Apostasi Israèl. – No. 2

TAM1897 Q1 40.5Khotbah sing diwenehake ing sonten Minggu, 14 Maret 1897 Dicetak ing Bulletin Konferensi Umum, Kuartal Kapisan, 1897, Jilid 2, No. 1, kaca 40-45.

TAM1897 Q1 40.6Kaya sing wis kita deleng ing piwulang sadurunge, Israel murtad, lan njaluk raja supaya padha kaya kabèh bangsa. Ing sinau iki, kita bakal weruh sepira padha kaya bangsa-bangsa. Nanging Israel murtad saka Gusti Allah; amarga padha ora pracaya marang Gusti Allah kanthi sakabehe manah. Sabda iku ora kapadu karo pracaya ing ati wong-wong sing ngrungokake. Padha dadi formalistis, banjur bebaya-bebaya sing saktenane bisa padha uwal yen padha setya marang Gusti Allah malah teka marang wong-wong mau kaya bangsa kafir liya; lan banjur, kaya sing diandharake Roh Nubuat, kabeh bebaya sing dadi akibat saka murtade dhewe padha nyalahake marang pamarentahan Gusti Allah. Padha nganggep yèn pamaréntahané iku gagal; ora cukup apik kanggo wong-wong mau, ora cukup kanggo wong-wong mau ing donya iki, lan padha kudu nduwé pamaréntahan dhéwé—pamaréntahan sing bisa diatur lan digunakaké kanggo mréntah lan nglindhungi awaké dhéwé.

TAM1897 Q1 40.7Banjur padha kandha marang Samuel, “Gawéna kita raja kaya kabèh bangsa,” “supaya kita padha kaya kabèh bangsa;” lan sanadyan Gusti Allah, lumantar Samuel, kanthi khidmat mbantah kuwi, padha mbantah bantahan kuwi, lan kandha, “Ora; nanging kita bakal nduwé raja ing ndhuwur kita kaya kabèh bangsa.” Amarga padha kepengin mangkono, Gusti Allah banjur maringi miturut kersané. Ora mung wis padha mutusaké yèn arep nduwé raja, nanging uga wis mutusaké sapa sing bakal dadi rajané. Yakuwi Saul, putrané Kish; lan Gusti Allah uga maringi Saul mau marang wong-wong mau, amarga wong-wong mau kudu manut kersané dhéwé.

TAM1897 Q1 40.8Nanging kabèh bebaya sing wis diandharake Gusti bakal teka amarga padha milih raja lan kraton, pancèn teka marang wong-wong mau. Padha wiwit ngrasakaké sawéné ing jaman Saul. Padha dibantu banget supaya slamet saka bebaya mau déning pangaribawa lan pamaréntahané Daud. Sanajan padha nolak Gusti, Panjenengané ora ninggalaké; Panjenengané tetep ana ing antarané kanggo mimpin sapa waé sing gelem dipimpin, lan nylametaké, yèn bisa, saka bebaya sing mesthi bakal teka, sing wis dingerteni bakal teka, lan sing ora bisa dihindari minangka sawijining bangsa. Nanging Panjenengané bakal nylametaké kabèh sing gelem uwal minangka individu. Padha wis miwiti tumindak sing ora bisa dibalèkaké lan mesthi nggawa padha maju, siji langkah sawisé sijiné, nganti, kaya sing bakal kita deleng, karusakan teka.

TAM1897 Q1 40.9Kanthi Salomo, wiwit katon kanthi cetha sangsara sing dadi akibat mesthi saka dalan sing wis dipilih, sanajan ana protes saka Gusti. Lan Mesir tansah melu. Mesir mesthi melu campur. Salomo njupuk garwa saka Mesir, nglanggar sabda Gusti. Panjenengané ngutus wong menyang Mesir kanggo njupuk jaran, nglanggar sabda Gusti. Kamulyan sing diparingake Gusti marang panjenengané dipalingake kanggo nglayani Mesir lan penyembahan berhala Mesir, uga penyembahan berhala saka kabèh bangsa sakupenge. Beban sing diwènèhaké marang rakyat kanggo nyokong pitung atus garwa lan telung atus gundiké Sang Salomo saka kabèh bangsa kafir, ing ibadahé sing nyembah berhala, iku beban sing ora kuduné ditanggung, sing ora bakal bisa ditanggung kanggo kabecikané rakyat; lan kanggo kabecikané loro bangsa mau, Gusti mutusaké misahaké sepuluh suku saka loro mau.

TAM1897 Q1 40.10Kita ora bisa ngerti apa kabecikan sing Gusti arep paring marang sepuluh suku, utawa marang loro suku, amarga iku ora tau kelakon. Yerobeam ditetepake minangka sing bakal mimpin sepuluh suku dhisik. Nanging Yerobeam, lali marang tuladha mulya saka Daud—ngenteni wektu sing cocog saka Gusti lan ngidini Gusti sing ngangkat dhèwèké menyang tahta sepuluh suku kanthi carané—sanajan isih urip Salomo, dhèwèké ngangkat tangan nglawan raja, amarga wis njupuk langkah sing arep njupuk tahta sepuluh suku lan mréntahaké, ngadeg dadi raja nglawan Salomo. Kuwi pangkhianatan lan pemberontakan. Salomo kepengin ngukum dheweke, mula dheweke mlayu menyang Mesir lan manggon ing kana nganti Salomo seda.

