Ex Babylonia et Aegypto

TAM1897 Q1 45.8Sermo habitus vesperi diei Lunae, XV Martii, MDCCCXCVII Impressum in Actis Conferentiae Generalis, Trimestris Primi, MDCCCXCVII, Vol. II, N. I, pp. 45-54.

TAM1897 Q1 45.9In lectione nostra heri vesperi ad eam partem historiae Iudae pervenimus, ubi difficultates ab Assyriis terram sicut inundatio implebant. Illi ab his evadere cupiebant, et Dominus eos vocabat ut eum toto corde quaererent, ut eos liberaret. Illi autem per coniurationem et societatem et foedus cum Aegypto se liberare conabantur.

TAM1897 Q1 45.10Ita res se habuit donec ad id tempus in vita Ezechiae pervenerunt, quo omne auxilium ex Aegypto prorsus interclusum est, non quia ita voluerat, sed quia ita evenit. Rex Assyrius enim inter Ierusalem et mare Mediterraneum circumvectus se inter exercitus Aegypti et Ierusalem interposuerat, ne copiae Iudaeae et Aegyptiae coniungerentur. Tunc utrumque exercitum singillatim superare poterat.

TAM1897 Q1 45.11Primum cum Sennacherib contra Hierosolymam ascendit, idem fecit, et Ezechias tam culpabilis fuit ut in Scripturis scriptum sit eum ad regem Assyriorum egressum esse et dixisse: “Peccavi; redi ab me: quod mihi imposueris, feram.” Et rex Assyrius imposuit ei triginta talenta auri et trecenta talenta argenti, et Ezechias ex domo Dei subripere coactus est ad tributum solvendum.

TAM1897 Q1 45.12Causa huius difficultatis fuit quod populus Acronensis contra Assyrios rebellaverat; sed rex Acronensis regi Assyriorum fidelis erat, nec cum populo in rebellione consociari voluit. Tum populus eum vi capiens Hierosolymam adduxit, et Ezechiae tradidit custodiendum. Et Ezechias eum accepit. Ezechias enim tantopere rebellioni eorum contra regem Assyriorum faverat ut tamquam socius in ea participare vellet.

TAM1897 Q1 45.13Rex Assyriorum ascendit et cepit Acronem. Deinde profectus est Hierosolymam ut duceret regem Acronis et restitueret eum in throno suo in Acrone. Ezechias munivit urbem, et aedificavit munimenta et omnes defensiones quae faciendae erant; sed hoc non profuit, non eos liberavit; quia Deus eos eo modo liberare non poterat. Narrationem Sennacherib de illa expeditione legam, et narrationem Bibliorum quoque. Hae duae narrationes in opere “Empires of the Bible,” pagina 322, et in tribus sequentibus paginis inter se contextae sunt. Legere incipio a paragrapho quintodecimo. Sennacherib narrat quomodo populus Acronensis rebellavisset, et regem suum ceperint et captivum fecerint. Sic ait:—

TAM1897 Q1 46.1Summi sacerdotes, nobiles, et populus Acronenses, qui Padiam, regem suum (fidem et cultum Assyriorum tenentem), catenis ferreis vinxerant; et ad Ezechiam, regem Iudae, tradiderant; et contra deum hostiliter egerant; hi viri nunc in cordibus suis perterriti sunt.

TAM1897 Q1 46.2Et possedit urbem, et pergit dicens, “Ezechias rex Iudae iugum meum non subivit.” Deinde Biblia dicunt, Itaque “Sennacherib rex Assyriae ascendit contra omnes urbes munitas Iudae, et cepit eas.” Deinde Sennacherib dicit:—

TAM1897 Q1 46.3Ex illis urbibus quadraginta sex, arces firmas, et urbes finium eorum innumerabiles, machinis bellicis obsedi, cepi, spoliavi, et pro praeda numeravi.... Ducenta milia centum quinquaginta homines, parvos et magnos, mares et feminas, equos, equas, asinos, camelos, boves, et oves innumerabiles, ex medio eorum abstuli et pro praeda distribui.

TAM1897 Q1 46.4Deinde Biblia dicunt:—

TAM1897 Q1 46.5Cumque vidisset Ezechias venisse Sennacherib et quod pararet se ad pugnandum contra Ierusalem, consuluit cum principibus et viris suis fortissimis ut obstruerent aquas fontium qui extra urbem erant: et adiuverunt eum. Itaque congregatus est populus multus, et clauserunt omnes fontes et torrentem qui fluens per medium terrae, dicentes: “Ne forte veniant reges Assyriorum et inveniant aquas multas.” Confirmavit se quoque, et refecit omnem murum qui dirutus erat, et elevavit eum usque ad turres, et aedificavit murum alterum extrinsecus, et refecit Mello in urbe David, et fecit tela et scuta in multitudine.

TAM1897 Q1 46.6Nunc Sennacherib dicit:—

TAM1897 Q1 46.7Eum [Ezechiam] ipsum, sicut avis in cavea, intus Hierosolymam, urbem suam regiam, inclusī eum: turres obsidionales contra eum exstruxī (nam iusserat moenia portae magnae urbis suae refici).

TAM1897 Q1 46.8Et nunc Biblia dicunt:—

TAM1897 Q1 46.9Et constituit principes belli super populum, et congregavit eos ad se in platea portae urbis, et confortavit eos verbis, dicens: “Confortamini et estote fortes, nolite timere nec paveatis propter regem Assyriorum, nec propter omnem multitudinem quae est cum eo; quia plures nobiscum sunt quam cum illo. Illi est bracchium carnis; sed nobiscum est Dominus Deus noster, ut nos adiuvet et pugnet pro nobis. Et confortati sunt verba Ezechiae regis Iudae populus.

TAM1897 Q1 46.10Haec omnia satis vera erant, si modo in hac re innocens fuisset; sed cum Padiam, regem Acronis, tunc Hierosolymis in carcere haberet, Dominus Ezechiae in consilio defendendae urbis approbationem suam praebere non potuit. Quam ob rem Sennacherib dicit:—

TAM1897 Q1 46.11Ezechias ipse terrore contumeliae maiestatis meae oppressus est; et Urbi, et milites eius, et ceteri milites quos in Ierusalem urbem suam regiam introducere iusserat.

TAM1897 Q1 46.12Deinde Biblia dicunt:—

TAM1897 Q1 46.13Et rex Assyrius constituit Ezechiae regi Iudae trecenta talenta argenti et triginta talenta auri. Et dedit ei Ezechias omne argentum quod inventum est in domo Domini et in thesauris domus regis. Eo tempore Ezechias aurum de foribus templi Domini et de columnis quas Ezechias rex Iudaeus auro obduxerat, abscidit et dedit regi Assyriae.

TAM1897 Q1 46.14Et de hoc Sennacherib dicit:—

TAM1897 Q1 46.15Tributo illi annuo addidi tributum foederis dominii mei, et id ei imposui.... Operarii, milites, fabrique, quos ad muniendam Hierosolymam, urbem eius regiam, in eam congregaverat, nunc tributum ferebant. Cum triginta talentis auri, octingentis talentis argenti; textilia, purpurea, opere vario ornata; gemmas magnas; lectulos eburneos, solia eburnea mobilia, coria bubalorum, lignum Dan, lignum Cu, magnam copiam omnis generis; et filias eius, eunuchos palatii eius, musicos viros, et musicas feminas; Ninivem urbem meam regiam post me misit. Et ut tributum solveret et se subiceret, legatum suum misit. Urbes eius quas praedaveram, de regno eius abscidi, et eas dedi Mitinti regi Ashdod, Padiae regi Acronis, et Zilli-Bel regi Gazae. Regnum eius deminui.

