Apostasia Israelis. – II.

TAM1897 Q1 40.5Sermo habitus vesperi Dominico, die XIV Martii, anno MDCCCXCVII Impressum in Nuntiis Conventus Generalis, Trimestris Primi, MDCCCXCVII, Vol. II, N. I, pp. 40-45.

TAM1897 Q1 40.6Ut in lectione praeterita vidimus, Israel apostatavit, et regem petivit ut esset sicut omnes gentes. In praesenti studio videbimus quam omnino similes gentibus facti sint. Sed Israel a Deo apostatavit, quia non ex toto corde Deo crediderunt. Verbum cum fide non mixtum est in eis qui id audiverunt. Formales facti sunt, et tunc mala, quae, si Deo fideles fuissent, vitavissent, super eos venerunt, sicut super quoslibet gentiles; et tunc, ut Spiritus prophetiae nobis testatur, omnia mala, quae ex sua apostasia orta sunt, in Dei regimen retorserunt. Putaverunt eius imperium defecisse; non satis eis esse, non sufficere in hoc mundo, et sibi regnum proprium esse oportere—quod et tractare et quo se regere et tueri possent.

TAM1897 Q1 40.7Tunc dixerunt ad Samuelem: “Constitue nobis regem, ut similes simus omnibus gentibus,” “ut simus et nos sicut omnes gentes,” et quamquam Dominus, per Samuelem, graviter dissuasit, illi contra illam dissuasionem obstiterunt, et dixerunt: “Minime; sed erit nobis rex, sicut omnes gentes.” Ut voluerant, ita Dominus eis concessit. Non solum constituerant sibi regem esse, sed iam decreverant quemnam regem haberent. Erat Saul, filius Cis; et Dominus etiam eum eis concessit, quia suum arbitrium sequi volebant.

TAM1897 Q1 40.8Sed omnia mala, quae Dominus eis ventura esse praedixerat propter regem et regnum electum, in eos evenerunt. Eorum partem iam diebus Saulis meti coeperunt. A malis suis magnopere per Davidis auctoritatem et regnum adiuti sunt ut servarentur. Quamquam Deum reiecissent, ille eos non deseruit; manebat adhuc cum eis ut duceret omnes qui duci vellent, et eos servaret, si fieri posset, a calamitatibus quae necessario eventurae erant, quasque eventuras esse sciebat et quas ut gens effugere non poterant. Sed eos omnes servaturus erat qui singuli ei evaderent. In viam se dederant quae necessario et irrevocabiliter eos, gradu post gradum, proveheret, donec, ut videbimus, ruina advenit.

TAM1897 Q1 40.9Cum Salomone, plane quidem, coeperunt difficultates quae ex necessitate sequebantur cursum quem contra protestationem Domini inierant. Et Aegyptus semper una erat. Aegyptus semper intervenit. Salomon uxorem ex Aegypto duxit, contra verbum Domini. In Aegyptum misit ut equos arcesseret, contra verbum Domini. Gloriam autem quam ei Dominus dederat, in ministerium Aegypti et idololatriae Aegyptiae, et idololatriae omnium gentium circumdantium, pervertit. Onera autem, quae populo imposita sunt ad sustinendas Salomonis septingentas uxores et trecentas concubinas ex omnibus gentibus paganis in eorum cultu idolatrico, talia erant ut non solum non essent ferenda, sed etiam a populo pro bono non ferrentur; et propter bonum utriusque populi, Dominus decernit decem tribus a duabus seiungendas.

TAM1897 Q1 40.10Scire non possumus quid illud bonum esset quod Dominus decem tribubus, aut duabus, paraverat, quia numquam effectum est. Ieroboam primus designatus est qui decem tribubus praeesset. Ieroboam autem, exemplum praeclarum Davidis oblitus, ut tempus opportunum Domini exspectaret et Dominus eum ad thronum decem tribuum suo modo adduceret, etiamdum Salomone vivente, manum suam in regem levavit, cum gradum illum cepisset quo proposuerat thronum decem tribuum capere et eas regere, ut se contra Salomonem regem constitueret. Hoc erat proditio et rebellio. Salomon eum propter hoc punire voluit, et ille in Aegyptum confugit ibique usque ad mortem Salomonis mansit.

