of the Bible,” kaca 322, lan ing telung kaca sabanjure. Aku miwiti maca saka paragraf 15. Sennacherib nyritakake carane wong Ekron wis mbrontak, lan rajané padha nyekel lan nggawe tawanan. Dhèwèké kandha:—

TAM1897 Q1 46.1Imam-imam agung, bangsawan, lan wong Ekron, sing Padiah, rajané (sing nyekel iman lan ibadah Asyur), wis dipasang ing belenggu wesi; lan marang Hizkia, raja Yehuda, wis diserahké; lan wis tumindak mungsuh marang dewa; saiki wong-wong mau padha wedi ing atiné.

TAM1897 Q1 46.2Lan dhèwèké njupuk alih kutha kuwi, lan nerusaké kandha, “Hezekia, raja Yehuda, ora manut marang pasanganku.” Banjur Kitab Suci kandha, Mula saka iku “Sennacherib, raja Asyur, munggah nglawan kabèh kutha sing dipager ing Yehuda, lan njupuk mau.” Banjur Sennacherib kandha:—

TAM1897 Q1 46.3Patang puluh enem kutha kuwi, benteng-benteng sing kuwat, lan kutha-kutha ing wilayahé sing ora kaétung, karo piranti perang, tak kepung, tak rebut, tak rampog, lan tak itung dadi jarahan.... Rong atus ewu satus lima puluh wong, cilik lan gedhé, lanang lan wadon, jaran, jaran wadon, keledai, unta, sapi lan wedhus sing ora kaétung, saka antarané wong-wong mau tak bawa lan tak bagi dadi jarahan.

TAM1897 Q1 46.4Banjur Kitab Suci kandha:—

TAM1897 Q1 46.5Lan nalika Hizekia mirsani manawa Senakhérib wis rawuh lan arep perang nglawan Yerusalem, piyambakipun rembugan kaliyan para pangéran lan prajurit pilihanipun kanggé mampetake sumber-sumber banyu ing njawi kutha; lan wong-wong mau nulungi piyambakipun. Mula padha nglumpukaké akèh wong, banjur mampetaké kabèh mata banyu lan kali sing mili liwat tengahing tanah, karo kandha, “Ngapa raja-raja Asyur teka banjur nemokaké banyu akèh?” Uga dhèwèké nguwatké awaké dhéwé, mbangun kabèh témbok sing rusak, ngluhuraké nganti tekan menara-menara, lan mbangun témbok liya ing njaba, sarta ndandani Millo ing kutha Dawud, lan nggawe panah lan tamèng akèh.

TAM1897 Q1 46.6Saiki Sennacherib kandha:—

TAM1897 Q1 46.7Dheweke [Hezekia] piyambak, kaya manuk ing sangkar, ing njero Yerusalem, kutha karajaane, tak kunci: menara pengepungan tak bangun nglawan dheweke (awit dheweke wis maringi prentah kanggo ndandani benteng lawang gedhe kuthané).

TAM1897 Q1 46.8Lan saiki Kitab Suci kandha:—

TAM1897 Q1 46.9Lan dhèwèké netepaké para panglima perang tumrap rakyat, banjur nglumpukaké wong-wong mau marang dhèwèké ing dalan lawang kutha, lan ngandhani kanthi nyemangati, kandha, “Kowe padha kuwat lan wani, aja wedi utawa kélangan semangat merga raja Asyur lan kabèh pasukane: merga ana luwih akèh sing ana ing pihak kita tinimbang ing pihaké: ing pihaké mung ana tentara daging; nanging karo kita ana Gusti Allah kita kanggo nulungi kita lan perang kanggo kita. Lan rakyat padha ngandel marang tembung-tembung Hizkia, raja Yehuda.

TAM1897 Q1 46.10Kabeh mau pancen bener, yen wae dheweke ora nduweni salah ing prakara iki; nanging karo Padiah, raja Ekron, sing wektu kuwi ana ing panjara ing Yerusalem, Gusti ora bisa maringi dhukungan marang Hizekia ing dalan sing wis ditempuh nalika mbela kutha. Mula Sennacherib kandha:—

TAM1897 Q1 46.11Hizkia dhéwé kabèh kaku amarga wedi marang cacian kamulyaning kula; uga Urbi, prajurit-prajurité dhéwé, lan prajurit-prajurité liyané sing wis dhèwèké surung mlebu Yerusalem, kutha karajané.

TAM1897 Q1 46.12Banjur Kitab Suci kandha:—

TAM1897 Q1 46.13Lan raja Asyur maringi tugas marang Hizkia, raja Yehuda, telung atus talenta perak lan telung puluh talenta emas. Lan Hizkia maringi kabeh perak sing kapanggih ing omahé Gusti lan ing gudang istana raja. Ing wektu kuwi Hizekia motong emas saka lawang-lawangé candhi Gusti, lan saka tiang-tiang sing wis dilapisi emas déning Hizekia, raja Yehuda, banjur diwènèhaké marang raja Asyur.

TAM1897 Q1 46.14Lan babagan iki Sennacherib kandha:—

TAM1897 Q1 46.15Marang pajeg sing biyèn dibayar saben taun, aku nambah pajeg persekutuan saka panguwasaku lan mbebani dhèwèké.... Para buruh, prajurit, lan tukang bangunan sing wis dikumpulaké ing kono kanggo nguwataké benteng Yerusalem, kutha karajané, saiki padha nggawa pajeg. Kanthi telung puluh talenta emas, wolung atus talenta pérak; kain tenunan, kain abang mbranang, kain sulaman; watu permata ukuran gedhé; ranjang gading, tahta gading sing bisa dipindhah, kulit kerbau, kayu dan, kayu ku, bandha ageng saka saben jinis; lan putri-putriné, eunukh istana, musisi lanang, lan musisi wadon; kabèh mau dikirim sawisé aku menyang Niniwe, kutha karajaanku. Lan kanggo mbayar upeti lan ngajèni aku, dhèwèké ngutus utusané. Kutha-kutha sing wis tak rampog, tak potong saka kratoné, lan tak paringaké marang Mitinti, raja Ashdod, Padiah, raja Ekron, lan Zilli-Bel, raja Gaza. Aku nyilikaké kratoné.

TAM1897 Q1 46.16Iku crita lengkap saka ayat ing Kitab Suci sing kandha manawa Hizkia ngutus utusan marang raja Asyur lan kandha, “Aku wis dosa; bali saka aku: apa sing kok pasangake marang aku bakal tak tanggung.”

TAM1897 Q1 46.17Sawisé kuwi, Hizekia ngutus para duta menyang Mesir, lan Mesir banjur gawe pakumpulan karo Hizekia lan ngutus pasukan. Senakerib krungu bab iki ing wektu sing pas kanggo nyelehake pasukane ing antarané Mesir lan Yerusalem. Banjur dhèwèké ngirim dhisik panggilan marang Hizkia ing Yerusalem supaya nyerah, lan ngentèni nganti dhèwèké bali saka Mesir, lan dhèwèké bakal teka lan nggawa kabèh mau dadi tawanan menyang tanah sing padha karo tanahé dhéwé, sing bakal padha apik karo tanahé. Nanging Hizkia ngandhani supaya ora mangsuli apa-apa, lan wong kuwi bali menyang Lakhis, lan weruh yèn raja wis lunga menyang Libna, lan padha nglapor marang dhèwèké ing kana.

TAM1897 Q1 46.18Banjur Sennacherib krungu yèn tentara Mesir arep teka, lan dhèwèké ngirim layang manèh menyang Yerusalem, nyritakaké apa sing bisa ditindakake dhèwèké lan apa sing ora bisa ditindakake Gusti; yèn Hizekia ora perlu ngandel marang Gusti, amarga Gusti ora bisa nylametaké wong-wong mau saka tangane dhèwèké; lan yèn sawisé rampung karo raja Mesir, dhèwèké bakal munggah, lan Yerusalem bakal nampa akibaté.

TAM1897 Q1 46.19Wektu kuwi, Hizkia wis sinau percaya marang Gusti; amarga dheweke ora duwe sapa-sapa maneh sing bisa dipercaya. Akhire dheweke kepeksa percaya marang Gusti. Mulane dheweke munggah menyang candhi, nyelehake layang saka Senakhérib ing ngarepe Gusti, lan kandha marang Gusti, “Iki saiki; kita ora bisa nindakake apa-apa.” Gusti, mugi Panjenengan sing nanggulangi kahanan kita. Lan Gusti nindakake kuwi. Ing wengi iku pasukan Senakhérib padha dipatèni, lan dhèwèké mulih menyang Niniwe. Mangkono, ing pungkasané, liwat kabèh wektu angel, kabèh cilaka sing nyerang wong-wong mau, lan sing nyekel wong-wong mau nganti ora bisa éntuk pitulungan saka Mesir utawa panggonan liya, wong-wong mau tekan panggonan sing Gusti karepaké wiwitané—panggonan sing Gusti bisa nylametaké wong-wong mau.

