Roh Ramalan. – No. 2

TAM1897 D 21.2Khotbah sing diwenehake Rebo esuk, 10 Februari 1897 Dicetak ing General Conference Daily Bulletin, 15 Februari 1897, Jilid 1, No. 2, kaca 21-22.

TAM1897 D 21.3ING ngandhap punika namung ringkesan saking pangandikane Pendeta Jones. Amarga kathah ingkang rawuh sawisé pasamuan sadurungé, perlu nganggé wektu lumayan suwe kanggo mbaleni pokok-pokok ingkang kaandharaken ing dinten sadurungé. Saliyane punika, pamedhar ngendika bilih kasulitan kita minangka sawijining bangsa boten amarga kita boten pracaya sacara nama bilih Testimonies punika saking Gusti; nanging ingkang perlu kita mangertosi kados pundi cara pracaya dhumateng punika. Yen siji-sijine cara kita ngungkapake pracaya marang Kesaksian iku mung kanthi ngandhani wong-wong yen kita pracaya, pracaya kita ora ana gunane. Kanthi mangkono kita mbukak dalan supaya wong-wong ragu marang ketulusan iman kita. Yen pancen kita pracaya marang Kesaksian Roh Gusti Allah, kita ora perlu ngandhani wong-wong kaya ngono. Urip kita bakal dadi kesaksian tumrap iman sing ana ing jero kita.

TAM1897 D 21.4Ana pangalihan saka Gusti, lan candhi perlu dibersihaké kaya ing jaman biyen ing Yerusalem. Kita wis mlebu ing kahanan iki amarga nglirwakaké Kesaksian Rohé Gusti. Nanging akèh wong sing nglirwakaké kuwi wis pracaya marang kesaksian mau, lan wektu kuwi nyekel kesaksian mau ing tangane, lan ora nyangka yèn padha nglirwakaké. Mula, sing arep kita ngerti yaiku kepiye carané ngajeni Kesaksian Rohé Gusti.

TAM1897 D 21.5Lan kita ora kena mikir sanadyan sedhela, nalika ana kesaksian diwenehake lan ana jeneng wong sing kasebut, manawa Gusti Allah nyerang wong mau kanggo ngrusak. Tujuané Gusti yaiku misahake wong mau saka kaluputan sing ngrusak lan ngalangi pakaryané Gusti. Iki kanggo nylametake wong mau lan ngrusak kaluputané. Gusti Allah ora bakal ngrusak utawa ngukum wong kajaba yèn dhèwèké ora bisa dipisahaké saka dosa. Nalika wong iki mbalèk saka dalan sing salah, ngakoni kesaksian mau, lan ndandani dhiri ing ngarsané Gusti Allah, dhèwèké ora manèh ana ing kahanan sing padha kaya nalika kesaksian mau maringi tandha. Kesaksian kuwi banjur bisa digunakaké minangka pangeling kanggo wong liya, nanging ora kena digunakaké kanggo ngukum wong sing wis ngakoni kesalahané.

TAM1897 D 21.6Marga Gusti iku kanggo nggawe manungsa dadi apa sing durung dadi; kanggo maringi manungsa apa sing durung diduweni. Kita ora bisa nerapake Kesaksian marang wong liya. Ora, malah ora marang awake dhewe saka njaba. Kita kudu mbukak atiné marang Gusti, supaya nampa kesaksian, supaya Gusti bisa nandur prinsip ilahi, maringi kita apa sing durung kita duwé, nggawe kita dadi apa sing sejatine dudu kita, lan kanthi Roh Suci Panjenengané pancèn ngetrapake kesaksian mau. Banjur bakal katon ing urip kita, bakal kawujud ing tumindak kita, apa sing wis Gusti tanem ing jero kita. Kuwi tegese nampa Kesaksian. Apa waé sing kurang saka kuwi, iku ora nampa Kesaksian.

TAM1897 D 21.7Kakuwatan sing ditandurake Gusti, nalika mlebu ing ati, bakal maringi wong kuwat kanggo ngadhepi godaan lan ing tengah ringkihé. Iku bakal maringi dhèwèké apa sing durung diduwèni, lan bakal nggawé dhèwèké dadi apa sing sejatiné ora miturut sipaté.

