Aegyptus Spiritualis
TAM1897 Q1 26.25Sermo habitus vesperi diei Veneris, V Martii, MDCCCXCVII Impressum in Nuntiis Conventus Generalis, Trimestris Primi, MDCCCXCVII, Vol. II, N. I, pp. 26-33.
TAM1897 Q1 26.26Praeteriit me in praeterita lectione commemorare historiam quam adumbravi totam in libro “Imperia Bibliorum” contineri. A pagina 77 usque ad paginam 150, habetis historiam Aegypti et materiam quae in adumbratione quam heri vesperi dedi tractata est.
TAM1897 Q1 26.27Textus huius noctis est Apocalypsis 11:8.
TAM1897 Q1 27.1Et corpora eorum iacebunt in via urbis illius magnae, quae spiritualiter vocatur Sodoma et Aegyptus, ubi et Dominus noster crucifixus est.
TAM1897 Q1 27.2Hoc versum legi una sola de causa, ut videatis esse aliquid quod sit Aegyptus spiritualis, et Verbum Dei revelare id quod “spiritualiter Aegyptus vocatur.”
TAM1897 Q1 27.3Aegyptus spiritualis est quidem Aegyptus litteralis, quia res spirituales sunt omnium rerum verissimae. Est, ut semper fuit, Aegyptus corporea ibi in Africa septentrionali, per quam flumen Nilus fluit; sed illa non est Aegyptus litteralis; Aegyptus litteralis est Aegyptus spiritualis.
TAM1897 Q1 27.4Nunc ad lectiones hesternas de liberatione Israel ex Aegypto convertentes, iter eorum iterum sequemur ab eo loco ubi canticum Moysis cantatum est. Cum Mare Rubrum sicco pede transissent, inter moenia glacialia, et in litore starent triumphantes de Aegyptiis, qui, cursum eorum sequi conantes, submersi erant, corpore, corporaliter, ex Aegypto corporali liberati sunt; sed erat Aegyptus altior illa, ex qua nondum erant liberati.
TAM1897 Q1 27.5Scitis gradatim in experientia sua corda eorum in Aegypto fuisse; et cum quidquam accideret quod eos frustraretur, exclamabant: “Revertamur in Aegyptum!” Cum fines Chanaan attigissent, et Dominus eos intrare vellet, exclamaverunt: “Faciamus nobis ducem et revertamur in Aegyptum!” Ubi erant tunc corda eorum?—In Aegypto. Primum in cogitationibus eorum semper Aegyptus erat.
TAM1897 Q1 27.6Cum ad montem Sinai starent, postquam vocem Domini audiverant, exspectantes ut Moyses de monte cum lege Dei rediret, idolum sibi fecerunt et id coluerunt; et quod idolum erat?—Vitulus Aegypti. Deinde, postquam vocem Domini de monte Sinai audiverant, legem eius praedicantem, et sonitum tubae magis ac magis crescentem audiverant, et cacumen montis omnino fumo opertum viderant—post haec omnia, plane intellegi potest Aegyptum tam magnam locum in cordibus eorum tenuisse, ut ad idololatriam Aegyptiam se converterent potius quam exspectarent donec Moyses de monte Sinai cum responso Dei rediret. Et cum a finibus terrae reversi essent, et in deserto vagari cogerentur, intellegi potest hoc ipsum servitutis Aegyptiae, quae eos tenebat et a qua non erant liberi, causa fuisse. Animadvertis quod, cum Dominus eos cotidie pane de caelo aleret—cibo angelorum—ita a Deo alieni et in Aegypto penitus obruti erant, ut dicerent: “O utinam in Aegypto essemus, ubi porro et cepa et allio abundabamus!”
TAM1897 Q1 27.7Non est mihi necesse aliud exemplum afferre; hoc unum satis est ad demonstrandum Israelitas non omnino ex Aegypto exisse cum in litore Maris Rubri stetissent et canticum Moysi cecinissent. Corpore ex Aegypto exierant, sed mente non exierant. A servitute corporali Aegyptiaca liberati erant, sed servitute Aegyptiaca spirituali tenebantur; et hoc est quod peius est, numquam ex illa servitute Aegyptiaca exierunt. In servitute Aegyptiaca perierunt. Cum Dominus legem suam de Sinai loqueretur, Moyses eis dixit hoc esse ut non peccarent. Nunc lege iterum Epistulam ad Hebraeos 11:25: “Melius putavit afflictari cum populo Dei, quam temporalia peccati gaudia habere.” Sed in alia nostra lectione vidimus illa gaudia peccati, de quibus ibi fit mentio, nihil aliud esse quam gaudia Aegypti. Moysi, heredi solii Aegypti, omnis opulentia Aegypti, omnis gloria Aegypti, omnisque potestas Aegypti in manus eius caderent, cum ei solum super solium ascendere et eo frui opus esset. Hae erant voluptates Aegypti; sed scriptura dicit eas fuisse voluptates peccati. Quid est igitur servitus spiritualis Aegypti? Et quid est Aegyptus spiritualis?—Servitus peccati.