TAM1897 Q1 46.16Haec est plena narratio illius versus in Scripturis, ubi scriptum est Ezechiam nuntios ad regem Assyriorum misisse et dixisse: “Peccavi; redi a me: quod imposueris mihi, portabo.”

TAM1897 Q1 46.17Post haec aliquanto, Ezechias legatos in Aegyptum misit, et Aegyptus foedus cum Ezechia iunxit et exercitum misit. Sennacherib autem, his auditis tempore opportuno, exercitum suum inter Aegyptum et Hierosolyma collocavit. Deinde primum misit ad Hierosolymam vocatum ad Ezechiam ut se dedat et exspectet donec rediret ex Aegypto, et se venturum esse atque omnes captivos ducturum in terram simillimam suae, quae tam bona esset quam sua. Sed Ezechias praecepit eis ne omnino responderent, et vir ille rediit Lachisam, et invenit regem profectum esse Libnatham, et ibi ei nuntiaverunt.

TAM1897 Q1 46.18Tum Sennacherib audivit exercitus Aegypti ascendere, et misit iterum epistulam Hierosolymam, narrans quae ipse facere posset, quae Dominus facere non posset; et quod Ezechias non deberet in Domino confidere, quia Dominus eos de manibus suis eripere non posset; et quomodo, rege Aegypti confecto, ipse ascenderet, et Hierosolyma poenas daturam esset.

TAM1897 Q1 46.19Iam Ezechias Dominum confidere didicerat; nam neminem alium habebat in quem confidere posset. Tandem coactus est in Dominum confidere. Itaque ascendit in templum, epistulam Sennacherib illam coram Domino posuit, et dixit ad Dominum: “Ecce nunc; nihil facere possumus.” Domine, tu pugnā pro nobis. Et Dominus ita fecit. Illa nocte exercitus Sennacherib caesi sunt, et ipse reversus est in Niniven. Itaque denique, per omnia ista tempora dura, per ista mala quae super eos erant, et quae eos ita penitus excludebant ut nullum auxilium ex Aegypto aut ullo alio loco accipere possent, adducti sunt eo quo Dominus eos ab initio voluerat—eo ubi eos liberare poterat.

TAM1897 Q1 47.1Si modo per omnia tempora Domino crederent, sicut tunc fecerunt, Dominus per omnia tempora faceret quod pro eis tunc fecit. Numquam sub iugum Assyriorum redigendi fuissent, nec cum Aegypto ullo modo commercia habuissent. Numquam spoliati et in captivitatem ducti fuissent. Stetissent ut populus Domini et regnum eius in perpetuum, soli habitantes, nec inter gentes numerati.

TAM1897 Q1 47.2Non est mihi opus historiam Iudae singillatim sequi. Est historia decem tribuum iterum narrata. Id tantum esset ut historiam heri nocte notatam repeteremus, donec perveniamus ad locum ubi Dominus prophetam suum ad Sedechiam, regem ultimum, misit, dicens: “Deprome diadema, et tolle coronam: non erit amplius sicut erat; exalta humilem, et abjecta altum.” Subvertam, subvertam, subvertam id: et non erit amplius, donec veniat cuius est; et dabo ei.”

TAM1897 Q1 47.3Paulo post, omnis populus in Babylonem captus ductus est, praeter pauperrimos terrae qui nihil habebant. Hi in terra relicti sunt, ut eam possiderent prout vellent. Itaque illo tempore beneficium erat esse pauperem et nihil habere; et hoc scriptum est ad intellegentiam omnium hominum qui nunc in orbe terrarum habitant. Nunc non est benedictio divitem esse et magnas possessiones habere. Et dies mox veniunt, cum pauperes et nihil habentes in hoc mundo optime se habebunt. Sic fuit cum Hierosolyma illo die deleta est, et captivi Babylonem ducti sunt aut occisi sunt.

TAM1897 Q1 47.4Illo tempore qui nihil habebant domos ubique in terra habere poterant; nam totam terram sibi habebant. Ceteri omnes captivi ducti sunt. Et sic iterum erit. Qui possessionibus huius mundi adhaerent, qui divites esse volunt, a divitiis suis captivi ducentur, et peribunt cum mundo omni. Tunc qui pauperes sunt in rebus huius mundi, et nihil habent, quia omnia in causam Dei posuerunt,—hi habitabunt in terra Domini, cum omnes qui in terris orbis habitant in captivitatem ducentur, et totus orbis delebitur.

TAM1897 Q1 47.5Haec narratio de apostasia Israel et perditione eorum non frustra scripta est. Osea et prophetiae heri nocte commemoratae non frustra scriptae sunt. Caput octavum Isaiae non frustra scriptum est. Haec verba nobis scripta sunt, et eis in nostro tempore nobis est parendum.

TAM1897 Q1 47.6Nunc ad ultimos dies Iudae venimus. Legite libros Ieremiae et Ezechielis. Hi hodie veritas praesens sunt Adventistis Septimi Diei, sicut et liber Apocalypsis. Ieremias et Ezechiel ad nos scripti sunt, in quos fines saeculorum venerunt, quia hae libri scriptæ sunt in diebus quibus finis Iudæ venit; et vastatio Ierusalem, et tempora quæ eam comitata sunt, simpliciter narrantur ut omnibus gentibus ostendant tempora cum finis mundi et eius vastatio prope sint, et monerent eos de eventibus qui eam comitabuntur, et de tribulationibus quæ comitabuntur.

TAM1897 Q1 47.7Israel regem elegit contra Domini protestationem. Cum divisi essent, decem tribus eo pervenerunt ut dicere cogerentur: “Non habemus regem”; et Dominus dixit: “Ego ero rex vester.” Iterum dixerunt: “Minime; regem habere debemus.” Et alium habuerunt, qui fuit ultimus. Tunc non iam habuerunt nec regem nec regnum; sed captivi ducti sunt et in aeternum perierunt, quia Dominum regem suum habere noluerunt.

TAM1897 Q1 47.8Iuda autem paulisper cunctata est, et tunc secutum est quod paulo ante legimus: “Tolle diadema, et depone coronam.” Iuda non diutius regem habere potest. Coacta est dicere: “Non habemus regem.” Captiva in Babylonem ducenda est. Populus et tribus ut tales reges non iam habuerunt, donec venit verus eorum Rex, cuius est ius regnare et dominari; et etiam tum tam obstinati, tam eodem spiritu, qui Deum temporibus Saulis reiecit, pleni erant, ut Dominum super se regnare nollent; eum reiecerunt, et regem huius mundi elegerunt—“Nullum regem habemus nisi Caesarem.”