TAM1897 Q1 40.11Si antea animo Aegyptius non erat, postquam illuc pervenerat, factus est. Morte autem Salomonis, Ieroboam ex Aegypto rediit. Venit tempus quo decem tribus a duabus seiungerentur, et Rehoboam viam ad separationem ducentem secutus est. Cumque populus veniens rogavisset ut onera, quae pater eius imposuerat, levaret, petitio iusta et aequa erat. Seniores qui Salomonis consiliarii fuerant, eum monuerunt ut hoc faceret. Sed Rehoboam non contentus consilio horum, quia noluit esse servus populi, sicut ei suadebant; dominus populi esse volebat, et ideo cum adulescentibus qui una cum eo educati erant consultavit. Mater eius Ammonitis erat, una ex sordidissimis uxoribus idololatricis quas Salomon habuerat; et adulescentes qui cum eo creverant erant filii aliarum mulierum idololatricarum quas Salomon uxores duxerat. Hi adulescentes in omnibus abominationibus paganitatis creverant, quas Salomon cum uxoribus suis exercuerat. Rehoboam sententiis eorum assentitus est et ad partem eorum se inclinavit, itaque consilium Domini et consilium virorum qui timorem Domini prae se habebant repudiavit.

TAM1897 Q1 41.1Rehoboam populo respondit verba quibus omnes notissima sunt: “Vos me rogavistis ut onera vestra levius faciam, sed ego graviora faciam; ubi erant sicut digitus vester minimus, ego ea sicut lumbos vestros faciam.” At illi: “Ad tabernacula tua, Israel! Nunc tu domui tuae, David, attende.” Rehoboam, cum vidisset quod accidisset, valde obstupuit; et tamen hoc in eo non tam mirum est, quia cum tam caecus esset ut non videret illud quod eis dixerat esse stultissimum, minime mirum est eum obstupuisse de iis quae secutae sunt postquam id dixerat. Misit ad eos thesaurarium suum, ut eos placaret et rem leniret et reduceret, si fieri posset. At illi thesaurarium statim lapidibus obruerunt, et Rehoboam, videns eventum, perterritus ascendit in raedam suam et fugit Ierusalem, et congregavit exercitum ut veniret et subigeret eos et cogeret ad serviendum sibi. Sed propheta Domini dixit ei non hoc esse faciendum, et ut domi manerent, qui et fecerunt.

TAM1897 Q1 41.2Tum Ieroboam regnum cepit et vitulos aureos statuit, quos ex Aegypto attulerat, ita ut decem tribus statim in Aegyptum, in idololatriam Aegyptiam et in rationem regiminis Aegyptiam ducerentur, cum a duabus tribubus seiunctae essent. Sic per Ieroboam haec pestis coepta est, et exemplum datum est, quod ceteri omnes reges decem tribuum secuti sunt. Et semper postea legitur: “Ieroboam filius Nabat, qui peccavit et Israel peccare fecit.” Et apostasia constanter ac constanter in peius processit, donec totum regnum periret, neque ulterius umquam audiretur, neque audietur. Apostasia in serie regum decem tribuum a malo in peius et peius processit. Ieroboam malus erat; qui eum statim secuti sunt, mali quoque erant. Deinde Omri venit, et ille ceteris peior erat; deinde Ahab venit, et ille omnibus qui ante se fuerant peior erat. Ita per regnum res processit, donec totum periret et evanesceret.

TAM1897 Q1 41.3Sed Dominus interim summopere nitebatur ut eos ad se serviendum impelleret. Prophetas post prophetas ad eos misit; reges iterum atque iterum vocavit ut se timerent, se servirent. Cum ad ultimos dies Israelis venimus, Amos et Osee praecipue prophetant. Amos et Osee et Micah prophetae pro Israele et ad Israelem prophetaverunt, in ultimis diebus Israelis. Sed ex Micah pauca tantum ad decem tribus directe pertinent. Fere tota Amos et maxima pars Osee de eis sunt. Amos et Osee magna ex parte, fere tota, prophetiae sunt de Israel, et de ultimo Domini vocatione ad Israel ut rursus ad eum se converteret, et ab interitu penitus servaretur.

