Apostasia Israelis. – I.
TAM1897 Q1 33.6Sermo habitus Dominica vesperi, VII Martii, MDCCCXCVII Impressum in Nuntiis Conventus Generalis, Trimestrio Primo, MDCCCXCVII, Vol. II, N. I, pp. 33-40.
TAM1897 Q1 33.7In lectione superiore quodam vespere habita, affirmavi me numquam usque nuper vidisse exemplar decalogi a Seventh-day Adventists editum, praeter Biblia, quod sicut Deus eum locutus est esset. Gaudeo tempus advenisse quo Seventh-day Adventists exemplar legis Dei sicut Deus eam dedit habere possint. Gaudeo quod Frater Howe exemplaria legis Dei, sicut a Deo data est, edidit. Et nunc nolumus diutius nos iisdem criminationibus exponere quibus alii accusantur, quod partem legis Dei omittamus cum coram populo loquimur.
TAM1897 Q1 33.8Plane satis videre potes hominem qui primus illam legis Dei copiam, qua paene omnes utuntur, divulgavit, Aegyptium fuisse. Scriptum est enim: “Ego sum Dominus Deus tuus, qui te eduxi de terra Aegypti, de domo servitutis.” Sed ille secum cogitavit: “Hoc,” inquit, “neque ad me neque ad quemquam hodie viventem pertinet; nam nos numquam ex Aegypto educti sumus.” Illud Iudaeis tantum fuit. Itaque illud omisit et reliquam legem impressit, et sic mundo exemplum legis mutilatum praebuit, quam Dominus ipse dederat. Ita effecit ut videretur unicum documentum, quo Dominus umquam de caelo locutus est, incipere sine auctoris nomine, sine ulla eius mentione, sed simpliciter et indefinite: “Non habebis deos alienos ante me.” Mox oriri possit quaestio: “Quisnam es tu? Quis loquitur?” Atqui, cum lex sic accipitur ut data est, Deus ipse indicat quis loquatur. “Ego sum Dominus Deus tuus, qui te eduxi de terra Aegypti, de domo servitutis.” Hic est qui loquitur; non habebis deos alienos ante me, “qui eripere possum de servitute Aegypti.”
TAM1897 Q1 33.9Aliud hic cogitandum est: cum lex sine illa praefatione imprimitur, qua Dominus ipse locutus est, sicut fieri solet in tabulis et chartulis, necessarium est in principio eius ponere verba: “Lex Dei.” Hoc ostendit homines intellegere necesse esse ut aliquod testimonium sit de cuius lege agatur, et quis sit qui haec mandata loquatur. Et, hac necessitate intellecta, homines in capite legis Dei suum testimonium ponunt quod lex Dei sit.
TAM1897 Q1 33.10Sed si legem sicut a Domino data est tantum imprimerent, testimonium ipsius Domini haberent quod lex Dei sit, et quod ipse sit qui haec mandata loquatur. Dicit enim: “Ego sum Dominus Deus tuus, qui te eduxi de terra Aegypti, de domo servitutis. Non habebis deos alienos coram me,” et cetera. Et cum homines testimonium ipsius Domini habere possint quod lex eius sit, certe non opus erit testimonio ullius hominis quod lex Dei sit.
TAM1897 Q1 33.11Numque testimonium Domini, hoc legem eius esse, melius nonne est quam testimonium cuiusquam hominis vel omnium hominum simul? Et cum homines testimonium Domini ipsius, hoc legem eius esse, omittunt et testimonium suum pro eo ponunt, numquid clarius esse potest exemplum hominum se in locum Dei ponentium? O, deponamus hoc superbum et ineptum opus; et accipiamus legem sanctam sicut sanctus eius Auctor eam locutus et scripsit! “Ego sum Dominus Deus tuus, qui te eduxi de terra Aegypti, de domo servitutis.” Amen. Fiat.
TAM1897 Q1 33.12Habens ibi omnia quae Dominus locutus est, lex Dei tunc et Redemptorem et Creatorem mundo praebet. Tunc omnibus hominibus nuntiat eum qui est Auctor illius legis, eum qui hominem ad eius observantiam vocat, et Redemptorem et Creatorem esse. Hoc lex ipsa demonstrat. Et cum partem quae Redemptorem revelat omittunt, non mirum est eos et libenter et paratos esse omittere partem quae Creatorem hominis revelat. Satanas semper legem abrogare et eius momentum ab hominibus celare voluit. Incepit a Redemptore in ea omisso; nunc autem concludit Creatore omisso. Dominus autem vult nos scire se esse qui nos ex Aegypto eripuit, ut Redemptorem et Creatorem in lege, quam homini dedit, videre possimus.
TAM1897 Q1 34.1Praeterea, cum et tu et ego videre possumus et videmus Israel, cum in terram intravissent, minime intrasse in terram quam Dominus eis paraverat, sed eam omnino praeterivisse, intellegere possumus quam magna Moisii fuerit frustratio illuc non pervenire. Nunc cum videtur, ut quibusdam videtur, Israelem terram ingressum esse quam Dominus eis paraverat, et eam ipsam fuisse terram in quam Dominus eos ducere voluerat, et deinde vident Mosen mortuum esse et in caelum ascendisse, dicunt post omnia Mosen optimam partem accepisse; et non tam magnum detrimentum fuisse eum ex terra tolli et in caelum duci.
