ისრაელის აპოსტასია. – № 1

TAM1897 Q1 33.6ქადაგება, წარმოთქმული კვირა საღამოს, 1897 წლის 7 მარტს გამოქვეყნდა “გენერალური კონფერენციის ბიულეტენში”, 1897 წლის პირველი კვარტალი, ტ. 2, № 1, გვ. 33-40.

TAM1897 Q1 33.7გუშინდელ საღამოს საკითხავში განვაცხადე, რომ ბოლო დრომდე არასდროს მენახა მეშვიდე დღის ადვენტისტების მიერ გამოცემული ათი მცნების ასლი, ბიბლიის გარდა, რომელიც ღვთის მიერ ნათქვამი მცნებების ტექსტს შეესაბამებოდა. მიხარია, რომ დადგა დრო, როდესაც მეშვიდე დღის ადვენტისტებს შეუძლიათ ჰქონდეთ ღვთის რჯულის ასლი ისეთი, როგორიც ღმერთმა მისცა. მიხარია, რომ ძმა ჰაუმ გამოსცა ღვთის რჯულის ასლები, ისეთი, როგორიც ღმერთმა მისცა. და ახლა, როდესაც ხალხის წინაშე წარვდგებით, აღარ დავტოვოთ თავი იმავე ბრალდების ქვეშ, რომელსაც სხვები წაუყენებენ — რომ ღვთის რჯულის ნაწილს ვტოვებთ გარეშე.

TAM1897 Q1 33.8საკმარისად ნათლად ჩანს, რომ კაცი, რომელმაც პირველმა გაავრცელა ღვთის რჯულის ის ასლი, რომელსაც თითქმის ყველა სხვა იყენებს, ეგვიპტელი იყო. იქ ნათქვამია: “მე ვარ უფალი, შენი ღმერთი, რომელმაც გამოგიყვანე ეგვიპტის ქვეყნიდან, ტყვეობის სახლიდან”. მაგრამ მან თავისთვის თქვა: ეს არ ეხება არც მე და არც დღევანდელობის რომელიმე მცხოვრებს, რადგან ჩვენ არასდროს გამოგვიყვანიან ეგვიპტიდან. ეს მხოლოდ იუდეველთათვის იყო. ამიტომ მან ის გამოტოვა, დანარჩენი კი დაბეჭდა და ამგვარად წარუდგინა სამყაროს ღვთის მიერვე მიცემული რჯულის დამახინჯებული ასლი. ამით მან შექმნა შთაბეჭდილება, რომ ერთადერთი დოკუმენტი, რომელიც უფალმა ოდესმე ზეციდან წარმოთქვა, იწყებოდა იმის მითითების გარეშე, თუ ვინ იყო მისი ავტორი, მისი წარდგენის გარეშე, არამედ პირდაპირ, გაურკვეველი ფორმით: “არა იყოს შენდა ღმერთ სხვა ჩემ გარდა”. სრულიად ბუნებრივია, რომ დაუყოვნებლივ დაისვას კითხვა: ვინ ხარ შენ? ვინ საუბრობს? როდესაც რჯული ისეა მოცემული, როგორც ის იყო ნაბოძები, ღმერთი გვეუბნება, ვინ არის მოსაუბრე. “მე ვარ უფალი, შენი ღმერთი, რომელმაც გამოგიყვანე ეგვიპტის ქვეყნიდან, ტყვეობის სახლიდან”. აი, ვინ არის მომხსენებელი; არ გეყოლება ჩემ გარდა სხვა ღმერთები, “რომელსაც ძალუძს გამოგასყიდოს ეგვიპტის ტყვეობისგან”.

TAM1897 Q1 33.9აქ ერთი სხვა მოსაზრებაც მნიშვნელოვანია: როდესაც რჯული იბეჭდება იმ შესავლის გარეშე, რომელიც თავად უფალმა წარმოთქვა, როგორც ეს, როგორც წესი, სქემებსა და ბარათებზე ხდება, აუცილებელი ხდება მის სათავეში სიტყვების “ღვთის რჯული” დამატება. ეს გვიჩვენებს, რომ ადამიანები აცნობიერებენ აუცილებლობას, რომ არსებობდეს რაიმე სახის დამადასტურებელი საბუთი იმის შესახებ, თუ ვისი კანონია ეს და ვინ არის ის, ვინც ამ მცნებებს იძლევა. და, ამ აუცილებლობის გაცნობიერებით, ადამიანები ღვთის კანონის სათავეში ათავსებენ თავიანთ დამადასტურებელ საბუთს, რომ ეს ღვთის კანონია.

TAM1897 Q1 33.10მაგრამ, თუ ისინი კანონს მხოლოდ ისე დაბეჭდავდნენ, როგორც უფალმა მისცა, მათ ექნებოდათ თავად უფლის დადასტურება, რომ ეს ღვთის კანონია და რომ სწორედ თავად არის ის, ვინც ამ მცნებებს იძლევა. ის ამბობს: “მე ვარ უფალი, შენი ღმერთი, რომელმაც გამოგიყვანე ეგვიპტის ქვეყნიდან, ტყვეობის სახლიდან. ნუ გეყოლება სხვა ღმერთები ჩემ გარდა,” და ა.შ. და როდესაც ადამიანებს შეუძლიათ ჰქონდეთ თავად უფლის დადასტურება, რომ ეს მისი რჯულია, მაშინ, უეჭველია, აღარ იქნება საჭირო არცერთი ადამიანის დამოწმება იმისა, რომ ეს ღვთის რჯულია.

TAM1897 Q1 33.11განა უფლის დამოწმება, რომ ეს მისი რჯულია, არ სჯობს ნებისმიერი ადამიანის ან ყველა ადამიანის ერთად აღებული დამოწმებას? და როდესაც ადამიანები უგულებელყოფენ უფლის საკუთარ დამოწმებას, რომ ეს მისი რჯულია, და მის ადგილას საკუთარ დამოწმებას აყენებენ, განა შეიძლება არსებობდეს ადამიანების მიერ ღვთის ადგილას თავის მოყენების უფრო ნათელი შემთხვევა? ო, მოვიშოროთ ეს თავხედური, უმწეო ქმედება; და მივიღოთ წმინდა რჯული ისეთი, როგორიც მისი წმინდა ავტორის მიერ არის ნათქვამი და დაწერილი! მე ვარ უფალი, შენი ღმერთი, რომელმაც გამოგიყვანე შენ ეგვიპტის ქვეყნიდან, მონობის სახლიდან. ამინ. ეგრეთ იყოს.

TAM1897 Q1 33.12რადგან მასში მოცემულია ყველაფერი, რაც უფალმა თქვა, ღვთის რჯული მსოფლიოს წარუდგენს როგორც გამომსყიდველს, ასევე შემოქმედს. ის ყველა ადამიანს ეუბნება, რომ ის, ვინც ამ რჯულის ავტორია, ვინც ადამიანს მისი დაცვისკენ მოუწოდებს, არის როგორც გამომსყიდველი, ასევე შემოქმედი. ამას თავად რჯულიც ადასტურებს. და როდესაც ისინი ამოშლიან ნაწილს, რომელიც გამომსყიდველს ამხელს, გასაკვირი არ არის, რომ მზად არიან, ამოშალონ ნაწილი, რომელიც ადამიანის შემოქმედს ამხელს. სატანას ყოველთვის სურდა, კანონი გაეუქმებინა და ადამიანებისთვის მისი მნიშვნელობა დაეფარა. მან ამით იმაზე დაიწყო, რომ მასში მხსნელი გამოტოვა; ახლა კი ამას იმით ასრულებს, რომ მასში შემოქმედს გამოტოვებს. მაგრამ უფალს სურს, ვიცოდეთ, რომ სწორედ მან გვიხსნა ეგვიპტესგან, რათა შევძლოთ, დავინახოთ როგორც მხსნელი, ისე შემოქმედი იმ კანონში, რომელიც მან ადამიანისთვის დააწესა.

TAM1897 Q1 34.1კიდევ ერთი რამ. როდესაც ჩვენ ვხედავთ და ვაცნობიერებთ, რომ ისრაელი, როდესაც დაიმკვიდრა მიწა, სულაც არ შევიდა იმ მიწაზე, რომელიც უფალს ჰქონდა მათთვის განკუთვნილი, არამედ სრულიად ააცილა მას, მაშინ ვხედავთ, თუ რა იმედგაცრუება იყო მოსესთვის იქ არწასვლა. ახლა, როდესაც ზოგიერთისთვის ასე ჩანს, რომ ისრაელი შევიდა იმ მიწაზე, რომელიც უფალმა მათთვის მოამზადა, და რომ ეს სწორედ ის ადგილი იყო, სადაც უფალს მათი წაყვანა სურდა, და შემდეგ ხედავენ, რომ მოსე მოკვდა და ზეცაში ავიდა, ისინი ამბობენ, რომ მოსეს ბოლოს და ბოლოს საუკეთესო წილი ხვდა წილად; და რომ არც ისე დიდი იმედგაცრუება იყო მისი მიწიდან წაყვანა და ზეცაში აყვანა.