TAM1897 Q1 40.11Yen sadurunge atiné durung kaya wong Mesir, sawisé tekan kana dadi kaya ngono. Nalika Salomo wis seda, Yerobeam bali saka Mesir. Wektu wis teka supaya sepuluh suku misah saka loro suku, lan Rehabeam milih dalan sing misahake. Nalika wong-wong teka lan nyuwun supaya ngenthengake beban sing wis dipasang bapakné, iku panyuwunan sing wajar lan pantes. Para tuwa sing biyèn dadi penasihaté Salomo nyaranake supaya nindakake kuwi. Nanging Rehabeam ora wareg nampa pitutur saka wong-wong mau, amarga dhèwèké ora péngin dadi abdi wong-wong mau kaya sing disaranaké; dhèwèké péngin dadi panguwasa wong-wong mau, mula dhèwèké rembugan karo para mudha sing gedhé bareng karo dhèwèké. Ibune iku wong Amon, salah siji saka bojo-bojo penyembah berhala sing paling ala sing diduwèni Salomo; lan para mudha sing gedhé bareng karo dhèwèké iku anak-anak saka bojo-bojo penyembah berhala liyané sing diduwèni Salomo. Para mudha iki gedhé ing kabèh tumindak nistha panyembahan berhala sing ditindakake Salomo karo bojoné. Rehabeam nyawiji karo pamanggihé wong-wong mau lan manut marang carané, lan mesthi waé nolak pituturé Gusti Allah lan pituturé para wong sing wedi marang Gusti Allah.

TAM1897 Q1 41.1Rehabeam maringi wangsulan marang rakyat sing wis padha ngerti: Kowe wis nyuwun aku supaya ngurangi bebanmu, nanging aku malah bakal nambah abote; yen biyen bebanmu mung kaya driji cilik, saiki bakal tak gawé kaya pinggangmu. Wong-wong mau banjur kandha, “Muliha kowe, Israel! Saiki urusana omahmu dhéwé, Dawud.” Rehabeam, nalika weruh apa sing kelakon, pancen kaget banget; nanging kuwi ora pati aneh, amarga nalika dheweke wuta nganti ora bisa ndeleng yèn omongane iku paling bodho, mula ora aneh yèn dheweke kaget karo apa sing kelakon sawisé ngomong kaya ngono. Dheweke ngutus bendahara marang wong-wong mau kanggo nenangake lan nglémbutake kahanan lan mbalèkake maneh, yèn bisa. Nanging wong-wong mau langsung mbuwang watu marang bendahara kuwi nganti mati, lan Rehabeam, nalika weruh apa asilé, dadi wedi banjur mlayu numpak kereta perangé lan buru-buru bali menyang Yerusalem, nglumpukaké tentara kanggo munggah lan ngrebut wong-wong mau lan meksa supaya padha ngladèni dhèwèké. Nanging nabi Gusti kandha marang dhèwèké yèn kuwi ora pantes ditindakaké, lan supaya padha tetep ing omahé, lan padha nindakaké kuwi.

TAM1897 Q1 41.2Banjur Yerobeam njupuk karajan, lan ngedegake anak sapi emas sing digawa saka Mesir, saengga sepuluh suku langsung kabawa menyang Mesir, menyang penyembahan berhala Mesir lan sistem pamarentahan Mesir nalika padha pisah saka loro suku. Mangkono, lumantar Yerobeam, arus wiwitan kasebut diwiwiti, lan tuladha kasebut dadi conto sing dituruti dening kabeh raja-raja sepuluh suku liyane. Lan sabanjure mesthi diucapake, “Yerobeam, putrané Nebat, sing dosa lan ndadèkaké Israel padha dosa.” Lan pangapostasi kuwi terus-terusan mudhun, nganti kabèh kraton musna, ora tau krungu manèh, lan ora bakal tau keprungu manèh. Pangapostasi ing barisan raja-raja sepuluh suku kuwi saka ala dadi luwih ala lan luwih ala manèh. Yerobeam iku ala; para penerus langsungé uga ala. Banjur teka Omri, lan dhèwèké luwih ala tinimbang liyané; banjur teka Ahab, lan dhèwèké luwih ala tinimbang kabèh sing wis ana sadurungé. Mangkono lumaku ing kraton, nganti kabèh musna lan ora ana manèh.

TAM1897 Q1 41.3Nanging Gusti Allah tansah nyoba kanthi saktenane supaya padha nyembah marang Panjenengané. Panjenengané ngutus nabi-nabi siji sawisé sijiné; Panjenengané bola-bali nyauri para raja supaya padha wedi marang Panjenengané, nyembah marang Panjenengané. Nalika kita tekan dina-dina pungkasan Israèl, ana Amos lan Hosea sing utamané padha ngandharake ramalan. Amos, Hosea, lan Mikah padha ngandharake ramalan kanggo Israèl, lan marang Israèl, ing dina-dina pungkasan Israèl. Nanging mung sethithik saka kitab Mikah sing langsung nyentuh sepuluh suku. Meh kabèh kitab Amos nyentuh marang wong-wong mau, lan akèh saka kitab Hosea uga. Kitab Amos lan Hosea umume, meh kabèh, iku ramalan babagan Israel, lan panjaluk pungkasané Gusti supaya Israel mbalèk manèh marang Panjenengané lan slamet saka karusakan total.