TAM1897 Q1 47.9Una est omnium fabula. Cum Deum reicerent, id faciebant contra eius protestationem, et regem elegerunt, cuius nomen Saul erat. Dominus in eo vidit eorum reiciendi Iesum, regem suum, et eligendi Caesarem et Barrabam. Eorum reiciendi Christum et eligendi Caesarem nonnisi certa ratio fuit eorum reiciendi Deum et eligendi Saul. Cum eum reicerent et Saul eligerent, Dominus sciebat eos reicituros et Caesarem electuros. Et ultimus gradus in primo fuit.

TAM1897 Q1 47.10Quam ob rem Dominus dixit: “Samuel, non te reiciunt, sed me reiciunt ne regnem super eos”; et hoc est quod Adventistis Septimi Diei significat. Deus vult esse Rector populi sui, vult esse Rex populi sui. Eritne? Satisne erit regnum eius? Num regnum eius populo suo satis erit? Haec est quaestio nunc, sicut tunc erat. Tunc eis non satis fuit; quia ei non toto corde se submittere voluerunt. Formae servituti se dederunt, et tam similes mundo facti sunt ut idololatriam mundi sequerentur. Regem habere volebant, sicut ceteri pagani. Et eadem fabula hodie est. Si Deus non est rex idoneus Adventistis Septimi Diei, id est quia non credunt in eum toto corde. Id est quia tam similes sunt gentibus, ut regnum gentile et potestatem gentilem habere debeant ad se ipsos a se ipsis defendendos et se ipsos regendos. O, utinam Adventistae Septimi Diei hodie audiant verbum Domini hodiernum: Ego ero rex tuus.

TAM1897 Q1 48.1Iudaea, ut paulo ante dixi, in Babylonem captiva ducta est, et pauci pauperrimorum in terra relicti sunt. Ibi mansissent. Sed voluntate sua in Aegyptum abierunt. Iterum contra Domini prohibitionem, in Aegyptum abierunt. Sic omnis populus Domini inter gentes dispersus est, in Babylonia et in Aegypto. Et ita ex illo tempore, Sacrae Scripturae omnes de populo eius ex Babylonia et ex Aegypto educto loquuntur; et sic est etiam nunc.

TAM1897 Q1 48.2Hodie, verbum est: “Exite de ea, populus meus, ut non participes sitis peccatorum eius, et non accipiatis de plagis eius.” Haec est Babylon. Et in capitulo undecimo libri Apocalypsis, loquitur de ea quae “spiritualiter vocatur Aegyptus;” et qui vincunt bestiam, et imaginem eius, et signum eius, et numerum nominis eius, “cantant canticum Moysi”—non quasi simile—sed “canticum Moysi servi Dei.” Quid fuit canticum Moysi?—Canticum liberationis ex Aegypto. Ergo, cum illi qui vicerunt bestiam et imaginem eius et signum eius et numerum nominis eius canticum Moysi cantant, id est quia ex Aegypto liberati sunt. Quia hodie et usque ad finem mundi, “Ex Aegypto vocavi filium meum.” Hodie est Babylon et Aegyptus. Hodie sunt populi Dei in Babylone et in Aegypto. Et hodie Dominus vocat: “Exite de ea, populus meus;” et: “Ex Aegypto vocavi filium meum.”

TAM1897 Q1 48.3Rursus inspice: Ubi erat Nimrod?—In Babylonia erat, et regnum Babylonis regebat. Ubi erat Abrahamus?—In terra erat quam regnum a Nimrode conditum regerat. Sed Deus eum ex illa terra vocavit. Illa terra erat et spiritualiter et corporaliter Babylon. Et amplius: Nimrod filius Chus, Chus autem filius Ham, et Aegyptus terra Ham. Itaque in Nimrode erant et Aegyptus et Babylon. Et cum Deus Abrahamum vocavit, eum et ex Aegypto et ex Babylone vocavit. Et “si Christi estis, tunc estis semen Abrahae, et heredes secundum promissionem.” Et vos vocati estis et ex Aegypto et ex Babylone.

TAM1897 Q1 48.4O utinam omnes Sacras Scripturas discere et legere incipiamus, et eas pro iis quae dicunt accipiamus, propter spiritualia mysteria quae in eis continentur. Tunc tota Scriptura Sacra, a primo versu usque ad ultimum, viva et lucens uniuscuiusque nostrum erit.

TAM1897 Q1 48.5Deinde Israelem in Aegypto invenimus, et Dominus eos iterum ex Aegypto vocavit. Tum Dominum reiecērunt, et eventum est ut in captivitatem Babylonis ducerentur, et rursus in Aegyptum redirent. Et cum Iesus venisset, eum reiecērunt et Caesarem elegerunt. Deinde Ecclesia Christiana orta est, et fuit apostasia Ecclesiae quae aliam Babylonem creavit, et Deus populum ex illa Babylone vocavit. Tempore Reformationis, eos vocavit ut ex illa Babylone exirent. Deinde venit Protestantismus, Christianitas reformata, et illa apostatavit, et nunc imaginem bestiae facit, quae iterum Babylonem, matrem et filias, coniunctas regiminibus mundi, affert. Et adhuc Deus vocat: “Exite de Babylone, venite foras, populus meus.”

TAM1897 Q1 48.6Philosophia quae apostasiam in ecclesia Christiana fecit; falsa paganorum doctrina, quae in scholas Christianas introducta apostasiam effecit, ex Aegypto venit. Illa philosophia Aegyptia scholas Christianas depravavit, apostasiam fecit, et Ecclesiam Romanam exstruxit, quae hodie et Babylon et Aegyptus est. Itaque hodie, in praesenti viventi veritate, Dominus populum suum et e Babylone et ex Aegypto vocat.

TAM1897 Q1 48.7Sed Dominus omnia vult. Omnia regere vult. Regnum suum super omnia vult. Sic vult in ecclesia; sic vult in schola; sic vult in institutis editorum; sic vult ubique, ubi nomen eius nominatur. Sinetisne eum sic regnare?

TAM1897 Q1 48.8Si ita est, vos, unusquisque pro se, incipere debetis Dominum totum locum in cordibus vestris habere sinendo. Sinite illum Regem ibi in regno suo, in regno Spiritus, regnare. Haec monarchia et regnum tam plenum et absolutum esse debet, ut nullum regem, nullum principem, praeter Deum, et nullam legem, praeter Dei, agnoscatis.

TAM1897 Q1 48.9Tum, et non antea, ex Aegypto et Babylone liberabimur. Tunc, sic ex Aegypto et Babylone liberati, dici poterit et dicetur a Domino toto orbi: “Ecce qui servant mandata Dei et fidem Iesu,”—non qui pro viribus conati sunt,—sed testimonium Dei coram universo, monstrans populum in terris qui mandata Dei et fidem Iesu servant. Illud tempus adest, et Deus populum ex Babylonia et ex Aegypto vocat ut fiat, et ut testetur: “Ecce populus qui me regnare sinet, et cui alio rege, alia lege, alia administratione quam Dei non opus est.”