TAM1897 Q1 34.2მაგრამ როდესაც ვხვდებით, რომ უფალს სურდა მისი წაყვანა თავის წმინდა სამკვიდრებელში, იმ ადგილას, რომელიც მან თავისთვის დასამკვიდრებლად შექმნა, იმ სავანეში, რომელიც მისმა ხელმა დაამკვიდრა; მაშინ ვხედავთ, თუ რა იმედგაცრუება იყო მოსესთვისაც კი სიკვდილი და ზეცაში ასვლა იმ მიწაზე შესვლის გარეშე. როდესაც მან დაინახა, რომ მათ დაპირებული კურთხეული მიწიდან შორს ყოფნაში მისი ცოდვაც იყო დამნაშავე; როდესაც მან დაინახა, რომ ისრაელმა დაკარგა ის, რაც უფალს ჰქონდა მათთვის განზრახული: როდესაც მან იხილა მიწა დიდებული, როგორც ეს ნებოს მწვერვალიდან შეძლო, და იძულებული იყო, დაენახა ხანგრძლივი ხეტიალის, რწმენის უარყოფისა და გასაჭირის საუკუნეები, რომელთა გავლაც ღვთის საქმესა და ხალხს მოუწევდა, და გააცნობიერა, რომ ამ ხანგრძლივი ხეტიალის გამომწვევ მიზეზებს შორის მცირე წვლილიც კი მას მიუძღოდა; ადვილი გასაგებია, რა მწარე იმედგაცრუება იყო მისთვის ამ მიწაზე შესვლის გარეშე სიკვდილი, თუნდაც სამარხიდან ზეცაში აყვანილიყო.

TAM1897 Q1 34.3კიდევ ერთი მუხლი, თუკი საჭიროა იმის დასამტკიცებლად, რომ ისრაელი ეგვიპტიდან მანამ არ გამოსულა, სანამ უდაბნოში იყო, იოშუას წიგნში გვხვდება. გახსოვთ ამონარიდი: —იორდანეს გადაკვეთის შემდეგ ისინი წინადაიცვითნენ,— წერია: “ამ დღეს მოვაშორე თქვენგან ეგვიპტის სირცხვილი”. ის ხალხი, ხედავთ, რომ ეგვიპტე დატოვა, სინამდვილეში ეგვიპტედან მაშინაც კი არ გამოსულა, სანამ იორდანი არ გადაკვეთა; რადგან ეგვიპტის სირცხვილი მაშინ მოეხსნა. მაშინ ისინი ყველა გარდაქმნილი ხალხი იყვნენ. მთელმა იმ ერმა იორდანი რწმენით გადაკვეთა. ეს იყო ღმერთის მორწმუნე ერი, რომელშიც არც ერთი განსხვავებული ხმა და არც ერთი საეჭვო აზრი არ ყოფილა — სწორედ მაშინ გამოვიდნენ ისინი ეგვიპტიდან. ამგვარად, ხედავთ, რომ სრულიად აშკარაა, რომ სულიერი ეგვიპტე ბიბლიის პირდაპირი, ფიზიკური ეგვიპტეა.

TAM1897 Q1 34.4ახლა კი გადავიდეთ ამ საღამოს ტექსტზე. ეს არის რიცხვები 23:9. კითხვას მეშვიდე მუხლიდან ვიწყებ. ეს არის ბალაამი, რომელიც მოაბის მეფე ბალაკისთვის წინასწარმეტყველებს.

TAM1897 Q1 34.5და იწყო თავისი იგავის თხრობა და თქვა: მოაბის მეფე ბალაკმა მომაყვანა არამიდან, აღმოსავლეთის მთებიდან და მითხრა: მოდი, დაწყევლე იაკობი და მოდი, შეეწინააღმდეგე ისრაელს. როგორ დავწყევლო ის, ვინც ღმერთმა არ დაწყევლა? ან როგორ დავაგმობ მას, ვინც უფალმა არ დააგმო? რადგან კლდეების თავიდან ვხედავ მას და ბორცვებიდან ვჭვრეტ მას: აჰა, ერი მარტოდ იცხოვრებს და ხალხებს შორის არ იქნება ჩათვლილი.

TAM1897 Q1 34.6ეს ტექსტი ჩვენთვისაა წარმოთქმული ამაღამ. ეს არის თანამედროვე ჭეშმარიტება. ეს იყო ღვთის გამოხატული ნება თავისი ხალხის მიმართ, როდესაც ისინი იმ მიწის საზღვართან იდგნენ, საითკენაც მას მათი მიყვანა სურდა, მას შემდეგ, რაც ისინი ეგვიპტის ქვეყნიდან გამოიყვანა. ისინი ორმოცი წელი დახეტიალობდნენ უდაბნოში და ახლა მიწის საზღვართან მოვიდნენ. და ეს არის მისი ნება მათ მიმართ, რომ ისინი განმარტოებით იცხოვრონ და ხალხებს შორის არ ჩაითვალონ.

TAM1897 Q1 34.7ამის ფუნდამენტური მიზეზი, ან ერთ-ერთი მიზეზი, უკეთესად რომ ვთქვათ, თქვენ აღმოაჩენთ მოციქულთა საქმეების მეშვიდე თავისკენ მიმართვით. სტეფანე იმ დღეს საუბრობდა და თქვა, რომ უფალმა გამოიყვანა ხალხი ეგვიპტიდან, ტყვეობის ქვეყნიდან, ნიშნებითა და სასწაულებით, და ოცდამეშვიდე და ოცდამერვე მუხლებში თქვენ იხილავთ ამ სიტყვებს; ოცდამერვე მუხლში მოცემულია კონკრეტული პასაჟი:—

TAM1897 Q1 34.8ეს არის ის მოსე, რომელმაც ისრაელის შვილებს უთხრა: “წინასწარმეტყველს აღგიდგენთ უფალი, თქვენი ღმერთი, თქვენი ძმებიდან, მე მსგავსს; მას უსმინეთ”. ეს არის ის, ვინც უდაბნოს ეკლესიაში იყო.

TAM1897 Q1 34.9მაშ, რა იყო ისრაელი უდაბნოში? — ეკლესია. რა უნდა ყოფილიყო, როცა მდინარე გადაკვეთეს და ქვეყანაში შევიდნენ? — ეკლესია. რას ნიშნავდა სხვა, თუ არა ეკლესიისა და სახელმწიფოს განცალკევებას? — ისევე, როგორც, როდესაც მან აბრაამი იმ ქვეყნიდან გამოიყვანა, უფალმა სამყაროს ეკლესიისა და სახელმწიფოს განცალკევება ასწავლა, და როგორც მან აბრაამის მაგალითზე უჩვენა, რომ ეკლესიისა და სახელმწიფოს განცალკევება ინდივიდის გულიდან უნდა დაიწყოს.

TAM1897 Q1 34.10თუ გულით სახელმწიფოსგან არ ვარ განცალკევებული, იქ, სადაც არ უნდა ვიყო, იქნება ეკლესიისა და სახელმწიფოს ერთიანობა. და ამგვარად, მაშინაც კი, თუ სახელმწიფოში თანამდებობას არ ვიკავებ, ან იქ თანამდებობისთვის კენჭს არ ვიყრი, მე ვიქნები პოლიტიკოსი ეკლესიაში; და იქ ვიყრი კენჭს თანამდებობაზე და იქ ინტრიგებს გავაბამ. ასე რომ, თუ ადამიანი გულით არ არის გამიჯნული სახელმწიფოსგან, და მაინც ეკლესიას ეკუთვნის, უმჯობესია, მონაწილეობა მიიღოს ამქვეყნიურ პოლიტიკაში და იქ იყოს პოლიტიკოსი, ვიდრე თავისი პოლიტიკა ეკლესიაში შემოიტანოს.

TAM1897 Q1 34.11ამიტომ, როდესაც უფალმა დაუძახა აბრაამს, მან, უპირველეს ყოვლისა, თქვა: “გადით შენი ქვეყნიდან”. და ახლა, როდესაც აბრაამი გამრავლდა და ეკლესიად იქცა, და ეს ეკლესია მზად არის, ერების წინაშე უფლის განსაკუთრებულ მსახურებაში შევიდეს, ის აცხადებს, რომ ეს ეკლესია ერებს არ უნდა მიეთვალოს; ისინი განმარტოებით უნდა ცხოვრობდნენ. თქვენ ხედავთ, როგორ სურდა უფალს, რომ ხალხს ამას მიჰყოლოდა, რადგან მას იცოდა, თუ რას წარმოადგენდნენ ერები; და იცოდა, როგორ მივიდნენ ისინი ამ მდგომარეობამდე. მას სურდა, რომ მისი ეკლესია განმარტოებული ყოფილიყო, არ ჰყოლოდა მმართველად სხვისი, გარდა მისი, კანონად — მისი გარდა, რაიმე სახის კანონმდებლობად — უფლის სიტყვის გარდა, და მმართველობად — უფლის გარდა.