TAM1897 Q1 34.2Sed cum intellegimus Dominum eum in habitaculum suum sanctum, in locum quem sibi ad habitandum paraverat, in sanctuarium quod manus eius firmaverat, ducere voluisse; tunc intellegere possumus quam magnus et Mosi luctus fuerit et mori et in caelum ascendere, illam terram non intrans. Cum cerneret peccatum suum causam esse cur eos a terra promissionis beata arceret; cum cerneret Israelem praetermisisse quod Dominus eis paraverat: cum terram gloriosam vidisset, sicut de summo Nabo, et cogitare cogeretur de longis aetatibus errationis, apostasiae, et tribulationis, per quas causa et populus Dei transire debebant, et sciret se vel aliquantulum contulisse ad illam longam errationis seriem efficiendam; satis facile est videre quam gravis ei frustratio fuerit illam terram non intrare sine ulla morte—etiamsi e sepulcro in caelum sublatus est.
TAM1897 Q1 34.3Aliud testimonium, si quod opus esset ad confirmandum Israel ex Aegypto non exisse quamdiu in deserto fuissent, in libro Iosue invenitur. Meministis loci,—postquam Iordanem transierunt, tunc circumcisi sunt,—scriptum est: “Hodie abstuli de vobis obprobrium Aegypti.” Illi populi, vides, qui ex Aegypto egressi sunt, numquam ex Aegypto exierunt, donec Iordanem transissent; nam non antea obprobrium Aegypti amotum est. Tunc omnes in viam conversi erant. Illa tota natio fide Iordanem transivit. Erat natio quae Deo credebat, nec vox dissensit nec cogitatio dubitavit,—tunc ex Aegypto erant. Itaque vides plane manifestum esse Aegyptum spiritualem eandem esse ac veram Aegyptum Scripturae.
TAM1897 Q1 34.4Nunc ad textum huius noctis convertimus. Hic est Numerorum capitulum XXIII, versiculus nonus. Incipio legere a septimo versiculo. Est Balaam, cum pro Balac, rege Moab, prophetet.
TAM1897 Q1 34.5Et coepit parabolam suam, et dixit: Balac rex Moab adduxit me de Aram, de montibus orientis, dicens: Veni, maledic Iacob, et veni, oppugna Israel. Quomodo maledicam, quem Deus non maledixit? Aut quomodo execrabor, quem Dominus non execratus est? Quia de summis rupibus eum video, et de collibus eum video: ecce populus solus habitabit, et in gentibus non numerabitur.
TAM1897 Q1 34.6Hic textus nobis hac nocte loquitur. Haec est veritas praesens. Haec fuit voluntas Dei expressa de populo suo, cum in finibus terrae essent, quam eis dare volebat, postquam eos e terra Aegypti vocaverat. Quadraginta annos in deserto erraverant, et nunc ad fines terrae pervenerant. Et haec est voluntas eius de eis, ut soli habitarent, neque inter gentes numerarentur.
TAM1897 Q1 34.7Ratio fundamentalis eius, vel potius una ex rationibus, cognoscetur si ad capitulum septimum Actuum Apostolorum vos convertatis. Stephanus illo die loquebatur, et narravit Dominum populum ex Aegypto, ex terra servitutis, signis et mirabilibus eduxisse; et in versibus tricesimo septimo et tricesimo octavo haec verba inveniuntur; in versu tricesimo octavo est locus ipse:—
TAM1897 Q1 34.8Hic est Moses, qui dixit ad filios Israel: Prophetam suscitabit vobis Dominus Deus vester de fratribus vestris, similem mihi; eum audietis. Hic est qui erat in ecclesia in deserto.
TAM1897 Q1 34.9Quid igitur fuit Israel in deserto?—Ecclesia. Quid futurum erat cum flumen transissent et terram intravissent?—Ecclesia. Quid aliud significabat illa sententia nisi separationem inter ecclesiam et civitatem?—sicut, cum Abrahamum ex illa terra eduxisset, Dominus orbi terrarum separationem inter ecclesiam et civitatem docuit, et sicut per Abrahamum ostendit illam separationem inter ecclesiam et civitatem in corde unius cuiusque incipere debere.
TAM1897 Q1 34.10Si corde a re publica non separor, erit coniunctio ecclesiae et rei publicae ubicumque sum. Itaque, etiamsi munus in civitate non gero, nec magistratum ibi peto, politicus in ecclesia ero; et ibi magistratum petam et factiones ibi agam. Ut si quis corde a re publica non seiunctus est, et tamen ecclesiae socius, melius sit ei rebus publicis mundi interesse et ibi esse politico, quam suam politicam in ecclesiam inferre.
TAM1897 Q1 34.11Itaque cum Dominus Abrahamum vocavit, primo dixit: “Exi de terra tua.” Et nunc cum Abrahamus auctus et facta sit ecclesia, et illa ecclesia in ministerium speciale Domini coram gentibus intratura sit, declarat illam ecclesiam non esse numerandam inter gentes; solam habitare debere. Vides quomodo Dominus voluerit populum in hoc firmari, quia sciebat quales essent gentes; et sciebat quomodo gentes ad illum statum pervenissent. Voluit Ecclesiam suam solam habitare, ut nullum principem haberet praeter se, nullam legem praeter legem suam, nullam legum sanctionem praeter verbum Domini, nullam potestatem praeter Domini.
TAM1897 Q1 35.1Deus, cum eos in terram introduxit, caput ecclesiae esse destinavit. Iesus Christus caput ecclesiae erat, scilicet, aeque vere ac nunc est. Scitis ex lectionibus quas studuimus, quomodo populus ad regnum, monarchiam, et cetera pervenerit; hoc factum est recedendo ab eo, non agnoscendo Deum ut unicum Rectorem suum, legem eius ut legem unam. Facti sunt idololatrae, et ita amiserunt Dei imperium in seipsis et vim legis eius super se; et, a Deo seiuncti, necesse erat ut imperium inter eos esset ad explendam ambitionem eorum qui sodales suos regere volebant, et ad eos a se ipsis in sua ferocitate defendendos, quia a Deo discesserant.