TAM1897 Q1 41.4Omnia illa vaticinia, et historia Israel, in Sacris Scripturis ponuntur in monitionem populi qui in ultimis diebus huius mundi historiae vivit. Et praeceptum Dei ibi est populo in ultimis diebus—ut ad Deum se convertant, ut a ruina vera salventur. Quam ob rem illae res ibi ponuntur. Itaque Amos et Osee tam praesens veritas hodie sunt mihi et tibi et omnibus in mundo, quam fuerunt populo decem tribuum eo tempore quo scripserunt.

TAM1897 Q1 41.5Amos prophetabat, et sacerdos qui in Bethel erat dixit ad eum: “Noli hic propheta; haec est domus regis, et hoc est atrium regis; vade in terram Iudae.” Et abiit et nuntiavit Ieroboam alteri quod Amos mala prophetaret de terra, et quod rebellionem doceret contra regem, et diceret gladium Domini super eam irruiturum esse, et quod terra non posset sustinere omnia verba eius.

TAM1897 Q1 41.6Nunc ad locum ipsum convertamur, et legamus Amos 7:10-15:—

TAM1897 Q1 41.7Tunc Amazias sacerdos Bethel misit ad Ieroboam regem Israel, dicens: “Amos coniuravit contra te in medio domus Israel: terra non est valens ad sustinendum omnia verba eius.” Nam haec dicit Amos: Gladio morietur Ieroboam, et Israel certe de terra sua captivus ducetur. Dixit quoque Amazias ad Amos: O vate, vade, fuge in terram Iudae, et ibi ede panem et vaticinare; sed ne vaticineris ultra in Bethel, quia sanctuarium regis est et aula regis. Tunc respondit Amos et dixit ad Amaziam: “Non eram propheta, neque filius prophetae, sed armentarius et collector ficorum sycomori. Et tulit me Dominus, dum sequebar pecus, et dixit Dominus ad me: ‘Vade, propheta ad populum meum Israel.’”

TAM1897 Q1 41.8Et prophetavit ad eos; sed nolite oblivisci, quod in diebus illis postremis Israel prophetavit. Sed cum non sinerent Amotem in illa terra prophetare, et eiecissent eum, et persecuti essent eum sicut multos prophetas antea, Dominus suscitavit Osee in terra Iudae; et ille, cum in terra Iudae esset, quo idolo-sacerdos ille Amotem ire iusserat, poterat prophetare de Israel, et non poterant eum persequi et facere ei quod volebant.

TAM1897 Q1 42.1Nunc unum verbum, totum hoc campum iterum percurrentes: Scitis ab aetate Samuelis deinceps reges Israel populum Dei persecutos esse, prophetas persecutos esse, sacerdotes occidisse, prout eis placuit. Hoc fecerunt quia et potestatem et spiritum ad hoc faciendum habebant. Nunc autem, si Israel numquam regem, regnum, aut imperium proprium habuisset, num hoc facere potuissent?—Minime; impossibile fuisset. Scitis enim reges Israel peiores fuisse quam reges gentium erga viros Dei et prophetas Domini: ita ut, ubi reges Israel et reges Iudae prophetas Domini vehementer vexabant, reges gentium eos revererentur et faverent.

TAM1897 Q1 42.2Oseas, ut dicebam, etiam de hac re prophetavit. Nunc pauca ex Osea legam, ut videatis quid de hac re dicat. Videte primum capitulum nonum, unum aut duo verba tantum:—

TAM1897 Q1 42.3Non habitabunt in terra Domini; sed Ephraim revertetur in Aegyptum.

TAM1897 Q1 42.4Ephraim una ex decem tribubus erat; sed hic nomen pro omnibus adhibetur. Decem tribus in Assyriam abierunt; ab Assyriis captivi ducti sunt. Tamen, cum ab Assyriis captivi ducti essent, quid Dominus significat cum dicit eos in Aegyptum redituros esse?—Aegyptus significat apostasiam a Deo quam maxime remotam. Obumbratio, quae omnino Aegyptiaca est, est ubi homines pro Deo regnant, et tota dominatio—imperium, homines, omniaque—contra Deum et contra populum eius stat, sicut fuit contra Israelem cum in terra Aegypti essent paulo antequam plagae in Aegyptum caderent et Israel liberaretur. Et cum Dominus hic dicit Ephraim in Aegyptum iturum esse, quamquam Assyria—regimen Assyriorum—eos captivos duceret, hoc ostendit eos in apostasiam absolutam ire constituisse, et ideo “in terra Domini” habitare non potuerunt, simpliciter quia nolunt.