TAM1897 Q1 35.1ღმერთს განზრახული ჰქონდა, რომ როდესაც მათ მიწაზე მოიყვანდა, ეკლესიის თავი ყოფილიყო. რა თქმა უნდა, იესო ქრისტე ეკლესიის თავი იყო, ისევე ნამდვილად, როგორც ახლაა. თქვენ იცით გაკვეთილებიდან, რომლებიც შევისწავლეთ, თუ როგორ გადავიდა ხალხი სამეფო მმართველობაზე, მონარქიაზე და ა.შ.; ეს მოხდა მისგან განდგომით, ღმერთის, როგორც ერთადერთი მმართველის, და მისი რჯულის, როგორც ერთადერთი რჯულის, არაღიარებით. ისინი კერპთაყვანისმცემლები გახდნენ და ამგვარად დაკარგეს ღვთის მმართველობა საკუთარ თავზე და მისი კანონის ძალა მათზე; და რადგან ღვთისგან განშორდნენ, მათ შორის უნდა არსებულიყო მმართველობა, რათა დაეკმაყოფილებინა მათში მყოფი ამბიციურების სურვილი, ეპატრონათ სხვებზე, და დაეცვათ ისინი საკუთარი თავისგან, მათი სიმხეცის გამო, ღვთისგან განშორების გამო.

TAM1897 Q1 35.2მაგრამ უფალმა ისრაელი ყველა ხალხისა და მთავრობისგან თავისკენ გამოარჩია. უფალმა ისრაელი ახლა ზუსტად იქიდან დაიწყო, საიდანაც აბრაამი — რომ გამოერჩიათ იგი გარშემო მყოფი მეფეებისა და მმართველებისგან, ყოველგვარი მიწიერი მთავრობისგან. მას სურდა, რომ მისი ხალხი განმარტოებული ეცხოვრა და არ ყოფილიყო ისეთი, რომელსაც რომელიმე ერის რიცხვში ჩათვლიდნენ, რათა, როდესაც ერები მათ შეხედავდნენ, დაენახათ, რომ ისრაელი მათ მოდგმად არ ითვლებოდა.

TAM1897 Q1 35.3მას სურდა, რომ ისრაელი სამყაროს წინაშე იმდენად გამოკვეთილი ყოფილიყო — და ეს მას ყველა სხვა ერისგან განასხვავებდა — რომ ყველა ერი, ვინც მას შეხედავდა, იტყოდა: “ეს უნიკალურია; ეს არ არის ისეთი მმართველობა, როგორიც ჩვენ გვაქვს”. მათ არ ჰყავთ მეფე; თითქოს თითოეული მათგანი მმართველის გარეშე ართმევს თავს. და ისინი ამის გამოძიებას დაიწყებდნენ; იტყოდნენ: “რა არის ამის მიზეზი?” როგორ უძლებთ მეფის, არმიების, გადასახადებისა და ყველა იმ რამის გარეშე, რის ატანაც ჩვენ გვიწევს? პასუხი კი იქნებოდა: “ღმერთი ჩვენი მეფეა”. და მისი მმართველობის საწარმოებლად არც ისე დიდი თანხაა საჭირო, როგორც თქვენი; რადგან ჩვენ არ გვაქვს ისეთი პრობლემები, როგორიც თქვენ გაქვთ. დიახ; ჩვენ არ გვაქვს გადასახადები და ის იმდენად კეთილია, რომ სიამოვნებით ვაძლევთ მას ყველაფერს, რაც გვაქვს, რათა მხარი დავუჭიროთ და გავავრცელოთ მისი მმართველობის კურთხევები.

TAM1897 Q1 35.4და როდესაც მისი ხალხი ამას წარმართებს უთხრებდა, წარმართები იტყოდნენ: “ნამდვილად ბრძენი და გონიერი ხალხია ეს ერი; და რომელი ერია მიწაზე ისეთი დიდი, რომელსაც ჰქონდეს ისეთი ბრძნული და კეთილი სამართალი, როგორიცაა ეს მთელი რჯული? და რომელი ერის ღმერთია მათთვის ისე ახლოს, როგორც უფალი, თქვენი ღმერთი, ყველაფერში, რაშიც მას ვუხმობთ?” აი, რის განზრახვა ჰქონდა უფალს. და თქვა მან: “ისრაელი მარტო იცხოვრებს და ხალხებს შორის არ იქნება ჩათვლილი”. მას სურდა, მთელი მსოფლიოსთვის ესწავლებინა ეკლესიისა და სახელმწიფოს განცალკევება — არა მხოლოდ ეკლესიაში, არამედ ხალხებს შორის, რაც შეეხება სახელმწიფოებს, და ასევე თავად ეკლესიასაც.

TAM1897 Q1 35.5უბრალოდ შეხედეთ აქ წერილს და თქვენ ამას დაინახავთ. მეორე რჯული 4. რამდენიმე მუხლი ამბობს მთელ იმას, რაც მე მოვხაზე. დავიწყოთ პირველი მუხლიდან და წავიკითხოთ მერვე მუხლამდე:—

TAM1897 Q1 35.6და ახლა, ისმინე, ისრაელო, წესებისა და სამართლისა, რომელსაც გასწავლით, რათა შეასრულოთ და იცოცხლოთ, და შეხვიდეთ და დაიმკვიდროთ ქვეყანა, რომელსაც უფალი, თქვენი მამების ღმერთი, გაძლევთ. არც დაამატებთ რასმე სიტყვაზე, რომელიც მე გიბრძანებთ, და არც შეამცირებთ რაიმე, რათა დაიცვათ უფლის, თქვენი ღმერთის, მცნებები, რომლებსაც მე გიბრძანებთ. თქვენმა თვალებმა იხილეს, რა უყო უფალმა ბაალ-ფეორის გამო: რადგან ყველა კაცი, რომელიც ბაალ-ფეორს მიჰყვა, უფალმა, თქვენმა ღმერთმა, გაანადგურა თქვენ შორის. ხოლო თქვენ, რომლებიც უფალს, თქვენს ღმერთს, მიენდეთ, დღესაც ცოცხლები ხართ. აჰა, მე ვასწავლე თქვენ წესები და სამართლები, როგორც უფალმა, ჩემმა ღმერთმა, მიბრძანა, რათა ასე მოიქცეთ იმ ქვეყანაში, რომელშიც მიდიხართ მის დასაკუთრებლად. დაიცავით და შეასრულეთ ისინი, რადგან ეს არის თქვენი სიბრძნე და თქვენი გაგება ხალხების თვალში, რომლებიც გაიგებენ ყველა ამ წესს და იტყვიან: ნამდვილად, ეს დიდი ერი ბრძენი და გონიერი ხალხია. რადგან რომელი ერია ისეთი დიდი, რომლისთვისაც ღმერთი ისე ახლოსაა, როგორც ჩვენი უფალი ღმერთი ყველაფერში, რაშიც მას ვუხმობთ? და რომელი ერია ისეთი დიდი, რომელსაც აქვს ისეთი სამართლიანი წესები და სამართალი, როგორც ეს მთელი რჯული, რომელიც დღეს თქვენ წინ დაგიდგით?

TAM1897 Q1 35.7მაშ, იყო კი ისრაელში რაიმე ადგილი რაიმე სახის კანონის ან კანონმდებლობის შექმნისთვის? — “არც დაამატებთ რასმე სიტყვაზე, რომელიც მე გიბრძანებთ, და არც შეამცირებთ რაიმე მასში”. მათ სწორედ ეს უნდა გაეკეთებინათ. ყველა მათი კანონი მათთვის იყო მოცემული. მათი კანონმდებლობა სრული და სრულყოფილი იყო; და სანამ ეს ჰქონდათ, სხვა არაფერი სჭირდებოდათ. და როგორც კი სხვა რამ დაჭირდათ, თავად ეს იყო მტკიცებულება იმისა, რომ ღმერთი მიატოვეს.

TAM1897 Q1 35.8სანამ მათ რაიმე სახის კანონმდებლობა სჭირდებოდათ, საკუთარი ძალებით, ერთმანეთში, ეს იმის მტკიცებულება იყო, რომ მათ ღმერთი მიატოვეს, რომ მისი კანონი მათთვის საკმარისი აღარ იყო და რომ მისი მმართველობა მათთვის აღარ იყო საკმარისი. სწორედ ასეა ყველა დანარჩენ წარმართთან. ასეა ყველა ერის შემთხვევაში. ასე იქცნენ ისინი წარმართებად. და თქვენ იცით, რომ ისრაელმაც ზუსტად იგივე გზა გაიარა. მათ დაივიწყეს ღმერთი და კერპთაყვანისმცემლობაში ჩავარდნენ, შემდეგ კი თქვეს: “უნდა გვყავდეს მეფე, რათა დანარჩენი ერების მსგავსნი ვიყოთ”. მაგრამ არ დაგავიწყდეთ, რომ მეფის ყოლის წინაპირობა იყო ღმერთის უარყოფა; და ღმერთის უარყოფით, რათა ერებისა და წარმართების მსგავსნი გამხდარიყვნენ — ასეთია პირდაპირი აზრი —, ღმერთის უარყოფით, რათა ერების მსგავსნი გამხდარიყვნენ, ისინი იმ ერების მსგავსნი გახდნენ, რომლებმაც უარყვეს ღმერთი. ამას მოწმობს მთელი შემდგომი ისტორია.

