Spiritus Prophetiae. – Num. II

TAM1897 D 21.2Sermo habitus die Mercurii mane, 10 Februarii, 1897 Impressum in Nuntiis Diurnis Conventus Generalis, die XV Februarii MDCCCXCVII, Vol. I, N. II, pp. 21-22.

TAM1897 D 21.3SEQUENS est modo summarium dictorum Senioris Jones. Quia multi post conventum priorem advenerant, necesse erat multum temporis consumere in repetendis capitibus die pridie tractatis. Praeterea, orator dixit difficultatem nostram ut populi non esse in eo quod nomine non credimus Testimonia a Deo esse; sed quod nobis sciendum est, est quomodo eis credamus. Si unicus modus quo fidem nostram in Testimonia profitemur est hominibus dicere nos in ea credere, fides nostra nihil valet. Ita viam aperimus ut homines sinceritatem fidei nostrae in dubium vocent. Si re vera Testimoniis credimus, non opus erit nobis hoc hominibus dicere. Vitae nostrae testimonium erunt fidei quae in nobis est.

TAM1897 D 21.4Est recessus a Deo, et templum purgatione eget sicut et olim Hierosolymis. In hanc condicionem redacti sumus neglegendo Testimonia Spiritus Dei. Sed multi ex iis qui ea neglexerunt, in ea credebant, et tunc illa Testimonia in manibus tenebant, nec se ea neglegere putabant. Quapropter, scire volumus quomodo Testimonia Spiritus observemus.

TAM1897 D 21.5Nec unum momentum putandum est, cum testimonium datur et vir nominatur, Deum in eum inruere ad eum perdendum. Propositum Domini est eum a vitiis seiungere quae et hominem laedunt et opus Dei impediunt. Propositum est hominem servare et vitium perdere. Deus hominem non delebit nec damnabit, nisi qui cum peccato inseparabiliter coniungitur. Cum hic homo a via sua prava se avertit, testimonium agnoscit, et se in conspectu Dei corrigit, iam non in eo statu manet in quo testimonium eum invenit. Illud testimonium tunc quidem ad aliorum monitionem adhiberi potest, sed numquam ad damnandum hominem qui culpam suam agnovit.

TAM1897 D 21.6Modus Dei est hominem aliquid facere quod non est; homini aliquid dare quod non habet. Testimonia ad alios adhibere non possumus. Neque enim ad nosmet ipsos ab extra. Cor Deo aperire debemus, testimonium accipere, ut Dominus principium divinum inserat, nobis dans quod non habemus, nos faciens quod non sumus, et sic ipse per Spiritum suum Sanctum testimonii applicationem reapse faciat. Tunc in vita nostra apparebit, in factis nostris explebitur, quod Deus intus inseruit. Hoc est Testimonia accipere. Quicquid minus est quam hoc, non est ea accipere.

TAM1897 D 21.7Vis quam Deus inserit, in cor recepta, hominem adiuvabit ut in tentatione et in media infirmitate sua consistat. Ei dabit quod non possidet, et eum faciet quod natura non est.

TAM1897 D 21.8Cum homo in munere sibi dato defecerit, facile est putare Deum errasse quod eum ibi collocari permiserit; sed hoc non sequitur. Deus non erravit quod Saulem regem Israel fecerit; sed Saul erravit quod non evasit id quod Deus eum esse voluit. Erravit quod suas vias et consilia secutus est, potius quam voci Dei auscultaret. Sic etiam Deus non erravit in Jeroboam rege Israel faciendo. Quamquam consilium Dei, ut decem tribus a Iuda separarentur, propter populi pravitatem non effectum est, tamen consilium Dei fuit, sed Jeroboam non permisit ut exsequeretur. Deus me vel te ad munus vocare potest, et si quoddam infirmitatis punctum habemus quod utilitatem nostram impediet, et Deus nuntium nobis mittit, ille nuntius est ut nos faciat quales vult, ut per gratiam eius stemus ubi vult.

TAM1897 D 22.1“Dies de die homines ostendunt utrum regnum Dei in eis sit. Si Christus in cordibus eorum regnat, vires principii, potestatem, facultatem acquirunt ut stent ut custodes fideles, veri reformatores; nam nulla reformatio esse potest nisi sit plena cum Iesu Christo cooperatio. Per gratiam Christi homines facultatibus a Deo datis uti debent ad se ipsos reformandos [non ad alios reformandos, sed ad se ipsos reformandos]; hac actione sui ipsius denegationis, quam Dominus caeli probans aspicit, victorias de suis propriis propensionibus et hereditariis et cultis reportant. Deinde, sicut Daniel, in corda aliorum signa imprimunt quae numquam delebuntur. Hoc momentum ad omnes orbis terrarum partes perferetur.”