TAM1897 Q1 41.4Kabèh nubuatan mau, lan sajarah Israel, dilebokaké ing Kitab Suci minangka pangeling kanggo wong-wong sing urip ing jaman pungkasan sajarah donya iki. Lan piwulangé Gusti ana ing kono kanggo wong-wong ing jaman pungkasan—supaya padha mbalèk marang Gusti supaya bisa slamet saka karusakan sejati. Mulané kabèh mau dilebokaké ing kono. Mula Amos lan Hosea iku saiki dadi kabeneran sing ana kanggo kowe lan aku, uga kanggo saben wong ing donya, padha kaya nalika jamané wong-wong ing sepuluh suku nalika padha nulis.

TAM1897 Q1 41.5Amos ngandharake ramalan, banjur imam ing Bet-el kandha marang dheweke, “Aja kowe ngandharake ramalan ing kene; iki omahé raja lan kratoné raja; mending kowe lunga menyang Yehuda.” Lan dhèwèké lunga lan ngandhani Yerobeam kapindho yèn Amos lagi ngandhani ramalan ala tumrap tanah iki, lan mulangaké pemberontakan marang raja, lan kandha yèn pedhangé Gusti bakal tiba ing kabèh mau, lan yèn tanah iki ora bisa nampa kabèh tembungé.

TAM1897 Q1 41.6Saiki ayo padha mbalèk marang teks sing khusus, lan maca Amos 7:10-15:—

TAM1897 Q1 41.7Banjur Amazya, imam Bet-el, ngutus marang Jerobeam raja Israel, kandha, “Amos wis ngadani konspirasi nglawan kowe ing tengah-tengah omahé Israel; tanah iki ora kuwat nampa kabèh tembungé.” Amarga mangkene pangandikane Amos: Jerobeam bakal mati ing pedhang, lan Israel mesthi bakal digawa menyang pembuangan saka negarané. Banjur Amazya kandha marang Amos: “He, nabi, lunga, mlayu menyang tanah Yehuda, lan ing kana mangan roti lan ngetokake nubuat; nanging aja maneh ngetokake nubuat ing Betel, amarga iku griya suci raja lan kraton raja.” Banjur Amos mangsuli marang Amazya, “Aku iki dudu nabi, lan aku uga dudu putrané nabi; nanging aku iku panggembala lan panjemput woh-wohan sikomora. Gusti njupuk aku nalika aku ngetutaké wedhus, lan Gusti kandha marang aku, ‘Maju, nabi marang umatku Israel.’”

TAM1897 Q1 41.8Lan dhèwèké mènèhi ramalan marang wong-wong mau; nanging aja lali, kuwi mangsa pungkasané Israel. Nanging nalika padha ora gelem ngidini Amos ngetokake ramalan ing tanah kuwi, banjur padha ngusir lan nganiaya dhèwèké kaya sing wis padha ditindakake marang akèh nabi sadurungé, Gusti Allah ngangkat Hosea ing tanah Yehuda; lan dhèwèké, sing ana ing tanah Yehuda ing ngendi imam penyembah berhala kuwi ngandhani Amos supaya lunga, bisa ngetokake ramalan bab Israel, lan padha ora bisa nganiaya dhèwèké lan nindakake apa sing dikarepake marang dhèwèké.

TAM1897 Q1 42.1Saiki mung sawijining tembung, nyawang maneh sakabehe babagan iki: Sampeyan ngerti manawa wiwit jaman Samuel saterusé, para raja Israel nganiaya umat Gusti, nganiaya para nabi, matèni para imam, miturut karsa. Padha nindakake kuwi amarga padha duwé kuwasa lan semangat kanggo nindakake. Nanging saiki, yen Israel ora tau duwe raja, karajan, utawa pamarentahan dhewe, apa padha bisa nindakake kuwi?—Ora; mesthi ora mungkin. Kowe ngerti yen para raja Israel luwih ala tinimbang para raja bangsa liya tumrap wong-wongé Gusti lan para nabi Panjenengané: nganti nalika para raja Israel lan raja Yehuda padha nyiksa para nabi Panjenengané, para raja bangsa liya malah ngajeni lan ndhukung para nabi mau.

TAM1897 Q1 42.2Hosea, kaya sing wis tak kandhakake, uga wis ngandhani bab iki. Saiki aku bakal maca sawetara ayat ing kitab Hosea, supaya sampeyan bisa weruh apa sing diomongake babagan iki. Delengen dhisik pasal sanga, mung siji utawa loro tembung:—

TAM1897 Q1 42.3Padha ora bakal manggon ing tanahé Gusti; nanging Efraim bakal bali menyang Mesir.

TAM1897 Q1 42.4Efraim iku salah siji saka sepuluh suku; nanging jenengé ing kéné dienggo kanggo kabèh. Sepuluh suku mau lunga menyang Asyur; padha digawa dadi tawanan déning wong Asyur. Nanging nalika padha digawa dadi tawanan déning wong Asyur, apa tegesé Gusti nalika ngendika yèn padha bakal bali menyang Mesir?—Mesir makili pangapostasi sing paling adoh saka Gusti. Pepeteng sing sakabehe iku pepeteng Mesir, yaiku kahanan nalika manungsa mrentah ing panggonané Gusti, lan kabèh pamaréntahan—pamaréntah, para priya, lan sapituruté—nglawan Gusti lan umaté, kaya déné nglawan Israèl nalika padha ana ing tanah Mesir sakdurungé tulah tiba ing Mesir, lan Israèl dibébasaké. Lan nalika Gusti ing kéné ngendika yèn Efraim bakal lunga menyang Mesir, sanadyan Asyur—pamaréntahan Asyur—bakal nggawa wong-wong mau dadi tawanan, iku nuduhaké yèn wong-wong mau wis tekad mlebu ing pangapostasi mutlak, lan mulané padha ora bisa, mung amarga padha ora gelem, manggon ing “tanahé Gusti.”