TAM1897 Q1 35.9ამიტომ, სრულიად ნათელია, რომ ეს არ არის ღვთის ნება, არ არის მისი ერის ინტერესებში, რომ ისინი ერების მსგავსნი იყვნენ. ეს არ არის ღვთის ნება, არ არის ხალხის სასიკეთოდ, რომ მათ ჰქონდეთ რაიმე სახის მმართველობა, როგორც მათ გარშემო მყოფ ერებს. თქვენ იცით, რომ ესენი ღვთის მორჩილების შედეგად არ წარმოშობილან, არამედ განდგომის შედეგად. ყოველივე ამისგან სრულიად ნათელია, რომ ღმერთს არ ჰქონდა განზრახული, რომ მისმა ერმა თავად დაემყარებინა მთავრობა საკუთარ თავში.

TAM1897 Q1 36.1უფალს არ სურდა, რომ მათ გარშემო მცხოვრები ერების მსგავსი მთავრობა დაემყარებინათ. როდესაც ის ამბობს: “არც დაამატოთ რამე იმ სიტყვას, რომელიც მე გიბრძანებთ, და არც შეამციროთ რაიმე მისგან”, — ხედავთ, რომ ამით მან მათ აუკრძალა ნებისმიერი სახის კანონმდებლობა, კანონშემოქმედების ყოველგვარი ჩრდილი და, ამგვარად, აუკრძალა მათ შორის ნებისმიერი ფორმის მთავრობის დამყარება.

TAM1897 Q1 36.2და აქედან სრულიად ნათელია, რომ როდესაც მათ საკუთარ თავში აღმოაჩინეს რაიმე სახის მთავრობის საჭიროება, რომელშიც ღვთის გარდა სხვა კანონები და მმართველები უნდა ჰყოლოდეთ, ეს თავისთავად იყო უტყუარი მტკიცებულება იმისა, რომ მათ ღმერთი დაივიწყეს; რომ მას ჩამოშორდნენ; რომ მისი მმართველობა საკმარისი არ იყო; რომ მისი ძალა მათზე არ იყო მათ შესაკავებლად, და ამიტომ მათ საკუთარი თავისგან თავის დასაცავად საკუთარი მთავრობის რაიმე ფორმა უნდა შეექმნათ და დაემყარებინათ.

TAM1897 Q1 36.3ამგვარად, ხედავთ, რომ უფლის ნება არ იყო, მის ხალხს, რომელიც განმარტოებით ცხოვრობდა, საკუთარი მმართველობა ჰქონოდა. მისი ნება არ იყო, რომ ისინი ერებს შორის ეცხოვრათ და ერების მსგავსი მმართველობა ჰქონოდათ; რადგან როდესაც ისინი საკუთარი თავის სამართავად საკუთარი მმართველობის შექმნას მოინდომებდნენ, ეს ზუსტად ერების მმართველობების მსგავსი იქნებოდა, რადგან ყველა მათგანი ადამიანური იყო, ადამიანობა კი ყველგან ერთნაირია. ამგვარად, როდესაც ისრაელმა საკუთარი თავის სამართავად მთავრობის დაარსება გადაწყვიტა, ის გარშემო მყოფი ხალხებისას დაემსგავსა და სხვაგვარად ვერც იქნებოდა. ეს წარმართული იყო. და წარმართული იქნება ყოველთვის, სადაც კი ამის მცდელობა იქნება.

TAM1897 Q1 36.4“არც დაამატოთ სიტყვაზე, რომელიც მე გიბრძანებთ, არც შეამციროთ რაიმე მისგან, რათა დაიცვათ უფლის, თქვენი ღმერთის, მცნებები, რომლებსაც მე გიბრძანებთ”. ღმერთს სურს, რომ მისი მცნებები, მისი კანონი, მისი მმართველობა საკმარისი იყოს მისი ერისთვის. და ეს საკმარისია მისი ხალხისთვის. ეს გადაწყვეტილია. ის ყოველთვის საკმარისი იქნება მისი ხალხისთვის. მაგრამ ეს არ არის საკმარისი მათთვის, ვისაც ის არ გააჩნია; არ არის საკმარისი მათთვის, ვინც განცალკევდება ღმერთისგან და მისი კანონისა და მმართველობისგან. მაშასადამე, მისი მმართველობა მათთვის საკმარისი არ არის, რადგან ის არ გააჩნიათ; და თუ ისინი საკუთარს შექმნიან, ეს უბრალოდ წარმართებისას ჰგავს.

TAM1897 Q1 36.5თქვენმა თვალებმა იხილეს, რა უყო უფალმა ბაალ-ფეორის გამო: რადგან ყველა კაცი, რომელიც ბაალ-ფეორს მიჰყვა, უფალმა, შენმა ღმერთმა, გაანადგურა თქვენ შორის. ხოლო თქვენ, რომლებიც უფალს, თქვენს ღმერთს, მიენდეთ, დღესაც ცოცხლები ხართ. აჰა, მე ვასწავლე თქვენ წესები და სამართლები, როგორც უფალმა, ჩემმა ღმერთმა, მიბრძანა, რათა ასე მოიქცეთ იმ ქვეყანაში, საითკენაც მიდიხართ მის დასაკუთრებლად. ამიტომ დაიცავით და შეასრულეთ ისინი, რადგან ეს არის თქვენი სიბრძნე და გაგება ხალხების თვალში.

TAM1897 Q1 36.6“ეს არის თქვენი სიბრძნე და თქვენი გაგება ხალხების თვალში”. არა მხოლოდ ჩემს თვალში; არამედ გააკეთეთ ეს და ყველა ხალხი, წარმართები, იტყვიან, რომ ბრძენები ხართ. ხალხები, წარმართები, იტყვიან, რომ გონიერები ხართ.

TAM1897 Q1 36.7აჰა, მე გასწავლეთ თქვენ წესები და სამართლები, როგორც მე მიბრძანა უფალმა, ჩემმა ღმერთმა, რომ ასე მოიქცეთ იმ ქვეყანაში, რომელშიც მიდიხართ მის დასაკუთრებლად. ამიტომ დაიცავით და შეასრულეთ ისინი, რადგან ეს არის თქვენი სიბრძნე და თქვენი გაგება ხალხების თვალში, რომლებიც გაიგებენ ამ ყველა წესს და იტყვიან: ნამდვილად, ბრძენი და გონიერი ხალხია ეს დიდი ერი. რადგან რომელ დიდ ერს ჰყავს ღმერთი ასე ახლოს, როგორც უფალი, ჩვენი ღმერთი, ჩვენთან არის ყველაფერში, რაშიც მას ვუხმობთ? და არის კი რომელიმე ერი ისეთი დიდი, რომელსაც ჰქონდეს ისეთი სამართლიანი წესები და სამართალი, როგორც ეს მთელი რჯული, რომელიც დღეს დაგიდგინეთ? მხოლოდ გაუფრთხილდი თავს და ძლიერად დაიცავი შენი სული, რათა არ დაივიწყო ის, რაც შენმა თვალებმა იხილა, და რათა არ გაქრეს ის შენი გულიდან შენი სიცოცხლის ყველა დღეს; არამედ ასწავლე ისინი შენს ძეებს და შენი ძეების ძეებს; განსაკუთრებით იმ დღის ამბავი, როდესაც უფლის, შენი ღმერთის წინაშე იდექი ხორებზე.

TAM1897 Q1 36.8ნუ დაგავიწყდებათ, რაც გინახავთ და გსმენიათ, არამედ განსაკუთრებით ნუ დაგავიწყდებათ, რაც გსმენიათ, როდესაც იმ დღეს ხორების წინაშე იდექით. რა მოისმინეს მათ? — ო, ღვთის რჯული; ღვთის მცნებები და იესოს რწმენა მოისმინეს მათ იმ დღეს; ციდან ხმამ იქადაგა გამოსყიდვა და ქმნილება, რათა კაცნი ნუ სცოდავენ. მაგრამ ისრაელმა დაივიწყა ღმერთი, და კერპთაყვანისმცემელი გახდა, და თქვა: “დაგვადგინეთ მეფე, დაგვადგინეთ მეფე, როგორც ყველა ერებს”. მაგრამ იმ დროიდან, სანამ ისინი წმინდები იყვნენ, უფალმა მოგვიანებით თქვა (ფსალმუნი 81:13-16):—

TAM1897 Q1 36.9ო, რომ ჩემს ხალხს ჩემთვის მოესმინა, და ისრაელი ჩემს გზებზე ევლო! მე მალე დავმორჩილებდი მათ მტრებს და ჩემს ხელს ავწევდი მათ მოწინააღმდეგეთა წინააღმდეგ. უფლის მოძულენი მას დაემორჩილებოდნენ, მათი დრო კი სამუდამოდ გაგრძელდებოდა. ის მათ ასევე ხორბლის საუკეთესო მარცვლით გააძღებდა და კლდიდან ამოსული თაფლით გაგაძღებდით.