TAM1897 D 21.8Nalika sawijining manungsa gagal ing sawijining kalungguhan sing diparingi marang dheweke, kita kerep mikir yèn Gusti kleru maringi kalungguhan kuwi; nanging kuwi ora mesthi bener. Gusti ora kleru milih Saul dadi raja Israel; nanging Saul sing kleru amarga ora dadi kaya sing dikarepake Gusti. Dheweke kleru amarga manut marang karep lan rencanane dhéwé, tinimbang ngrungokake swara Gusti. Mangkono uga Gusti ora kliru nalika ngangkat Yeroboam dadi raja Israel. Sanadyan tujuane Gusti kanggo misahake sepuluh suku saka Yehuda ora kelakon amarga kekarepan manungsa sing mbangkang, Gusti pancen wis nduweni rencana, nanging Yeroboam ora gelem ngidini rencana kuwi kelakon. Gusti Allah bisa nyauri aku utawa kowe menyang sawijining kalungguhan, lan yen ana titik ringkih ing awake dhewe sing bakal nyegah kita dadi migunani, Gusti Allah ngutus pesen marang kita, pesen iku kanggo nggawé awake dhewe dadi kaya sing dikarepake, supaya lumantar sih-rahmaté kita bisa ngadeg ing panggonan sing dikarepake.

TAM1897 D 22.1“Saben dina manungsa mbuktekake apa kratoning Gusti Allah ana ing sajroning atiné. Yen Kristus nguwasani ing atiné, padha éntuk kekuwatan saka prinsip, kakuwatan, lan kamampuan kanggo ngadeg dadi prajurit setya, pembaharu sejati; amarga ora ana pembaharuan kajaba ana kerjasama sakabehe karo Yesus Kristus. Liwat sih-rahmaté Kristus, manungsa kudu migunakaké karunia sing diparingaké Gusti kanggo mbeneraké dhiri dhéwé [dudu mbeneraké wong liya, nanging mbeneraké dhiri dhéwé]; lumantar tumindak ngorbanaké dhiri iki, sing dipandeng karo pangalembana déning Gusti Allah swarga, padha éntuk kamenangan ngluwihi kecenderungan warisan lan sing wis digawé dhéwé. Banjur, kaya Daniel, padha ninggalaké kesan ing manah wong liya sing ora bakal sirna. Pangaribawa iki bakal sumebar ing saindenging donya.”

TAM1897 D 22.2Pakaryan reformasi diwiwiti saka dhiri pribadi. Aku mung bisa nggawe kesan ing ati wong liya nalika aku wis mbenerake dhiri. Gusti nggayuh wong liya kanthi nggayuh kita, lan nggayuh wong liya lumantar kita. Bukak 2 Korinta 1:3, 4:—

TAM1897 D 22.3Kaluwihna Gusti Allah, Rama Sang Kristus Gusti kita, Rama kang maha asih, lan Allah kang maringi panglipur; kang maringi panglipur marang kita ing sakabehing sangsara kita, supaya kita bisa maringi panglipur marang wong-wong kang nandhang sangsara, lumantar panglipur kang kita tampa saka Gusti Allah.

TAM1897 D 22.4Gusti maringi panglipur marang kita supaya kita bisa maringi panglipur marang wong liya; Gusti nulungi kita supaya kita bisa nulungi wong liya. Kita digawa menyang panggonan ing ngendi kita mbutuhake panglipur saka Gusti, supaya kita bisa maringi panglipur marang wong liya. Gusti mikirake wong liya nalika Gusti maringi panglipur marang kita. “Lan yen kita nandhang sangsara, iku kanggo panglipur lan kaslametanmu.” Yen aku nandhang sangsara, iku kanggo panglipur lan kaslametan wong liya. Aku bisa wae ora ketemu pirang-pirang taun karo wong sing arep tak panglipur; nanging sawijining wektu aku bakal ketemu, lan pengalaman sing wis tak alami nyiapake aku kanggo lungguh jejere dheweke, utawa nyekel tangane, lan dadi pitulungan lan panglipur kanggo dheweke. Dheweke nampa saka aku apa sing wis tak tampa saka Gusti Allah, lan dheweke nampa iku supaya bisa nerusake marang wong liya, lan wong-wong mau marang wong liya maneh; lan kanthi mangkono pangaribawa sih-rahmaté Gusti Allah sing diparingake marang kita nyebar ing saindenging bumi, sanajan kita ora pindhah saka nagara panggonan kita manggon. Para sedulur, kuwi sing Gusti Allah kepengin lakoni marang kita, lan banjur pangaribawa kita bakal nyebar ing saindenging jagad.