TAM1897 Q1 42.5Sampeyan kelingan nalika kita maca apa sing diandikakake Gusti marang Abram: “Metua saka negaramu, saka sedulurmu, saka omahé bapakmu, menyang tanah sing bakal tak tunjukake marang kowe.” Mula tanah iku ya tanahé Gusti. Lan nalika Panjenengané ngandika lumantar Hosea yèn Israèl ora bakal manggon ing tanahé Gusti, iku ora nyebutaké tanah cilik sakubengé Samaria; nanging nyebutaké tanah sing wis dituduhaké marang Abraham lan sing Gusti wis nimbali umaté menyang kana nalika Panjenengané ngunggahaké saka Mesir. Wong-wong kuwi ora bakal manggon ing tanahé Gusti; banjur sing mèlu yaiku Mesir, pangapostasi mutlak. Sampeyan bakal weruh luwih cetha mengko, nalika aku maca.

TAM1897 Q1 42.6Padha ora bakal manggon ing tanahé Gusti; nanging Efraim bakal bali menyang Mesir, lan padha bakal mangan panganan najis ing Asyur. Padha ora bakal nyawisake kurban anggur marang Gusti, lan kurbané ora bakal nyenengake Gusti; kurbané bakal dadi kaya roti kanggo wong sing lagi sedhih; sapa waé sing mangan bakal dadi najis; amarga roti kanggo nyawane ora bakal mlebu ing omahé Gusti. Apa sing bakal kowe lakoni ing dina agung lan ing dina pasamuan Gusti? Amarga, wong-wong mau wis lunga amarga karusakan: Mesir bakal nglumpukake, Memphis bakal ngubur: panggonan sing nyenengake kanggo peraké bakal diduwèni jelatang: duri bakal ana ing kemah-kemahé.

TAM1897 Q1 42.7Bab kaping sepuluh:—

TAM1897 Q1 42.8Israel iku wit anggur sing ora ana wohé, ngasilaké woh kanggo dhèwèké dhéwé: miturut akèh wohé, dhèwèké nambahaké mezbah; miturut suburé tanahé, padha nggawe arca-arca sing apik. Atiné padha pecah loro: saiki bakal ketahuan kaluputané: dhèwèké bakal ngrubuhaké mezbah-mezbahé, bakal ngrusak arca-arcaé. Amarga saiki padha bakal kandha, “Kita ora nduwé raja.”

TAM1897 Q1 42.9Ing wektu iki padha ora nduwé raja. Dhèwèké wis dipatèni, lan ana masa antarané raja. Raja liya durung teka nggantèkaké panggonané. Nanging delengen apa sing diomongaké, “Amarga saiki padha bakal kandha, ‘Kita ora nduwé raja.’” Gusti Allah ngendika marang wong-wong mau, nalika padha milih raja kuwi sanajan Gusti Allah mbantah, manawa padha nolak Gusti Allah. “Ora; nanging kita arep nduwé raja.” Apa padha nduwé raja?—Ya; lan teka wektu nalika padha kapeksa kandha, “Kita ora nduwé raja.” Nanging apa sing diomongaké Gusti Allah pas wektu kuwi?

TAM1897 Q1 42.10Saiki padha bakal kandha, ‘Kita ora duwe raja, amarga kita ora wedi marang Gusti. Dadi apa sing bakal ditindakake raja marang kita?’ Padha wis ngucapake tembung-tembung, sumpah palsu nalika gawe prajanji: mula paukuman muncul kaya racun hemlock ing alur-alur ladang. Para warga Samaria bakal wedi amarga anak sapi Beth-aven; amarga wong-wong ing kono bakal nangisi, lan para imamé sing biyèn padha bungah amarga kamulyané, saiki wis sirna.

TAM1897 Q1 42.11Ing bab kaping telulas ana pangandikane Gusti. Ayat kaping sanga:—

TAM1897 Q1 42.12Hai Israel, kowe wis ngrusak awakmu dhéwé; nanging pitulunganmu ana ing Aku. Aku bakal dadi rajamu.

TAM1897 Q1 42.13Nanging padha ora gelem kaya ngono. Mula kowe weruh sakabehe, Gusti Allah kepengin dadi raja siji-sijine; kepengin supaya padha nemokake piyambak minangka rajane, lan ora duwe liyane. Banjur kaya sing diandharake ing ayat sabanjure, “Aku wis maringi kowe raja nalika nesuku, lan njupuk maneh nalika murkaku.” Mula aku maca kabeh ayat kuwi:—

TAM1897 Q1 42.14Aku bakal dadi rajamu: ana liyane endi sing bisa nylametake kowe ing kabèh kutha-kuthamu? Lan para hakimmu sing kowe kandha, “Wenehana aku raja lan para pangeran”?