TAM1897 Q1 48.10Nunc modo hoc iterum percurre. Deus hominem instituit cum primo omnium mandatis praesente sibi et in se vivente: “Diliges Dominum Deum tuum ex toto corde tuo, et ex tota anima tua, et ex omni mente tua, et ex omni virtute tua.” Homo aliam viam inivit, alium locutorem audivit, et sic omnia amisit. Deus eum iterum erexit et ei iterum privilegium dedit amandi Deum ex toto corde, ex tota anima, ex omni mente, et ex tota virtute. Brevi tempore posteri eius tam longe a Deo aberant ut Dominus in vita eorum omnino locum non haberet, et populus diluvio de terra delendus esset. Octo tantum animae erant quae Dominum in vita sua habere volebant.

TAM1897 Q1 49.1Dominus opus suum in terris iterum cum octo hominibus incepit. Illis primum omnium mandatum fuit: “Diliges Dominum Deum tuum ex toto corde tuo, et ex tota anima tua, et ex omni mente tua, et ex omni virtute tua.” Sed ab his recesserunt, deos alienos habuerunt, et ex idololatria ad monarchiam pervenerunt. Civitas constituta est—prima omnium in orbe terrarum. Fructus erat apostasiae.

TAM1897 Q1 49.2Ex illa civitate prava Deus populum suum iterum vocavit et novum genus hominum instituit. Deus Abrahamum ex illa terra, ex cognatione sua, et de domo patris sui vocavit in terram quam ei demonstraturus erat. Nec ei vel tantum pedis positu in terra dedit; sed promisit se eam daturum esse ei et semini eius post eum, cum adhuc filium non haberet. Itaque Deus eum ex illa terra ubi habitabat vocavit, nec ei terram in mundo dedit. Quapropter Abrahamus, amicus Dei, ecclesia Dei, sine ulla terra in hoc mundo relictus est, et “si Christi estis, tunc estis semen Abrahae, et heredes secundum promissionem.”

TAM1897 Q1 49.3Debemus in vestigiis fidei patris nostri Abrahae ambulare, quam habebat, adhuc incircumcisus. Esne sine patria in hoc mundo? Dominus te vocat e patria tua, in terram quam tibi ostendit. Haec est patria caelestis. Accipiesne eam?

TAM1897 Q1 49.4Descendentes Abrahae in Aegyptum descenderunt, et Deus eos ex illa terra separavit. Moses magnum illius aetatis exemplum fuit. Heres regni erat. Sed renuntiavit ei, et cum Deo abiit; et oportuit eum ei renuntiare ut cum Deo abiret.

TAM1897 Q1 49.5Deus populum suum liberavit, et dixit ad eos: “Solus habitabit populus, et non numerabitur inter gentes.” Sed illi a Deo apostataverunt, et constituerunt sibi regem et civitatem sicut gentes quae circumdabant; et quid ex eo factum est? Numquid boni eis attulit? Dominus eos non dereliquit; sed numquid illud eis profuit? Una fuit continua cursus deorsum, deorsum, deorsum, donec divisi sunt, et tum ambo ad nihilum evaserunt; et ex illo die usque ad hunc, “errantes inter gentes” fuerunt. Non sunt computati inter gentes, etsi conati sunt.

TAM1897 Q1 49.6Itaque cum Christus venisset, familiam spiritualem iterum suscitavit. Sed iterum apostasia successit, et ecclesia in idololatriam et paganismum lapsa est, et regimen—ecclesiam et civitatem iterum—constituit. Hoc fuit papatus; et quid ei futurum est?—Scitis eum “in perditionem ire.” Deinde Deus iterum suscitavit familiam spiritualem in Protestantismo Christiano. Sed ille apostatavit, et se coniunxit matri fornicariarum, et statuit imaginem bestiae,—rem publicam in terris se regnum Dei professam; et quid de omnibus illis fiet?—Scitis eam esse perdendam perditione aeterna.

TAM1897 Q1 49.7Quid factum est de regno Nimrodis?—Deletum est. Quid factum est de regno Aegypti?—Deletum est. Quid factum est de regno Assyriae?—Deletum est. Quid factum est de regno decem tribuum?—Deletum est. Quid factum est de regno Iudae?—Deletum est. Quid factum est de regno Babylonis?—Deletum est. Quid factum est de regno Medo-Persico?—Sublatum est. Quid factum est de regno Graeciae?—Sublatum est. Quid factum est de regno Romano?—Sublatum est. Quid factum est de decem regnis quae successerunt?—Sublata erunt. Quid factum est de papatu qui in ruinis Romae se erexit?—Sublatus erit. Quid fiet de regno quod ad imaginem eius in Civitatibus Foederatis factum est?—Delendum est.

TAM1897 Q1 49.8Dominus nobis ostendere vult se non velle populum suum his rebus coniunctum esse. Nonne haec est eius doctrina? Vultne populum suum affectus suos in ea quae pereunt figere? Ab Adam usque nunc, Deus homines vocavit ut sibi regnare permitterent, ut rex eorum esset; ut populus exiret e terra sua, de cognatione sua, de domo patris sui, et habitaret solus, neque numeraretur inter gentes. Num umquam inveniet populum qui ei regnanti se subiciat?

TAM1897 Q1 49.9(Voces) Ita.

TAM1897 Q1 49.10Ita; scimus eum talem populum habiturum esse, nam sic ait verbum Dei. Sed num habebit ille populum illum inter eos qui se nunc eius populum esse profitentur? Haec est quaestio. Eritisne unus ex his? Eritisne unus ex his?—Dicitis, Ita. Tunc exibitisne ex terra vestra, et de cognatione vestra, et de domo patris vestri? Habitabitisne soli, et non numerabimini in gentibus? Habebitisne Deum regem vestrum, et non habebitis alium regem? Habebitisne regnum Dei regnum vestrum, et alio regno non egebitis?

TAM1897 Q1 49.11Non quod contra ullam aliam potestatem rebellabimini; simpliciter alia vobis non opus est, quia optimam potestatem habetis—potestatem quae perfecta est. Si illa potestas in vita vestra est, nulla terrae potestati indigebitis quae vos regat, et illi nullam molestiam aut difficultatem vobiscum habebunt. Hoc unum est quod Dominus petit. Sinetisne eum hoc in vita vestra habere?

TAM1897 Q1 50.1Prorsus in nuntio tertii angeli dicitur, per quem Deum proponere “Christianitatem in fundamento aeterno constituere.” Tunc, sicut in nuntio tertii angeli, Deus Christianitatem in fundamento aeterno constituit, erit Christianitas quae cum ulla re in hac terra non coniungetur. Coniungetur solum cum Deo; solum cum verbo eius aeterno; illuminata Spiritu eius aeterno; docta ab Eo, cuius exitus a diebus aeternitatis fuerunt; et sic ad Deum aeternum ducetur, ut regnet, et sub eo bracchia aeterna erunt.

TAM1897 Q1 50.2Scio, et scitis, esse nonnullos ex fratribus qui hoc rectum esse non putant. Duo abhinc anni praedicatum est, et in BULLETINO editum est. A multis non acceptum est. A quibusdam etiamnunc non accipitur. Omnino falsum esse putatur. Sed in Conventu Generali nuper habito, duo testimonia nobis lecta sunt,—specialiter ad hunc Conventum scripta, quorum alterum, ut invenio, in BULLETINO Numero IV impressum est; alterum nondum impressum est, sed mox, ut opinor, imprimetur,—admonentia Adventistas Septimi Diei quod se in res politicas immiscuerint. Hic locum lego qui vobis eius sententiam ostendet:—

TAM1897 Q1 50.3Dominus Iesus de populo suo frustratur. Ipse est Dux; illi sub vexillo eius se colligere debent. Non habent tempus, sapientiam, aut vires ut in partibus politicis se iungant. Homines ab imis vehementer agitantur, et filii et filiae Dei hanc contentionem politicam auctoritate sua non debent fovere. Sed quis spiritus populum nostrum capit, cum illi qui credunt nos nunc sub nuntio tertii angeli esse, qui est ultimus nuntius misericordiae mundo, fratres in eadem fide, apparent, insignia gerentes adversarum partium politicarum, contraria sententias proclamantes et suas sententias divisas declarantes?