TAM1897 Q1 27.8Est alia via qua hoc consequamur, tantum adumbratione. Deus, meministis, Abram ex Chaldaea vocavit in terram quam ei monstraturus erat. Nondum ei terram dederat; fames erat in terra ubi habitabat, et descendit in Aegyptum, et ibi Sarai ancillam Aegyptiam nomine Agar accepit. Deus Abram promisit semen eius sicut stellas caeli futurum esse. Propter incredulitatem, promissum non est impletum tam cito quam speraverant, et Sarai ad Abram dixit: “Dominus me cohibuit ne pariam; promissum non est impletum; ecce ancilla mea Aegyptia; accipe eam, et fortasse Dominus dabit nobis semen per eam.” Hoc factum est; Ismael natus est; et Dominus dixit ad Abram Sarai prolem veram parituram esse, filium, et nomen eius Isaac vocaturos esse. Et Abram respondit ad haec, “O ut viveret Ismael coram te!”
TAM1897 Q1 27.9Illa ancilla Aegyptia ancilla erat; et filius eius filius ancillae, servus erat. Nunc, cum Abram dixisset, “O ut viveret Ismael coram te,” orabat ut Ismael a Deo haberetur semen promissum, per quem salus et libertas adveniret filiis hominum et omnibus filiis Dei. Sed numquid libertas alicui per servum advenire potest? Abram ipse liber erat. Oportuit eum redimi a semine promisso. Si autem filius eius, ut filius ancillae, pro semine promisso haberetur, ipse Abram in servitutem redigeretur, potius quam ex servitute liberaretur. Et omnes qui Ismaeli subiciuntur, etiam ipsi in servitutem rediguntur. Sed in quam servitutem?—In servitutem peccati. Sed mater eius ancilla Aegyptia erat. Et cum Ismael filius ancillae esset, servitus Aegyptia erat. Nonne videtis igitur fuisse servitutem Aegyptiam—Aegyptum spiritualem—in familia Abram?
TAM1897 Q1 28.1Converte ad Epistulam ad Galatas, et plane videbimus Dominum illud argumentum proferre. Meministis loci in Epistula ad Galatas 4:22-24:—
TAM1897 Q1 28.2Scriptum est enim, Abraham duos filios habuisse, unum ex ancilla, alterum ex libera. Qui autem ex ancilla natus est, secundum carnem natus est; qui autem ex libera, per promissionem. Quae sunt in allegoria dicta: sunt enim duo testamenta. Unum a monte Sinai, quod ad servitutem generat, quod est Agar.
TAM1897 Q1 28.3Hoc, vides, recte respicit ad familiam Abram et ad Agar, Aegyptiam. Illa foedus, inquit, ad servitutem generat, quae est Agar. Agar, in familia Abram, in allegoria, foedus Sinaiticam repraesentat. Illa foedus ad servitutem generavit. Agar Aegyptia erat. Quod igitur servitutem in foedere Sinaitico repraesentatur?—Servitutem Aegyptiam. Sed erat servitus spiritualis. Ergo tunc erat Aegyptus spiritualis. Lege versus 25, 26:—
TAM1897 Q1 28.4Haec enim Agar mons Sinai in Arabia est, et respondet Ierusalem quae nunc est, quae et cum liberis suis in servitutem redacta est. Ierusalem autem quae sursum est, libera est, quae est mater nostra omnium.
TAM1897 Q1 28.5Itaque cum Abram diceret, “O ut viveret Ismael coram te,” petivit ut servus acceptus esset pro semine promisso. Petivit ut Deus, et omnis homo, et totum universum, in servitutem Aegyptiam in Aegypto spirituali irent. Aegyptus est symbolum tenebrarum, et etiam symbolum peccati, ut vidimus. Peccatum quoque est ipsa tenebra. Aegyptus igitur, cum sit symbolum peccati et tenebrarum, manifestum est peccatum et tenebras esse Aegyptum spiritualem.
TAM1897 Q1 28.6Dominus numquam servum promissum semen accepturus erat. Itaque Dominus Abrahae his verbis respondit:—
TAM1897 Q1 28.7Sara uxor tua vere tibi filium pariet; et vocabis nomen eius Isaac; et statuam pactum meum cum eo in foedus aeternum, et cum semine eius post eum. De Ismaele autem, exaudivi te: Ecce, benedixi ei et multiplicabo eum et augebo eum valde; duodecim principes generabit, et faciam eum gentem magnam. Pactum autem meum statuam ad Isaac, quem tibi pariet Sara hoc tempore anno proximo.