TAM1897 D 22.5Saiki marang pitakon, Kepiye kita kudu nampa Testimonies? Ayo padha maca kepiye Testimonies iku sejatine ditolak nalika dianggep ditampa. Banjur kita bakal ngerti carane ngindhari kesalahan kuwi lan carane nampa Testimonies kanthi bener. Ing kene aku maca babagan siji wong sing “tuladha tumindaké wis akèh nyebabake goncangé kapercayan marang Testimonies.” Kepiye carane dheweke nindakake iki? — “Dheweke piyambak wis mlaku kanthi langsung bertentangan karo pepadhang sing wis diparingake Gusti.” Nanging dheweke ora nyangka yen dheweke mlaku kanthi langsung bertentangan karo pepadhang mau. Dheweke mikir yen dheweke nindakake sing bener tumrap pepadhang mau. Kepiye, mula, dheweke bisa nganti salah kaprah kaya ngono? Iki wangsulane: “Panyendhu lan pangeling saka Gusti wis dihindari, lan ditafsirake lan digawe ora ana gunane dening tipuan manungsa.”

TAM1897 D 22.6Kepiye carane “diindhari”? Iki jawabané: “Ngapa kowe nggawe alesan-alesan ringkih?” “Oh, sepira isiné wong-wong sing wis mbelakangi pitutur Gusti, lan nyoba nutupi kesan sing arep digawé Gusti.”

TAM1897 D 22.7Kepiye cara “diinterpretasi”? Iki jawabane: Wong-wong mau “menehi tafsiran dewe marang Testimonies mau, kanthi kandha yen maksude ora kaya ngono.”

TAM1897 D 22.8Lan mangkono Testimonies iku dihindari, ditafsirake, lan digawé ora ana gunané déning wong-wong sing mikir yèn padha pracaya marang kuwi lan mikir yèn padha nampa kuwi. Saiki, apa kowé wis ngindhari kuwi nganggo alesan-alesan ringkih? Apa kowé wis nafsirake lan nggawe ora ana gunané kanthi masang panjelasanmu dhéwé, kandha yèn kuwi ora ateges kaya ngono? — Mesthi kowé wis; kowé ngerti yèn pancèn wis. Mula ayo padha mandheg saiki uga.

TAM1897 D 22.9Kepiye carane nampa? Kepiye kita bakal ngerti apa tegese? Iki jawabané: “Tegese persis kaya sing kacathet.” Tegese apa? — “Kaya sing kacathet.” Apa kowe bisa nerangake apa sing diomongake? — Ya, gampang tenan. Mula tampani miturut pangandikane. Mbukak manah amba marang Gusti, supaya lumantar Roh Suci Panjenengané bisa nandur ing kono prinsip sing ana ing pangandikane persis kaya sing diucapake, banjur prinsip kuwi bakal katon, bakal sumunar ing gesangmu; wektu kuwi kowe wis nampa Kesaksian-kesaksian. Banjur kowe ngerti yèn kowe pracaya marang Kesaksian-kesaksian mau. Banjur ora bakal ana bebaya kliru bab kuwi. Wong liya bakal ngerti, amarga kowe bakal ninggalaké kesan ing atiné sing ora bakal sirna, lan padha bakal ngluhuraké Gusti Allah ing dina pangunjungan.

TAM1897 D 22.10SABDANING Gusti iku patokané kita. Saben tumindak katresnan, saben tembung kabecikan, saben pandonga kanggo wong sing nandhang sangsara lan sing ditindhes, kabèh iku dilaporaké ing ngarsané dhampar langgeng, lan dicathet ing kitab langit sing ora bakal rusak. Sabda ilahi mènèhi padhang marang pamikiran sing paling peteng, lan padhang iku ndadèkaké wong sing paling maju rumangsa ora mumpuni lan wus dosa. — Test. No. 31.