TAM1897 Q1 36.10ახლა უფალი ჩვენ შესახებ ამბობს, რომ მან გვიხსნა ბნელეთის ძალისგან და გადაგვიყვანა თავისი საყვარელი ძის სამეფოში. ღვთის სამეფო კვლავ დადგინდა მის ხალხში და “ღვთის სამეფო თქვენშია”, და ის თქვენშია იმით, რომ თითოეულში და ყველაშია. ახლა კი, ღვთის სამეფო სრულყოფილი სამეფოა, რადგან მეფე სრულყოფილი მეფეა, რადგან იმ სამეფოს კანონი სრულყოფილი კანონია. მაშ, სრულყოფილი მეფე, სრულყოფილი კანონი და სრულყოფილი სამეფო საკმარისია თქვენთვის? არის კი? საკმარისია კი ეს ადამიანისთვის? — ო, დიახ, უეჭველად! უნდა იყოს კი ეს საკმარისი ადამიანისთვის?

TAM1897 Q1 36.11და თუ ეს ყველაფერი არ არის საკმარისი ადამიანისთვის, პრობლემა სამეფოშია თუ ადამიანში? — თქვენ იცით, რომ პრობლემა მხოლოდ ადამიანში შეიძლება იყოს. მაგრამ დავუშვათ, ადამიანი თავს ქრისტიანს ასახელებს. პრობლემა კვლავ ადამიანშია თუ სამეფოში?

TAM1897 Q1 36.12(ხმები) ადამიანთან.

TAM1897 Q1 36.13დავუშვათ, ის თავს მეშვიდე დღის ადვენტისტად ასაღებს, და ღვთის სამეფო მისთვის საკმარისი არ არის; დავუშვათ, მათგან ბრბოს შეკრებთ და ღვთის სამეფო მათთვის საკმარისი არ არის, არამედ მათ საკუთარი სამეფო, სხვა სამეფო უნდა ჰქონდეთ; მათ უნდა დააარსონ მთავრობა, დააწესონ გადასახადები საკუთარ თავზე, აირჩიონ მმართველები საკუთარ თავში, რათა საკუთარი თავი მართონ; ნუთუ ისინი ღვთის შვილები არიან? ღვთის სრულყოფილი სამეფო საკმარისია მათთვის? მიეკუთვნებიან ისინი ღვთის მმართველობას? საკმარისია მათთვის ღვთის მმართველობა? არის ღვთის სამეფო მათში? არის კი? როგორ შეიძლება იყოს ასე, როდესაც სრულყოფილი სამეფო, სრულყოფილი მეფე და სრულყოფილი კანონი არ არის საკმარისი მათთვის?

TAM1897 Q1 37.1როგორც ხედავთ, ეკლესიისა და სახელმწიფოს განცალკევება, მეშვიდე დღის ადვენტისტებს შორისაც კი, გულით იწყება; და ის ასე უნდა იწყებოდეს ყველა ადამიანთან, ყველგან, წინააღმდეგ შემთხვევაში, იქ, სადაც ის არის, ეკლესიისა და სახელმწიფოს განცალკევება შეუძლებელი იქნება. მეოთხე საუკუნეში რომის იმპერიაში არცერთ ადამიანს საკუთარ გულში ეკლესიისა და სახელმწიფოს ერთიანობა რომ არ ჰქონოდა, მეოთხე საუკუნეში პაპობა არც ჩამოყალიბდებოდა. თუ მის გულში მხოლოდ ეკლესია ყოფილიყო, მხოლოდ ეკლესია და არა სახელმწიფო, სახელმწიფოს არცერთი პრინციპი, მხოლოდ ეკლესია — ღმერთი, მისი სამეფო, მისი კანონი, მისი სიმართლე, და იქ მხოლოდ ღმერთი ყოფილიყო მმართველი —, განა ოდესმე შეიძლებოდა პაპობის წარმოქმნა?

TAM1897 Q1 37.2(ხმები) არა.

TAM1897 Q1 37.3მაშ, რა არის ის, რისგანაც ყოველთვის უნდა ვიცავდეთ თავს? — გულში ეკლესიისა და სახელმწიფოს ნებისმიერი ერთიანობა. მაშ, რა არის პაპობის წინააღმდეგ ერთადერთი უტყუარი გარანტია? — ღვთის სიყვარული მთელი გულით, მთელი სულით, მთელი გონებითა და მთელი ძალით. ეს არის “გამოდი შენი ქვეყნიდან, შენი ნათესაობისა და მამაშენის სახლიდან”. ეს არის ეგვიპტისთვის ზურგის შექცევა. ეს არის “მარტო დამკვიდრება და ხალხებს შორის არ ჩათვლა”.

TAM1897 Q1 37.4ახლა წავიკითხავ “ბიბლიის იმპერიებიდან”, 152-ე გვერდიდან და შემდგომ, რამდენიმე ციტატას, რომელიც იქ გადმოვიტანე “პატრიარქები და წინასწარმეტყველებიდან”, წმინდა წერილის მუხლებთან ერთად, სწორედ ამ საკითხთან დაკავშირებით. პირველ რიგში წავიკითხავ ჩემს რამდენიმე სიტყვას; მაგრამ გეტყვით, როდესაც “პატრიარქები და წინასწარმეტყველების” სიტყვებს წავიკითხავ:—

TAM1897 Q1 37.5“აჰა, ერი მარტოდ იცხოვრებს და არ იქნება ჩათვლილი ხალხებს შორის”. უფალს არასდროს სურდა, რომ მისი ხალხი ამქვეყნიური ერების მსგავსად სამეფოდ, სახელმწიფოდ ან მთავრობად ჩამოყალიბებულიყო. ისინი არ უნდა დამსგავსებოდნენ გარშემო მყოფ ხალხებს. ისინი უნდა ყოფილიყვნენ ღვთისადმი განცალკევებულნი “მთელი დედამიწის ზურგზე მცხოვრები ხალხებისაგან”. “ერი არ იქნება ჩათვლილი ხალხებს შორის”.

TAM1897 Q1 37.6ახლა, თუ მე თავს გერმანიის სახელმწიფოსად მივიჩნევ, მაშინ ხომ არ მივიჩნევ თავს ერებს შორის? თუ თავს ინგლისის მთავრობის ნაწილად, მის ერთგულ და პატრიოტ მოქალაქედ მივიჩნევ, რომელიც დროშისთვის იბრძოლებდა, ხომ არ მივიჩნევ თავს ერებს შორის? და თუ მე ვიბრძვი ამ დროშისთვის, ჩემი დროშისთვის, ჩემი ბრიტანული დროშისთვის, და ჩემი მეშვიდე დღის ადვენტისტი ძმა აქ შეერთებული შტატების მოქალაქეა, ერთგული და პატრიოტი, და ამ ორ ერს შორის ომი იწყება, და მას შეჭრის მოგერიება უწევს, და კონფლიქტი წარმოიქმნება, მაშინ მე ერთ მხარეს ვარ, ჩემი ძმა კი — მეორე მხარეს, და ძმა ძმის წინააღმდეგ იბრძვის. განა ღმერთმა ასე განაწესა? — თქვენ იცით, რომ არა. მაშინ, განა, რამე იგულისხმა მან, როდესაც თქვა, რომ ხალხი განმარტოებით იცხოვრებს და ხალხთა შორის არ იქნება ჩათვლილი?

TAM1897 Q1 37.7მე ვკითხულობ ჩემივე ნაწერის ნაწყვეტს “ბიბლიის იმპერიებიდან”: — მათი მმართველობა უნდა ყოფილიყო წმინდა და უბრალო თეოკრატია — ღმერთი მათი ერთადერთი მეფე, ერთადერთი მმართველი, ერთადერთი კანონმდებელი. ეს, მართლაც, ეკლესიური ორგანიზაცია იყო, რომელიც იწყებოდა “უდაბნოს ეკლესიის” ორგანიზებით და უნდა ყოფილიყო გამიჯნული სახელმწიფოს ყოველგვარი იდეისგან. სისტემა, რომელიც მოსეს მიერ უდაბნოში ჩამოყალიბდა და იოშუას მიერ ქანაანში გაგრძელდა, მუდმივი უნდა ყოფილიყო.

TAM1897 Q1 37.8ახლა წავიკითხავ ნაწყვეტს “პატრიარქები და წინასწარმეტყველებიდან”:—

TAM1897 Q1 37.9ისრაელის მმართველობა იეჰოვას სახელითა და მისი ავტორიტეტით იმართებოდა. მოსეს, სამოცდაათი უხუცესის, მმართველებისა და მსაჯულების საქმე მხოლოდ ღვთის მიერ დადგენილი კანონების აღსრულება იყო. მათ არ ჰქონდათ უფლება, ერისთვის კანონები დაენერგათ.

TAM1897 Q1 37.10ვის არ ჰქონდა უფლება, დაენერგა კანონები ერისთვის?

TAM1897 Q1 37.11(ხმები) ეკლესია.

TAM1897 Q1 37.12რამდენი აყალიბებდა ეკლესიას? ისინი ერთი, ორი, ათი, თორმეტი თუ, ვთქვათ, ორმოცდაათი კაცი იყო? — დიახ. მაშინ ჰქონდათ თუ არა მათ, ან მათგან რომელიმეს, უფლებამოსილება, დაენერგვინათ კანონები დანარჩენებისთვის, ან თუნდაც საკუთარი თავისთვის? — არ ჰქონდათ.