TAM1897 Q1 28.8Isaac fuit semen promissum. Et considera modo! Isaac in Aegypto numquam fuit. Id meministi. Fames erat in Aegypto, et coepit illuc ire, sed Dominus dixit ei: Noli ire in Aegyptum. Abraham in Aegypto fuit; Sara in Aegypto fuit; Israel in Aegypto fuit, sed Isaac numquam in Aegypto fuit. Ille fuit filius promissionis, ex spiritu natus, ab initio. Iterum legimus:—
TAM1897 Q1 28.9Abrahae duo filii erant, unus ex ancilla, alter ex libera. Qui autem ex ancilla, secundum carnem natus est; qui autem ex libera, ex promissione. Quae sunt in allegoria dicta; quia hae sunt duae testamenti pactiones: una a monte Sinai, quae ad servitutem generat, quae est Agar. Haec enim Agar mons Sinai in Arabia est, et respondet Hierosolymae quae nunc est, quae et cum liberis suis in servitute est. Hierosolyma autem quae sursum est libera est, quae est mater omnium nostrum. Scriptum est enim: “Gaude, sterilis quae non paris; erumpe et clama, quae non parturis; quia deserta multo plures filios habet quam quae virum habet.” Nos autem, fratres, sicut Isaac, filii promissionis sumus.
TAM1897 Q1 28.10Et qui sumus nos?—“Si Christi estis, tunc Abrahae semen estis, et heredes secundum promissionem.” Isaac filius Abrahae erat,—filius promissionis. Et cum per fidem in Christo semen Abrahae fimus, a servitute peccati,—ab Aegypto spirituali,—liberati, sumus sicut Isaac erat; et ille numquam in Aegypto fuit.
TAM1897 Q1 28.11Itaque videtis servitutem Aegyptiam et libertatem Christianam in familia Abrahae fuisse. Ismael secundum carnem natus, servitutem Aegyptiam significabat. Isaac autem secundum Spiritum natus, filios Dei per fidem Iesu significabat.
TAM1897 Q1 28.12Iosephus natus est, et iuvenis exiit ad fratres suos videndos, et Ismaelitae advenerunt et Iosephum emerunt et eum in Aegyptum detulerunt et ibi vendiderunt. Et postea domus Iacob in Aegyptum descendit, et tandem a servitute Aegyptiaca liberata est. Hoc sufficit ut totum eorum cursum videatis, a vocatione Abrahae usque ad tempus quo fines terrae promissionis attigerunt. Vides igitur fuisse Aegyptum et corporalem et spiritualem; et cum populus corporaliter ex Aegypto liberatus esset, fuisse Aegyptum altiorem, ex quo liberari deberent, si filii Dei futuri essent.
TAM1897 Q1 28.13Nunc lego locum quem heri nocte commemoravi. Inest in libro “Great Controversy,” Volumine IV, pagina 457, huius magnae editionis:—
TAM1897 Q1 28.14Historia Israel antiquae est illustratio insignis experientiae praeteritae corporis Adventistarum. Deus populum suum in motu Adventus duxit, sicut filios Israel ex Aegypto duxit. In magna deceptione fides eorum probata est, sicut fides Hebraeorum ad Mare Rubrum.
TAM1897 Q1 28.15Deinde, in magna deceptione populi Adventistae, ubi in historia Israelis steterunt?
TAM1897 Q1 28.16(Voces) Ad Mare Rubrum.
TAM1897 Q1 28.17Deus voluit Israelem tunc, ut heri nocte legimus, recta via ire in terram quam Abrahae promiserat—ad habitationem suam sanctam, locum quem sibi fecerat ut in eo habitaret; in hereditatem suam; in sanctuarium quod manus eius constituerat. Erat autem iter undecim dierum tantum ab Aegypto ad illam terram. Sed quadraginta annos in eo consumpserunt. Et ex iis qui profecti sunt, quattuor tantum eo pervenerunt.
TAM1897 Q1 28.18(Vox) Quattuor, an duo?
TAM1897 Q1 29.1Quattuor. Num nesciebas quattuor fuisse? Erant Caleb et Iosue, et duo sacerdotes, Aaronis filii—Eleazarus et Ithamarus. Scilicet semper de duobus tantum loquuntur—Caleb et Iosue—sed et duo sacerdotes intraverunt.
TAM1897 Q1 29.2(Vox) Fortasse nondum viginti annos nati erant.
TAM1897 Q1 29.3Ita; triginta erant; nam ad officium sacerdotii uncti erant. Itaque, in magna illa spe deiecta, populus Adventus quasi ad Mare Rubrum stetit.
TAM1897 Q1 29.4Si illi adhuc fidissent manu ducenti, quae cum eis in praeteritis experientiis fuerat, salutem Dei vidissent. Si omnes qui in anno MDCCCXLIV in opere concorditer laboraverant nuntium tertii angeli accepissent, et eum in virtute Spiritus Sancti praedicavissent, Dominus cum conatibus eorum magnifice operatus esset. Imber lucis super mundum effusus esset. Annis ante, incolae terrae moniti essent, opus finale perfectum esset, et Christus pro redemptione populi sui venisset.
TAM1897 Q1 29.5Quando?
TAM1897 Q1 29.6(Voces) Annis abhinc.
TAM1897 Q1 29.7Ubi igitur fuit ille populus ex eo tempore spei fractae?
TAM1897 Q1 29.8(Voces) In deserto.