TAM1897 Q1 50.4Nunc hanc quaestionem tamquam propositionem propono: Si illud quod abhinc duos annos de hac re gubernationis et ecclesiae praedicatum est ab omnibus Adventistis Septimi Diei acceptum et secutum esset, num ulla occasio illi testimonio umquam exstitisset?—Plane, non. Ergo num illae lectiones errantem viam monstraverunt, cum populum Dei ad statum vocaverunt in quo Deus eis reprehensionem facere non posset? Hoc in singulari puncto dico. Dico enim, cum verbi Dei sententia proferatur, quae, si populus eius eam coram Deo et mundo acciperet, eos in talem statum constitueret ut Dominus in iis quae ad illam sententiam pertinent reprehendere non posset, nonne tutum est eam ut veritatem accipere? Quomodo ullo modo errare posset?

TAM1897 Q1 50.5Sed hoc unum tantum est ex testimoniis. Alterum testimonium paginas continuas reprehensionis eiusdem generis continet in populum suum, quod se in controversiis politicis certaminis electoralis nuper habiti immiscuerit; ita ut in duobus testimoniis continuis Dominus coactus sit populo suo reprehensionem mittere, quod id ipsum facerent, a quo servati essent, si nuntium accepissent qui eis duodeviginti mensibus ante initium certaminis electoralis datus erat. Cur igitur Dominus illud nuntium populo suo misit duodeviginti mensibus antequam ulla occasio esset ut aliter agerent? Nonne voluit populum suum paratum esse cum illud tempus confusionis et disputationis super eos venisset, ut rectam viam cognoscerent, neque confunderentur cum ceteris qui confusi erant, et sic non interessent iis rebus quas reprehendere cogitur?

TAM1897 Q1 50.6Nunc non rogo ut quisquam id accipiat, quia ibi scriptum est. Rogo ut id accipiant, investigent, orent de eo, inspiciant, et accipiant quia veritas est, et quod populum Dei a periculo liberabit ne umquam Deus ad eum de tali re reprehendendum vel corrigendum vocetur. Nihilominus scio esse fratres qui adhuc putent omnia prava esse; et dicant id populo nostro suasisse ut sententiam extremam caperet, et id ipsum fuisse sententiam extremam capere. Potestne illa esse sententia extrema, quae populum Dei collocat ubi Deus vult eum stare, ut omnino liberetur ab omnibus his rebus confusis quae mundum confundunt?

TAM1897 Q1 50.7Hoc anno eadem ratio cogitandi alio modo advenit. Scripturae quae duobus abhinc annis commemoratae sunt, in lectionibus huius anni omnino non apparuerunt. Tunc erat evangelium; nunc est evangelium; nam simpliciter est evangelium totam Bibliam pervadens, et non potes Bibliam tangere ullo loco quin hoc dicat.

TAM1897 Q1 50.8Est alia res quam considerare debemus. Si in res publicas et disputationes politicas nos immiscemus, diversi homines diversas partes suscipient, in factiones adversas se dividentes, sententias contrarias proclamantes, et suas opiniones divisas declarantes, dum fratres se esse profitentur. Quod est ultimum gradus in negotiis politicis?—Bellum, scilicet. Quid ergo in eo est in principio?—Idem simpliciter quod in fine est—bellum. Ista est ratio, ab initio ad finem. Possuntne fratres in Christo, qui unum sunt in Christo, in ullam rem se immiscere quae eos in spiritu antagonismi dividat? Possuntne?—Minime; non et manere unum in Christo. Unitatem quaerere debent, unitatem Spiritus quaerere, “operam dantes custodire unitatem Spiritus in vinculo pacis.”

TAM1897 Q1 50.9Nonnulli rationi eius assentiri voluerunt, et concedere in fine licere etiam Christianis, cuilibet Christiano, Adventistis Septimi Diei, vel aliis, pugnare. Non inter se, sane, sed pro patria pugnare, et bello interesse ad res publicas conservandas. Sed ubi est patria Christiani? Ubi est Christiani res publica? Potesne dicere?

TAM1897 Q1 50.10(Voces) “Non est de hoc mundo.”

TAM1897 Q1 50.11Non est huius civitatis, nec huius mundi. Regnum et patria nostra non sunt huius mundi. Sed possuntne Christiani pro patria sua pugnare armis carnalibus? Rex illius civitatis se crucifigi, interfici, et e conspectu sepeliri passus est, potius quam manum ad pugnam pro patria sua tolleret. Quomodo igitur potest ulla ratio, quae ad hunc modum ducit, ab initio vera esse?

TAM1897 Q1 51.1Sed haec non omnia sunt. Si nos, Adventistae Septimi Diei, illa principia praedicare debemus et ea tenere, gradus quidam magni momenti est capiendus, ad iustitiam erga gubernationem Civitatum Foederatarum Americae, erga Civitatem Michiganiae, et complures alias Civitates, ut recta luce appareamus.

TAM1897 Q1 51.2Iterum dico, ut intellegatis quid dicam. Si futurum est ut principium accipiamus Christianos pugnare posse, dextram suam tollere ad patriam et rem publicam et omnia ista defendenda, tunc denominatio, aequitate erga se ipsam et praesertim erga gubernationem Civitatum Foederatarum et complures ex Civitatibus, id publice proclamare debet, et repudiare et invertere cursum qui olim a denominatione ipsa habitus est.

TAM1897 Q1 51.3Habeo hic duo documenta parva, anno MDCCCLXV edita, sed quae in eis scripta sunt anno MDCCCLXIV acciderunt. Unum ex eis inscriptum est “Sententiae Adventistarum Septimi Diei De Armorum Usu, Sicut Prae Gubernatores Aliquot Civitatum et Praefectus-Marsallus Generalis [id est, Civitatum Foederatarum] Propositae Sunt, Cum Parte Legis De Dilectu.”

TAM1897 Q1 51.4Illo tempore Adventistae Septimi Diei, per Consilium Conferentiae Generalis, gubernationibus Civitatum Foederatarum et Civitatum Illinoesiae, Michiganiae, Pennsilvaniae, Visconsiniae, et unius vel duarum aliarum civitatum repraesentaverunt, Adventistas Septimi Diei, ut Christianos, et quia Christiani erant, non posse concedere Christianos ullo modo arma ferre aut pugnare. Alterum documentum est excerpta ex scriptis et publicationibus Adventistarum Septimi Diei, ad iustificandum gubernium quod illam exceptionem a secta pro vera acceperit.