TAM1897 Q1 37.13ყურად იღეთ, ისრაელო, წესები და სამართალნი, რომელსაც გასწავლით, რათა შეასრულოთ და იცოცხლოთ, და შეხვიდეთ და დაიმკვიდროთ ქვეყანა, რომელსაც უფალი, თქვენი მამების ღმერთი, გაძლევთ. არც არაფერს დაამატებთ სიტყვას, რომელიც მე გიბრძანებთ, და არც რაიმეს შეამცირებთ მისგან.

TAM1897 Q1 37.14ახლა კვლავ ვციტირებთ “პატრიარქები და წინასწარმეტყველებიდან”:—

TAM1897 Q1 37.15ეს იყო და რჩებოდა ისრაელის, როგორც ერის, არსებობის პირობა.

TAM1897 Q1 37.16მაშინ, როდესაც ისრაელმა ამას გადაუხვია, სამეფოს ჩამოყალიბებისა და ერების მსგავსი გახდომის ნაბიჯი გადადგა, რას ნიშნავდა ეს? — არსებობის დაკარგვას. ეს არ დაგავიწყდეთ.

TAM1897 Q1 37.17ახლა კიდევ ერთი აბზაცი, რომელიც დავწერე და რომლის გამეორებაც ახლა მინდა:—

TAM1897 Q1 37.18ისრაელის მმართველობის პრინციპები მხოლოდ სუფთა თეოკრატიის იყო. ნებისმიერ მმართველობას წარმატებას მხოლოდ მოქალაქეების მხრიდან მისი პრინციპებისადმი ერთგულება მოუტანს.

TAM1897 Q1 37.19ეს საყოველთაოდ ასე მიიჩნევა. აქ რომელ მთავრობას განვიხილავთ? — ღვთის მთავრობას. რომელ მთავრობას ეკუთვნოდნენ ისინი? — ღვთის მთავრობას. მაშასადამე, ხალხის მხრიდან ამ მთავრობის პრინციპებისადმი ერთგულება იყო ერთადერთი, რაც ამ მთავრობასა და მმართველობას წარმატებულს გახდიდა, ღვთის შემთხვევაშიც კი.

TAM1897 Q1 37.20მხოლოდ ისრაელთან ღვთის მუდმივი თანდასწრების წყალობით იყო შესაძლებელი, რომ იქ დამყარებული მმართველობა წარმატებული ყოფილიყო. ამიტომ, ხალხის მხრიდან ამ მმართველობის პრინციპების ერთგულება მოითხოვდა, რომ თითოეულ მათგანს მუდმივად ეძიებინა ღვთის მუდმივი თანდასწრება თავისთან, როგორც ერთადერთი მეფის, მმართველისა და კანონმდებლის, თავისი ყოველდღიური ცხოვრების ყველა ასპექტში. მაგრამ “სარწმუნოების გარეშე შეუძლებელია ღვთის სათნოება”. სწორედ “სარწმუნოებით” დამკვიდრდება ღმერთი გულში და მეუფებს ცხოვრებაში. ამიტომ, ისრაელის მთავრობის ფუნდამენტური პრინციპი, და მართლაც მისივე არსებობა, ისრაელის ხალხის ცოცხალ, მტკიცე რწმენაში მდგომარეობდა.

TAM1897 Q1 38.1და სწორედ აქ დაუშვა ისრაელმა შეცდომა. სინამდვილეში, ეს იყო ერთადერთი ადგილი, სადაც მათ შეეძლოთ წარუმატებლობა. ისინი არ დარჩნენ რწმენაში; არ შეინარჩუნეს ერთგულება თავიანთი მეფისა და მმართველობისადმი. ხალხი, რომელიც შევიდა ქვეყანაში, რომელიც რწმენით გავიდა იორდანეს მდინარეზე მშრალ ფსკერზე, როდესაც მდინარე სრულად ადიდებული იყო, რომლის რწმენითაც იერიქონის კედლები პირქვე დაემხო, როდესაც ისინი შვიდი დღის განმავლობაში უვლიდნენ გარს და რწმენის გამარჯვებულ ყიჟინს ისროდნენ — ამ ხალხს უფალი სწამდა და ის ძალით იყო მათთან. მაგრამ ცვლილება მოხდა. ხალხმა დაკარგა რწმენის სიწმინდე და ფორმალიზმში ჩავარდა. ეს ამბავი ჩვენთვის წმინდა წერილში რამდენიმე ლაკონური მუხლითაა მოთხრობილი. “ხალხი უფალს ემსახურებოდა იოშუას მთელი ცხოვრების მანძილზე და უხუცესების მთელი ცხოვრების მანძილზე, რომლებიც იოშუას გადაურჩნენ და რომლებსაც ნახეს უფლის ყველა ის დიდი საქმე, რომელიც მან გააკეთა ისრაელისთვის. ხოლო იოშუა ნავეს ძე, უფლის მსახური, მოკვდა ას და ათი წლისა.... და მთელი ის თაობაც შეიკრიბა თავის მამებთან, და აღსდგა მათ შემდეგ სხვა თაობა, რომელმაც არ იცოდა უფალი და არც ის საქმეები, რომლებიც მან გააკეთა ისრაელისთვის. და ისრაელის შვილებმა იქმეს ბოროტი უფლის თვალში და ემსახურებოდნენ ბალებს. და მიატოვეს უფალი, თავიანთი მამების ღმერთი, რომელმაც ისინი ეგვიპტის ქვეყნიდან გამოიყვანა, და მიჰყვნენ სხვა ღმერთებს, გარშემო მცხოვრები ხალხების ღმერთებს, და თაყვანი სცეს მათ და გააღიზიანეს უფალი. და მიატოვეს უფალი და ემსახურებოდნენ ბაალსა და ასთაროთს”. — “ბიბლიის იმპერიები”, გვ. 153, 154.

TAM1897 Q1 38.2სწორედ ასე მოიქცნენ ნიმროდის დროს. რა იყო შედეგი ნიმროდის დროს? — მათ თავიანთგანვე დაადგინეს მეფე, მას შემდეგ, რაც უარყვეს ღმერთი, როგორც მეფე. განა გასაკვირია, რომ იგივე შედეგი დადგეს ისრაელისთვისაც ამჟამად?

TAM1897 Q1 38.3რადგან გულში არ ჰქონდათ ღვთის თანდასწრება, რომელიც მათ საკუთარი თავისგანაც კი განასხვავებდა და ამგვარად სხვებისგან განსხვავებულს ხდიდა, ისინი იმდენად ჰგავდნენ გარშემო მცხოვრებ ხალხებს, რომ სრულიად ბუნებრივი იყო, მათი ღმერთების თაყვანისცემაშიც ჩაებმათ. როდესაც მათი განდგომის შედეგად საკუთარი საქმეების ტვირთი და წარმართთა ჩაგვრა იმდენად მძიმე გახდა, რომ მათთვის მისატანად აღარ იქცა, ისინი მთელი გულით მოექცეოდნენ უფალს, მხოლოდ მას დაეყრდნობოდნენ და მასშივე ჰპოებდნენ დიდებულ განთავისუფლებას თავიანთი ცოდვებისა და ყველა ჩამჩაგვრელისგან. მაგრამ, როდესაც თავისუფლებას მიაღწიეს, მათ მაინც ვერ შეძლეს თავიანთი უფლისა და მხსნელის თანდასწრების განმტკიცება და მოპოვება; ამიტომ მათი რელიგია კვლავ ფორმალურმა გახდა და მალევე ისევ წარმართთა გზები აირჩიეს და თავიანთ ღმერთებს სცემდნენ თაყვანს.

TAM1897 Q1 38.4რომ მხოლოდ უფალს მიენდოთ და ყოველთვის მას ენდობოდნენ, როგორც ამ რეფორმების პერიოდში, მაშინ აღმოაჩენდნენ, რომ იგი მათთვის ყოველთვის ისეთივე იყო, როგორიც ამ შემთხვევებში გახლდათ. მაშინ მათი მთელი გზა იქნებოდა ისეთი, როგორიც მას ყოველთვის სურდა, რომ ყოფილიყო — ერთი უწყვეტი წინსვლა წინ და ზემოთ, მადლსა და ჩვენი მხსნელი უფლის შეცნობაში ზრდით. მაშინ ისინი ყველა ერისთვის ნათელი და მოელვარე სინათლე იქნებოდნენ.

TAM1897 Q1 38.5ამ განმეორებითი გამოცდილებების შედეგად იმ წერტილამდე მისვლის ნაცვლად, სადაც ისინი საბოლოოდ და სამუდამოდ საკუთარ თავს არ ენდობოდნენ და მხოლოდ უფალს ენდობოდნენ, ისინი, ფაქტობრივად, იმ მდგომარეობამდე მივიდნენ, როდესაც საბოლოოდ უფალს არ ენდობოდნენ და მთლიანად საკუთარ თავზე დაყრდნობა გადაწყვიტეს. თავიანთი ურწმუნოებისა და განდგომის გამო, ისინი წარმართთა განუწყვეტველ თავდასხმებში, რომლებითაც ქვეყანა იძარცვებოდა და ხალხი იტანჯებოდა, ხედავდნენ მხოლოდ იმის მტკიცებულებას, რომ, პრაქტიკულად, ღვთის მმართველობა წარუმატებელი იყო.—“ბიბლიის იმპერიები”, გვ. 154, 155.