TAM1897 Q1 42.15Dheweke nuntun maneh marang wektu nalika padha kandha, “Wenehana kita raja sing mrentah kita.” Saiki dheweke kandha, “Aku wis mbantah wektu kuwi manawa kowe ora pantes nduwé raja, lan wis ngandhani manawa bebaya iki bakal teka; saiki kowe padha ngakoni dhéwé yèn kowe ora nduwé raja, nanging kowe wis ngrusak awakmu dhéwé.” Aku bakal dadi rajamu; ayo aku dadi rajamu. Saiki delengen pasal sewelas ayat kapisan:—

TAM1897 Q1 42.16Nalika Israel isih bocah, aku tresna marang dheweke, lan nelpon putraku metu saka Mesir.

TAM1897 Q1 43.1Kenapa Panjenengané ngomong kaya ngono ing kéné nalika dina-dina pungkasané Israèl, sewu taun sawisé Panjenengané nggawa metu saka Mesir? Kanggo apa kuwi?

TAM1897 Q1 43.2Nalika Israel isih bocah, aku tresna marang dheweke, lan nelpon putraku metu saka Mesir. Nalika padha nelpon, padha adoh saka aku: padha nyembah marang Baal lan nyuwun dupa marang arca-arca. Aku uga mulang Efraim mlaku, nyekel lengene: nanging padha ora ngerti yen aku wis marasake dheweke. Aku narik dheweke nganggo tali manungsa, nganggo ikatan katresnan; lan aku tumrap dheweke kaya wong sing nyopot sangkur saka gusi, lan aku nyawisake panganan kanggo dheweke. Dheweke ora bakal bali menyang tanah Mesir, nanging Asyur sing bakal dadi rajane, amarga padha nolak bali. Lan pedhang bakal manggon ing kutha-kuthaé, bakal ngancurake cabang-cabange lan ngremukaké mau, amarga pitutur saka wong-wong mau dhéwé. Lan umatku kepéngin mbalik mlayu saka aku; sanadyan padha nyebut Asma Agung, ora ana siji waé sing ngluhuraké Panjenengané.

TAM1897 Q1 43.3Gusti Allah saiki nangisi Israel, pas nalika bangsa iku meh rusak. Panjenengané ngetokake panggilan pungkasan: nubuatan pungkasan teka saiki; lan ing wektu iki, Hizkia lagi mrentah ing Yehuda. Nalika munggah tahta, panjenengané miwiti ngreformasi kraton lan mbalèkaké saka pambalikan saka Gusti Allah jaman Ahas. Sawisé ngresiki candhi lan ngatur kabèh, padha nganakake Paskah rong minggu. Nanging sadurunge Paskah kuwi, Hizkia ngutus para utusan marang kabèh sepuluh suku, sing isih ana, supaya padha munggah menyang Yerusalem kanggo Paskah, nyembah marang Gusti Allah Sang Panguwasaning Bala; nanging cathetané, padha ngina para utusan mau, lan padha ngguyu kanthi ngremehake; nanging “akèh wong” saka suku Isakhar, Zebulun, lan Naftali, lan saka macem-macem bagéan provinsi padha munggah menyang Yerusalem, padha nindakake Paskah, lan nyawiji marang Gusti. Lan nalika wong-wong mau munggah menyang Yerusalem lan padha manggon ing antarané wong Yehuda, ing mangsa kuwi raja Asyur munggah lan ngrebut kabèh tanah sepuluh suku. Mangkono, wong-wong sing manut panggilan Hizkia kanggo munggah menyang Yerusalem lan nyembah marang Gusti, padha kaslametake saka panangkepan menyang Asyur.

TAM1897 Q1 43.4Saiki, sakdurunge Hizkia ngaturake panyuwunané, Hosea nulis iki, lan Gusti ngrasakake sedhih merga apa sing wis ditemtokake déning wong-wong mau. Delengen apa sing diomongké:—

TAM1897 Q1 43.5Aku uga mulang Efraim lumaku, nyekel tangané.

TAM1897 Q1 43.6Gusti Allah banget kepengin supaya padha mlaku ing dalan sing bener, nganti Panjenengané nyekel tangané lan nuntun; nanging padha narik bali tangané, ora gelem dituntun sanajan mung kaya ngono. Nanging sanadyan mangkono, Panjenengané ora bisa ninggalaké wong-wong mau. Delengen:—

TAM1897 Q1 43.7Kepiye aku bisa nyerahake kowe, Efraim? Kepiye aku bisa nylametake kowe, Israel? Kepiye aku bisa nggawe kowe kaya Admah? Kepiye aku bisa netepake kowe kaya Zeboim? Atiku obah ing jeroku, rasa nyeselku kobong bebarengan. Aku ora bakal ngetokake murubé nesuku, aku ora bakal mbalèk mbasmi Efraim: amarga aku iki Gusti Allah, dudu manungsa; Sang Suci ana ing antaramu; lan aku ora bakal mlebu ing kutha.

TAM1897 Q1 43.8Mangkono Panjenengané nahan dhiri saka paukuman sing kuduné tiba marang wong-wong mau. Amarga Panjenengané iku Gusti Allah, Panjenengané durung nglilani paukuman mau tiba; sanajan wektuné wis teka. Nanging wong-wong mau isih mbrontak; isih mèlu dalané dhéwé. Lan asilé kacathet ing 2 Raja 17:5-8:—

TAM1897 Q1 43.9Banjur raja Asyur maju nyabrang saindenging tanah, munggah menyang Samaria lan ngurung kutha iku telung taun. Ing taun kaping sanga jaman Hoshea, raja Asyur njupuk Samaria lan nggawa Israel menyang Asyur, banjur nempatake wong-wong mau ing Halah, ing Habor ing sacedhake Kali Gozan, lan ing kutha-kutha Medi. Amarga anak-anak Israel wis dosa marang Gusti Allah, sing wis ngetokake saka tanah Mesir, saka sangisore tangan Firaun, raja Mesir, lan padha wedi marang dewa-dewa liya, lan padha mlaku miturut paugeran bangsa-bangsa sing Gusti Allah usir saka ngarepé anak-anak Israel, lan miturut paugeran raja-raja Israel sing wis padha gawe.