TAM1897 Q1 35.2Sed Dominus Israelem ab omnibus gentibus et regiminibus sibi separavit. Dominus Israelem nunc eodem modo coepit quo Abraham, ut separaretur a regibus et dominatoribus circumdantibus, ab omni genere regiminis terreni circum se. Voluit populum suum solum habitare, neque talem esse qui inter ullas gentes numerari posset, ut cum gentes eos spectarent, viderent Israelem non esse ex genere suo.
TAM1897 Q1 35.3Voluit Israelem tam clare coram orbe terrarum consistere—et hoc eos ab omnibus gentibus ceteris seiungeret—ut omnes gentes eos spectantes dicerent: “Hoc singulare est; hoc non est genus imperii quod nos habemus. Regem non habent; unusquisque sine ullo rectore videtur vivere.” Et de ea re quaerere inciperent; dicerent: “Quae est causa huius rei?” Quomodo sine omni hoc apparatu regis, exercituum, vectigalium, et omnibus his rebus quae nobis perferendae sunt, administratis? Responsum esset: Quidni? Deus est rex noster. Nec tantus fere sumptus ad eius regnum administrandum requiritur quantus ad vestrum; nam nos nullis talibus difficultatibus ut vos laboramus. Ita vero; vectigalia non habemus, et tam bonus est ut libenter ei omnia quae possidemus demus, ad sustentanda et diffundenda beneficia gubernationis eius.
TAM1897 Q1 35.4Et cum populus eius gentibus hoc nuntiavisset, gentes dicerent: “Certe sapiens et intellegens est populus hic. Nam quae est civitas in terris tam magna, quae habeat iudicia tam sapientia, tam bona, sicut omne praeceptum hoc? Et quae est civitas cui Deus tam prope est, sicut Dominus Deus vester, in omnibus in quibus ad eum invocamus?” Hoc Dominus intendebat. Et dixit, Israel “sola habitabit, et non numerabitur inter gentes.” Proposuit omni mundo docere separationem ecclesiae et civitatis, non solum in ecclesia, sed etiam inter gentes, quod ad civitates attinet, et etiam quod ad ipsam ecclesiam pertinet.
TAM1897 Q1 35.5Tantum hic scripturam inspice, et id videbis. Deuteronomium 4. Pauci versus totum id quod adumbravi narrant. Incipiens a primo versu, usque ad octavum legendo:—
TAM1897 Q1 35.6Nunc igitur audite, o Israel, praecepta et iudicia, quae ego vos doceo, ut ea faciatis, ut vivatis et intrantes possideatis terram, quam Dominus Deus patrum vestrorum vobis dat. Non addetis ad verbum quod ego vobis mando, neque deminuetis ex eo, ut custodiatis mandata Domini Dei vestri quae ego vobis mando. Oculi vestri viderunt quae fecit Dominus propter Baal-peor: nam omnes viros qui secuti sunt Baal-peor, delevit Dominus Deus tuus de medio tui. Vos autem qui adhaesistis Domino Deo vestro, vivitis hodie universi. Ecce, docui vos praecepta et iudicia, sicut Dominus Deus meus me iussit, ut faciatis ea in terra, ad quam intratis ut eam possideatis. Servate igitur et facite; nam haec est sapientia vestra et intellectus in conspectu gentium, quae, omnia haec praecepta audientes, dicent: ‘Certe sapiens et intellegens est populus hic magnus.’ Nam quae est civitas tam magna, quae habeat Deum tam propinquum sibi, sicut Dominus Deus noster in omnibus, in quibus invocamus eum? Et quae est civitas tam magna, quae habeat praecepta et iudicia tam iusta sicut omnem legem hanc, quam ego propono vobis hodie?
TAM1897 Q1 35.7Ubi igitur locus erat ulli legi aut praescripto inter Israelitas faciendo?—“Non addetis ad verbum quod ego vobis mando, neque de eo deminuetis.” Id ipsum facere debebant. Omnes leges eorum factae erant. Legislatio eorum tota absoluta et perfecta erat; et quamdiu eam habebant, alia non egebant, et simulac alia egere coeperunt, hoc ipsum argumentum erat eos Deum deseruisse.
TAM1897 Q1 35.8Dum ullo genere legum, a se ipsis, inter se ipsos, egebant, hoc ipsum argumentum erat Deum deseruisse, legem eius sibi non iam satis esse, et regimen eius sibi non iam sufficere. Hoc ipsum est omnium reliquarum gentium. Hoc est omnium gentium. Sic pagani facti sunt. Et scitis Israelem eundem prorsus cursum secutum esse. Deum obliti sunt et idololatriam secuti sunt, et deinde dixerunt: “Regem habere debemus, ut similes simus omnibus gentibus.” Sed nolite oblivisci eos oportuisse Deum repudiare antequam regem haberent; et, in repudiando Deum ut essent sicut gentes, sicut pagani—haec est ipsa sententia—in repudiando Deum ut essent sicut gentes, facti sunt sicut gentes quae Deum repudiaverunt. Hoc scitis ex omni historia sequenti.