TAM1897 Q1 29.9Sicut Israel olim fuit. Sed cur Israel antiquus in deserto retentus est?—Propter incredulitatem. Non viderunt quae Dominus eis paraverat. Et causa cur non viderunt, erat quia Deo non crediderunt. Si Deo credidissent, vidissent quae non viderunt. Et haec est difficultas huius populi hic. Non credidimus illis quae ad Israelem olim dicta sunt. Nobis dicuntur sicut illis. Idem prorsus evangelium nobis praedicatur quod illis praedicatum est.
TAM1897 Q1 29.10Timeamus igitur, ne, promissione introitus in requiem eius nobis relicta, quis vestrum putetur deficere. Nam et nobis evangelium praedicatum est, sicut et illis; sed sermo praedicatus non profuit illis, non mixto fide in eis qui audierunt. Nos enim qui credidimus introimus in requiem.
TAM1897 Q1 29.11Itaque, id quod eos a terra prohibuit, idem est quod nos a terra prohibet. Et, ut heri nocte dixi, hic nullum ius habemus, quia in mundo esse non debemus. Sicut Israel per quadraginta annos in deserto esse non debuit, ita nec nos hic in hoc deserto esse debemus. Audite:—
TAM1897 Q1 29.12Non fuit voluntas Dei ut Israel per quadraginta annos in deserto erraret; sed eos recta via in terram Chanaan ducere et ibi sanctum laetumque populum constituere cupivit. Sed “introire non potuerunt propter incredulitatem.” Propter lapsum et apostasiam suam in deserto perierunt, et alii suscitati sunt ut terram promissam intrarent. Similiter, non fuit voluntas Dei ut adventus Christi tamdiu cunctaretur, et populus eius tot annos in hoc mundo peccati et maeroris maneret. Sed incredulitas eos a Deo seiunxit. Quoniam facere recusaverunt opus quod eis praeceperat, alii exsurrexerunt qui nuntium praedicarent. Propter misericordiam in mundum, Iesus adventum suum moratur, ut peccatores occasionem habeant monitionem audiendi et in eo refugium inveniendi, antequam ira Dei effundatur.
TAM1897 Q1 29.13Non fuit voluntas Dei ut adventus Christi tamdiu cunctaretur, et populus eius tot annos in hoc mundo peccati et maeroris maneret. Ah, nos huius rei culpae tenemur. Nonne ita est? Ubi iacet culpa? In qua re nocentes sumus?—Infidelitas. Sed quid in cordibus Israel fuit quod infidelitatem eorum effecit?—Aegyptus, Aegyptus, Aegyptus. Quid igitur in cordibus huius populi fuit quod hanc incredulitatem et hoc a Deo se recedentiam effecit?—Aegyptus, sicut Aegyptus illa olim. Spiritualiter, quod est Aegyptus—mundus, idololatria, tenebrae, quae est incredulitas. Verbum “incredulitas” omnia exprimit. Scitis ipsum verbum “Aegyptus” symbolum tenebrarum esse.
TAM1897 Q1 29.14Inspice iterum hunc locum:
TAM1897 Q1 29.15Si omnes qui in opere anno MDCCCXLIV una laboraverant nuntium tertii angeli accepissent et eum in virtute Spiritus Sancti praedicavissent, Dominus magnifice operatus esset cum conatibus eorum.
TAM1897 Q1 29.16Sicut Dominus magnifice operatus est cum conatibus eorum in initio operis, quae est causa inopiae?—Inopia Spiritus Sancti. Sola inopia est vis Spiritus Sancti. Illa est quae nobis vim dat, et quae opera magna efficit. Est Spiritus Sanctus; et si ille acceptus esset, “imber lucis super mundum effusus esset.”
TAM1897 Q1 29.17Hoc est quod in Apocalypsi, capitulo duodevicesimo, affirmatur: “Et angelus alter descendit de caelo, habens potestatem magnam; et illuminata est terra de gloria eius.” Id ipsum est quod hic indicatur. Quid illum diluvium lucis retinet? Numquid illud diluvium lucis exspectat ut in orbem terrarum erumpat, ex illo tempore?—Ita. Quid id post annum MDCCCXLIV retinuit?—Infidelitas. Quid id impedivit ex eo tempore?—Infidelitas. Nonne tempus est igitur, ut liberationem a servitute Aegyptiaca inveniamus? O cogitate! Nuntius virtute Spiritus Sancti praedicatus esset; Dominus magnifice cum conatibus eorum operatus esset; imber lucis super mundum effusus esset; abhinc annos incolae orbis terrarum moniti essent, opus finale perfectum esset, et Christus ad redemptionem populi sui venisset! O ne cunctemur igitur diutius! Cur non et nos liberationem accipiemus ab Aegypto, et ab omnibus quae in hoc nomine significantur—Aegypto scilicet spirituali? Detur Spiritus Sanctus et afferat illam potentiam magnam ad peccatores liberandos; ut ille luminis imber mundum illuminet; ut mundus moneatur; ut Christus veniat; ut redimamur ab hoc mundo peccati et maeroris.