TAM1897 Q1 43.10Banjur nerusaké nganti ayat kaping telulas:—

TAM1897 Q1 43.11Nanging Gusti maringi paseksi marang Israel lan marang Yehuda lumantar kabèh nabi lan kabèh wong sing ndelok, pangandikane: “Mbalèkna kowe saka dalanmu sing ala, lan tansah netepi dhawuh lan paugeranku, manut kabèh paugeran sing tak paringaké marang para leluhurmu, lan sing tak utusaké marang kowe lumantar para abdi nabiku.” Sanadyan mangkono, padha ora gelem ngrungokake, nanging padha ngotot, kaya gulu bapak-bapaké sing ora pracaya marang Gusti Allahé. Lan padha nolak paugerané, lan prajanji sing digawé karo bapak-bapaké, lan paseksi-paseksi sing diparingaké marangé; lan padha mèlu marang kabupasan, banjur dadi sia-sia, lan mèlu bangsa-bangsa liya ing sakupengé, sing wis dilarangaké Gusti supaya ora niru.

TAM1897 Q1 43.12Mangkono sepuluh suku iku ilang. Hosea, nalika ngandharake ramalan bab iki, kandha, “Yuda isih mréntah bebarengan karo Gusti Allah, lan setya marang para wong suci.” Yuda isih bisa tahan sawatara wektu. Hizkia iku raja; Manaseh nggantèkaké Hizkia, lan dhèwèké nyemplungaké kraton manèh marang pangapostasi; anaké mèlu tapak-tapaké; Yosia ngetutake dheweke, lan mbenerake maneh kraton; lan nalika Yosia dipatèni, kraton mau langsung rusak. Ora ana siji-sijine sawise Yosia sing wedi marang Gusti. Malah ing jaman Hizkia, padha terus-terusan nyuwun pitulungan marang Mesir, lan nyandhak Mesir, nyoba supaya Mesir nylametake, nyoba njaluk pitulungan saka Mesir, padahal kahanan angel sing teka mau kabeh amarga ora precaya lan adoh saka Gusti.

TAM1897 Q1 43.13Saiki delengen jaman pungkasan Yehuda. Ahas ngutus layang marang Tiglath-Pileser, raja Asyur, lan nyuwun supaya teka nylametake dheweke saka tangan raja Damsyik lan raja Samaria. Tiglath-Pileser nindakake kuwi; dhèwèké njupuk alih Damsyik, saéngga mbebasaké Ahas. Ahas mbayar upeti marang dhèwèké, banjur munggah menyang Damsyik kanggo ketemu lan nyembah dhèwèké minangka bawahan. Nalika ana ing kana, dhèwèké weruh mezbah berhala, banjur ngongkon gawé mezbah sing padha lan ngadegaké ing lawang candhi Gusti. Mangkono dhèwèké nuntun bangsa mau menyang murtad, kaya wong-wong liya ing Israel.

TAM1897 Q1 43.14Ing Yehuda, Hizkia nggantèkaké Ahas. Nalika Hizkia dadi raja, dhèwèké kepéngin bébas saka panguwasa Asyur lan pajeg. Ana golongan ing Yehuda sing mèlu Hizkia, sing tekad bébas saka Asyur. Golongan iki nganggep yèn siji-sijiné cara mung njaluk pitulungan saka Mesir. Wektu kuwi Yesaya lagi ngandharake ramalan, lan dhèwèké kandha marang wong-wong mau supaya ngandel marang Gusti kanggo panyelamatan saka Mesir lan Asyur. Dhèwèké kandha yèn amarga dosa marang Gusti, wong-wong mau dianiaya. Dhèwèké uga kandha yèn upaya golek pitulungan saka Mesir ora bakal ana gunané; amarga upaya kuwi malah bakal nggawa penindasan luwih abot, merga Mesir mung bakal nindhes wong-wong mau tinimbang nulungi; yèn Mesir ora bisa nylametaké.

TAM1897 Q1 44.1Saiki delengen pasal wolu Kitab Yesaya. Ayat Kitab Suci endi sing asring kita gunakake ing Kitab Yesaya, bab rawuhe Gusti lan ngenteni rawuhe Gusti? Ing endi kita nemokake? Apa sampeyan kelingan yèn pasal wolu Kitab Yesaya iku sing nyritakaké bab wong-wong sing nyuwun marang roh-roh akrab, sing nyuwara lirih lan komat-kamit,—merujuk marang Spiritualisme? Ana ing kono sing kandha, “Ikatna paseksi, segelna hukum ing antarané murid-muridku. Lan aku bakal ngenteni marang Gusti, sing nyumputake pasuryané saka omahé Yakub, lan aku bakal nggoleki Panjenengané.” Apa iku bab advent?—Inggih. Apa iku bab sing ngrembug rawuhé Gusti?—Inggih.

TAM1897 Q1 44.2Saiki delengen apa sing ana ing bab iku. Delengen apa sing ana ing wiwitan bab iki, diwiwiti saka ayat kaping lima.