TAM1897 Q1 42.5Meministis nos legisse quae Dominus ad Abram dixerit: “Exi de terra tua, et de cognatione tua, et de domo patris tui, in terram quam tibi ostendam.” Ergo illa terra est terra Domini. Et cum per Oseam dicit Israelem in terra Domini non habitaturum esse, non ad illud parvum regionis spatium circa Samariam refert, sed ad terram quae Abrahae monstrata est et ad quam Deus populum suum vocaverat cum eum ex Aegypto eduxisset. Non habitabunt in terra Domini; deinde sequitur Aegyptus, apostasia perfecta. Hoc postea clarius videbitis, dum legam.

TAM1897 Q1 42.6Non habitabunt in terra Domini; sed Ephraim revertetur in Aegyptum, et in Assyria immunda edent. Libamina vini non offerent Domino, neque placebunt ei: sacrificia eorum erunt eis sicut panis lugentium; omnes qui edunt ex eo, immundabuntur; quia panis animarum eorum non intrabit in domum Domini. Quid facietis in die sollemni, et in die festo Domini? Ecce enim, propter vastitatem abierunt: Aegyptus eos colliget, Memphis eos sepeliet: loca amoena argento eorum destinata urticae possidebunt, spinae in tabernaculis eorum erunt.

TAM1897 Q1 42.7Capitulum decimum:—

TAM1897 Q1 42.8Israel est vitis infecunda, fructum sibi parit: secundum multitudinem fructus sui altaria auxit; secundum bonitatem terrae suae simulacra bona fecerunt. Divisum est cor eorum: nunc invenientur in culpa: is demolietur altaria eorum, spoliabit simulacra eorum. Nunc enim dicent: “Non est nobis rex.”

TAM1897 Q1 42.9Hoc tempore rex eis non erat. Interfectus enim erat, et interregnum erat. Alius rex nondum in loco eius successerat. Sed attende quid dicat: “Nunc enim dicent: ‘Non habemus regem.’” Dominus dixit ad eos, cum illum regem contra eius protestationem elegissent, eos se reicere. “Immo; sed regem habebimus.” Habueruntne regem?—Ita; et venit tempus quo coacti sunt dicere, “Non habemus regem.” Sed quid dixit Dominus hoc ipso tempore?

TAM1897 Q1 42.10Nunc enim dicent: “Non est nobis rex, quia non timuimus Dominum. Quid ergo faciet nobis rex?” Locuti sunt verba, juraverunt mendacium facientes foedus: sic iudicium germinat sicut cicuta in sulcis agri. Incolae Samariae timebunt propter vitulos Beth-aven: nam populus eius super eam lugebit, et sacerdotes eius qui super eam gaudebant, propter gloriam eius, quia ab ea discessit.

TAM1897 Q1 42.11In capite tertio decimo habes quae Dominus dicit. Versus nonus:—

TAM1897 Q1 42.12O Israel, tu te perdidisti; sed in me est auxilium tuum. Ego ero rex tuus.

TAM1897 Q1 42.13Sed noluerunt ita esse. Itaque per omnia videtis Dominum solum regem eorum esse voluisse; voluisse eos regem suum eum invenire, et nullum alium habere. Deinde, ut in versu sequenti dicit: “Dedi tibi regem in ira mea, et in furore meo sustuli eum.” Itaque totum illum versum sic lego:—

TAM1897 Q1 42.14Ego ero rex tuus: ubi est alius qui te salvet in omnibus urbibus tuis? Et iudices tui, de quibus dixisti: ‘Da mihi regem et principes’?