TAM1897 Q1 51.5Nunc si ille ordo invertendus est, et sententiam accepturi sumus Christianos sub quibusvis adiunctis pugnare posse, sive pro re publica sive pro quacumque alia causa, tunc officium nobis est erga gubernium Civitatum Foederatarum ut Consilium Conventus Generalis, nomine Ordinis loquens, ad idem gubernium eat et eis nuntiet nos sententiam nostram mutavisse; et ad gubernatores harum Civitatum ire et eis dicere nos sententias nostras mutavisse; ut acta secundum novas et recognitas sententias nostras de ea re maneant.

TAM1897 Q1 51.6Nunc non credo paulum nos debere adhaerere rei factae, eo tantum quod facta est. Sed si res facta recta fuit, tum ei adhaere. Et nunc dico, si sententiam nostram de hac re mutaturi sumus, nobis erga has civitates officium esse eas de hoc certiores facere, ne de nobis aliud quam quod sumus credant. Id enim aequum est erga civitates; quia nos, ut secta, publice professi sumus sententiam contrariam.

TAM1897 Q1 51.7Abhinc duos annos, cum illae lectiones haberentur, nesciebam haec documenta exstare. Nesciebam ea exstare usque ad initium fere anni MDCCCXCVII. Aliquis haec mihi in involucro misit, et hoc solum de ea re scio. Impressa sunt anno MDCCCLXV a “Prelo Vaporario Societatis Editoriae Adventistarum Septimi Diei, Battle Creek, Mich.” Nomina Consilii Conferentiae Generalis adscripta sunt documentis foederali gubernationi praesentatis, et nomina Consiliorum Conferentiarum Civitatum adscripta sunt documentis gubernatoribus civitatum praesentatis.

TAM1897 Q1 51.8Nunc vobis legam nonnulla excerpta quae tunc impressa sunt ex documentis, publicationibus, et scriptis Adventistarum Septimi Diei, tamquam testimonium et gubernationi Civitatum Foederatarum et gubernatoribus civitatum, illam sententiam a Consilio Generalis Conferentiae huius sectae profertam fuisse sententiam ab eis plene intellectam, neque ad occasionem excogitatam, ut dilectu militium vel exitibus bello in patriam imminentibus evaderetur. Haec res edita est ut his gubernationibus testimonium perhiberet id principium esse Adventistis Septimi Diei, et eos ad id adhaerere quia Christianitas esset.

TAM1897 Q1 51.9Pauca excerpta ex hoc legam, et videbitis quid ego viderim simulac id legi—me, si illud documentum ante me duobus annis in hoc Tabernaculo habuissem, non potuisse clarius docere principia quae in eo continentur quam in lectionibus quas dedi et quae in BULLETINO editae sunt. Ecce excerptum ex aliquo scripto in “Signis Temporum,” a Pastore Iacobo White, anno MDCCCLIII:—

TAM1897 Q1 51.10Ecclesia professa Christi brachium veri sui sponsi reliquit, et nunc in forti bracchio legis nititur. Tutelam et alimoniam a corruptis mundi regiminibus petit, et apte significatur per meretriculas filias veteris matris, quae ipsa symbolum est Ecclesiae Catholicae. Sicut mulier viro suo adhaerere debet, ita ecclesia Christo adhaerere debet, et pro tutela ex bracchio legis petenda, in potentem tantum bracchium Dilecti sui niti. Ecclesia mundo illicite nupta est. Hoc in variis partibus administrationis civilis videri potest. Etiam in re militari, professus minister Iesu Christi videtur Deum pacis irridere precibus suis pro victoria in proelio.

TAM1897 Q1 51.11Iterum, excerptum ex “Review and Herald” diei 9 Maii, anno 1854, citatum:—

TAM1897 Q1 52.1Sive haec prope sunt sive non [de adventu Domini agitur], res ipsa manet; spiritus belli vagatur, spiritus odii et deceptionis. Eius contagiosa vis est quam timemus,—est vis familiaritatis cum notionibus belli et caedis animum corrumpens, est commotio morbida, spiritus partium acer, qui malus est et malum diffundit.

TAM1897 Q1 52.2Ne dicatur nullum periculum discipulis Christi ex his causis esse. Periculum est; quia cum “iniquitas abundaverit, amor multorum refrigescet.” Tales sunt illae sympathiae arcanae et inexplicabiles quae hominem homini coniungunt, quae studium seiunctum et solitarium vetant, ut modum praevalentem inscienter capiamus, neque sciamus donec mens prava et inconstans fiat; et sic, in statu morbido, malum accipere et concipere parata est. Plaga moralis etiam pestilentia perniciosior est.

TAM1897 Q1 52.3Alter extractus iterum impressus ex “Review and Herald” diei 31 Iulii, 1856:—

TAM1897 Q1 52.4Iesus dixit: “Sequere me.” Quid, frater carissime, soror carissima, est norma fidei vestrae? Nonne Biblia? Respondetis: Ita. Tunc illuc veniemus, ut discamus num Iesum sequamur an non. Ego in via vestra vobis praecedam et vobiscum rationem reddam; et haec via est omne factum vitae nostrae. Latum conspectum primum capiemus et quaeremus: “Agitisne sicut mundus?” Sed rogas, Quid vultis dicere? Conabor explicare. Num cum mundo in sententiis et legibus eius consociaris? Si ita, via tua non est illa quam Iesus ambulavit. Iesus dixit: “Illi (discipuli) non sunt de mundo, sicut ego non sum de mundo.” Quando vidistis Iesum in aula iudiciali Caesaris?—Numquam, nisi cum tamquam agnus ad victimam duceretur.

TAM1897 Q1 52.5Sed nos leges bonas volumus, et officium nostrum est viros bonos efficere ut eas et sanciant et exsequantur.

TAM1897 Q1 52.6Profecto bonas leges volumus; neque Iesus nos reliquit ut eum sine eis sequeremur. Dicit enim: “Verbum quod auditis non est meum, sed Patris qui me misit.” Ioannes 14:24.

TAM1897 Q1 52.7Psalmista dicit: “Lex Domini perfecta, animum convertit.” Psalmus XIX, 7. Paulus dicit: “Omnis scriptura divina inspirata est, et utilis est ad doctrinam, ad arguendum, ad corrigendum, ad erudiendum in iustitia, ut perfectus sit homo Dei, instructus ad omne opus bonum.” II Timotheo III, 16, 17. Quid amplius vis? aut quid minus vis, frater carissime?

TAM1897 Q1 52.8Proximum gradum ab agente tuo requiris, ut leges ferat, quae, si neglegantur, gladio, armis non Christianis, firmantur. Hae leges sunt essentia et vita ipsius rei publicae, cuius ipse pars est, quae suam civitatem sustinere non potest nisi per armamentaria vel instrumenta mortis, classibus magnis et militibus letalibus armis instructis. Deinde bonum fratrem tuum Christianum, sectatorem Principis Pacis, statuis iuxta machinamenta supplicii ad mortem infligendam; aut praeterea, ducem exercitus, cum mandato ut corpus habeatur, ut fratrem pauperem in servitutem repellat, quod caelum liberum spirare cupiverit. Aut, si est vester nationis summus magistratus, bonum vestrum episcopum in equum bellicum armis a capite ad calcem instructum imponitis, ducem in capite omnium virium mortis in natione.