TAM1897 Q1 30.1Nunc videtis statum rerum usque adhuc. Obscuritas et servitus Aegyptia super nos fuit per hos omnes annos, sicut certe fuit super Israelem postquam Mare Rubrum transierunt, et dum in deserto erant. Deus autem pollicitus est se et hunc populum aliturum esse pane caelesti—pane quem probare possit, pane quem eis dare possit, qui talem statum efficiat ut eos omni benedictione spirituali benedicere possit. Sed hic tot etiam nunc dicunt: “Anima nostra fastidit hunc panem levem.” Revertamur in Aegyptum, ubi cepas et allia et porra habere possumus. Si haec est reformatio sanitatis, ego nolo eam. Ubi fuimus? Sinemusne Dominum nos pascere? Accipiemusne cibarium a Deo? An desiderabimus allia et cepas et porra, et ollas carnis Aegypti? Haec est quaestio.
TAM1897 Q1 30.2Nunc consentistis hanc esse rem, servitutem Aegyptiam causam omnium horum, et incredulitatem causam servitutis Aegyptiacae. Consensistis nobis non opus esse iam, sicut illis non fuit, diutius exspectare ut ex servitute Aegyptiaca liberemur. Nunc paulisper considerabimus quomodo illa liberatio futura sit; et clavis eius in his verbis est: “Ecce qui servant mandata Dei et fidem Iesu.”
TAM1897 Q1 30.3Convertamur ad mandata Dei, et ea paulisper inspiciamus in capite vicesimo Exodi. Si ulla amplior probatione opus esset nos adhuc sub potestate servitutis Aegyptiae esse, haec res certe est culmen argumenti quod rem confert. Usque ad nuperrimum tempus, tu et ego numquam vidimus exemplum decalogi a Seventh-day Adventists editum, quod omnia decem mandata contineret. Ego quidem non vidi usque ad nuperrimum tempus. Et tamen de mandatis servandis locuti sumus; aliis de mandatis praedicavimus; demonstravimus quomodo Roma mandata mutaverit, quartum omiserit, decimum diviserit, dum interim nos ipsi, ex exemplaribus mandatorum a nobis editis, aut ex iis quae ab aliis edita emeramus, partem mandatorum ipsi omisimus.
TAM1897 Q1 30.4Deus legem suam de caelo locutus est. Num plus locutus est quam ad mandata pertinet? Num nimis locutus est? Num plus locutus est quam necesse erat?—Minime; nam perfecta erat, et nihil addendum erat cum loqui desierit. Ergo, cum nihil addendum esset cum loqui desiit, num coepit antequam necesse erat? Cum nihil addendum esset cum loqui desiit, numquid est antequam ad nos directe pro bono nostro loqui coepit? Aliis verbis, num verbo nimis locutus est an verbo parum?—Minime! Minime! Minime!
TAM1897 Q1 30.5Videamus igitur quid dixerit. Ecce: “Et locutus est Deus omnia haec verba, dicens: ... Non habebis deos alienos ante me.” Num ibi incipit? Incipitne loqui verbis: “Non habebis deos alienos ante me”?—Minime. Num tu ibi inceperas? Scis te inceperisse. Bene, si Deus ibi non coepit, et tu et ego ibi coepimus, nonne aliquid quod dixit, quod etiam ad bonum nostrum necessarium est, omittimus? Ubi coepit? Legite. “Et Deus omnia haec verba locutus est, dicens: Ego sum Dominus Deus tuus, qui te eduxi de terra Aegypti, de domo servitutis. Non habebis deos alienos ante me.”
TAM1897 Q1 30.6Nonne videtis nos ipsam rem omisisse quae liberationem ex servitute Aegyptia ostendit? Et cur eam omisimus? O, quia consideravimus nos ex Aegypto non esse liberatos,—et ita est. Consideravimus nos numquam ex terra Aegypti eductos esse,—et per incredulitatem nostram ita est. Cogitavimus, “Numquam cuiquam homini servi fuimus.” Sed fuimus. Servituti suberamus nobis ipsis, potestati peccati—Aegypto spirituali. Sed est hoc nocte liberatio a servitute Aegyptiaca, et Deus te et me ad hanc liberationem a servitute Aegyptiaca vocat. Et dicit vobis et mihi hac nocte, voce tonante sicut de Sina, salute Iesu Christi plena, “Ego sum Dominus Deus tuus, qui eduxi te de terra Aegypti, de domo servitutis.” Exibitisne? Confiteminine eum vos eripuisse de terra Aegypti, de domo servitutis? Si non, cur non?