TAM1897 Q1 35.9Plane igitur patet non esse voluntatem Dei, non esse in commodum populi sui, ut sint sicut gentes. Non est voluntas Dei, non est in bonum populi, ut habeant ullum genus regiminis simile gentibus quae circum se sunt. Scitis haec non ex Dei oboedientia, sed ex apostasia orta esse. Ex omnibus his, plane patet Deum non voluisse ut populus eius sibi imperium inter se constitueret.
TAM1897 Q1 36.1Dominus non voluit eos regimen sicut gentes circumiacentes instituere. Cum dicit: “Non addetis ad verbum quod ego vobis mando, neque deminuetis ex eo,” intellegi potest eum ita eos ab omni genere legum ferendarum, ab omni umbra legumlationis, prohibuisse, atque ita prohibuisse quominus umquam ullam formam regiminis inter se constituerent.
TAM1897 Q1 36.2Et ex hoc plane patet, cum necessitatem cuiusquam rei publicae inter se agnoverunt, in qua leges rectoresque praeter Deum habere debebant, hoc ipsum pro certo argumento fuisse se Deum oblitos esse; se ab eo discessisse; eius regimen non satis fuisse; eius potestatem non in eis fuisse ad se continendos; itaque necesse fuisse eis aliquam formam rei publicae suae creare et constituere, ut se a se ipsis protegerent.
TAM1897 Q1 36.3Itaque videtis non secundum voluntatem Domini fuisse ut populus eius, solus habitans, suam inter se rem publicam haberet. Non fuit eius voluntas ut inter gentes habitarent et rem publicam sicut gentes haberent; quia cum rem publicam suam inter se instituere susciperent, ea res publica nihil aliud quam similis esset regiminibus gentium, cum omnia humana essent, et natura humana ubique una sit. Itaque cum Israel suscepit sibi regnum constituere quo se regeret, simile fuit illorum qui circumstabant, nec aliter esse poterat. Gentilicium erat. Et gentilicium semper erit ubicumque conabitur.
TAM1897 Q1 36.4“Non addetis ad verbum quod ego vobis mando, neque deminuetis ex eo, ut custodiatis mandata Domini Dei vestri quae ego vobis mando.” Deus vult ut mandata sua, lex sua, regimen suum populo suo sufficiant. Et hoc populo eius sufficit. Hoc statutum est. Semper populo eius sufficiet. Sed non sufficit iis qui id non habent; non sufficit iis qui a Deo et a lege eius et imperio se seiungunt. Eius imperium eis non sufficit, ergo, quia id non habent; et si quod suum fecerint, id est sicut illud gentium.
TAM1897 Q1 36.5Oculi vestri viderunt quae fecerit Dominus propter Baal-peor: nam omnes viros qui secuti sunt Baal-peor, Dominus Deus tuus delevit eos de medio tui. Vos autem qui adhaesistis Domino Deo vestro, vivitis omnes hodie. Ecce, docui vos praecepta et iudicia, sicut mandavit mihi Dominus Deus meus, ut faciatis ea in terra, in quam intratis ut possideatis eam. Servate igitur et facite: nam haec est sapientia vestra et intellectus vester in conspectu gentium.
TAM1897 Q1 36.6“Haec est sapientia vestra et intellectus vester in conspectu gentium.” Non solum in conspectu meo; sed hoc facite, et omnes gentes, gentiles, dicent vos sapientes esse. Gentes, gentiles, dicent vos prudentiam habere.
TAM1897 Q1 36.7Ecce, docui vos statuta et iudicia, sicut Dominus Deus meus me iussit, ut faciatis ea in terra, ad quam intratis ut possideatis eam. Servate igitur et facite; nam haec est sapientia vestra et intellectus in conspectu gentium, quae audient omnia haec praecepta et dicent: “Profecto magna gens haec populus sapiens et intellegens est.” Nam quae est tanta gens, quae habeat Deum tam propinquum sibi, sicut Dominus Deus noster in omnibus, in quibus invocamus eum? Et quae est civitas tam magna, quae habeat leges et iudicia tam iusta sicut omnis lex haec, quam ego hodie vobis proposui? Tantum attendite vobis ipsis et animas vestras diligenter servate, ne obliviscamini rerum quas oculi vestri viderunt, et ne recedant a corde vestro omnibus diebus vitae vestrae: sed docete eas filios vestros et filios filiorum vestrorum; praesertim diem illum, quo stetistis ante Dominum Deum vestrum in Horeb.
TAM1897 Q1 36.8Noli oblivisci quae videris et audiveris, sed praesertim noli oblivisci quae audivisti cum illo die ante Horeb stares. Quid audiverunt?—O, legem Dei; mandata Dei et fidem Iesu audiverunt illo die; vox de caelo redemptionem et creationem praedicavit, ut homines non peccarent. Israel autem Deum oblitus est et factus est idololatra, et dixit: “Fac nobis regem; fac nobis regem, sicut omnes gentes.” Sed de illo tempore, dum immaculati erant, Dominus postea dixit (Psalmus 81:13-16):—
TAM1897 Q1 36.9O si populus meus mihi oboedivisset, et Israel in viis meis ambulavisset! Cito subegissem inimicos eorum et manum meam contra adversarios eorum vertissem. Odientes Dominum ei se subjecissent: sed tempus eorum in aeternum duravisset. Pavisset eos etiam frumento electissimo: et melle de petra te satiavissem.
TAM1897 Q1 36.10Nunc Dominus de nobis dicit se nos eripuisse de potestate tenebrarum, et transtulisse in regnum Filii sui dilecti. Regnum Dei iterum in populo suo constitutum est, et “regnum Dei in vobis est,” et est in vobis, quia in unoquoque et in omnibus est. Itaque, regnum Dei est regnum perfectum, quia rex est rex perfectus, quia lex illius regni est lex perfecta. Estne ergo rex perfectus, et lex perfecta, et regnum perfectum, tibi sufficiens? Estne? Satisne est homini?—O ita, procul dubio! An debet homini sufficere?