TAM1897 Q1 52.9Rogarem, o cari Iesu discipuli, si potest homo iustum facere caedere, cum Deus dixerit: “Non occides”? Nonne tota structura humanorum regiminum in gladio posita est? Nonne in frusta comminuta erunt, cum venerit cuius est ius regnare in iustitia?

TAM1897 Q1 52.10Sed ego non pugno contra gubernationes humanas. Minime, minime. David in hymno laudis Deo dicit: “Certē furor hominum te laudābit: reliquias furoris cohibēbis.” Psalmus 76:10. “Nam magistratus non sunt terrori bonorum operum, sed malorum. Visne ergo non timere potestatem? Fac quod bonum est, et habebis laudem ex eo. Est enim minister Dei tibi [Christiano] in bonum.” Ad Romanos 13:3, 4.

TAM1897 Q1 52.11Si, fratres mei, memineritis Christianos esse aliam sortem, parvum gregem, separatum, electum ex mundo, ut sint lux in mundo, vel ad mundum, ut mundus, bonis eorum operibus (luci) spectatis, ducatur ad se iungendum parvo gregi, qui per diem totum ad occisionem numeratur, et sic glorificet Patrem vestrum Caelestem, tunc poteritis comprehendere talia scripta sicut Epistulam ad Romanos XIII, et 1 Timothei 1; 2, quae fortasse postea commemorabo. “Certet testa cum testis terrae” [Isaiae 45:9]; sed, si Christiani animum Iesu possideant, Iesum sequentur.

TAM1897 Q1 52.12Num non vidimus aliquos ex eventibus Christianorum professorum mundum sequentium? Faciat nos igitur paratos ad eminere sicut Balaam, cum Balac eum vocavisset ut Israelem malediceret, cumque parabolam suam edidisset et dixisset: “Quomodo maledicam, cui Deus non maledixit? aut quomodo execrarer, quem Dominus non execratus est?” Nam de vertice saxorum eum video, et de collibus eum inspicio: ecce, populus solus habitabit, et in gentibus non numerabitur.” Numeri 23:8, 9.

TAM1897 Q1 52.13Nunc aliam excerptam legam, ex “Commentariis” iterum impressam, die 14 Augusti 1856 editam:—

TAM1897 Q1 52.14Num tibi evangelium Iesu ius concessit gladio uti, te armis carnalibus instruere, gladium sumere ad “familiam tuam providendam,” oppressos ex manu oppressoris liberare, violando sextum Dei mandatum, “Non occides”? Iesus dicit, “Diligite inimicos vestros.”

TAM1897 Q1 52.15Censesne te, ut Christianum sub evangelio viventem, ex Sacris Scripturis licentiam habere in lites civiles quolibet modo se immiscendi? Sive in legibus ferendis, sive in iis exsequendis quae ad regimen humanum pertinent? Si ita est, magnopere erras, ut opinor.

TAM1897 Q1 52.16Hoc est quod denominatio anno MDCCCLXIV dixit. Hoc gubernationi Civitatum Foederatarum praesentaverunt, ut argumentum se bello non credere, se armis ferre non posse, et, si conscriberentur, a se pugnare non exspectari. Et gubernatio Civitatum Foederatarum petitionibus eorum auscultavit, et constituit ut valetudinariis interessent, ubi munus ministrorum evangelii agerent, aegrisque curarent, et morientibus salutem afferent. Nunc si hoc rescinditur, sincere coram gubernatione stare debemus, et declarare id rescissum esse.

TAM1897 Q1 52.17Pergo legere:—

TAM1897 Q1 52.18Omne textum quem citaveris, omnemque rationem probabilem quam feceris, per Scripturam simplicem et literalem probandum est. Licet fortasse omnia talia scripta aut rationes quas urgis, tempore opportuno notemus; sed primum, evangelium audiemus. Christianis qui Iesum sequi volunt, hoc satis esse debet.

TAM1897 Q1 52.19Iesus dicit: “Si quis mihi ministrat, me sequatur.” Ioannes 12:26. Sed tu dicis: “Hoc possum facere, et servire ut civis fidelis patriae meae, in eius consiliis et administratione publica?” Mane. Iesus dicit: “Nemo potest duobus dominis servire.” Matthaeus 6:24. “Si ex mundo essetis, mundus suum diligeret; quia autem ex mundo non estis, sed ego vos elegi de mundo, ideo odit vos mundus.” Ioannes 15:19.

TAM1897 Q1 52.20Quam partem in consiliis mundi capere potes, si “non es de mundo,” sed a mundo odiris, et “ex mundo” electus es? Sed, inquis, numquid regimen in manus impiorum tradendum est? Te ipsum adiuvare non potes. Viri impii et seductores pejores in pejus fient; et in tempore finis mundi, impii impietatem facient, et nullus eorum intelleget. Danielis 12:10. Ratio est quia mundus non vult Deo oboedire, aut Iesum sequi, non agnoscens unum esse Legislatorem. Iacobi 4:12.

TAM1897 Q1 53.1“Propterea dixit Dominus: Quia appropinquat ad me populus hic ore suo, et labiis me honorat; cor autem eius longe recessit a me, et timor eius erga me praeceptis hominum docetur: ecce, ego faciam novam rem in populo hoc, mirabilem et stupendam; sapientia enim sapientium eius peribit, et prudentia prudentium eius abscondetur.” Isaiae 29:13, 14. Quam mirum modo hoc exemplificatur in cursu multorum doctorum divini verbi, qui, non ita pridem, praefuerunt renovationibus religiosis, reformationibus moralibus, societatibusque pacis: ducentes Ecclesiam Christi, armati evangelio quod vitam et immortalitatem manifestat; utentes obsecrationibus, precibus, lacrimis; nunc in ipso conspectu evangelii, cum Iesus dixerit, “Audistis quia dictum est: Diliges proximum tuum, et oderis inimicum tuum. Ego autem dico vobis: Diligite inimicos vestros, benedicite maledicentibus vobis, benefacite iis qui vos oderunt, et orate pro calumniantibus et persequentibus vos; ut filii sitis Patris vestri qui in caelis est: quia solem suum oriri sinit super malos et bonos, et pluit super iustos et super iniquos. “Estote ergo misericordes, sicut et Pater vester misericors est.” Matthaeus 5:43-45; Lucas 6:36. His scripturis non obstantibus, miseram statum ecclesiarum Christianarum videmus, dum suam moralem ruinam et conformitatem saeculo evolvunt. Pauca ex multis exemplis afferimus.

TAM1897 Q1 53.2Hic sequuntur plura dicta praedicatorum insignium, spirantia “armis,” “certamine,” “pugna,” “bello,” et ceteris similibus. Deinde sic pergit:—

TAM1897 Q1 53.3His igitur rebus inspectis, quae mutationem aurei purissimi in viliorem quam scoriam demonstrant, summamque neglegentiam testimoniorum Christi et professionis suae prioris, exclamare oportet: “Iter Cain secuti sunt, et post errorem Balaam avide cucurrerunt.”

TAM1897 Q1 53.4Sequunturne hi viri Iesum? Armantne se et auditores armis evangelicis? Praestantne fiduciam plenam illam perfectae legis Dei? Agnoscuntne unum esse Legislatorem Christianis? Audientne Paulum dicentem: “Arma enim militiae nostrae non sunt carnalia, sed potentia Deo ad destructionem munimentorum”? 2 Corinthios 10:4. Denique attenduntne Scripturis quas se docere profitentur?