TAM1897 Q1 47.1Yen wae padha gumantung marang Gusti tansah kaya nalika semana, Gusti mesthi bakal tansah nindakake apa sing wis ditindakake kanggo wong-wong mau nalika semana. Wong-wong mau ora bakal tau dijajah Asyur, lan ora bakal ana gandhengane karo Mesir. Wong-wong mau ora bakal tau dirampok lan digawa dadi tawanan. Wong-wong mau mesthi bakal tetep dadi umat Gusti lan kratoné tansah ana, manggon piyambak, ora kalebu ing antarane bangsa-bangsa liya.

TAM1897 Q1 47.2Aku ora perlu ngetutake sajarah Yehuda kanthi rinci. Iku mung sajarah sepuluh suku maneh. Iku mung bakal mbaleni sajarah sing wis kita perhatosake bengi wingi, nganti tekan panggonan nalika Gusti ngutus nabine marang Zedekia, raja pungkasan, lan ngendika, “Copot mahkota, lan buwang tahta: iki ora bakal padha: ngunggahake sing asor, lan nundhung sing dhuwur. Aku bakal nggulingake, nggulingake, nggulingake maneh; lan ora bakal ana maneh nganti teka wong sing pantes nduwèni; lan Aku bakal maringi marang dhèwèké.”

TAM1897 Q1 47.3Ora suwe sawisé kuwi, kabèh wong digawa dadi tawanan menyang Babilonia,—kajaba wong-wong sing paling mlarat ing tanah kuwi sing ora nduwé apa-apa. Wong-wong mau ditinggal ing tanah kuwi, supaya padha duwé miturut kersané. Mangkono dadi kauntungan ing wektu kuwi yèn mlarat lan ora nduwé apa-apa; lan kuwi ditulis kanggo pangerten kabèh wong sing saiki manggon ing bumi. Saiki ora dadi berkah yèn sugih lan nduwé akèh harta. Lan dina-dina bakal teka enggal nalika wong-wong sing mlarat lan ora duwe apa-apa bakal dadi sing paling begja ing donya iki. Kaya ngono uga nalika Yerusalem dirusak ing jaman semana, lan wong-wong mau digawa dadi tawanan menyang Babilonia utawa dipatèni.

TAM1897 Q1 47.4Ing wektu kuwi, wong-wong sing ora nduwé apa-apa bisa nduwé omah ing endi waé ing tanah kuwi; amarga kabèh tanah iku dadi kagungané dhéwé. Kabèh wong liya digawa dadi tawanan. Lan mangkéné uga sing bakal kelakon manèh. Wong-wong sing nempel marang kagungan donya iki, sing kepéngin sugih, bakal dadi tawanan amarga kasugihané, lan bakal binasa bebarengan karo donya iki kabèh. Banjur wong-wong sing mlarat ing bandha donya, lan ora duwe apa-apa, amarga wis masrahake kabeh kanggo sababing Gusti Allah,—padha bakal manggon ing tanahé Gusti, nalika kabeh sing manggon ing tanah-tanah donya digawa dadi tawanan, lan sakabehe bumi karusak.

TAM1897 Q1 47.5Crita bab murtade Israel lan karusakané iki ora ditulis tanpa sebab. Hosea lan nubuat sing kasebut bengi wingi ora ditulis tanpa sebab. Bab wolu kitab Yesaya ora ditulis tanpa sebab. Tembung-tembung iki ditulis kanggo kita, lan kita kudu nggatèkaké ing jaman kita.

TAM1897 Q1 47.6Saiki kita tekan dina-dina pungkasan Yehuda. Waca kitab Yeremia lan Yehezkiel. Kitab-kitab mau dadi kabeneran saiki kanggo Adventis Dina Kapitu, padha kaya kitab Wahyu. Kitab Yeremia lan Yehezkiel ditulis kanggo kita sing wis tekan pungkasaning donya, amarga kitab-kitab iki ditulis nalika pungkasan Yehuda wis teka; lan karusakan Yerusalem, sarta jaman-jaman sing nyertai, mung kacathet kanggo nunjukake marang kabèh wong ing donya bab jaman nalika pungkasaning donya lan karusakané wis cedhak, lan kanggo ngélingake babagan kedadeyan-kedadeyan sing bakal nyertai, lan kasangsaran sing bakal mèlu.

TAM1897 Q1 47.7Israel milih raja sanajan Gusti Allah nentang. Nalika padha misah, sepuluh suku tekan titik ing ngendi padha kapaksa ngucap, “Kita ora duwe raja”; lan Gusti Allah ngendika, “Aku bakal dadi rajamu.” Banjur padha ngucap maneh, “Ora; kita kudu duwe raja.” Lan padha nduwé raja liyane, lan kuwi sing pungkasan. Sawisé kuwi padha ora duwe raja utawa karajan maneh; nanging padha digawa dadi tawanan lan ilang salawas-lawase, amarga padha ora gelem nampa Gusti Allah dadi rajane.

TAM1897 Q1 47.8Yehuda isih suwe maneh, banjur teka apa sing wis kita waca sedhela kepungkur—“Singkirkna sanggul, lan copotna mahkota,” Yehuda ora bisa maneh nduwé raja. Dhèwèké kapaksa kandha, “Kita ora nduwé raja.” Dhèwèké bakal digawa menyang pembuangan ing Babilonia. Bangsa lan suku-suku mau ora nduwé raja manèh nganti teka Raja sejati sing nduwé hak mrentah lan nguwasani; nanging sanadyan mangkono, padha tetep tekad, kebak semangat sing padha kaya nalika padha nolak Gusti ing jaman Saul, nganti padha ora gelem dikuwasani Gusti; padha nolak Panjenengané lan milih raja donya iki—“Kita ora nduwé raja kajaba Kaisar.”

TAM1897 Q1 47.9Kabeh mau crita siji. Nalika padha nolak Gusti Allah, iku padha nindakake sanajan Gusti Allah mbantah, lan padha milih raja sing jenenge Saul. Gusti Allah weruh saka iku yen padha nolak Yesus, rajané, lan milih Kaisar lan Barabbas. Panolakané Kristus lan milih Kaisar iku mung logika sing mesthi saka panolakané Gusti Allah lan milih Saul. Nalika padha nolak Gusti Allah lan milih Saul, Gusti Allah wis ngerti yen padha bakal nolak Gusti Allah lan milih Kaisar. Lan langkah pungkasan wis ana ing langkah kapisan.

TAM1897 Q1 47.10Mulané Gusti kandha, “Samuel, padha ora nolak kowe, nanging padha nolak Aku supaya Aku ora mréntahaké wong-wong mau;” lan kuwi nduwèni makna kanggo umat Advent Dina Kapitu. Gusti péngin dadi Panguwasa umaté, Gusti péngin dadi Raja umaté. Apa Panjenengané bakal dadi kuwi? Apa kratoné bakal cukup? Apa pamaréntahané wis cukup kanggo umaté? Kuwi pitakon saiki, kaya déné pitakon biyèn. Biyèn kuwi ora cukup kanggo wong-wong mau; amarga padha ora pasrah marang Gusti kanthi sakabèhé atiné. Padha mlebu formalisme, lan dadi kaya donya nganti mlebu ing panyembahan berhala donya. Padha kudu nduwé raja, kaya bangsa kafir liya. Lan critané saiki padha waé. Yen Gusti ora dadi panguwasa sing cukup kanggo umat Advent Dina Kapitu, iku amarga padha ora pracaya marang Panjenengané kanthi sak atiné. Iku amarga padha banget kaya wong-wong kafir, nganti padha kudu nduwé pamaréntahan kafir lan kuwasa kafir kanggo nglindhungi awaké dhéwé saka awaké dhéwé, lan kanggo mréntah awaké dhéwé. O, mugi umat Advent Dina Kapitu saiki padha ngrungokaké sabda Gusti dina iki: Aku bakal dadi Rajamu.

TAM1897 Q1 48.1Yehuda, kaya sing wis tak kandhakake sedhela kepungkur, digawa dadi tawanan menyang Babilonia, lan sawetara wong sing paling mlarat ditinggal ing tanahé. Nanging kuduné padha tetep ing kono. Nanging padha lunga menyang Mesir kanthi sukarela. Nanging manèh padha mbantah marang Gusti, banjur lunga menyang Mesir. Mangkono kabèh umat Gusti nyebar ing antarané bangsa-bangsa kafir, ing Babilonia lan ing Mesir. Lan wiwit wektu kuwi, Kitab Suci kabèh nyritakaké babagan umaté sing dijupuk metu saka Babilonia lan saka Mesir; lan nganti saiki isih kaya ngono.