TAM1897 Q1 36.11Et si haec omnia homini non sufficiunt, numquid vitium in regno est, an in homine?—Scitis vitium in homine tantum esse posse. Sed ponite hominem se Christianum esse professum. Numquid vitium adhuc in homine est, an in regno?
TAM1897 Q1 36.12(Voces) In homine.
TAM1897 Q1 36.13Finge eum profiteri se esse Adventistam Septimi Diei, et regnum Dei ei non sufficere; finge te turbam eorum congregare, et regnum Dei eis non sufficere, sed eos regnum suum, aliud regnum, velle; eos necesse esse imperium constituere, sibi vectigalia imponere, rectores ex se eligere quibus se regant; num filii Dei sunt? Estne eis satis regnum Dei perfectum? Suntne sub regimine Dei? Satisne eis est regimen Dei? Estne in eis regnum Dei? Estne? Quomodo potest esse, cum perfectum regnum, et perfectus rex, et perfecta lex, eis non sufficiant?
TAM1897 Q1 37.1Vides igitur, illam separationem ecclesiae et civitatis, etiam inter Adventistas Septimi Diei, in corde incipere; et ibi in omni homine, ubique, incipere debet, alioquin nulla separatio ecclesiae et civitatis esse potest ubi ipse est. Si nemo in saeculo quarto, in Imperio Romano, coniunctionem ecclesiae et civitatis in corde suo habuisset, nullus papatus in saeculo quarto formatus esset. Si in corde suo ecclesiam tantum, solam ecclesiam, habuisset, et nihil ex re publica, nihil ex principiis rei publicae, sed solam ecclesiam—Deum, regnum eius, legem eius, iustitiam eius, solum ibi regnantem—num umquam papatus exstitisset?
TAM1897 Q1 37.2(Voces) Non.
TAM1897 Q1 37.3Quid est igitur quod semper vitandum est?—Ulla coniunctio ecclesiae et civitatis in corde. Quid est igitur unicum certum praesidium contra papatum?—Est Deum amare ex toto corde, et ex tota anima, et ex toto sensu, et ex tota virtute. Est “exire e terra tua, et de cognatione tua, et de domo patris tui.” Est Aegypto terga vertere. Est “sola habitare, nec numerari inter gentes.”
TAM1897 Q1 37.4Nunc lego ex libro “Imperia Bibliorum,” pagina 152 et sequentibus, nonnullas sententias quas ibi ex libro “Patriarchae et Prophetae” inserui, cum scripturis, de hoc ipso nexu. Primum lego nonnulla verba mea; sed indicabo vobis quando verba ex libro “Patriarchae et Prophetae” legam:—
TAM1897 Q1 37.5“Ecce, populus solus habitabit, et non numerabitur inter gentes.” Dominus numquam voluit ut populus eius in regnum, aut civitatem, aut gubernationem, sicut populi huius mundi, formaretur. Non debebant esse similes gentibus circum se. Erant separandi Deo “ab omnibus populis qui erant super faciem terrae.” “Populus non numerabitur inter gentes.”
TAM1897 Q1 37.6Nunc si me civitati Germaniae censeo, num me inter gentes censeo? Si me rei publicae Angliae censeo, eius partem, civem fidelem et patrioticum, qui pro vexillo pugnet, num me inter gentes censeo? Et si ego pro eo vexillo pugno, vexillo meo, vexillo meo Britannico, et frater meus, Adventista Septimi Diei, hic ad Civitates Foederatas pertinet, et fidelis et patrioticus est, et duae nationes in bellum inducuntur, et ei invasiones repellendae sunt, et conflictus est, tunc ego in una parte sum, et frater meus in altera, et frater contra fratrem pugnat. Num Deus hoc ordinavit?—Scitis eum non fecisse. Numquid umquam significavit cum dixit populum solum habitaturum esse, nec numeratum iri in gentibus?
TAM1897 Q1 37.7Lego pauca ex scriptis meis in opere cui titulus “Imperia Bibliorum” — Eorum regimen theocratia pura et simplex esse debebat: Deus rex eorum unicus, rector eorum unicus, legumlator eorum unicus. Erat enim institutum ecclesiasticum, incipiens ab institutione “ecclesiae in deserto,” et a omni notione civitatis seiunctum esse debebat. Ordo in deserto per Moysen institutus, et in Chanaan per Iosue continuatus, ad perpetuum institutus erat.
TAM1897 Q1 37.8Nunc lego ex libro “Patriarcharum et Prophetarum:”—
TAM1897 Q1 37.9Gubernatio Israelis in nomine et auctoritate Iehovah administrabatur. Munus Moysis, septuaginta seniorum, principum iudicumque, erat simpliciter leges a Deo datas exsequi. Nullam potestatem habebant leges pro natione ferendi.
TAM1897 Q1 37.10Quis auctoritatem legum ferendarum pro natione non habebat?
TAM1897 Q1 37.11(Voces) Ecclesia.
TAM1897 Q1 37.12Quot igitur ecclesiam constituebant? Num unum, an duos, an decem, an duodecim, an quinquaginta comprehendebat?—Ita. Num illi, an aliquis ex illis, ullam potestatem habebat leges ferendi pro ceteris, vel etiam pro se ipsis?—Non habebant.