TAM1897 Q1 30.7Hostes nostri hoc in nos iaciunt: “O, illa mandata non sunt mihi. Numquam ex Aegypto eductus sum.” Hostes legis Dei, hostes salutis Dei, hoc in vos iaciunt. Dixerunt mihi—nobis omnibus—illam legem nemini nisi Iudaeis obligare, quia nemo umquam ex servitute Aegyptiaca nisi Iudaei liberatus sit. Aiunt: “O, noli mihi hoc praedicare; numquam ex Aegypto eductus sum.” Hoc quidem verum est, scilicet; sed hoc eis laudi non est. Tu et ego debemus stare sicut qui ex servitute Aegyptiaca redempti sunt, et illi respondere: “Gratias ago Domino, quod ex Aegypto eductus sum; et tu, frater meus pauper et miser, nisi ex Aegypto liberatus eris, in corruptela Aegypti peribis.”
TAM1897 Q1 30.8Nemo sane illam legem servare potest dum in Aegypto est. Illi id facere non poterant. Deus eos ex Aegypto liberavit ut legem servarent. In Aegypto esse est in peccato esse, et nemo in peccato legem Dei servare potest; nam peccatum ipsum est transgressio legis. Plane mandata servare non potes dum in Aegypto es. Non potes; ego non possum. Sed Dominus nos liberet, et tunc mandata servare poterimus, non antea. Dominus hoc satis bene sciebat; itaque, cum vellet ut Pharao filios Israel dimitteret, dixit: “Dimitte populum meum, ut mihi serviant.” Profecto in Aegypto Deum servire non poterant. Voluit eos liberari, non solum corpore, sed etiam spiritu. Deinde, cum legem suam eis servandam daret, primum quod ad eos dicit est: “Ego sum Dominus Deus tuus, qui te eduxi de terra Aegypti, de domo servitutis,” ut eam servarent.
TAM1897 Q1 31.1Quodnam est hoc lex?—Lex spiritualis. “Scimus autem quia lex spiritualis est.” Quae est igitur Aegyptus illa in primo versu legis memorata?—Aegyptus spiritualis est. “Lex spiritualis est.” Aegyptus igitur, in lege nominata, Aegyptus spiritualis est, et significat tibi et mihi liberationem ab Aegypto spirituali, quae est liberatio a servitute peccati.
TAM1897 Q1 31.2S. H. Lane.—Censesne eos aliquandiu spiritualiter ex Aegypto fuisse?
TAM1897 Q1 31.3Difficile est dicere. Moyses semper, scilicet; Caleb semper; Iosue semper.
TAM1897 Q1 31.4E. J. Waggoner.—Septuaginta seniores Deum viderunt.
TAM1897 Q1 31.5Ita; Deum viderunt. Difficile autem est dicere de populo ex Aegypto exisse. Moyses semper fuit. Etiam cum in Aegypto corpore esset, animo ex ea erat. Caleb et Iosue semper spiritualiter ex Aegypto erant. In cantico triumphali ad Mare Rubrum, tota multitudo, ut putavi, spiritualiter ex Aegypto erat, si illi adhaesissent. Sicut Dominus dixit: “O si populus meus audivisset vocem meam et ambulavisset in praeceptis meis, tunc celeriter subegissem inimicos eorum.” Sed cum fides eorum probata est, in primo ipso gradu quem fecerunt, cum ad Maram essent, ubi erat aqua amara, fidem suam abiecerunt, et optaverunt se in Aegyptum reverti. Cum ad experientiam amaram pervenerimus, num id pro testimonio accipiemus Dominum nos deseruisse?—Minime; gratias agite Domino quod illa experientia amara in bonum nostrum est, et Deus potest amarum in dulce vertere.
TAM1897 Q1 31.6(Vox) Ignosce mihi, frater Iones, sed ecce versiculus—versiculus vicesimus septimus capituli undecimi Epistulae ad Hebraeos—qui demonstrat Moysen ab Aegypto se avertisse in Aegypto ipso.
TAM1897 Q1 31.7Profecto. Itaque, cum corpore in Aegypto adesset, animo extra Aegyptum erat.
TAM1897 Q1 31.8E. J. Waggoner.—Redempti Domini cum cantico venient in Sion.
TAM1897 Q1 31.9Ita est: et si cantum Moysis cantare perrexissent, et in fide qua tunc cantaverunt, in terram cantando progressi essent. Et hoc est quod Deus in mentibus nostris haberi vult. Vult ut corda nostra in illam terram bonam ponamus; et tunc, cordibus nostris ibi positis, desiderium vitae nostrae ibi erit. Et tunc Deus mox vitam nostram gaudio illius terrae beatae implere potest. Et hoc est, Deus nobiscum.
TAM1897 Q1 31.10Satis bene scitis etiam nunc, cor, potius quam in illa terra, hic in hac terra esse. Quibusdam ex nostris, hominem rogare ut a patria se secernat proditio videtur. Hominem rogare ut a patria se secernat, et in illam terram transeat, et munera et res publicas huius nationis omittat, eis paene iniuria videtur. Populus in Aegypto est, sed Deus eum ex Aegypto vocavit, ut corda sua ad meliorem patriam intendant, omnem studium suum ibi ponant, et pro illa patria omni vi animi operentur; ut rivi gaudii et gloriae ex illa terra in corda eorum fluant; ut omnis mundus et universum cognoscant Deum esse vere Deum eorum. Quod cum factum erit, non longum tempus erit ut opus perficiatur et Dominus veniat.