TAM1897 Q1 48.2Saiki, pangandikane, “Metu saka kono, he umatku, supaya kowe ora melu dosa-dosane, lan supaya kowe ora nampa bala-balane.” Iku Babilonia. Lan ing bab kaping sewelas ing buku Wahyu, diterangake bab sing sacara rohani diarani Mesir; lan wong-wong sing menang nglawan kéwan, lan nglawan patungé, lan nglawan tandha, lan nomer jenengé, padha nyanyi kidungé Musa—dudu sing mung mirip—nanging “kidungé Musa, abdi Allah.” Apa iku kidungé Musa?—Kidung panyelamatan saka Mesir. Mula, nalika wong-wong sing menang marang kéwan, lan marang patungé, lan marang tandhané, lan marang cacah jenengé, padha nyanyi kidungé Musa, iku amarga padha wis dibebasaké saka Mesir. Amarga, saiki, lan nganti pungkasaning donya, “Aku wis nyaur putraku metu saka Mesir.” Saiki ana Babilonia lan Mesir. Saiki ana umaté Gusti ing Babilonia lan ing Mesir. Lan saiki Gusti nimbali, “Metua saka kono, umatku;” lan, “Aku wis nimbali putraku saka Mesir.”

TAM1897 Q1 48.3Delengen maneh: Ing endi Nimrod?—Dheweke ana ing Babilonia, lan mrentahake kraton Babilonia. Ing endi Abraham?—Dheweke ana ing nagara sing dipimpin dening kraton sing diadegake Nimrod. Nanging Gusti Allah nimbali dheweke metu saka nagara kuwi. Nagara kuwi yaiku Babilonia, loro-lorone sacara rohani lan sacara jasmani. Lan luwih saka kuwi: Nimrod iku putrané Kus, lan Kus iku putrané Ham, lan Mesir iku tanahé Ham. Mula ing Nimrod ana Mesir lan Babilonia. Lan nalika Gusti nimbali Abraham, Panjenengané nimbali dhèwèké metu saka Mesir lan Babilonia. Lan “yen kowe iku kagungané Kristus, mula kowe iku keturunané Abraham, lan ahli waris manut janji.” Lan kowe padha ditimbali metu saka Mesir lan Babilonia.

TAM1897 Q1 48.4Ayo padha sinau Kitab Suci, lan maca miturut apa sing kacetha, kanggo makna rohani sing ana ing kono. Mula sakabehe Kitab Suci, wiwit ayat kapisan nganti pungkasan, bakal dadi prakara urip lan padhang kanggo saben kita.

TAM1897 Q1 48.5Sabanjure kita nemokake Israel ana ing Mesir, lan Gusti Allah nimbali wong-wong mau metu saka Mesir maneh. Banjur wong-wong mau nolak Gusti Allah, lan pungkasané padha dadi tawanan ing Babilonia, lan maneh padha mlayu menyang Mesir. Lan nalika Yesus rawuh, wong-wong mau nolak Panjenengané, lan milih Kaisar. Banjur muncul gréja Kristen, lan ana pangapostasi ing gréja sing nggawe Babilonia liyane, lan Gusti Allah nimbali wong-wong metu saka Babilonia kuwi. Ing jaman Reformasi, Gusti nimbali supaya padha metu saka Babilon kuwi. Banjur teka Protestanisme, Kristen sing wis direformasi, nanging banjur murtad, lan saiki nggawe patung kanggo kéwan galak, sing maneh nggawa Babilon, ibu lan putri-putrine, sing nyawiji karo pamaréntahan donya. Lan isih Gusti nimbali, “Metua saka Babilon, metua saka kono, umatku.”

TAM1897 Q1 48.6Filsafat sing nyebabake murtad ing gréja Kristen; ajaran palsu, pagan sing digawa menyang sekolah Kristen lan nyebabake murtad, asalé saka Mesir. Filsafat Mesir kuwi ngrusak sekolah Kristen, nyebabake murtad, lan mbangun Gréja Roma, sing saiki dadi Babilonia lan Mesir. Mula saka iku, ing kabeneran saiki sing urip, Gusti nimbali umaté metu saka Babilonia lan Mesir.

TAM1897 Q1 48.7Nanging Gusti karsa kabèh. Panjenengané karsa mréntah kabèh. Panjenengané karsa kratoné nguwasani kabèh. Panjenengané karsa mangkono ing gréja; Panjenengané karsa mangkono ing sekolah; Panjenengané karsa mangkono ing lembaga penerbitan; Panjenengané karsa mangkono ing endi waé, ing ngendi asmané kasebut. Apa kowé gelem ngidini Panjenengané ngatur kaya mangkono?

TAM1897 Q1 48.8Yen mangkono, kowe, saben siji kanggo awake dhewe, kudu miwiti kanthi maringi Gusti panggonan sing sakabehe ing atimu. Ayo Sang Raja mrentah ing kana ing karajane dhewe, ing karajane Roh. Karajan lan pamarentahan iki kudu kebak lan mutlak nganti kowe ora bakal ngakoni raja liya, ora ana panguwasa liya kajaba Gusti Allah, lan ora ana ukum liya kajaba ukum Gusti Allah.

TAM1897 Q1 48.9Banjur, lan ora sadurunge kuwi, kita bakal dibebasake saka Mesir lan Babilonia. Lan banjur, sawisé dibebasaké saka Mesir lan Babilon kaya ngono, bisa diomongaké kanthi sejati, lan wektu kuwi Gusti bakal ngandika marang sakabehing jagad, “Iki wong-wong sing netepi paugeran Gusti Allah lan pracaya marang Gusti Yesus,”—dudu wong-wong sing wis nyoba sak kuwate,—nanging iki bakal dadi sertifikat saka Gusti Allah ing ngarepé sakabehing jagad, sing nunjukaké marang sawijining bangsa ing bumi sing netepi paugeran Gusti Allah lan pracaya marang Gusti Yesus. Wektu iku wis cedhak, lan Gusti Allah lagi nimbali wong metu saka Babilonia lan Mesir supaya kabeh mau kelakon, lan supaya Panjenengané bisa maringi sertifikat, “Iki wong-wong sing bakal ngidini Aku mréntah, lan ora butuh panguwasa liya, ora butuh undang-undang liya, lan ora butuh pamaréntahan liya kajaba pamaréntahané Gusti Allah.”

TAM1897 Q1 48.10Saiki delengen maneh. Gusti Allah miwiti manungsa kanthi prentah paling utama sing ana ing sajroning dhèwèké lan urip ing dhèwèké: “Kowe kudu tresna marang Gusti Allahmu kanthi kabèh atimu, kabèh jiwamu, kabèh pikiranmu, lan kabèh kekuwatanmu.” Manungsa milih dalan liya, ngrungokaké swara liyané, lan banjur kelangan kabèh. Gusti Allah ngadegake maneh manungsa mau, lan maringi maneh hak istimewa kanggo tresna marang Gusti Allah kanthi sakabehing atine, nyawane, pikirane, lan kakuwate. Ing wektu sing ora suwe, keturunané wis adoh banget saka Gusti Allah nganti Gusti ora duwe papan ing uripé, lan wong-wong mau kudu dibasmi saka bumi nganggo banjir. Mung ana wolu nyawa sing gelem nampa Gusti Allah ing uripé.

TAM1897 Q1 49.1Gusti Allah miwiti pakaryané ing bumi manèh karo wolung wong. Kanggo wong-wong mau, dhawuh sing paling dhisik yaiku, “Kowe kudu tresna marang Gusti Allahmu kanthi kabèh atimu, kabèh jiwamu, kabèh pikiranmu, lan kabèh kakuwatanmu.” Nanging padha adoh saka kuwi, nduwé déwa liya, lan saka panyembahan berhala padha mlebu ing monarki. Sawijining nagara diadegaké—nagara pisanan ing donya. Iku woh saka murtad.

TAM1897 Q1 49.2Saka nagara sing jahat kuwi, Gusti Allah nimbali maneh umaté lan miwiti bangsa anyar. Gusti Allah nimbali Abraham saka nagara kuwi, saka seduluré, lan saka omahé bapakne, menyang tanah sing bakal dituduhake marang dheweke. Lan Gusti ora maringi dheweke papan sing cukup kanggo napakaké sikilé ing bumi; nanging Gusti janji bakal maringi iku marang dheweke lan keturunane sawisé dheweke, sanajan wektu kuwi dheweke durung nduwé anak. Mangkono Gusti nimbali piyambakipun metu saka nagari panggonané, lan piyambakipun boten dipun paringi nagari ing donya. Mula saka iku Abraham, kanca Gusti, gréja Gusti, ketinggalan tanpa nagari ing donya iki, lan “menawa kowe kagungan Kristus, mula kowe keturunan Abraham, lan ahli waris miturut janji.”

TAM1897 Q1 49.3Kita kudu mlaku ing tapak iman bapak kita Abraham, sing wis diduweni nalika durung disunat. Apa kowe ora duwe tanah air ing donya iki? Gusti nimbali kowe metu saka tanah airmu, menyang tanah sing dituduhake Gusti. Iku tanah air swarga. Apa kowe gelem nampa?