TAM1897 Q1 44.3Gusti uga ngandika maneh marang aku, pangandikane: “Amarga bangsa iki nolak banyu Siloh sing mili alon, lan padha bungah marang Rezèn lan anaké Remalya [iki Asyur lan Damsyik]; saiki, mulane, delengen, Gusti Allah ngangkat marang wong-wong mau banyu kali, banter lan akèh, yaiku raja Asyur lan kabèh kamulyané: lan dhèwèké bakal munggah ngliwati kabèh alur lan ngliwati kabèh pinggiré: lan dhèwèké bakal lumaku ngliwati Yehuda; dhèwèké bakal nglimputi lan ngliwati, dhèwèké bakal tekan nganti ing gulu; lan ambané sayapé bakal ngisi ambané tanahmu, ya Immanuel.

TAM1897 Q1 44.4Kuwi pancen bener tenan tumrap wong-wong mau. Raja Asyur munggah lan nglimputi kabèh tanah. Nanging kenapa kuwi ditulis ing sawijining konteks lan panggonan sing ngenteni rawuhe Gusti, lan tumrap wong-wong sing kudu ngenteni rawuhe Gusti? Kuwi ditulis ing panggonan kuwi, lan diwarisake marang kita, kanggo nuduhake marang kabèh wong ing jaman saiki, manawa kasangsaran, kasusah, lan kebingungan bakal teka marang kabèh tanah lan kabèh bangsa, sing bakal nglimputi, ngliwati, lan nganti tekan gulu lan ngisi ambané tanah, lan manawa wong-wong ora bakal ngerti carane uwal saka iku. Mulané, petikan iki diwarisake marang kita sing ngenteni rawuhe Gusti. Ayo padha maca terus lan ndeleng.

TAM1897 Q1 44.5Gabunga kowe kabeh, he para bangsa, supaya kowe kabeh remuk; lan rungokna, he kowe kabeh sing ana ing tanah adoh: sangkela awakmu, lan kowe kabeh bakal remuk; sangkela awakmu, lan kowe kabeh bakal remuk. Padha rembugan bebarengan, nanging bakal dadi ora ana apa-apa; padha kandha tembung, nanging ora bakal lestari: amarga Gusti Allah ana ing sisih kita. Amarga Gusti ngandika marang aku kanthi tangan kang kuwat, lan maringi pitutur supaya aku aja mlaku ing dalan bangsa iki, pangandikane: aja padha kandha, ‘Persekutuan’, marang kabeh wong sing diomongake bangsa iki, ‘Persekutuan’; lan aja padha wedi karo wedine, lan aja padha ajrih.

TAM1897 Q1 44.6Apa saiki ana wektu kaya ngono, pas rawuhe Gusti dinanti? Apa padha kumpul amarga wedi lan bingung nyerang atine? Amarga musibah arep teka ing tanah iki? Apa kita weruh prekara kaya ngono ing endi wae? Apa ana sing wis weruh?—Oh ya, mesthi kowe wis weruh! Apa ana wong liya kejaba Adventis Dina Kapitu sing weruh iki?—Sejatine, yen ana bedane, meh kabeh wong weruh luwih cetha tinimbang Adventis. Nanging iki wis katon; kuwi wis cukup cetha. Lan padha nglumpuk bebarengan, ngiket awake dhewe ing klompok-klompok lan bundel-bundel, lan padha nyiapake awake dhewe. Kanggo apa padha nyiapake awake dhewe? Apa sing bakal kelakon?—Padha bakal remuk. Dadi, kanggo apa padha nyiapake awake dhewe?—Kanggo dipecah-pecah. Nanging padha ora mikir kaya ngono; nanging mikir yen padha nyiapake awake dhewe nglawan bebaya sing bakal teka. Lan upaya-upaya sing ditindakake kanggo nylametake awake dhewe saka bebaya mau mung nambah jero kahanan, lan nggawa awake dhewe luwih cedhak marang karusakan lan pecah-pecahan.

TAM1897 Q1 44.7Sucèkaké Gusti Sang Tentara; lan mugi Panjenengané dadi ajining ati lan dadi ajrihmu. Lan Panjenengané bakal dadi papan suci; nanging dadi watu sandungan lan watu panggoling tumrap loro omahé Israèl, dadi jerat lan jebakan tumrap para warga Yerusalem. Lan akèh ing antarané bakal kesandhung, tiba lan remuk, kejebak lan kacekel. Ikatna paseksi, segelana hukum ing antarané muridéku. Lan aku bakal ngenteni marang Gusti, kang nyumputaké pasuryané saka omahé Yakub, lan aku bakal nggoleki Panjenengané. Delengen, aku lan anak-anak sing diparingaké Gusti marang aku iku dadi pratandha lan kaajaiban ing Israel saka Gusti Sang Ngalakoni Bala, kang manggon ing gunung Sion.

TAM1897 Q1 44.8Cetha manawa iku nganti rawuhe Gusti. Iku minangka pitutur marang wong-wong sing bakal nampani Gusti. Nanging kenapa nggawa masalah nalika Asyur ngrepres Yehuda? Amarga kuwi kanthi cetha nuduhake jinis masalah sing bakal nyerang kabèh tanah lan ngganggu kabèh wong ing wektu rawuhe Gusti. Lan upaya-upaya sing ditindakake Yehuda kanggo uwal saka bebaya mau lan nylametake awake dhewe, persis kaya upaya sing bakal ditindakake wong-wong sing ngakoni minangka umat Gusti Allah kanggo nylametake awake dhewe saka bebaya sing bakal teka.