TAM1897 Q1 42.15Eos remittit ad tempus illud, quo dixerunt: “Da nobis regem qui regnet super nos.” Nunc ait: “Ego tunc protestatus sum ut non haberetis eum, et praedixi vobis hoc malum eventurum esse; nunc ipsi confitemini vos regem non habere, sed vos ipsos perdidisse.” Ego ero rex vester; sinite me regem vestrum esse. Nunc aspicite capitulum undecimum, versum primum:—

TAM1897 Q1 42.16Cum esset Israel puer, dilexi eum, et de Aegypto vocavi filium meum.

TAM1897 Q1 43.1Cur hoc hic dicit in ultimis diebus Israelis, mille annis postquam eum ex Aegypto eduxerat? Ad quid hoc?

TAM1897 Q1 43.2Cum esset Israel puer, tunc dilexi eum, et de Aegypto vocavi filium meum. Sicut eos vocabant, ita ab eis abibant: Baalim sacrificabant et simulacris sculptilibus incensum adolebant. Ego quoque Ephraim ambulare docui, eos per bracchia tenens; sed nesciebant me eos sanavisse. Traxi eos vinculis hominis, et funibus caritatis; et factus sum eis quasi tollens iugum de maxillis eorum, et posui eis cibum. Non revertetur in terram Aegypti, sed Assyrius erit rex eius, quia noluerunt reverti. Et gladius manebit in urbibus eius, et consumet ramos eius, et devorabit eos propter consilia eorum. Et populus meus pronus est ad recedendum a me: et cum vocaverint eos ad Altissimum, nullus omnino exaltabit eum.

TAM1897 Q1 43.3Dominus nunc super Israel luget, cum iam in ipso discrimine ruinae sit. Ultimum vocat: ultima prophetia nunc venit; et hoc, hoc ipso tempore, Ezechias in Iuda regnat. Cum ad regnum pervenisset, regnum reformare et ab apostasia Achaz recuperare coepit. Cum templum purificavisset et omnia in ordinem redegisset, Pascha duarum hebdomadum celebraverunt. Sed ante illam Paschae celebrationem, Ezechias misit nuntios per omnes decem tribus, qui superfuerant, ut eos convocarent ad Pascha Hierosolymitanum, ad colendum Dominum Deum exercituum; sed scriptum est eos in nuntios irrisisse et eos contempsisse. tamen “multitudo” ex Issachar et Zabulon et Nephthali, et ex variis partibus provinciarum, ascendit Hierosolymam et celebravit Pascha et adhaesit Domino. Et cum hi ascenderent Hierosolymam et consisterent in medio populi Iudae, in tempore illo rex Assyrius ascendit et cepit omnem terram decem tribuum. Et ita qui obtemperaverunt illi vocationi Ezechiae ut ascenderent Hierosolymam ad adorandum Dominum, a captivitate Assyriaca salvi facti sunt.

TAM1897 Q1 43.4Nunc, cum Ezechias orationem suam pararet, Osee haec scribebat, et Dominus flet super id quod populus statuerat facere. Vide quid dicat:—

TAM1897 Q1 43.5Ephraim quoque docui ambulare, tenens eos per bracchia.

TAM1897 Q1 43.6Dominus tam magnopere cupiebat eos in via recta ire, ut eos per bracchia prehenderet et duceret; sed illi bracchium retraxerunt, neque ducebantur ne sic quidem. Sed tamen eos deserere non potest. Vide:—

TAM1897 Q1 43.7Quomodo te deseram, Ephraim? Quomodo te tradam, Israel? Quomodo te ponam sicut Admah? Quomodo te constituam sicut Zeboim? Conversum est in me cor meum, ardent in me luctus mei. Furorem irae meae non exsequar, non revertar ut perdam Ephraim: quoniam Deus ego sum, et non homo, Sanctus in medio tui: et non ingrediar in urbem.

TAM1897 Q1 43.8Ita se a iudiciis, quae in eos cadere debent, continet. Quia Deus est, non sinit ea cadere adhuc, etiam cum cadere debent. Sed tamen rebellaverunt; tamen in via sua pergebant. Et exitus in secundo libro Regum, capitulo septimo decimo, versibus quinto ad octavum, sic narratur:—

TAM1897 Q1 43.9Tum rex Assyrius ascendit per omnem terram, et ascendit Samariam, et obsedit eam tres annos. Anno nono Osea, rex Assyrius cepit Samariam, et transtulit Israelem in Assyriam, et collocavit eos in Halah et in Habor, iuxta flumen Gozan, et in urbibus Medorum. Nam filii Israel peccaverant contra Dominum Deum suum, qui eduxerat eos de terra Aegypti de sub manu Pharaonis regis Aegypti, et coluerant deos alienos, et ambulaverant in praeceptis gentium, quas Dominus eicebat a facie filiorum Israel, et regum Israel, quos ipsi fecerant.