TAM1897 Q1 49.4Keturunan Abraham mlebu Mesir, lan Gusti misahake saka nagara iku. Musa dadi tuladha ageng ing jaman kuwi. Dheweke ahli waris tahta. Nanging dheweke mbalik mburi marang tahta kuwi, banjur lunga karo Gusti; lan dheweke kudu mbalik mburi marang tahta kuwi supaya bisa lunga karo Gusti.

TAM1897 Q1 49.5Gusti Allah nylametaké umaté dhéwé, lan ngandika marang wong-wong mau, “Bangsa iki bakal manggon piyambak, lan ora bakal diétung kalebu bangsa-bangsa liya.” Nanging wong-wong mau murtad saka Gusti Allah, banjur padha netepaké raja lan nagara kaya bangsa-bangsa kafir ing sakupengé; lan apa sing kelakon? Apa kuwi nggawa kabecikan apa-apa kanggo wong-wong mau? Gusti ora ninggalake wong-wong mau; nanging apa kuwi nggawa kabecikan apa? Kuwi dadi dalan terus mudhun, mudhun, mudhun, nganti padha pecah, banjur loro-lorone padha sirna; lan wiwit dina kuwi nganti saiki padha dadi “pengelana ing antaraning bangsa-bangsa.” Padha ora diitung kalebu bangsa-bangsa, sanajan wis nyoba.

TAM1897 Q1 49.6Mangkono nalika Kristus rawuh, Panjenengané ngadegaké manèh kulawarga rohani. Nanging manèh ana pangapostasi, lan gréja mlebu marang panyembahan berhala lan kapercayan kafir, lan ngadegaké pamaréntahan—gréja lan nagara manèh. Kuwi kepausan; lan apa sing bakal kelakon?—Kowé ngerti yèn kuwi bakal “mlebu karusakan.” Banjur Gusti Allah ngadegake maneh kulawarga rohani ing Protestanisme Kristen. Nanging kuwi wis murtad, lan gabung karo ibu para jalang, lan ngadegake patung kéwan galak,— sawijining nagara ing bumi sing ngakoni dadi Karajané Gusti Allah; lan apa sing bakal kelakon saka kabèh kuwi?— Sampeyan ngerti yèn kuwi bakal musna kanthi karusakan langgeng.

TAM1897 Q1 49.7Apa sing kelakon karo kratoné Nimrod?—Kratoné rusak. Apa sing kelakon karo kratoné Mesir?—Kratoné rusak. Apa sing kelakon karo kratoné Asyur?—Kratoné rusak. Apa sing kelakon karo kratoné sepuluh suku?—Kratoné rusak. Apa sing kelakon karo kratoné Yehuda?—Kratoné rusak. Apa sing kelakon karo kratoné Babilonia?—Kratoné rusak. Apa sing kelakon karo kraton Medo-Persia?—Kraton iku rusak. Apa sing kelakon karo kraton Yunani?—Kraton iku rusak. Apa sing kelakon karo kraton Romawi?—Kraton iku rusak. Apa sing kelakon karo sepuluh kraton sing mèlu?—Kraton-kraton mau bakal rusak. Apa sing kelakon karo kepausan sing ngadeg ing reruntuhan Romawi?—Kepausan iku bakal rusak. Apa sing bakal kelakon marang kraton sing digawe miturut gambare, ing Amerika Serikat?—Iku bakal musna.

TAM1897 Q1 49.8Gusti Allah kersa nuduhaké marang kita yèn Panjenengané ora kersa umaté kagandhèng karo prakara-prakara kuwi. Apa ora kuwi piwulangé? Apa Panjenengané péngin umaté nancepake katresnané marang sing bakal musna? Wiwit Adam nganti saiki, Gusti wis ngajak manungsa supaya ngidini Panjenengané mrentah, supaya Panjenengané dadi rajané; supaya umaté metu saka negarané, saka seduluré, saka omahé bapaké, manggon piyambakan, lan ora kalebu ing antarané bangsa-bangsa. Apa Panjenengané bakal tau nemokake umat sing gelem nglilani Panjenengané nindakake kersané?

TAM1897 Q1 49.9(Swara) Ya.

TAM1897 Q1 49.10Ya; kita ngerti yèn Gusti bakal nduwèni umat kaya ngono, amarga sabda Gusti ngendika mangkono. Nanging apa Gusti bakal nemokaké umat kuwi ing antarané wong-wong sing saiki ngakoni dadi umaté? Kuwi pitakonané. Apa kowe bakal dadi salah sijine? Apa kowe bakal dadi salah sijine?—Kowe kandha, Inggih. Mula, apa kowe bakal metu saka negaramu, saka sedulurmu, lan saka omahé bapakmu? Apa kowe bakal manggon piyambakan, lan ora diétang kalebu bangsa-bangsa? Apa kowe bakal nduwé Gusti Allah dadi rajamu, lan ora nduwé raja liya? Apa kowe bakal nduwé pamaréntahané Gusti Allah dadi pamaréntahanmu, lan ora butuh pamaréntahan liya?

TAM1897 Q1 49.11Dudu ateges kowe bakal mbrontak marang pamaréntahan liya; kowe mung ora butuh pamaréntahan liya amarga kowe wis nduwé pamaréntahan sing paling apik—pamaréntahan sing sampurna. Yèn pamaréntahan kuwi ana ing uripmu, kowe ora bakal butuh pamaréntahan apa waé ing bumi kanggo mréntah kowe, lan padha ora bakal nemoni masalah utawa kesulitan karo kowe. Mung kuwi sing dadi panyuwunané Gusti. Apa kowe gelem maringi kuwi ing uripmu?

TAM1897 Q1 50.1Iku ana ing pesen malaikat katelu, manawa lumantar pesen iki Gusti Allah arep “ngadegake Kristen ing dhasar langgeng.” Banjur, mesthi kaya ing pesen malaikat katelu, Gusti Allah netepake Kristen ing dhasar langgeng, iku bakal dadi Kristen sing ora ana gandhengane karo apa wae ing bumi iki. Iku mung bakal nyambung karo Gusti Allah; mung karo sabda langgeng Panjenengané; padhang dening Roh langgeng Panjenengané; diwulang dening Panjenengané sing rawuhé wis ana wiwit jaman langgeng; lan kanthi mangkono bakal nuntun marang Gusti Allah kang langgeng, supaya Panjenengané mrentah, lan ing sangisoringé bakal ana pangkuan langgeng.

TAM1897 Q1 50.2Aku ngerti, lan kowe uga ngerti, ana sawetara sedulur sing ora nganggep iki bener. Rong taun kepungkur iki wis diwartakake, lan diterbitake ing BULLETIN. Akèh wong ora nampa. Sawetara durung nampa nganti saiki. Dianggep sakabehe salah. Nanging ing Konferensi Umum pungkasan, ana loro kesaksian sing diwaca marang kita—sing ditulis khusus kanggo Konferensi iki, lan salah sijine, miturutku, wis dicithak ing BULLETIN No. 4; siji maneh durung dicithak, nanging mesthine bakal dicithak ora suwe maneh—sing ngecela Adventis Dina Kapitu amarga melu urusan politik. Aku maca sawijining kutipan ing kene sing bakal nuduhake gagasané:—

TAM1897 Q1 50.3Gusti Yesus kuciwa marang umaté. Panjenengané iku Panglima, umaté kudu nglumpuk ing sangisoré panji Panjenengané. Padha ora nduwé wektu, kawicaksanan, utawa kekuwatan kanggo milih pihak partai politik. Manungsa-manungsa saiki digerakake kanthi kagiatan sing intens saka ngisor, lan putra-putri Allah ora kena menehi pangaribawa marang perselisihan politik iki. Nanging semangat apa sing nyekel umat kita, nalika wong-wong sing pracaya manawa saiki kita ana ing sangisore pesen malaikat katelu, pesen pungkasaning welas asih marang donya, sedulur ing iman sing padha, katon nganggo lencana partai politik sing mungsuh, ngumandhangake pamanggih sing bertentangan lan nyatakake panemune sing wis pecah?

TAM1897 Q1 50.4Saiki aku takon pitakon iki ing wangun usulan: Yen apa sing diinjilake rong taun kepungkur babagan pamaréntahan lan gréja wis ditampa lan dituruti kabèh Adventis Dina Kapitu, apa bisa ana papan kanggo kesaksian kuwi?—Cetha, ora. Mula apa piwulang-piwulang kuwi nyaranake sing salah, nalika ngajak umaté Gusti Allah menyang posisi sing ndadekake Gusti ora bisa nemokake kaluputan ing wong-wong mau? Sing tak maksud ing bab iki. Maksude, nalika ana garis bebener sing diwenehake saka sabda Gusti, sing yen ditampa dening umaté ing ngarepe Gusti lan donya, bakal ngadegake dheweke ing sikep sing nggawe Gusti ora bisa nemokake kaluputan ing bab-bab sing ana gandhengane karo garis bebener kuwi, apa ora aman nampa kuwi minangka bebener? Kepiye bisa salah?