TAM1897 Q1 38.6ახლა კი კვლავ ვიმოწმებთ “პატრიარქები და წინასწარმეტყველებიდან”:—

TAM1897 Q1 38.7ყველა ბოროტება, რომელიც მათი საკუთარი ცოდვისა და სისულელის შედეგი იყო, მათ ღვთის მმართველობას დააბრალეს.

TAM1897 Q1 38.8როგორც ხედავთ, როდესაც რომელიმე ხალხი, რომელიც უფლისააო, ამბობს, მას მისი მმართველობის გარდა სხვა მმართველობა სჭირდება, სწორედ აქ არის პრობლემა. ისინი ღვთისგან განდგნენ; ბოროტებაში ჩავარდნენ; მრავალი სახის ბოროტებას იტანენ; და ამ ყველაფერს ღვთის მმართველობას აბრალებენ. ღვთის მმართველობა მათთვის საკმარისად კარგი არ იყო; ის მათთვის საკმარისს არ აკეთებდა. რატომ? — იმიტომ, რომ ის არ ჰქონდათ.

TAM1897 Q1 38.9ვკითხულობ “პატრიარქები და წინასწარმეტყველებიდან”:—

TAM1897 Q1 38.10ისინი თანდათან დაკარგეს ღვთის შიში და შეწყვიტეს მისი რჩეული ხალხის პატივის დაფასება. წარმართი მონარქების ბრწყინვალეობითა და ფუფუნებით მოხიბლულებმა, საკუთარი უბრალოებით დაიღალნენ. ტომებს შორის გაჩნდა შური და წყენა. შიდა უთანხმოებამ დასუსტა ისინი; ისინი მუდმივად იყვნენ თავიანთი წარმართი მტრების შემოსევების წინაშე: და ხალხი იწყებდა იმის რწმენას, რომ ერებს შორის თავიანთი მდგომარეობის შესანარჩუნებლად, ტომები უნდა გაერთიანებულიყვნენ ძლიერი ცენტრალური მთავრობის ქვეშ. რადგან ღვთის რჯულის მორჩილებას გადაუხვიეს, ისინი თავიანთი ღვთაებრივი მბრძანებლის მმართველობისგან გათავისუფლებას ისურვებდნენ; და ამგვარად, მონარქიის მოთხოვნა მთელ ისრაელში გავრცელდა.

TAM1897 Q1 38.11ახლა წავიკითხავ იმას, რაც დავწერე “ბიბლიის იმპერიებში”:—

TAM1897 Q1 38.12ეს კვლავ ბაბილონისა და ეგვიპტის იგივე ამბავი იყო. მთავარმა მზაკვარმა მათ პირველად კერპთაყვანისმცემლობაში ჩააგდო, შემდეგ კი — მონარქიაში, რათა მათზე ბატონობა მოეპოვებინა და მიწიერი გავლენებით დაეყოლიებინა ისინი, ან ძალით შეეზღუდა, ღვთის მსახურებისგან.

TAM1897 Q1 38.13და თქვენ იცით, რომ ისრაელმა მართლაც დევნა ჭეშმარიტების მქადაგებლები, მათ აუკრძალეს ღვთის სიტყვის ქადაგება, როგორც ამას დედამიწაზე ყველა სხვა წარმართი ერი აკეთებდა ნიმროდის დროიდან დღემდე, და როგორც ამას ყველა სხვა წარმართი ერი გააკეთებს, თუნდაც ეს იყოს მეშვიდე დღის ადვენტისტების მიერ დაარსებული.

TAM1897 Q1 38.14ახლა კვლავ ვციტირებ “პატრიარქები და წინასწარმეტყველებიდან”:—

TAM1897 Q1 38.15ღმერთს სურდა, რომ მისი ხალხი მხოლოდ მას შეჰყურებდა როგორც თავისი კანონმდებლისა და ძალის წყაროს. ღმერთზე დამოკიდებულების შეგრძნებით, ისინი მუდმივად მიუახლოვდებოდნენ მას. ისინი ამაღლებულნი და განდიდებულნი გახდებოდნენ, მზადყოფნაში მოსულნი იმ უმაღლესი დანიშნულებისთვის, რომლისთვისაც ღმერთმა ისინი თავის რჩეულ ხალხად მოიწვია. მაგრამ როდესაც ტახტზე კაცი ადიოდა, ეს ხალხის გონებას ღმერთისგან განაშორებდა.

TAM1897 Q1 38.16და არ მაინტერესებს, მეშვიდე დღის ადვენტისტია თუ არა; ეს ხალხის გონებას ღმერთისგან აშორებს.

TAM1897 Q1 38.17მე ვკითხულობ “პატრიარქები და წინასწარმეტყველებიდან”:—

TAM1897 Q1 38.18ისინი უფრო მეტად ადამიანურ ძალას დაეყრდნობოდნენ და ნაკლებად — ღვთაებრივ ძალას—

TAM1897 Q1 39.1სჭირდებოდათ თუ არა მათ წარმართებისგან დაცვა? — დიახ. ხომ ესხმიდნენ თავს და მათ არბევდნენ წარმართები? — დიახ. სჭირდებოდათ თუ არა მათ დაცვა? — დიახ. რატომ დააარსეს მთავრობა? — დაცვისთვის — წარმართების თავდასხმებისგან დასაცავად.

TAM1897 Q1 39.2რა თქვა უფალმა, თუ ისინი დაემორჩილებოდნენ მას და მის რჯულს? დღესასწაულების დროს, კაცებს ყველას შეეძლოთ სახლები დაეტოვებინათ და იერუსალიმში წასულიყვნენ, და არავინ მიაყენებდა მათ ზიანს, ან მოისურვებდა მათ მიწას. მაგრამ როდესაც ისინი ღმერთს განეშორნენ და მისი მფარველობა აღარ ჰქონდათ, სახლებიდან გასვლაც კი ვერ ახერხებდნენ, რადგან წარმართები შემოიჭრებოდნენ. და მაშინაც კი, როდესაც ისინი ყველა სახლში იყვნენ, წარმართები მაინც შემოიჭრებოდნენ მათზე. როდესაც მათი ხორბალი მწიფდებოდა და მოსაჭრელად მზად იყო, წარმართები შემოიჭრებოდნენ და მთელ მოსავალს წაიღებდნენ, მაშინაც კი, როცა კაცები ყველა სახლში იყვნენ. და როდესაც ყურძენი მწიფდებოდა და მოსაგროვებლად მზად იყო, წარმართები შემოიჭრებოდნენ და მთელ მოსავალს მოაგროვებდნენ. რატომ? — იმიტომ, რომ ხალხი ღმერთს მოსწყდა და მას არ შეეძლო დალოცვა მათ განშორებაში ისე, როგორც დალოცავდა მათ, როცა მასთან იქნებოდნენ, რადგან ამით მხოლოდ წაახალისებდა მათ ამ განშორებაში.

TAM1897 Q1 39.3ამგვარად:—

TAM1897 Q1 39.4როდესაც კაცი ტახტზე ადიოდა, ეს ხალხის გონებას ღმერთისგან აშორებდა. ისინი უფრო მეტად ადამიანურ ძალას ენდობოდნენ და ნაკლებად — ღვთაებრივ ძალას, და მათი მეფის შეცდომები ცოდვაში შეიყვანდა მათ და ერს ღმერთისგან დააშორებდა.

TAM1897 Q1 39.5ამიტომ უთხრეს ისინი სამუელს: “დაგვადგინე ჩვენზე მეფე, რომ გვმართოს, როგორც ყველა ერებს”.

TAM1897 Q1 39.6ახლა კვლავ მოვიყვან ციტატას “პატრიარქები და წინასწარმეტყველებიდან”, კიდევ ერთ პასაჟს, რომელიც პირდაპირ ჩვენს დრომდე მოდის:—

TAM1897 Q1 39.7და დღესაც [ეს სად მიგვიყვანს? — აწმყოსთან.] ღვთის აღიარებულ ხალხში არსებობს მიწიერ წეს-ჩვეულებებთან შეგუების სურვილი. უფლისგან განშორებისას, ისინი ამბიციურნი ხდებიან ამქვეყნიური სარგებლისა და პატივისცემის მოპოვებისთვის. ქრისტიანები მუდმივად ცდილობენ, მიბაძონ იმ ადამიანების წეს-ჩვეულებებს, რომლებიც ამქვეყნიური ღმერთის თაყვანსცემენ. ბევრი მოუწოდებს, რომ ამქვეყნიურებთან გაერთიანებითა და მათი ჩვევების მიმბაძველობით, უღვთოებზე უფრო ძლიერ გავლენას მოახდენენ.

TAM1897 Q1 39.8ასე თქვა ისრაელმა.