TAM1897 Q1 43.10Deinde eos usque ad versum tertium decimum persequitur:—

TAM1897 Q1 43.11Tamen Dominus testificatus est contra Israel et contra Iudam per omnem prophetam et omnem videntem, dicens: “Recedite a viis vestris pravis et custodite mandata mea et praecepta mea secundum omnem legem quam mandavi patribus vestris et quam misi ad vos per servos meos prophetas.” Attamen noluerunt audire, sed induraverunt cervices suas, sicut cervices patrum suorum, qui non crediderunt in Domino Deo suo. Et reiecit populus praecepta eius et pactum eius, quod pepigit cum patribus eorum, et testimonia eius, quae testatus est contra eos, et secuti sunt vanitatem, et vani facti sunt, et imitati sunt gentes, quae circumdabant eos, de quibus Dominus eis praeceperat, ut non facerent sicut illae.

TAM1897 Q1 43.12Ita decem tribus perierunt. Oseas, cum de his prophetaret, dixit: “Iuda adhuc regnat cum Deo, et fidelis est cum sanctis.” Iuda adhuc paulisper stare poterat. Ezechias rex erat; Manasses ei successit, et regnum iterum in apostasiam immersit; filius eius vestigia eius secutus est; Iosias ei successit, et regnum iterum reformavit; et cum Iosias occisus esset, tunc regnum prorsus ad ruinam processit. Nullus post Iosiam fuit qui Dominum timeret. Etiam in diebus Ezechiae, Aegyptum constanter invocabant, et Aegypto se adhaerebant, ab Aegypto servari conantes, auxilium ab Aegypto petentes, cum difficultates quae super eos adductae erant omnes propter incredulitatem suam et recessum a Domino essent.

TAM1897 Q1 43.13Nunc autem videte tempora posteriora Iudae. Achaz misit ad Tiglath-Pileser, regem Assyriae, rogans ut ascenderet et se eriperet de manu regis Damasceni et regis Samariae. Tiglath-Pileser ita fecit; Damascum occupavit, sic Achaz levans. Achaz ei tributum solvit, et ascendit Damascum obviam ei, et adoravit eum sicut servus. Cumque ibi esset, altare idololatricum invenit, et simile eius fieri iussit, et statuit illud in introitu templi Domini. Sic gentem ad apostasiam duxit, sicut ceteri in Israel.

TAM1897 Q1 43.14In Iuda Ezechias Achaz successit. Cum Ezechias rex factus esset, liberari volebat a dominatione et vectigali Assyriaco. Erat in Iuda factio cum Ezechia, quae liberari ab Assyriis statuerat. Haec factio putabat solum modum ad hoc faciendum esse auxilium Aegypti petere. Isaias tunc prophetabat, et eis praedixit ut in Domino spem salutis ponerent et ab Aegypto et ab Assyria. Dixit eis quod propter peccatum suum contra Dominum oppressi essent. Dixit eis conatum suum auxilium ab Aegypto petendi irritum fore; quia, dum auxilium ab Aegypto peterent, graviorem oppressionem accepturi essent, cum Aegyptus eos potius quam adiuvaret opprimeret; Aegyptum enim liberare non posse.

TAM1897 Q1 44.1Nunc aspicite octavum capitulum Isaiae. Quae est illa Scripturae pars quae tam saepe a nobis in libro Isaiae adhibetur, de adventu Domini et de exspectatione adventus Domini? Ubi eam invenimus? Meministisne octavum capitulum Isaiae illud esse quod loquitur de iis qui familiaribus spiritibus consulunt, qui insusurrant et murmurant,—id est, de spiritismo? Ibi enim legitur: “Liga testimonium, signa legem inter discipulos meos. Et ego exspectabo Dominum, qui celat faciem suam a domo Iacob, et ego eum requiram.” Estne igitur hoc capitulum de adventu?—Ita. Pertinetne hoc capitulum ad adventum Domini?—Ita.