TAM1897 Q1 44.9Gusti Allah tansah ngundang: Aja ngandel marang Asyur; aja ngandel marang Mesir; nanging andalana Gusti piyambak. Palingaké punggungmu marang Asyur: kuwi bener. Nanging aja lunga menyang Mesir kanggo ngungsi saka Asyur. Golekana Gusti. Aja menyang Mesir; menyang marang Gusti. Lan nalika kowe nemokake Gusti kanthi sakabehe atimu, kowe bakal dibebasake saka kabeh kasangsaran lan penindasan saka Asyur. Mung sawetara tembung babagan kuwi. Bab telung puluh ing kitab Yesaya nyritakake rahasia bab kuwi.

TAM1897 Q1 45.1Celaka anak-anak duraka, pangandikane Gusti, sing padha ngupaya pitutur nanging dudu saka Aku; lan sing padha nutupi awaké dhéwé nanging dudu saka Rohku, supaya nambah dosa marang dosa; sing padha mlaku menyang Mesir, lan ora takon marang cangkemku; kanggo nguwatake awaké dhéwé ing kekuwatané Firaun, lan ngandelake tedhunge Mesir. Mulane, kakuwatané Firaun bakal dadi isimu, lan ngandelaké bayangané Mesir bakal dadi kuciwamu. Ayat 1-3.

TAM1897 Q1 45.2Utusan-utusane teka ing kono kanggo ngajokake usulan marang Mesir. Lan nalika Yehuda ngutus utusan menyang Mesir, Mesir isin marang para utusan mau.

TAM1897 Q1 45.3Amarga para pangérané ana ing Zoan, lan para utusané teka ing Hanes. Kabeh padha isin marang bangsa sing ora bisa maringi kauntungan, ora dadi pitulungan utawa kauntungan, nanging mung dadi isin lan cacian. Beban kéwan-kéwan ing kidul: menyang tanah kasangsaran lan kasusah, saka kono metu singa enom lan singa tuwa, ula lan ula mabur geni, padha bakal nggawa bandha-bandhane ing pundhak keledai enom, lan simpanané ing tumpukan unta, marang bangsa sing ora bakal migunani kanggo wong-wong mau. Amarga wong Mesir bakal mbantu kanthi sia-sia lan ora ana gunané; mulané aku wis muni bab iki, “Kakuatané mung lungguh meneng.” Ayat 4–7.

TAM1897 Q1 45.4Saiki supaya sampeyan weruh manawa iki dudu bab manca, aku mbalik mriki lan maca saka sawijining kesaksian, tanggal 5 Juli 1896, kaya ing ngisor iki:—

TAM1897 Q1 45.5Peringatan sing diwenehake ing sabda Gusti marang anak-anak Israel ora mung kanggo wong-wong mau, nanging uga kanggo kabèh sing bakal urip ing bumi. Panjenengané kandha marang wong-wong mau, “Awas, anak-anak sing mbrontak, ... sing padha njaluk pitutur, nanging ora marang Aku; lan sing padha nutupi awaké dhéwé, nanging ora nganggo Rohku, supaya nambah dosa marang dosa; sing padha mlaku menyang Mesir, lan ora takon marang tutukku; kanggo nguwatké awaké dhéwé ing kakuatané Firaun, lan ngandelaké bayangané Mesir.” Yen Gusti Allah ngélingaké umaté ing jaman biyèn amarga padha nglirwakaké golèk pitutur marang Panjenengané nalika ana ing panganggé, apa Panjenengané ora bakal nesu saiki yèn umaté, tinimbang ngandelaké sinar padhanging Srengéngé Kaadilan kanggo padhangaké dalané, malah mbalik saka Panjenengané ing wektu ujian lan cobaan, golèk pitulungan marang manungsa sing padha kliru lan ora mumpuni kaya awaké dhéwé? Ing ngendi kekiyatan kita? Apa ana ing manungsa sing padha tanpa daya lan gumantung kaya kita; sing butuh pituduh saka Gusti kaya kita uga? Kristus ngendika, “Tanpa Aku kowe ora bisa nindakake apa-apa;” lan Panjenengané wis nyedhiyakake Roh Suci minangka pitulungan sing ana ing saben wektu butuh.

TAM1897 Q1 45.6Nanging panjenengan mangertos menawa ing kahanan bingung taun kepungkur, sing diarep-arep bisa dirampungake dening kampanye politik, malah Para Adventis Dina Kapitu nganti keseret saka kesetiaané marang Gusti Allah nganti padha melu kampanye kanggo nyoba ngatur urusan politik lan ngontrol pemilihan umum lan nyoba mbentuk kahanan. Kanggo apa?—Oh, kanggo mbantu tanah iki metu saka kesulitan sing wis padha yakin bakal teka ing tanah iki. Mesthi wae, kasangsaran bakal teka marang tanah iki. Nanging apa para Adventis Dina Kapitu bakal mbentuk kelompok kanggo pakaryan kaya ngono? Muga-muga padha dibebasake saka Asyur; muga-muga padha dibebasake saka Asyur lan Mesir marang Gusti Allah. Iki siji-sijine kaslametan. Iki siji-sijine pambebasan, apa wektu semana, saiki, utawa salawas-lawase.