TAM1897 Q1 39.9მაგრამ ყველა, ვინც ამ გზას ირჩევს, ამით თავისი ძალის წყაროს სცილდება. სამყაროს მეგობრებად გახდომით, ისინი ღვთის მტრები არიან. მიწიერი გამორჩეულობისთვის ისინი სწირავენ იმ უთქმელ პატივს, რომლითაც ღმერთმა მოიხმო ისინი, რათა გამოეჩინებინათ მისი დიდება, ვინც ბნელიდან თავის საოცარ ნათელში გამოგვიყვანა.— “პატრიარქები და წინასწარმეტყველები”, თავი 59, პ. 13.

TAM1897 Q1 39.10ახლა კი ვკითხულობ იმის შესახებ, რაც ისრაელს გადამხდა:—

TAM1897 Q1 39.11“ყველა ერის მსგავსად”. ისრაელის ძეთ არ გააცნობიერეს, რომ ამ თვალსაზრისით სხვა ერებისგან განსხვავებულობა განსაკუთრებული პრივილეგია და კურთხევა იყო. ღმერთმა ისრაელის ძენი ყველა სხვა ხალხისგან განასხვავა, რათა ისინი თავისი საკუთარი, განსაკუთრებული საგანძური გაეხადა. მაგრამ მათ, უგულებელყოფით ამ უდიდესი პატივის, მონდომებით ისურვეს წარმართთა მაგალითის მიბაძვა.

TAM1897 Q1 39.12მე კვლავ ვკითხულობ “პატრიარქები და წინასწარმეტყველებიდან”:—

TAM1897 Q1 39.13ისრაელის უდიდესი კეთილდღეობის ხანა იყო ის დრო, როდესაც ისინი იეჰოვას თავიანთ მეფედ აღიარებდნენ — როდესაც მის მიერ დადგენილ კანონებსა და მმართველობას ყველა სხვა ერისაზე უპირატესად მიიჩნევდნენ.

TAM1897 Q1 39.14როდესაც ღვთის მმართველობასა და რჯულს ყველა სხვა ერისაზე უპირატესად მივიჩნევ, როგორ შეიძლება სხვა ერებთან რაიმე კავშირი მქონდეს? მაშინ, თუ საკუთარი თავის სამართავად, საკუთარი თავის გასაკონტროლებლად და ჩემ გარშემო მყოფთა სამართავად, რომლებიც ჩემნაირები არიან, სხვა ერების მსგავსი რამ უნდა მოვიფიქრო, მაშინ განა ღვთის მმართველობასა და რჯულს იმ რჯულებზე მაღლად ვაყენებ, რომლებსაც მე შევიმუშავებ? მაშინ, როდესაც მის რჯულებს ჩემ მიერ შექმნილ რჯულებზე მაღლად არ ვაყენებ, სად ვდგები მე ამით?

TAM1897 Q1 39.15(ხმები) ღმერთზე მაღლა.

TAM1897 Q1 39.16ისევე როგორც სხვა პაპი; ისევე როგორც ნიმროდი — საკუთარ თავს ღმერთის ადგილზე ვაყენებ. ვერც ერთი ადამიანი ვერ დაიკავებს ღმერთის ადგილს ისე, რომ საკუთარი თავი მასზე მაღლა არ დააყენოს.

TAM1897 Q1 39.17ამასთან ერთად, მე დავწერე ის, რასაც თქვენ ჭეშმარიტებად ამოიცნობთ:—

TAM1897 Q1 39.18მაგრამ ახლა ეს ყველაფერი დავიწყებული იყო მათ მიერ მიღებული მტკიცე გადაწყვეტილების გამო, ჰქონოდათ მეფე, მთავრობა, სახელმწიფო, როგორც ყველა სხვა ერს. უფლის გამოხატული ნების საწინააღმდეგოდ, ისრაელი ერებს შორის იქნებოდა ჩათვლილი.... ო, ნეტავ ისრაელს თავის დროზე სცოდნოდა, რა იყო მისი მშვიდობისთვის! ო, ნეტავ უფალს ერწმუნათ და ეღიარებინათ, რომ მას, მათზე უკეთ, ეცოდინებოდა, რა გზა უნდა გაეკვლიათ საკუთარი კეთილდღეობისთვის! მაგრამ მის ყველაზე ძლიერ მუდარასა და უმძიმეს გაფრთხილებაზე ყურები დახშეს და გულები გაიმაგრეს და სწორედ მაშინ დაადგნენ გზას, რომელიც, შეუჩერებელი ლოგიკით, როგორც ერის, ისე რჩეული ხალხის, განადგურებით დასრულდა.

TAM1897 Q1 39.19ასეც მოხდა, რომ ტომები გაიყვნენ — ათი და ორი. რა ბედი ეწია ათ ტომს? — მათ განუწყვეტლივ განდგომის გზა გაიარეს, სანამ არ წამოიძახეს: “ჩვენ არ გვყავს მეფე”. მაშინ უფალი მივიდა მათთან წინასწარმეტყველ ოსიას მეშვეობით და თქვა: “მე ვიქნები თქვენი მეფე; მომექეცით, ისრაელო, შენ ჩემგან გაიქეცი; მე ვიქნები თქვენი მეფე”. მაგრამ ისინი არ მოექეცნენ; და ტყვეობაში წაიყვანეს და სამუდამოდ დაიკარგნენ.

TAM1897 Q1 39.20როდესაც ეს მოხდა, ოსიას მიერ იუდაზე დაიწერა: “იუდა ჯერ კიდევ ღმერთთან მართავს და წმინდებთან ერთგულია”. მაგრამ თქვენ იცით, რომ იუდა ნაბიჯ-ნაბიჯ, განდგომის გზაზე დაეშვა, სანამ არ მოვიდა სიტყვა: “მოხადეთ დიადემა და გადმოიღეთ გვირგვინი; ეს ასე აღარ იქნება: აამაღლეთ დამდაბლებული და დაამდაბლეთ გამორჩეული. მე დავაგდებ, დავაგდებ, დავაგდებ მას; და აღარ იქნება, ვიდრე არ მოვა მისი უფლება მქონე; და მე მას მივცემ მას.”

TAM1897 Q1 39.21უფალს მოუწია, თავისი ხალხი წარმართებს დაემორჩილებინა. და როდესაც უფალმა, წარმართთა და მათი მთავრობის მეშვეობით, ისინი შეინარჩუნა, ვიდრე თავად მოვიდა მათთან, მათ მაინც დაიყვირეს ის სიტყვა, რომელიც საულის დროს წარმოთქვეს: “არა; არამედ მეფე გვეყოლება”. და როდესაც ქრისტემ არ ისურვა მათი მეფობა, მათ ჯვარს აცვეს და დაიყვირეს: “ჩვენ არ გვყავს მეფე, გარდა კეისრისა”.

TAM1897 Q1 40.1როდესაც სამუელის მეშვეობით უფლის მიერ გამოთქმული პროტესტის საწინააღმდეგოდ, მათ დაიყვირეს: “არა, არამედ ჩვენ გვეყოლება მეფე ჩვენზე”, ამ ყვირილში უფალმა მოისმინა, და ახლა ყველასთვის ადვილი გასაგებია, მათი საბოლოო ყვირილი მის წინააღმდეგ — “ჩვენ არ გვყავს მეფე, გარდა კეისრისა”. ღმერთის უარყოფით, რათა “ყველა ერის მსგავსნი” გამხდარიყვნენ, ისინი დაემსგავსნენ ყველა იმ ერს, რომელმაც უარყო ღმერთი.

TAM1897 Q1 40.2ყვირილი, რომელიც მათ ქრისტეს წინააღმდეგ ფილატეს სამსჯავროზე აღივლეს, იმ ყვირილში იყო, “ჩვენ გვეყოლება მეფე”, რომელიც საულის დღეებში აღივლეს; და ღმერთმა ის მოისმინა. ეს არის მისი ლოგიკა და მისგან თავის დაღწევა შეუძლებელია. და თუ მე და თქვენ ამას გადავურჩებით, ღმერთს უნდა მივუბრუნდეთ მთელი გულით, მთელი სულით, მთელი გონებითა და მთელი ძალით. ჩვენ უნდა დავტოვოთ ჩვენი ქვეყანა, ჩვენი ნათესავები და მამის სახლი. ჩვენ ზურგი უნდა ვაქციოთ ეგვიპტეს, თუნდაც დედამიწაზე მეუფების ტახტის საფეხურზე ვიყოთ; უნდა ჩამოვეშვათ იქიდან, ზურგი ვაქციოთ მას, ყველაფერი დავტოვოთ და ღმერთს მივმართოთ ცოცხალი რწმენით; და მაშინ უნდა ვიყოთ განმარტოებულნი და არ ჩაგვთვალონ ერებს შორის.

TAM1897 Q1 40.3ამგვარად, ხედავთ, რომ ღმერთი თავის ხალხს, ხოლო ერებს — ყოველთვის ასწავლიდა, რომ მისი ხალხის და ნებისმიერი ადამიანის მარადიული ხსნა გულში ეკლესიასა და სახელმწიფოს აბსოლუტურ განცალკევებაზეა დამოკიდებული.