TAM1897 Q1 44.2Nunc vide quid in illo capite sit. Vide quid sit in principio huius capituli, incipiens a versu quinto.

TAM1897 Q1 44.3Dominus quoque iterum locutus est ad me, dicens: Quia recusat populus hic aquas Siloae, quae leniter fluunt, et gaudent in Rezin et filio Remaliae [haec erant Assyria et Damascus]; nunc igitur, ecce, Dominus adducit super eos aquas fluminis, fortes et multas, regem quoque Assyriorum et omnem gloriam eius; et ascendet super omnes canales eius et transibit super omnes ripas eius; et pertransibit Iudam; inundabit et transibit, usque ad collum perveniet; et explicatio alarum eius implebit latitudinem terrae tuae, o Emmanuel.

TAM1897 Q1 44.4Illud de eis ad litteram verum fuit. Rex Assyrius ascendit et totam terram inundavit. Sed cur id scriptum est in contextu et loco ubi adventus Domini exspectatur, et de populo qui adventum Domini exspectare debet? Illud in illo loco scriptum et usque ad nos traditum est, ut omnibus gentibus hodie ostendat difficultates et aerumnas et perplexitates super omnem terram et omnes gentes venturas esse, quae inundabunt et transibunt et usque ad cervicem attingent et latitudinem terrae implebunt, et populum nesciturum esse quomodo ex eis evadat. Quam ob rem haec pars ad nos, qui Dominum exspectamus, tradita est. Legamus porro et videamus.

TAM1897 Q1 44.5Coniungite vos, populi, et conteremini; et attendite, omnes de longinquis terris: accingimini, et conteremini; accingimini, et conteremini. Consilium iniite, et irritum fiet; loquimini verbum, et non stabit: quia nobiscum Deus. Sic enim locutus est Dominus ad me manu valida, et praecepit mihi ne ambularem in via populi huius, dicens: “Nolite dicere ‘Conspiratio’ ad omnes quibus populus hic dicet ‘Conspiratio’; neque timeatis timorem eorum, neque paveatis.”

TAM1897 Q1 44.6Num tales tempora nunc sunt, cum adventus Domini exspectatur? Num se consociant quia timor et perplexitas super eos est? quia tribulationes super terram veniunt? Num quid tale usquam videmus? Num quis vestrum id vidit?—O ita, vidistis! Num quis praeter Adventistas Septimi Diei hoc vidit?—Immo, si ulla differentia esse potest, fere omnes id clarius quam Adventistae vident. Sed videtur; hoc satis clarum est. Et se invicem consociant, se in catervas et fasciculos ligant, seque accingunt. Ad quid se accingunt? Quid venturum est?—In frusta frangentur. Ergo ad quid se accingunt?—Ut in frusta frangantur. Tamen non ita sentiunt; sed se contra mala ventura accingere putant. Et conatus quos faciunt ut se a malis liberent, rem tantum aggravant, et se tanto propius ad perditionem et ad frangendum adducunt.

TAM1897 Q1 44.7Sanctificate Dominum exercituum ipsum; et sit vobis timor, et sit vobis terror. Et erit in sanctuarium; sed in lapidem offendiculi et in petram scandali ambabus domibus Israel, in laqueum et in tendiculam habitantibus Ierusalem. Et multi in eis offendent, et cadent et frangentur, et irretientur et capientur. Liga testimonium, signa legem inter discipulos meos. Et ego exspectabo Dominum, qui celat faciem suam a domo Iacob, et ego eum quaeram. Ecce, ego et pueri quos Dominus mihi dedit in signa et in prodigia in Israel a Domino exercituum, qui habitat in monte Sion.

TAM1897 Q1 44.8Manifestum est hoc ad adventum Domini pertinere. Est exhortatio ad populum qui Dominum excepturus est. Sed cur difficultates introducit eo tempore quo Assyria Iudam opprimebat? Quia hoc simpliciter et maxime plane ostendit quale genus difficultatum totam terram affecturum et omnem populum vexaturum sit tempore adventus Domini. Et conatus quos Iudaei fecerunt ut illis malis elaberentur et se ex eis liberarent, tales prorsus sunt conatus qui fient ab iis qui se populum Dei profitentur, ut se a malis venturis liberent.