TAM1897 Q1 37.13Audite, o Israel, praecepta et iudicia, quae ego vos doceo, ut ea faciatis, ut vivatis, et intretis et possideatis terram, quam Dominus Deus patrum vestrorum vobis dat. Non addetis ad verbum, quod ego vobis mando, neque deminuetis ex eo quicquam.
TAM1897 Q1 37.14Rursus ex “Patriarchis et Prophetis” citemus:—
TAM1897 Q1 37.15Haec fuit et mansit condicio exsistentiae Israelis ut gentis.
TAM1897 Q1 37.16Deinde cum Israel ab hoc discessit, et gradum fecit ad regnum constituendum et ad similes gentium fiendum, quid hoc significabat?—Amissionem exsistentiae. Nolite hoc oblivisci.
TAM1897 Q1 37.17Nunc alia pars quam scripsi, et quam nunc repetere volo:—
TAM1897 Q1 37.18Principia regiminis Israelis solum ea theocratiae purae erant. In quolibet regimine, solum fides in principia regiminis a civibus praestita id prosperum facere potest.
TAM1897 Q1 37.19Hoc ab omnibus ita esse creditur. Quam rem publicam hic consideramus?—Rem publicam Dei. Cuius rei publicae cives erant?—Rei publicae Dei. Ergo fides principiis illius rei publicae erat unica res quae illam rem publicam illudque imperium prospera facere poterat, etiam apud Deum.
TAM1897 Q1 37.20Tantum per assiduam Dei praesentiam apud Israelem regimen ibi constitutum ullo modo prosperum esse potuit. Fides igitur principiorum illius regiminis a populo postulabat ut unusquisque ex populo constanter praesentiam Dei secum, tamquam Regis, Rectoris, et Legumlatoris solius, in omni agendo vitae cotidianae appetere deberet. Sed “sine fide impossibile est placere Deo.” Est enim “per fidem” quod Deus in corde habitat et in vita regnat. Itaque principium fundamentale, immo ipsa exsistentia, regiminis Israel in fide viva et permanenti populi Israelis posita erat.
TAM1897 Q1 38.1Et hic ipse est locus ubi Israel defecit. Re vera, hic est unicus locus ubi deficere poterant. In fide non manserunt; Regi et imperio suo non fideles remanserunt. Populus qui terram intravit, qui per fidem Iordanem sicco pede transivit cum flumen omnino exundaret, cuius fide muri Ierichuntini corruerunt cum septem diebus circumagerentur et clamorem victoriosum fidei edidissent—hic populus Domino credidit, et erat cum eis in virtute. Sed mutatio accidit. Populus puritatem fidei amisit et in observantiam tantum externam cecidit. Narratio nobis paucis sententiis in Scripturis traditur. “Populus servivit Domino omnibus diebus Iosue, et omnibus diebus seniorum qui Iosue superstites fuerant, qui viderant omnia magnifica facta Domini, quae fecerat pro Israel. Iosue autem filius Nun, servus Domini, mortuus est, cum centum et decem annos natus esset.... Et omnis quoque generatio illa congregata est ad patres suos. Et surrexit alia generatio post eos, quae non noverat Dominum, neque opera quae fecerat pro Israel. Et fecerunt filii Israel malum in conspectu Domini, et servierunt Baalim: et dereliquerunt Dominum Deum patrum suorum, qui eduxit eos de terra Aegypti, et secuti sunt deos alienos, ex diis populorum qui habitabant in circuitu eorum, et adoraverunt eos, et provocaverunt Dominum ad iram. Et dereliquerunt Dominum, et servierunt Baal et Astarthis.”—“Imperia Bibliorum,” pp. 153, 154.
TAM1897 Q1 38.2Id est prorsus sicut fecerunt tempore Nimrodis. Quae fuit consequentia tempore Nimrodis?—Regem ex se statuerunt, Deo rege reiecto. Num mirum est igitur, si idem eventus nunc Israel accidat?
TAM1897 Q1 38.3Absente Dei praesentia in corde, quae eos etiam a se ipsis seiungeret atque ita ab aliis gentibus differre faceret, tam similes gentibus circumfusis erant ut satis naturale esset eos in cultu deorum eorum se immiscere. Cum igitur, propter apostasiam suam, onus operum suorum et oppressiones gentium tam graves factae essent ut eas diutius ferre non possent, se ad Dominum omni corde converterunt, spem suam in solo eo posuerunt, atque ita per eum gloriam liberationis a peccatis suis et ab omnibus oppressoribus suis invenerunt. Sed cum se liberatos invenirent, nihilominus praesentiam Domini et Salvatoris sui colere et fovere neglexerunt; itaque religio eorum iterum externa tantum facta est, et mox iterum mores gentium susceperunt, et deos eorum coluerunt.
TAM1897 Q1 38.4Utinam animum suum in Domino posuissent et ei semper credidissent, sicut in his subitis reformationis impetibus fecerunt, eumque eis semper talem invenissent qualis his occasionibus fuit. Tunc tota via eorum fuisset qualem semper esse voluit—una progressio continua in melius et in altum, crescens in gratia et in cognitione Domini Salvatoris nostri. Tunc fuissent lux clara et lucens omnibus gentibus.
TAM1897 Q1 38.5Non his experimentis iteratis ad id perducti ut tandem et in perpetuum sibi diffiderent, Domino autem soli crederent, re vera eo pervenerunt ut tandem Domino diffiderent, et in se ipsis omnino confidere constituerent. In incredulitate et apostasia sua, in continuis gentium incursionibus, quibus terra spoliabatur et populus opprimebatur, nihil aliud videre poterant quam argumentum regimen Dei, quod ad res gerendas attinet, defecisse.—“Imperia Bibliorum,” pp. 154, 155.