TAM1897 Q1 31.11Cum filii Israel ad Mare Rubrum essent, ibi divina potentia manifesta gentibus admirationem movit, adeo ut cum exploratores in terram intravissent, Rahab diceret: Timor et pavor vester super omnem terram, quia audivimus quae fecerit Deus vobis, et corda populi liquefacta sunt. Verum est. Aliud de Aegypto spirituali: De Iesu scriptum est, “Ex Aegypto vocavi filium meum.” Cur hoc de Iesu scriptum est? Cur Iesus in Aegyptum iit? Cur in Aegyptum ductus est? Potuit caedem puerorum in Bethlehem occisorum effugere, si paulum a loco illo recessisset, neque opus fuisset ei fere tantum iter facere quantum usque in Aegyptum. Non omnes parvuli in Palaestina caesi sunt cum edictum Herodis processit. Tantum Bethlehem et fines eius et suburbia eius. Bethlehem sex milia passuum tantum a Hierosolymis distabat, et parvuli Hierosolymitanorum non caesi sunt; itaque Dominus effugere potuisset, si decem aut duodecim milia passuum abductus esset.
TAM1897 Q1 31.12Cur ergo in Aegyptum ductus est?—Ut impleretur quod scriptum est: “Ex Aegypto vocavi filium meum.” Ipse erat nos ipsi; tu et ego. Ipse erat nos ipsi; et sicut Deus populo suo in Aegypto occurrit et eum eduxit, ita Salvator noster venit ad locum ubi sumus, et factus est sicut nos sumus, et vocatus est ex Aegypto, ita demonstrans quod quisquis futurus est sicut ille est, debet et ipse ex Aegypto egredi. Filius Dei erat, et ex Aegypto vocatus est, ita ostendens omnes qui filii Dei erunt, ex Aegypto quoque exire debere; nam de omnibus sicut de eo scriptum est: “Ex Aegypto vocavi filium meum.” Esne filius Dei? “Ex Aegypto vocavi filium meum.”
TAM1897 Q1 31.13Paulo ante vidimus nos ex Aegypto educendos esse ut mandata Dei custodiamus. Nunc videmus ut Iesum sequamur, nos ex Aegypto vocari debere. Mandata Dei servare postulat ut ex Aegypto educamur; fides in Iesum item postulat ut ex Aegypto educamur. Et utraque haec in Apocalypsi 14:12 exprimuntur: “Hic sunt qui custodiunt mandata Dei et fidem Iesu.”
TAM1897 Q1 32.1Itaque videtis ab initio usque ad finem Aegyptum spiritualem esse; et totum consilium salutis est simpliciter liberatio a servitute Aegyptiaca per potentiam Dei; est vocatio ex Aegypto in gloriam libertatis filiorum Dei. Exibimusne igitur ex Aegypto, ut Domino vere serviamus? Faciemusne ut mandata Dei et fidem Iesu in veritate custodiamus? Quid faciemus? Exibimusne ex hac Conventione in Aegypto? Manebimusne in hac Conventione et in Aegypto manebimus? O num non penitus liberabimur ab Aegypto et omnibus quae in hoc verbo significantur?
TAM1897 Q1 32.2Liberatio nobis gratuita est, nobis data est. O igitur, omne cor aperiatur, omnis anima ad Deum convertatur, eumque per confessionem peccati quaerat, ut a tenebris liberemur; et sic ut, antequam Conventus claudatur, in gloriosam lucem et libertatem filiorum Dei liberemur; nam, “Ex Aegypto vocavi filium meum.” Id est quod exspectat. Num eum exspectare faciemus? Et cum id venerit, hoc verbum implebitur; nuntius tertii angeli virtute Spiritus Sancti praedicabitur; Dominus cum conatibus nostris magnifice operabitur; imber lucis super orbem terrarum effundetur; mox incolae orbis terrarum monebuntur; opus finale perficietur; et Christus ad redemptionem populi sui veniet. O, propiores sumus tempori liberationis Dei quam umquam somniavimus, opinor. Liberatio Dei tam prope est nobis! Intrabimusne in terram? Israel defecit quia non credidit. Mirabilia in promissis eius non viderunt. Illa promissa nunc nobis sunt. Sint vobis et mihi tam vera quam ei fuerunt, cum ea Israel daret, quibus non videbantur vera.
TAM1897 Q1 32.3Scitis scriptum esse:—
TAM1897 Q1 32.4Et vidi quasi mare vitreum, mixtum igne: et qui vicerant bestiam, et imaginem eius, et signum eius, et numerum nominis eius, stantes super mare vitreum, habentes citharas Dei. Et cantant canticum Moysi, servi Dei.