TAM1897 Q1 50.5Nanging iki mung salah siji saka kesaksian. Kesaksian liyane duwé kaca demi kaca pangéling-éling sing padha marang umaté, amarga melu rembugan politik ing kampanye pungkasan; saéngga ing loro kesaksian berturut-turut Gusti kapeksa ngirim pangéling-éling marang umaté amarga nindakake persis apa sing sakjatine padha bakal kaslametaké saka iku yèn padha nampa pesen sing diwènèhaké wolulas sasi sadurungé kampanye diwiwiti. Napa, mula, Gusti ngutus pesen kuwi marang umaté wolulas wulan sadurungé ana kahanan sing mbutuhaké supaya padha tumindak kosok baliné? Apa Panjenengané ora péngin umaté wis siyap nalika wektu bingung lan rembugan kuwi teka, supaya padha ngerti dalan sing bener, ora bingung kaya wong liya sing bingung, lan supaya ora melu ing bab-bab sing Gusti kapeksa nyalahaké?

TAM1897 Q1 50.6Aku saiki ora njaluk sapa waé supaya nampa mung amarga kuwi ana. Aku njaluk supaya padha nampa, sinau, ndedonga, mirsani, lan nampa amarga kuwi kabeneran, lan bakal nylametaké umaté Gusti saka kamungkinan supaya Gusti tau dipunajak nyalahaké utawa mbeneraké bab kaya ngono. Nanging aku ngerti ana sedulur sing isih nganggep kabeh iki salah; padha kandha manawa iki meksa umat kita njupuk posisi ekstrim, lan manawa iki pancen posisi ekstrim. Apa kuwi bisa diarani posisi ekstrim sing nempatake umat Gusti ing panggonan sing dikarepake, supaya padha bener-bener bebas saka kabeh bab bingung sing mbingungake donya?

TAM1897 Q1 50.7Taun iki cara mikir sing padha teka kanthi cara liya. Kitab Suci sing dirujuk rong taun kepungkur ora kalebu ing piwulang taun iki. Wektu kuwi Injil; saiki uga Injil; amarga iku mung Injil sing nyebar ing saindenging Kitab Suci, lan kowe ora bisa nyentuh Kitab Suci ing endi wae kajaba iku sing diomongake.

TAM1897 Q1 50.8Ana bab liya sing kudu kita pikirake. Yen kita melu urusan politik lan rembugan politik, saben wong bakal milih sisih sing beda, gabung karo partai politik sing mungsuh, nyatakake pamanggih sing bertentangan, lan ngumumake panemune sing wis pecah, padahal padha ngaku sedulur. Apa langkah pungkasan ing pakaryan politik?—Mesthi perang. Dadi, apa sing ana ing wiwitan?—Mung apa sing ana ing pungkasan—perang. Iku roh sing padha, saka wiwitan nganti pungkasan. Apa sedulur ing Kristus, sing dadi siji ing Kristus, bisa melu apa wae sing bakal nyebabake padha pecah, kanthi semangat antagonisme? Bisa?—Ora; ora bisa tetep siji ing Kristus. Padha kudu ngupaya kesatuan, ngupaya kesatuan Roh, “ngupaya njaga kesatuan Roh ing ikatan tentrem.”

TAM1897 Q1 50.9Ana sawetara wong sing gelem manut logika iki, lan ngidini yèn pungkasané diijini kanggo wong Kristen, sapa waé, Adventis Dina Kapitu, utawa liyané, kanggo perang. Mesthi ora kanggo padha perang siji lan sijiné, nanging kanggo perang mbela negarane, lan melu perang kanggo njaga pamaréntahan sipil. Nanging ing endi negarane wong Kristen? Ing endi pamaréntahané wong Kristen? Apa sampeyan bisa ngandhani?

TAM1897 Q1 50.10(Swara) “Ora saka donya iki.”

TAM1897 Q1 50.11Iku dudu saka nagara iki, lan dudu saka donya iki. Karajan lan nagara kita dudu saka donya iki. Nanging apa wong Kristen bisa perang kanggo nagarane nganggo senjata perang jasmani? Raja saka nagara iku ngidini awake disalib, dipatèni, lan dikubur adoh saka pandelengan, tinimbang ngangkat tangan kanggo perang kanggo nagarane. Mula apa ana bab sing logikane tekan ngono kuwi bisa bener wiwitane?

TAM1897 Q1 51.1Nanging iki durung kabèh. Yen kita minangka Adventis Dina Kapitu kudu nginjili prinsip-prinsip mau lan netepi, ana langkah penting sing kudu ditindakake, kanthi adil marang pamaréntah Amérika Sarékat, marang Nagari Bagian Michigan, lan sawatara nagari bagian liyané, supaya kita katon ing cahya sing bener.

TAM1897 Q1 51.2Aku ngomong maneh, supaya sampeyan bisa mangerteni apa sing tak omongake. Yen pancen kita bakal nampa prinsip manawa wong Kristen bisa perang, bisa ngangkat tangan tengen kanggo mbela negara lan pamarentahan lan sapiturute, mula denominasi, kanthi adil marang awake dhewe, lan utamane kanthi adil marang pamarentahan Amerika Serikat lan marang sawetara negara bagian, kudu ngumumake iki sacara umum, lan mbantah lan mbalikke langkah sing biyen ditindakake dening denominasi kasebut.

TAM1897 Q1 51.3Aku nduwé loro dokumen cilik sing dicithak taun 1865, nanging apa sing kacathet ing kono kelakon taun 1864. Salah sijiné judhulé “Pandangan Adventis Dina Kapitu Babagan Nggawa Senjata, sing Diwènèhaké marang Gubernur Sawetara Negara Bagian lan Provost-Marshal Jenderal [yaiku, saka Amerika Serikat], karo Sawetara Bagéan saka Undhang-undhang Pendaftaran.”

TAM1897 Q1 51.4Ing wektu kuwi, Adventis Dina Kapitu, liwat Komite Konferensi Umum, nyatakake marang pamaréntah Amérika Sarékat, marang pamaréntah Nagari Bagian Illinois, Michigan, Pennsylvania, Wisconsin, lan siji utawa loro nagari bagian liyané, yèn Adventis Dina Kapitu, minangka wong Kristen, lan amarga padha wong Kristen, ora bisa nampa yèn wong Kristen ing kahanan apa waé nggawa senjata utawa perang. Dokumen liyane iku petikan saka tulisan lan publikasi Adventis Dina Kapitu, kanggo mbenerake pamaréntah nampa panjalukan saka denominasi kuwi minangka asli.

TAM1897 Q1 51.5Saiki yèn prentah kuwi arep dibalèkaké, lan kita kudu nampa pandangan yèn wong Kristen bisa perang ing kahanan apa waé, kanggo pamaréntah utawa apa waé, mula kita nduwé kewajiban marang pamaréntah Amérika Sarékat supaya Komité Konferènsi Umum, sing makili denominasi, marani pamaréntah Amérika Sarékat lan kandha yèn kita wis ngganti pandangan kita; lan menyang para gubernur nagara-nagara iki lan ngandhani yèn kita wis ngganti pandangan; supaya cathetan tetep manut pandangan anyar lan direvisi babagan prakara kuwi.

TAM1897 Q1 51.6Saiki aku ora pracaya sedhela manawa kita kudu nahan marang apa sing wis kelakon mung amarga wis kelakon. Nanging yen apa sing wis kelakon iku bener, mula tahanana. Lan saiki aku kandha, yèn panemu kita bakal owah bab kuwi, kita nduwé kewajiban marang pamaréntah-pamaréntah mau kanggo ngandhani kasunyatané, supaya padha ora nganggep kita liya saka apa sing saktenané kita. Kuwi mung adil marang pamaréntah-pamaréntah mau; amarga minangka sawijining denominasi kita wis resmi nyathet dhéwé nyekel posisi sing kosok baliné.

TAM1897 Q1 51.7Rong taun kepungkur, nalika piwulang-piwulang mau diwenehake, aku ora ngerti yen dokumen-dokumen iki ana. Aku ora ngerti yen dokumen-dokumen mau ana nganti watara wiwitan taun 1897. Ana wong sing ngirim dokumen-dokumen iki marang aku ing sawijining amplop, lan kuwi wae sing tak ngerti babagan iki. Dokumen-dokumen mau dicithak ing taun 1865 dening “Steam Press of the Seventh-day Adventist Publishing Association, Battle Creek, Mich.” Jeneng-jeneng Komite Konferensi Umum ana ing kono sing nandatangani dokumen sing diajokaké marang pamaréntah Amérika Sarékat, lan jeneng-jeneng Komite Konferensi Negara ana ing kono sing nandatangani dokumen sing diajokaké marang gubernur-gubernur negara bagian.