TAM1897 Q1 38.6Nunc iterum citamus ex opere “Patriarchae et Prophetae:”—
TAM1897 Q1 38.7Omnia mala, quae ex peccato et stultitia sua orta erant, in Dei gubernationem contulerunt.
TAM1897 Q1 38.8Vides igitur, cum ulla gens quae se Domini esse professa est alio quam eius regimine eget, quid sit difficultas. A Deo recesserunt; in malum inciderunt; mala variorum generum patiuntur; et haec in Dei regimen referunt. Regimen Dei eis non satis bonum erat; eis non satis profuit. Quare?—Quia id non habebant.
TAM1897 Q1 38.9Lego porro ex libro “Patriarcharum et Prophetarum:”—
TAM1897 Q1 38.10Gradatim reverentiam Dei amiserunt, et honorem populi eius electi esse non iam magni faciebant. Pompa et ostentatu regum gentium alliciti, suae simplicitatis taedebat. Inter tribus invidia et aemulatio orta est. Discordiae domesticae eos infirmaverunt; continenter hostium gentium incursionibus patebant: et populus credere incipiebat ut statum suum inter gentes retinerent, tribus sub firma et centrali administratione coniungendas esse. Dum ab oboedientia legis Dei recedebant, a iugo Dominatoris sui divini liberari cupiebant; et sic postulatio monarchiae per totum Israelem diffusa est.
TAM1897 Q1 38.11Nunc lego ex iis quae in opere meo, cui titulus “Imperia Bibliorum,” scripsi:—
TAM1897 Q1 38.12Eadem erat fabula Babylonis et Aegypti iterum repetita. Ille princeps fallax eos ad idololatriam depravavit, et ab idololatria ad monarchiam, ut principatum super eos obtineret, et per res terrenas eos ab officio Dei alliceret, aut vi prohiberet.
TAM1897 Q1 38.13Et scitis Israelem prophetas persecutum esse, praedicationem verbi Dei prohibuisse, sicut omnis alia gens gentilis in orbe terrarum a temporibus Nimrodis usque ad hanc noctem fecit, et sicut omnis alia gens gentilis faciet, etiamsi a Seventh-day Adventists instituta sit.
TAM1897 Q1 38.14Nunc iterum ex libro “Patriarcharum et Prophetarum” citabo:—
TAM1897 Q1 38.15Deus voluit populum suum solum eum intueri tamquam Legis suum Latorem et Fontem virium. Sentientes se in Deo niti, continenter ad eum propius traherentur. Elevarentur et nobilitarentur, parati ad altum destinatum ad quod eos tamquam populum suum electum vocaverat. Sed cum homo in throno collocatus esset, id animos populi a Deo avertere solebat.
TAM1897 Q1 38.16Nec mihi cura est, sive est Adventista Septimi Diei; id tendit ad avertendas mentes populi a Deo.
TAM1897 Q1 38.17Porro lego ex libro “Patriarcharum et Prophetarum:”
TAM1897 Q1 38.18Magis fiduciae humani roboris quam divinae potentiae haberent—
TAM1897 Q1 39.1Egebantne praesidio contra gentiles?—Ita. Nonne gentiles eos oppugnabant et incursiones in eos faciebant?—Ita. Egebantne praesidio?—Ita. Cur rem publicam constituerunt?—Ad praesidium—ad praesidium contra incursiones gentium.
TAM1897 Q1 39.2Quid dixit Dominus, si ei et legibus eius obedirent? Tempore festorum, viri omnes domos suas relinquere et Hierosolymam ascendere poterant, et nemo eis noceret, aut terram eorum desideraret. Sed cum a Deo defecerunt, et protectionem eius non haberent, domos suas relinquere non poterant quin gentes irrumperent. Et etiam cum omnes domi essent, gentes super eos irrumperent. Cum frumentum eorum maturum et messui paratum esset, pagani veniebant et omnia auferebant, etiam cum viri omnes domi essent. Et cum uva matura et ad vindemiam parata esset, pagani veniebant et eam omnem vindemiabant. Quare? Quia populus a Deo defecerat, et Deus eos in secessu eorum benedicere non poterat sicut benediceret cum apud se essent, quia hoc facere eos tantum in secessu confirmavisset.
TAM1897 Q1 39.3Itaque:—
TAM1897 Q1 39.4Cum vir in solium collocatus esset, animos populi a Deo avertere solebat. Magis robori humano quam divinae potentiae fiderent, et regis sui errores eos in peccatum ducerent, gentemque a Deo seiungerent.
TAM1897 Q1 39.5Itaque dixerunt ad Samuelem: “Da nobis regem ut iudicet nos sicut omnes gentes.”
TAM1897 Q1 39.6Nunc iterum ex libro “Patriarcharum et Prophetarum” alium locum affero qui ad nostra usque tempora pertinet:—
TAM1897 Q1 39.7Et adhuc [Quo hoc adducit?—Ad praesentia.] desiderium conformandi se moribus et consuetudinibus saecularibus exstat inter populum Dei professum. Dum a Domino recedunt, lucra et honores mundi concupiscunt. Christiani constanter mores eorum imitari quaerunt qui deum huius mundi colunt. Multi suadent se, coniungendo cum saecularibus et eorum moribus conformando, maiorem vim in impios exercere posse.
TAM1897 Q1 39.8Hoc Israel dixit.