TAM1897 Q1 53.5Induite vos armaturam Dei totam, ut possitis resistere contra machinationes diaboli. Quare?—“Non est nobis luctatio contra carnem et sanguinem.” Minime; haec non est vocatio sectatorum Iesu. Sed luctamur “contra principatus, contra potestates, contra rectores tenebrarum huius mundi, contra spiritualia nequitiae [spiritus nequam, in margine] in caelestibus.” “Itaque assumite armaturam Dei totam, ut possitis resistere in die malo, et, omnia facta, stare.” Ephesii 6:11-13.

TAM1897 Q1 53.6Paulus arma Christianorum in Epistula ad Ephesios capitulo sexto, versibus 14-18 enumerat, et dicit: Sumentes “gladium Spiritus [non ex chalybe], qui est verbum Dei; semper orantes cum omni precatione et obsecratione in Spiritu;” hanc caelestem armaturam induti, et calceis in praeparationem evangelii pacis induti, ut benedictionem Christi consequantur,—“Beati misericordes: quia misericordiam consequentur.... Beati pacifici [non pacis perturbatores]: quia filii Dei vocabuntur.” Matthaeus 5:7, 9. Audite Ioannem cum militibus loquentem, cum ab eis rogatur quid faciant. Respondet, “Nulli violentiam facite.” Lucas 3:14.

TAM1897 Q1 53.7Meministisne Iesum ad Petrum dixisse, cum magna illa disciplina practica ad omnes Christianos de gladio doceretur, “Reconde gladium tuum in vaginam eius: nam omnes qui gladium sumunt, gladio peribunt”? Matthaeus 26:52.

TAM1897 Q1 53.8Ambulent Christiani in luce horum verorum, et paucissimi essent duces aut milites Christiani, quibus uterentur “viginti quinque sclopetis Sharpianis Reverendi Domini Beecher,” quamquam Sacra Scriptura sanctimonie uniuscuiusque ad posteriorem partem annectatur.

TAM1897 Q1 53.9Audiunt Iesum dicentem: “Regnum meum non est de hoc mundo: si ex hoc mundo esset regnum meum, tunc pugnarent ministri mei.” Ioannes 18:36. Christiani, his armis evangelicis ita armati et omnino carnalibus exspoliati, a regiminibus mundi se penitus secernentes, sinant mundum, qui armis mortis instructus est, in latam viam prorumpere, leges suas non Christianas poena mortis firmans.

TAM1897 Q1 53.10Est ineffabile privilegium reliquiae ecclesiae, cum historiam praeteritam respiciunt et vident, quamquam discipuli Christi, sicut Paulus, exclamaverint, “Propter te mortificamur tota die; aestimati sumus sicut oves mactationis [Romani 8:36];” cum via eorum lacrimis irrigata, sanguine madida, et truncis laniatis ossibusque decoloratis strata sit;—est eorum privilegium cum Balaam exclamare, cum videant populum Dei “solitarium habitare, et non numerari inter gentes,” “Moriar mortem justorum, et finis meus sicut eorum!” Numeri 23:9, 10.

TAM1897 Q1 53.11Plura quidem in hoc libello continentur, sed mihi non opus est plura ex eo legere. Legam potius unum aut duos locos ex Domino, qui ad nostrum tempus pertinent. Hoc nobis abhinc quattuor annos a Spiritu prophetiae datum est, et in hoc Tabernaculo nobis lectum est:—

TAM1897 Q1 53.12“Dominus elegit Iacob sibi, et Israel in possessionem suam. Scio enim magnum esse Dominum, et Dominum nostrum super omnes deos.” Considerate, fratres sororesque mei, Dominum populum habere, populum electum, ecclesiam suam, quae sit eius propria, munimentum eius proprium, quam tenet in mundo peccati plenum et rebellis; et voluit in ea nullam potestatem agnosci, nullas leges observari, nisi suas.

TAM1897 Q1 53.13Aliud nobis in Conventu Generali hoc anno praesenti accidit. Hoc nos recte reducit ad locum ubi apostasia coepit, et nos coram Deo et veritate eius et tota hac re, sicut a Domino est, ponit; sicut hodie cum populo suo esse desiderat.

TAM1897 Q1 53.14Finis qui separat populum Dei, qui se mandatis observandis professus est, a mundo, non tam distinctus est quam olim fuit. Qui cum Deo concorditer ambulant, non inveniuntur in contionibus politicis participes fieri. Qui hoc faciunt, testimonium perhibent se non esse fideles Iesu servos. Tam diu ignem communem tractaverunt, ut iudicium suum amiserint. Est populus qui se conscripsit ut sub vexillo Iesu stet. Exercitus Christi sunt. Spoponderunt se ex mundo exire et seiungi. Spoponderunt se gladio Spiritus, verbo Dei, uti ad bellum acerrimum gerendum contra peccatum et omnem iniquitatem. Fidem nostram ostendere debemus.

TAM1897 Q1 53.15Est terminus regiminis; est terminus qui ad civitatem pertinet. Fidem nostram erga quid ostendere debemus? Haec est quaestio.

TAM1897 Q1 53.16Fidelitatem Regi nostro, Domino Iesu Christo, praestare debemus. Iacobus apostolus declarat: “Quicumque igitur voluerit amicus esse saeculi, inimicus fit Dei.” Et Ioannes dilectus, discipulus spiritu Iesu simillimus, monitum dedit: “Nolite amare mundum, neque ea quae in mundo sunt. Si quis diligit mundum, non est amor Patris in eo.” Nemo hominum felicitatem inveniet exemplum Adae sequendo et a Factore suo errando.

TAM1897 Q1 54.1Itaque hae lectiones concludunt prorsus ubi coepimus—cum Adamo et Factore eius, et primo omnium mandatis in universo—“AMABIS DOMINUM DEUM TUUM ex toto corde tuo, et ex tota anima tua, et ex omni mente tua, et ex omni virtute tua.” Tunc non errabis a Factore tuo. Tunc nulla erit apostasia. Tunc nulla erit idololatria. Tunc nullum erit regnum institutum secundum exemplum gentium quae a Deo recesserunt; sed Deus erit omnia in omnibus, et ducet populum suum in terram illam gloriosam quam ostendit patri nostro Abrahae, cum eum separavit ab omnibus regnis mundi, et separatum servavit dum in mundo vivebat.

TAM1897 Q1 54.2Ille qui nos vocat ut sequamur et in vestigiis ambulemus illius fidei quam pater noster Abraham habuit, adhuc incircumcisus, nos tunc ducet in terram quae est gloria omnium terrarum; et ibi manebimus in conspectu Domini, et sub alis gloriosis Omnipotentis in aeternum—Deum amantes ex toto corde, ex tota anima, ex toto sensu, et ex tota virtute; et poterit nos ostendere nunc, tunc, et in aeternum in conspectu universi, et dicere: “Ecce qui custodiunt mandata Dei et fidem Iesu.”

TAM1897 Q1 54.3Et dicat omnis populus: “Amen et Amen.”