TAM1897 Q1 51.8Saiki kula badhe maosaken dhumateng panjenengan sawetawis kutipan ingkang lajeng dicithak saking dokumèn, publikasi, lan koran saking Adventis Dina Kapitu, minangka bukti dhumateng pamaréntah Amérika Sarékat, lan dhumateng para gubernur nagari-nagari, bilih sikap ingkang dipun tampi déning Komité Konferènsi Umum denominasi punika, punika sikap ingkang sampun dipun mangertosi, lan sanès ingkang dipun damel namung kanggé kahanan punika, kanggé ngindhari wajib militer, utawi ngindhari akibat ingkang badhé nimpah nagari amargi perang. Babagan iki diterbitake minangka bukti marang pamarentah-pamarentah mau manawa iku dadi prinsip para Adventis Dina Kapitu, lan padha netepi amarga iku ajaran Kristen.

TAM1897 Q1 51.9Aku bakal maca sawetara kutipan saka iki, lan sampeyan bakal weruh apa sing tak deleng nalika aku maca iki—yen aku wis nduwé dokumen iki rong taun kepungkur ing Tabernakel iki, aku ora bakal bisa mulang prinsip-prinsip sing ana ing kono kanthi luwih cetha tinimbang sing wis tak ajarake ing pelajaran sing tak wenehake lan sing diterbitake ing BULLETIN. Iki ana kutipan saka tulisan ing Signs of the Times, déning Elder James White, ing taun 1853:—

TAM1897 Q1 51.10Gereja sing ngakoni dadi milik Kristus wis ninggalake lengen garwane sing sejati, lan saiki nyandhakake awaké marang lengen kiyaté hukum. Dhèwèké ngupaya pangayoman lan dipelihara déning pamaréntahan donya sing rusak, lan kanthi pas digambaraké déning para putri sundal saka ibu tuwa, sing dadi pratandha Gereja Katolik. Kaya wanita sing kudu rumaket marang bojone, mangkono uga gréja kudu rumaket marang Kristus, lan tinimbang nggolèk pangayoman saka lengen hukum, mung gumantung marang lengen kuwasa saka Sang Kinasihé. Gréja wis nikah ora sah karo donya. Iki katon ing pirang-pirang bagéan pamaréntahan sipil. Malah ing departemen perang, wong sing ngaku dadi pandhitané Yesus Kristus katon ngina marang Gusti Allah katentreman kanthi pandonga-pandonga kanggo kasil ing perang.

TAM1897 Q1 51.11Manèh, sawijining kutipan saka Review and Herald tanggal 9 Mei 1854:—

TAM1897 Q1 52.1Apa prakara-prakara iki wis cedhak utawa durung [iku bab rawuhe Gusti], kasunyatane tetep ana; ana semangat perang sing nyebar, semangat kebencian lan tipuan. Sing kita wedi yaiku pangaribawa sing ngrusak iki,—iku pangaribawa sing ngrusak moral amarga kerep ngadhepi gagasan perang lan getihen, iku semangat sing ora sehat, semangat golongan sing pait, sing ala, lan ndadekake kejelekan nyebar.

TAM1897 Q1 52.2Aja nganti ana sing kandha manawa para muridé Kristus ora ana ing bebaya amarga sabab-sabab iki. Ana bebaya; amarga nalika “kala-nista saya akèh, katresnan akèh wong bakal dadi adhem.” Iki minangka simpati sing misterius lan ora bisa dijelasake sing ngiket manungsa siji lan sijine, sing nyegah kapentingan sing kapisah lan nyendiri, nganti kita tanpa disadari nyerap nada sing lagi ngrembaka, lan kita ora ngerti nganti pikiran wis bengkok lan ora stabil; lan kanthi mangkono, amarga ana ing kahanan sing ora sehat, pikiran mau siap nampa lan ngembangake pikiran ala. Bala moral luwih ngrusak tinimbang wabah penyakit.

TAM1897 Q1 52.3Potongan liya sing dicetak maneh saka Review and Herald tanggal 31 Juli 1856:—

TAM1897 Q1 52.4Yesus wis ngendika, “Ikuti Aku.” Apa, sedulur sing kinurmatan, apa patokané pracaya panjenengan? Apa ora Kitab Suci? Panjenengan mangsuli, Inggih. Mula saka iku, kita bakal mriksa apa kita wis ngetutaké Yesus utawa ora. Aku bakal maju ing ngarep panjenengan ing dalan panjenengan, lan rembugan kanthi nalar bebarengan karo panjenengan; lan dalan iki kalebu saben tumindak urip kita. Kaping pisan, kita bakal ndelok sak jembaré, lan takon, Apa panjenengan tumindak kaya donya? Nanging panjenengan takon, “Apa maksud panjenengan?” Kula bakal nyoba nerangake. Apa panjenengan melu karo donya ing prentah-prentah lan ukum-ukumé? Yen mangkono, dalan panjenengan dudu dalan sing dilakoni Gusti Yesus. Gusti Yesus ngendika, “Wong-wong mau (murid-murid) ora saka donya, kaya Aku uga ora saka donya.” Kapan panjenengan weruh Gusti Yesus ing balai pangadilan Kaisar?—Ora tau, mung nalika digawa kaya wedhus menyang panyembelèhan.

TAM1897 Q1 52.5Nanging kita butuh undang-undang sing apik, lan dadi tugas kita kanggo nggolèk wong-wong sing pantes supaya nyusun lan ngetrapake undang-undang mau.

TAM1897 Q1 52.6Saestu kita kepengin undang-undang sing apik; lan Gusti Yesus ora ninggalake kita kanggo ngetutake Panjenengané tanpa undang-undang mau. Panjenengané kandha, “Tembung sing kok rungokake iku dudu kagunganku, nanging kagungane Rama sing ngutus aku.” Yohanes 14:24.

TAM1897 Q1 52.7Pamanggung mazmur kandha, “Pangandikane Gusti iku sampurna, bisa ngowahi jiwa.” Mazmur 19:7. Paulus kandha, “Kabèh Kitab Suci diilhami dening Gusti Allah, lan migunani kanggo piwulang, kanggo panyalah, kanggo pambeneran, kanggo pandhuan ing kasucian: supaya manungsa Allah dadi sampurna, kabèh kabutuhané wis kacukupan kanggo nindakake kabèh pakaryan kabecikan.” 2 Timotius 3:16, 17. Apa maneh sing kowe karepake? utawa apa sing kurang sing kowe karepake, sedulur sing kinurmatan?

TAM1897 Q1 52.8Langkah sabanjure sing panjenengan jaluk saka wakil panjenengan yaiku ngundhang-undhang undang-undang sing, yen dilirwakaké, bakal dikuatake nganggo pedhang, sawijining senjata kang ora Kristen. Undang-undang mau iku inti, nyawa, lan dhasar saka pamarentahan sing dhèwèké dadi bagéané, sing mung bisa njaga kedaulatane kanthi gudang senjata utawa piranti pati, angkatan laut gedhe, lan tentara sing dilengkapi senjata matine. Sabanjure kowe nyelehake sedulur Kristiani becikmu, sing manut marang Sang Pangeran Katentreman, ing sacedhake panggonan eksekusi kanggo maringi paukuman pati; utawa ing pucuk pasukan militer, karo surat habeas corpus kanggo mbalekake sedulur mlarat menyang perbudakan, amarga dosane kepengin ngambegan hawa bebasing swarga. Utawa, yèn dhèwèké dadi panguwasa agung nagara, kowé ngunggahaké uskupmu sing sholeh ing jaran perang sing kebak senjata saka sirah nganti sikil, dadi panglima utama saka kabèh pasukan pati ing nagara.

TAM1897 Q1 52.9Aku arep takon, para pangikut Gusti Yesus sing tak tresnani, apa manungsa bisa ndadekake pantes matèni, nalika Gusti Allah wis ngendika, “Aja matèni”? Apa sakabehe tatanan pamaréntahan manungsa ora adhedhasar pedhang? Apa ora bakal remuk dadi serpihan nalika Panjenengané rawuh sing nduwèni hak mréntah kanthi adil?

TAM1897 Q1 52.10Nanging aku ora perang karo pamaréntahan manungsa. Ora, ora. Daud kandha ing kidung puji-pujian marang Gusti Allah, “Satemene nesune manungsa bakal muji kowe; sisa nesu iku bakal kowe tahan.” Mazmur 76:10. “Amarga panguwasa iku dudu ajrih tumrap tumindak becik, nanging tumrap tumindak ala. Dadi kowe ora wedi marang panguwasa kuwi? Lakonana sing becik, lan kowe bakal oleh pujian saka panguwasa kuwi. Amarga panguwasa iku peladené Gusti Allah tumrap kowe [Wong Kristen] kanggo kabecikan.” Roma 13:3, 4.