TAM1897 Q1 44.9Deus continenter vocat: Nolite sperare in Assyriam; nolite sperare in Aegyptum; sed sperate in Domino solo. Avocate faciem vestram ab Assyria: hoc rectum est. Sed nolite ire in Aegyptum ut Assyriam effugiatis. Quaerite Dominum. Nolite ire in Aegyptum; ite ad Dominum. Et cum inveneritis Dominum in toto corde vestro, eripiemini ab omni tribulatione et oppressione Assyriorum. Pauca de hac re. Caput tricesimum Isaiae secretum huius rei nobis indicat.

TAM1897 Q1 45.1Vae filiis rebellibus, dicit Dominus, qui consilium capiunt, sed non a me; et operimento operiuntur, sed non a spiritu meo, ut peccatum super peccatum addant: qui descendunt Aegyptum, et non interrogaverunt os meum, ut roborentur in virtute Pharaonis, et sperent in umbra Aegypti. Itaque erit robur Pharaonis ignominia vobis, et fiducia in umbra Aegypti confusio vestra. Versus 1-3.

TAM1897 Q1 45.2Legati eius descenderunt ut Aegypto condiciones suas proponerent. Et cum Iuda legatos in Aegyptum misisset, Aegyptus de legatis illis confusa est.

TAM1897 Q1 45.3Etenim principes eius in Zoan erant, et nuntii eius ad Hanes pervenerunt. Omnes confusi sunt de populo qui non proderat, neque auxilium neque utilitatem, sed confusionem et opprobrium. Onus bestiarum meridionalium: in terram angoris et angustiae, unde veniunt leunculus et leo senex, vipera et serpens ignivoma volans, portabunt divitias suas in umeris pullorum asinorum, et thesauros suos in protuberantibus camelorum, ad gentem quae non proderit eis. Aegypti enim frustra et inane auxiliabuntur: ideo clamavi de hac re: ‘Robur eorum sedere est.’ Versus 4-7.

TAM1897 Q1 45.4Ut nunc videatis hoc non esse alienum, hic converto et lego ex testimonio, datum die V Iulii, anno MDCCCXCVI, sic se habente:—

TAM1897 Q1 45.5Monita in verbo Dei data filiis Israel non solum eis, sed omnibus qui in terra viverent, destinata sunt. Dicit ad eos: “Vae filiis rebellibus, ... qui consilium capiunt, sed non a me; et qui operimento se tegunt, sed non a Spiritu meo, ut peccatum super peccatum addant: qui descendunt Aegyptum, et os meum non interrogaverunt, ut se roborent in virtute Pharaonis, et in umbra Aegypti sperent.” Si Dominus populum suum olim reprehendit, quia, in difficultatibus versantes, consilium ab eo petere neglexerunt, num non displicet ei hodie, si populus eius, pro eo ut splendidis radiis Solis Iustitiae viam suam illuminari sinat, in tentatione et probatione sua auxilium ab hominibus, qui sicut ipsi errant et infirmi sunt, petens, ab eo se avertit? Ubi est virtus nostra? Num in hominibus qui tam inopes et infirmi sunt quam nos ipsi, qui eadem auxilio Dei egent qua nos? Christus dicit: “Sine me nihil potestis facere;” et Spiritum Sanctum praebuit ut auxilium praesens in omni tempore necessitatis.

TAM1897 Q1 45.6Sed scitis in difficultatibus anni praeteriti, quae per certamen politicum solvi sperabantur, etiam Adventistas Septimi Diei ita a fide Dei decessisse ut in illo certamine participes fierent, conantes res politicas versare, comitia regere, et res suum arbitrium conformare. Quo tandem? Ut patriam ex difficultatibus, quae illam mox affecturas esse tam pro certo habebant, liberarent. Scilicet, difficultates super terram veniunt. Sed num Adventistae Septimi Diei se in cohortes ad tale opus conscribent? Liberentur ab Assyria; liberentur et ab Assyria et ab Aegypto ad Deum. Haec est sola salus. Haec est sola liberatio, tum, nunc, aut in aeternum.