TAM1897 D 22.2Opus reformationis a se ipso incipit. In corda aliorum imprimere non possum, nisi me ipsum reformaverim. Deus ad alios pervenit, perveniendo ad nos, et per nos. Converte ad II ad Corinthios 1:3, 4:—

TAM1897 D 22.3Benedictus Deus, Pater Domini nostri Iesu Christi, Pater misericordiarum et Deus totius consolationis, qui nos consolatur in omni tribulatione nostra, ut possimus consolari eos qui in omni tribulatione sunt, per eam consolationem qua nos ipsi a Deo consolamur.

TAM1897 D 22.4Deus nos consolatur ut alios consolemur; Deus nos adiuvat ut alios adiuvemus. In locum ducimur ubi solacium Dei nobis opus est, ut alios solari possimus. Alios in animo habet cum nos consolatur. “Et si tribulamur, propter consolationem et salutem vestram.” Si ego affligor, id est pro consolatione et salute alicuius alterius hominis. Fortasse multos annos non inveniam illum hominem qui mihi est consolandus; sed aliquando eum inveniam, et experientia quam passus sum me parat ut iuxta eum sedeam, aut manum eius prehendam, et ei auxilium et solacium sim. Ille a me accipit quod ego a Deo accepi, et accipit ut vicissim id aliis communicet, et hi aliis; et sic vis gratiae Dei nobis impertita ad omnem terram extenditur, quamquam ex civitate in qua vivimus non exeamus. Fratres, hoc est quod Deus nobis facere vult, et tunc vis nostra ad omnes partes orbis terrarum perferetur.

TAM1897 D 22.5Nunc ad quaestionem: Quomodo Testimonia accipiamus? Legamus quomodo re vera repudiata sint, cum putarentur accipi. Tunc sciemus quomodo illum errorem vitemus, et sciemus quomodo ea accipiamus. Hic lego de quodam, cuius “exemplum multum ad fidem in Testimoniis vacuandam contulit.” Quomodo hoc fecit? — “Ipse contra lucem quam Deus dedit directe ambulavit.” Sed non putabat se directe contra eas ambulare. Putabat se recte erga eas agere. Quomodo igitur ita a scopo deerravit? Ecce responsum: “Reprehensiones et monita a Domino data vitatae sunt, et interpretatae et irritae factae per dolos hominum.”

TAM1897 D 22.6Quomodo “evitatae”? Ecce responsum: “Cur excogitavistis praetextus fragiles?” “O, quam pudere debet eos qui a consilio Dei defecerunt, et impressionem quam Deus fecisset tegere conati sunt.”

TAM1897 D 22.7Quomodo “interpretatae” sunt? Ecce responsum: “Suas interpretationes eis finxerunt, dicentes ea non ita significare.”

TAM1897 D 22.8Et sic Testimonia evasa sunt, interpretata, irrita facta, ab iis qui se ea credere, qui se ea accipere putabant. Nunc, num tu ea excusationibus inanibus evasisti? Num ea interpretatus et irrita fecisti, tuam in ea sententiam imponens, dicens ea non hoc illudve significare? — Scilicet fecisti; scis te fecisse. Age, hoc ipso momento desinamus.

TAM1897 D 22.9Quomodo igitur accipienda sunt? Quomodo sciemus quid significent? Ecce responsum: “Significaverunt sicut scriptum est.” Quid significant? — “Sicut scriptum est.” Potesne dicere quid dicant? — Ita, facillime. Tunc accipe ea prorsus sicut dicuntur. Aperi cor latum Deo, ut per bonum Spiritum suum ibi inserat principium quod in verbis ipsis inest; tunc illud principium apparebit, in vita tua fulgebit; tunc Testimonia accepisti. Tunc scis te Testimoniis credere. Tunc nullum erroris periculum erit. Alii quoque id scient, quia impressiones in cordibus facies quae numquam delebuntur, et Deum glorificabunt in die visitationis.

TAM1897 D 22.10Verbum Dei est norma nostra. Omne actum amoris, omne verbum benignitatis, omnis prex pro patientibus et oppressis, refertur coram throno aeterno, et in tabulas caeli immortales inscribitur. Verbum divinum lucem in intellectum maxime obscuratum infundit, et illa lux facit ut et cultissimi suam inopiam et peccatricem naturam sentiant. — Test. No. 31.