TAM1897 Q1 52.11Yen, sedulurku, panjenengan padha eling menawa wong Kristen iku klompok sing beda, kawanan cilik, kapisah, dipilih saka donya, kanggo dadi pepadhang ing donya, supaya donya kanthi nyumurupi pakaryan beciké (pepadhang), bisa kapimpin melu bebarengan karo kawanan cilik mau, sing diétung sadina muput kanggo disembelih, lan kanthi mangkono ngluhuraké Bapa Panjenengan ing swarga, mula panjenengan bakal bisa mangerténi ayat-ayat kaya Roma 13, lan 1 Timotius 1; 2, sing bakal tak priksa mengko. “Ayo pecahan tembikar padha saingan karo pecahan tembikar ing donya” [Yesaya 45:9]; nanging, yen wong Kristen nduwèni pikirané Yesus, mula padha bakal ngetutaké Yesus.

TAM1897 Q1 52.12Apa kita wis weruh sawatara asil saka wong-wong sing ngaku dadi Kristen sing manut marang donya? Muga-muga iki nyiapake kita supaya bisa nggayuh kalungguhan kaya Bileam, nalika Balak ngajak dheweke ngutuk Israel, nalika dheweke ngandharake paribasané lan kandha, “Kepiye aku bakal ngutuk wong sing Gusti Allah ora wis ngutuk? Utawa kepiye aku bakal nentang wong sing Gusti ora wis nentang?” Amarga saka pucuk watu aku weruh dheweke, lan saka bukit-bukit aku ndeleng dheweke: wong-wong mau bakal manggon piyambak, lan ora bakal diitung ing antarané bangsa-bangsa.” Bilangan 23:8, 9.

TAM1897 Q1 52.13Saiki aku maca kutipan liya, dicetak maneh saka Review, tanggal 14 Agustus 1856:—

TAM1897 Q1 52.14Apa Injil Yesus wis maringi kowe hak kanggo nggunakake pedhang, nglengkapi awakmu nganggo senjata daging, njupuk pedhang kanggo “ngopeni rumah tangga sampeyan,” mbebasake wong sing ditindhes saka kuwasa sing nindhes, kanthi nglanggar prentah kaping enem saka Gusti Allah, “Aja maéhaké”? Yesus kandha, “Tresnaa marang mungsuhmu.”

TAM1897 Q1 52.15Apa sampeyan mikir manawa sampeyan, minangka wong Kristen sing urip ing sangisore Injil, nduwé ijin saka Kitab Suci kanggo melu ing perselisihan politik kanthi cara apa waé? Apa ing nyusun undang-undang utawa ngetrapake paugeran pamaréntahan manungsa? Yen mangkono, aku kira sampeyan salah gedhé.

TAM1897 Q1 52.16Kuwi sing diomongake dening denominasi ing taun 1864. Padha nyampekake kuwi marang pamarentah Amerika Serikat, minangka bukti manawa padha ora pracaya marang perang, lan manawa padha ora bisa melu nggawa senjata, lan manawa yen padha ditarik, ora bisa diarep-arep supaya padha perang. Lan pamaréntah Amérika Serikat ngrungokaké panjaluk mau, banjur nyedhiyakake supaya padha bisa ngrawuhi rumah sakit kanggo nindakake pakaryan minangka pelayan Injil, ngopeni wong lara, lan nggawa kaslametan marang sing arep séda. Saiki yèn kuwi arep dibalèkaké, kita kudu ngadeg jujur ing ngarep pamaréntah lan nyatakake yèn kuwi wis dibalèkaké.

TAM1897 Q1 52.17Aku nerusake maca:—

TAM1897 Q1 52.18Saben teks sing kowe kutip, utawa alesan sing masuk akal sing kowe ajokake, kudu diuji nganggo Kitab Suci sing lugas lan harfiah. Bisa uga kita bakal nimbang kabèh ayat utawa alesan sing kowe ajokake mengko ing wektu sing pas; nanging sepisanan, kita bakal ngrungokaké Injil. Kanggo wong Kristen sing gelem manut marang Gusti Yesus, iki kuduné wis cukup.

TAM1897 Q1 52.19Yesus kandha, “Yen ana wong sing ngladeni Aku, iku kudu mèlu Aku.” Yohanes 12:26. Nanging apa kowe kandha, “Iki bisa tak lakoni, lan ngladeni dadi warga negara sing setya marang negaraku, ing kabijakan nasional lan pamaréntahané?” Mandheg. Yesus kandha, “Ora ana wong sing bisa ngladeni loro tuan.” Matius 6:24. “Yen kowe padha saka donya, donya mesthi bakal tresna marang kang saka donya; nanging kowe padha ora saka donya, malah Aku wis milih kowe metu saka donya, mulane donya sengit marang kowe.” Yohanes 15:19.

TAM1897 Q1 52.20Apa peranan sing bisa sampeyan lakoni ing kabijakan donya, yen “sampeyan ora saka donya,” nanging disengiti dening donya, lan dipilih “saka donya”? Nanging apa kita kudu nyerahake pamarentahan ing tangan wong-wong sing jahat? Miturut sampeyan. Sampeyan ora bisa nyegah iku. Wong-wong sing jahat lan para penyesat bakal saya tambah jahat; lan ing wektu pungkasaning donya, wong-wong sing jahat bakal nindakake kaluputan, lan ora ana siji wae saka wong-wong sing jahat sing bakal mangertos. Daniel 12:10. Sebabé yaiku donya ora gelem manut marang Gusti Allah, utawa ngetutaké Gusti Yesus, ora ngakoni yèn ana siji waé sing maringi paugeran. Yakobus 4:12.

TAM1897 Q1 53.1“Mulane Gusti Allah ngandika: ‘Amarga bangsa iki nyedhaki marang Aku nganggo cangkemé, lan nganggo lambéné ngajèni Aku; nanging atiné adoh saka Aku, lan ajiné marang Aku diwulang miturut piwulang manungsa: mulané, delengen, Aku bakal nindakake pakaryan éndah ing antarané bangsa iki, ya pakaryan éndah lan kaajaiban; amarga kabijaksanaané wong-wong wicaksana bakal sirna, lan pangertené wong-wong pinter bakal didhelikaké.’” Yesaya 29:13, 14. Pira éndahé tuladha iki katon ing sajroning akèh ahli teologi kondhang, sing biyèn, ora suwé kepungkur, mimpin kebangunan agama, réformasi moral, lan paguyuban tentrem: mimpin gréja Kristus, sing dibekali Injil sing maringi padhang marang urip lan kalanggengan; digawa kanthi panyuwunan, pandonga, lan luh; saiki kanthi cetha nglawan Injil, nalika Yésus wis ngandika, “Kowe wis krungu yen wis diomongake, Kowe kudu tresna marang kancamu, lan sengit marang mungsuhmu. Nanging Aku ngandika marang kowe: tresnaa marang mungsuhmu, berkahna wong sing ngutuk kowe, lakoni kabecikan marang wong sing sengit marang kowe, lan ndedongaa kanggo wong sing ngina lan nganiaya kowe; supaya kowe dadi anaké Rama sing ana ing swarga: awit Panjenengané maringi srengéngé munggah tumrap wong sing ala lan wong sing becik lan ngirim udan tumrap wong sing bener lan wong sing ora bener.” “Mula padha welas asih, kaya Rama-mu uga welas asih.” Matius 5:43-45; Lukas 6:36. Sanadyan ana ayat-ayat iki, kita weruh kahanan ngenesé gréja-gréja Kristen nalika padha ngalami ambruk moral lan nyocogaké karo donya. Saka akèh conto, kita nyebutaké sawatara.

TAM1897 Q1 53.2Ing ngisor iki ana sawetara pratelan saka para pangkotbah kondhang, kang ngambegake bab “senjata,” “perang,” “pertempuran,” “perang,” lan sapiturute. Banjur diterusake kaya ing ngisor iki:—

TAM1897 Q1 53.3Amarga kasunyatan kaya ngene iki, sing nuduhaké yèn emas sing paling murni wis malih dadi luwih ala tinimbang slag, lan pancèn nglirwakaké sakabèhé kesaksian Kristus lan pangakuané biyèn, kita kudu ngucapaké, “Wong-wong mau wis mèlu dalané Kain, lan kanthi rakus mèlu kaluputané Bileam.”

TAM1897 Q1 53.4Apa wong-wong iki ngetutake Gusti Yesus? Apa padha nglengkapi awaké dhéwé lan para pengikuté nganggo senjata Injil? Apa padha nuduhaké kapercayan sing sampurna marang paugeran Gusti Allah sing sampurna? Apa padha ngakoni yèn mung ana siji Panyipta Ukum kanggo wong Kristen? Apa padha krungu Paulus kandha, “Senjata perang kita ora saka daging, nanging kuwasa lumantar Gusti Allah kanggo ngrubuhaké kubu-kubu”? (2 Korinta 10:4). Apa pungkasané padha merhatosaké Kitab Suci sing diaku diwulangaké?