TAM1897 Q1 39.9Sed omnes qui hanc viam sequuntur, idcirco a Fonte virium suarum se seiungunt. Amici mundi facti, inimici Dei sunt. Propter distinctionem terrenam, honorem ineffabilem sacrificant, ad quem Deus eos vocavit, scilicet laudes ostendendi eius qui nos ex tenebris in lucem suam mirabilem vocavit.— “Patriarcharum et Prophetarum,” cap. 59, par. 13.
TAM1897 Q1 39.10Nunc de Israel olim legimus:—
TAM1897 Q1 39.11“Sicut omnes gentes.” Israelitae non intellexerunt in hoc respectu ab aliis gentibus differre speciale privilegium et benedictionem esse. Deus Israelitas ab omnibus aliis populis segregaverat, ut eos thesaurum suum peculiarem faceret. Sed illi, hunc altum honorem neglegentes, avide exemplum gentium imitari cupiebant.
TAM1897 Q1 39.12Porro lego ex libro “Patriarcharum et Prophetarum:”
TAM1897 Q1 39.13Dies prosperitatis maximae Israelis fuerant illi, quibus Iehovam regem suum agnoverunt,—cum leges et imperium, quae ille constituerat, superiora iis omnium gentium habebantur.
TAM1897 Q1 39.14Cum igitur gubernationem et legem Dei superiorem iudicem illarum omnium gentium, quomodo cum gentibus illis ullo modo agam? Tum si mihi est aliquid instituendum sicut gentes, quo me regam, meque recte gubernem, et eos qui circa me sunt et mihi similes sunt, num igitur regnum et leges Dei superiora habeo iis quae ego facturus sum? Tum cum leges eius a me non superiores iudicantur iis quas ego facturus sum, ubi ego ipse collocor?
TAM1897 Q1 39.15(Voces) Super Deum.
TAM1897 Q1 39.16Sicut alius papa; sicut Nimrod,—me in loco Dei ponens. Nemo se in loco Dei ponere potest, quin se supra Deum ponat.
TAM1897 Q1 39.17Praeterea, scripsi quae veritatem esse agnoscetis:—
TAM1897 Q1 39.18Sed haec omnia nunc oblita erant, in eorum consilio firmo regem, gubernationem, civitatem habendi, sicut omnes gentes. Contra voluntatem Domini expressam, Israel inter gentes numeraretur.... O utinam Israel in die illo suo cognovisset ea quae ad pacem eius pertinebant! O utinam Domino credidissent, et concessissent eum scire melius quam se viam quam pro bono suo sequi deberent! Sed contra eius vehementissimam causam et sollemnissimam monitionem, aures clauserunt et corda induraverunt, atque tunc et ibi in cursum inierunt qui, logica inexorabili, ad suum exitium et ut gentis et ut populi electi duxit.
TAM1897 Q1 39.19Factum est quoque ut tribus dividerentur—decem et duae. Quid de decem factum est?—Unam continuam apostasiae seriem habuerunt, donec exclamaverunt: “Nullum regem habemus.” Tum Dominus per prophetam Osee ad eos venit, et dixit: “Ego ero rex vester; revertimini ad me, o Israel, a me enim aversi estis; ego ero rex vester.” Sed noluerunt reverti; et captivi ducti sunt, et in aeternum perierunt.
TAM1897 Q1 39.20Quod cum factum esset, de Iuda per Oseam scriptum est: “Iuda adhuc regnat cum Deo, et fidelis est cum sanctis.” Sed scitis Iudam gradatim in cursu apostasiae deorsum progressum esse, donec verbum venit, “Tollite diadema, et deponite coronam: haec non erit eadem: exaltate eum qui humilis est, et abicite eum qui altus est. Subvertam, subvertam, subvertam id: et non erit amplius, donec veniat cuius est ius; et dabo illi.”
TAM1897 Q1 39.21Dominus gentibus uti debuit ad regendum populum suum. Et cum Dominus, per gentes, per regnum gentium, eos servavisset usquequo ipse ad eos venisset, illi tamen exclamaverunt verbum quod dixerant diebus Saul: “Immo; sed regem habebimus.” Et cum Christus rex eorum esse nollet, eum crucifixerunt et exclamaverunt: “Nullum regem habemus nisi Caesarem.”
TAM1897 Q1 40.1Cum contra protestationem Domini per Samuelem clamavissent, “Immo; rex erit nobis,” in illo clamore Dominus audivit, et nunc omnibus facile est audire, ultimum clamorem eorum contra eum—“Nullum regem habemus nisi Caesarem.” Deum reiciendo ut “sint sicut omnes gentes,” facti sunt sicut omnes gentes quae Deum reiecerunt.
TAM1897 Q1 40.2Vox illa quam contra Christum apud tribunal Pilati ediderunt, continebatur in illa voce, “Regem habere volumus,” quae diebus Saulis edita est; et Deus eam audivit. Haec est ratio rei, et eam effugere non possumus. Et si tu et ego eam effugere volumus, ad Deum nobis convertendum est toto corde, et tota anima, et tota mente, et tota virtute. Ex patria nostra exire debemus, et a cognatis nostris, et de domo patris nostri. Terram Aegypti respuere debemus, etiamsi in gradu ad thronum regni temporalis sedeamus; de eo descendere, eum respuere, et omnia relinquere, et ad Deum nos convertere in fide viva; et tunc soli habitare debemus, neque inter gentes numerari.
TAM1897 Q1 40.3Itaque videtis Deum populum suum, et gentes semper, docuisse salutem aeternam populi sui, et cuiuslibet hominis, ex perfecta in corde separatione ecclesiae et civitatis pendere.