TAM1897 Q1 32.5Ah, sed canticum Moysi, servi Dei, fuit canticum liberationis a servitute Aegyptiaca; et qui vincunt bestiam et nomen eius et imaginem eius et numerum nominis eius,—a quo liberantur?—Liberantur a servitute Aegyptiaca, sicut Moyses. Et cantant canticum Moysi, quia et ipsi a servitute Aegyptiaca liberantur. Biblia Sacra hoc referta sunt. Spiritualiter in Aegypto fuimus, et, o, utinam Deus nos ex ea eripiat. Tunc cantabimus Domino carmen hoc:—
TAM1897 Q1 32.6Cantabo Domino, quia gloriose triumphavit: equum et ascensorem eius in mare coniecit. Dominus fortitudo mea et carmen meum, et factus est mihi salus. Ille Deus meus, et parabo ei habitaculum.
TAM1897 Q1 32.7Vultisne? Vultisne? In eis habitabo et ambulabo; populus meus erunt, et ego Deus eorum ero.
TAM1897 Q1 32.8Itaque exite de medio eorum et separamini, dicit Dominus, et nolite tangere immundum; et ego suscipiam vos. Et ero vobis in patrem, et eritis filii et filiae meae, dicit Dominus omnipotens.
TAM1897 Q1 32.9Sed, “Ex Aegypto vocavi filium meum.”
TAM1897 Q1 32.10[Ille est] Deus patris mei, et exaltabo eum. Dominus vir bellator: Dominus nomen eius. Currus Pharaonis et exercitum eius in mare misit: electi duces quoque eius in mari Rubro submersi sunt. Profunditates operuerunt eos: demersi sunt in fundum sicut lapis. Dextera tua, Domine, facta est gloriosa in virtute: dextera tua, Domine, percussit hostem. Et in magnitudine gloriae tuae deiecisti eos qui surrexerunt contra te: misisti iram tuam, quae consumpsit eos sicut stipulam. Et in spiritu nasorum tuorum congregatae sunt aquae, steterunt fluctus in acervo, et congelatae sunt abyssi in corde maris. Ait inimicus: “Insequar, adprehendam, dividam spolia; satiabitur in eis luxuria mea; evaginabo gladium meum, vastabit eos manus mea.” Flavisti vento tuo, et operuit eos mare; submersi sunt sicut plumbum in aquis potentibus. Quis similis tibi in diis, Domine? quis similis tibi, gloriosus in sanctitate, terribilis in laudibus, faciens mirabilia? Extendisti dexteram tuam, et deglutivit eos terra. In misericordia tua eduxisti populum quem redemisti.
TAM1897 Q1 32.11Ita scriptum est: “Eduxisti populum quem redemisti.” Num redemit vos? Redemit a quo?—Redemit a peccato. Et peccatum est Aegyptus spiritualis.
TAM1897 Q1 32.12Duxisti eos in virtute tua ad habitaculum sanctum tuum. [Faciat.] Audient populi, et timebunt.
TAM1897 Q1 32.13Venit tempus cantandi canticum Moysi. Cantabimusne? Sed in Aegypto non cantabimus. Non potestis cantare si in Aegypto estis, quia illi cantare non poterant donec egressi sunt ex Aegypto.
TAM1897 Q1 32.14Populus audiet, et timebit: maestitia tenebit habitatores Palaestinae. Tunc duces Edom perterriti erunt: viri fortes Moab, tremor tenebit eos; omnes habitatores Chanaan liquefient. Pavor et tremor cadet super eos; per magnitudinem brachii tui erunt sicut lapis; donec transeat populus tuus, Domine, donec transeat populus quem redemisti. Introduces eos.
TAM1897 Q1 32.15Quem introducet? Quid dicis? Quem Dominus introducet in habitationem suam? Te? Ex Aegypto es? “Ex Aegypto vocavi filium meum.” Tu “plantabis eos in monte hereditatis tuae, in loco, Domine, quem paravisti ut habitares in eo.” Tunc ibi habitabimus cum Domino, et sic semper erimus cum Domino.
TAM1897 Q1 33.1In sanctuario, Domine, quod manus tuae firmaverunt. Regnabit Dominus in aeternum. Quia equus Pharaonis ingressus est cum curribus et equitibus suis in mare, et reduxit Dominus aquas maris super eos: filii autem Israel per siccum in medio maris transierunt. Et Miriam propheta, soror Aaron, tulit tympanum in manu sua; et exierunt omnes mulieres post eam cum tympanis et choris. Et respondit eis Miriam: Cantate Domino, quia gloriose triumphavit: equum et equestrem eius in mare projecit.
TAM1897 Q1 33.2“Ex Aegypto te vocavi,” inquit Dominus, et ex Aegypto venimus. Nunc dicit: “Ego sum Deus tuus, et tu es populus meus.” “Ego sum Dominus Deus tuus, qui te eduxi de terra Aegypti, de domo servitutis;” et, “Ex Aegypto vocavi filium meum.” Et hoc est quod hodie significat, cum dicitur: “Ecce, ecce, ecce qui custodiunt mandata Dei et fidem Iesu.”
TAM1897 Q1 33.3Congregatio canit:—