TAM1897 Q1 53.5Nganggo kabèh busana prangé Gusti Allah, supaya kowe bisa tahan nglawan tipuané setan. Napa?—“Amarga kita ora perang nglawan daging lan getih.” Ora; kuwi dudu panggilané para muridé Gusti Yesus. Nanging kita perang nglawan “panguwasa, nglawan kuwasa, nglawan panguwasa pepeteng donya iki, nglawan kejahatan rohani [roh-roh jahat, miturut cathetan pinggir] ing panggonan dhuwur.” “Mulane, gunakna kabèh busana prajurité Gusti Allah, supaya kowé bisa tahan ing dina sing ala, lan sawisé nindakaké kabèh mau, kowé bisa tetep ajeg.” Efesus 6:11-13.

TAM1897 Q1 53.6Paulus nyebutaké siji-siji senjata-senjata Kristen ing Efesus 6:14-18, lan kandha, Jupuk “pedhang Roh [dudu pedhang baja], yaiku tembungé Gusti Allah; tansah ndedonga kanthi kabèh pangandhèng lan panyuwunan ing Roh;” nganggo waja swarga iki, lan sikilé nganggo sepatu persiapan Injil katentreman, ngupaya ngrasakaké berkahé Kristus,—“Berkahé wong sing welas asih: awit bakal nampa kawelas asih.... Begja wong sing nuntun tentrem [dudu sing ngrusak tentrem]: awit bakal diarani anaké Gusti Allah.” Matius 5:7, 9. Rungokna Yohanes nalika dhèwèké maringi pitutur marang para prajurit, nalika padha takon apa sing kudu ditindakake. Dhèwèké mangsuli, “aja nindhes sapa waé.” Lukas 3:14.

TAM1897 Q1 53.7Elinga yen Yesus ngendika marang Petrus, nalika piwulang praktis gedhe diwulangake kanggo kabeh wong Kristen babagan apa sing kudu ditindakake karo pedhang, “Simpen maneh pedhangmu ing panggonane: amarga saben wong sing nyekel pedhang bakal binasa dening pedhang.” Matius 26:52.

TAM1897 Q1 53.8Mugi para Kristen lumaku ing pepadhanging bebener iki, lan mesthi mung ana sithik jenderal utawa prajurit Kristen sing bakal nggunakake “25 bedhil Sharpé Rev. Mr. Beecher,” sanadyan Kitab Suci kanthi sok suci dipasang ing bagéan mburi saben bedhil.

TAM1897 Q1 53.9Padha krungu Gusti Yesus ngendika, “Pamaréntahku ora saka donya iki: yèn pamaréntahku saka donya iki, para abdi-abdiku mesthi bakal perang.” Yohanes 18:36. Para Kristen sing diparingi senjata Injil iki, lan wis sepenuhe ora nganggo senjata daging, amarga misah sakabehe saka pamrentahan donya, bisa ngeculake donya, sing isih nganggo senjata pati, mlayu ing dalan amba, ngetrapake paukuman pati kanggo nguwatake undang-undang sing ora Kristen.

TAM1897 Q1 53.10Iku kaluhuran sing ora bisa diucapake saka sisa gréja, nalika padha ndeleng sajarah jaman kepungkur, lan weruh, sanadyan para muridé Kristus, kaya Paulus, wis padha njerit, “Kanggo panjenenganipun, kita dipun pateni saben dinten; kita diitung kados wedhus kang badhe disembelih [Roma 8:36];” sanadyan dalanipun kaparingi luh, kebak getih, lan kebak bangke kang pecah-pecah lan balung kang kaputih;—iku hak istimewa kanggone padha ngucap kados Bileam, nalika padha weruh menawa “bangsa Allah bakal manggon piyambakan, lan ora bakal diitung kalebu bangsa-bangsa,” “Aja nganti aku mati kaya wong sing jahat, lan pungkasaning uripku padha kaya pungkasané!” Bilangan 23:9, 10.

TAM1897 Q1 53.11Ana isih akèh manèh ing selebaran iki, nanging aku ora perlu maca manèh. Aku bakal maca siji utawa loro ayat manèh saka Gusti, sing ana kanggo kita ing jaman saiki. Iki diwènèhaké marang kita patang taun kepungkur saka Roh Ramalan, lan wis diwaca marang kita ing Tabernakel iki:—

TAM1897 Q1 53.12“Gusti Allah wis milih Yakub dadi kagungané, lan Israel dadi pusaka istimewa. Amarga aku ngerti yèn Gusti iku agung, lan yèn Sang Yehovha kita iku ngluwihi kabèh déwa.” Pikirna, sedulurku lanang lan wadon, yèn Gusti nduwèni umat, umat pilihané, gréja Panjenengané, dadi kagungané dhéwé, benteng kagungané dhéwé, sing digenggem ing donya sing kapenuhan dosa lan mbrontak; lan Panjenengané niyataké supaya ora ana panguwasa liya sing dikenal ing kono, ora ana paugeran liya sing diakoni kajaba paugerané dhéwé.

TAM1897 Q1 53.13Sing liyane teka marang kita ing Konferensi Umum taun iki. Iki nggawa kita bali menyang panggonan nalika apostasi diwiwiti, lan ngadhepi kita langsung karo Gusti Allah, karo kabeneranipun, lan karo kabèh bab iki kaya sing asalé saka Gusti; kaya pangarep-arep Panjenengané kanggo ana karo umaté dina iki.

TAM1897 Q1 53.14Garis pamisah antarane umat Gusti sing ngakoni netepi prentah lan donya, saiki ora cetha kaya biyen. Wong-wong sing lumaku selaras karo Gusti ora bakal ditemokake melu kumpul-kumpul politik. Wong-wong sing nindakake kuwi maringi pratandha manawa dheweke dudu abdi Yesus sing setya. Dheweke wis suwe nyekel geni umum nganti pangrasane ilang. Ana sawijining umat sing wis mlebu barisan kanggo ngadeg ing sangisore panji Sang Kristus. Padha tentara Kristus. Padha wis janji metu saka donya lan misah. Padha wis janji nggunakake pedhang Roh, yaiku Sabda Gusti Allah, kanggo nglakoni perang agresif nglawan dosa lan kabecikan ala. Kita kudu nuduhake kesetiaan kita.

TAM1897 Q1 53.15Ana istilah pamaréntahan; ana istilah sing ditrapaké kanggo kawarganegaraan. Kita kudu nuduhaké kesetiaan marang apa? Kuwi pitakonané.

TAM1897 Q1 53.16Kita kudu nuduhake kasetyan marang Sang Prabu kita, Gusti Yesus Kristus. Rasul Yakobus nyatakake: “Sapa wae sing kersa dadi kanca donya, iku mungsuh Gusti Allah.” Lan Yohanes sing kinurmatan, murid sing rohane paling mirip karo Gusti Yesus, wis maringi pangeling, “Aja padha tresna marang donya, lan marang apa wae sing ana ing donya. Yen ana wong sing tresna marang donya, katresnan marang Rama ora ana ing wong iku.” Ora ana manungsa sing bakal nemokake kabagyan kanthi ngetutake tuladha Adam, lan nyasar adoh saka Pangripta.

TAM1897 Q1 54.1Mangkono piwulang-piwulang iki rampung persis ing panggonan kita miwiti—kanthi Adam lan Pangripta, lan dhawuh dhisik saka kabèh dhawuh ing jagad raya—“KOWE kudu tresna marang Gusti Allahmu kanthi sakabehing atimu, lan sakabehing nyawamu, lan sakabehing pikiranmu, lan sakabehing kekuwatanmu.” Mula kowe ora bakal nyasar saka Pangripta kowe. Mula ora bakal ana murtad. Mula ora bakal ana panyembahan berhala. Mula ora bakal ana pamaréntahan sing diadegaké manut tuladha bangsa-bangsa kafir sing wis adoh saka Gusti; nanging Gusti bakal dadi kabèh ing sakabehe, lan bakal nuntun umaté menyang tanah kang mulya sing wis dituduhaké marang bapak kita Abraham nalika Gusti misahaké dhèwèké saka kabèh pamaréntahan ing donya, lan njaga dhèwèké tetep misah sajrone urip ing donya.

TAM1897 Q1 54.2Panjenengané sing ngajak kita kanggo manut lan mlaku ing tapak iman kang diduwèni bapak kita Abraham nalika durung disunat, bakal nggawa kita menyang tanah sing dadi kamulyaning kabèh tanah; lan ing kono kita bakal manggon ing ngarsané Gusti, lan ing sangisoring swiwi kang mulya saka Sang Maha Kuwasa, salawas-lawase—kanthi tresna marang Gusti kanthi sakabehing manah, sakabehing nyawa, sakabehing pikiran, lan sakabehing kekuwatan; lan Panjenengané bisa nunjukaké marang kita saiki, wektu kuwi, lan salawas-lawase ing ngarsané alam semesta, lan ngendika, “Iki wong-wong sing netepi dhawuh-dhawuhe Gusti, lan pracaya marang Gusti Yesus.”

TAM1897 Q1 54.3Lan kabeh wong padha ngucapa, “Amin lan Amin.”