Aegyptus et Israel

TAM1897 Q1 20.8Sermo habitus vesperi die Iovis, IV Martii, MDCCCXCVII Impressum in Actis Conferentiae Generalis, Trimestris Primi, MDCCCXCVII, Vol. II, N. 1, pp. 20-26.

TAM1897 Q1 20.9Prima lectio nostra originem civitatis nobis tradidit; constitutionem primae in historia. Secunda lectio nostra primum exemplum separationis ecclesiae et civitatis in historia nobis tradidit. Illo primo tempore Dominus plane demonstravit quam perfecta separatio inter ecclesiam et civitatem esse deberet. Utramque harum hac nocte sequemur, donec in eadem terra iterum conveniant.

TAM1897 Q1 20.10Nimrodus filius Chusis erat; Chus in Aethiopia habitabat; Chus filius Ham erat; et Aegyptus terra Ham erat. Itaque genealogiam Nimrodis directe ad Aegyptum repetimus; et exemplum eius quoque ad Aegyptum repetere possumus. Quamquam Nimrodus primus vir diadema regale gestavit, primus qui titulum et dominium regis sustulit, tamen in Aegypto illud exemplum Nimrodis in omnibus suis gradibus maxime perfectum secutum est, maxime plene confirmatum est.

TAM1897 Q1 20.11In Aegypto rex nullus fuit ante tempus Nimrodis; non antequam ille locum et auctoritatem regis usurpavisset. Nam, meministis, cum Nimrodus hoc fecit, contra Deum, contra populorum de Deo opinionem, et contra eorum de eo cognitionem fuit. Illo tempore populus sciebat Nimrodum in hoc locum Dei sibi sumere; et nomen eius opiniones tunc praevalentes de illa actione indicat. In Aegypto idem ordo servabatur. Monumenta Aegyptia testantur primos Aegypti rectores deos fuisse, deinde semideos, id est, deos dimidios; post quos reges ipsi, qui homines erant.

TAM1897 Q1 20.12Itaque videtis in illa terra rationem eandem fuisse atque in Sennaar. In Aegypto rex, consulto et palam, pro sua parte, loco dei populo stabat. Populus eum sic habebat. Sol deus erat; rex Aegypti filius solis. Deus populo erat. Populus ex spiritu eius vivebat. Ille spiritus eorum vitae erat. Animos ab eo hauriebant. Iis erat “dator vitae, solis aeterno similis.” (Vide “Imperia Bibliorum,” cap. 7, par. 27, 38, 43, 44, 49, 64, 71-83, 96, 102; cap. 14, par. 15, 16.) Itaque in Aegypto rex non solum vicarius et pro-rex dei erat, sed ipse Deus incarnatus. Vita Dei in rege habitabat et per regem ad populum veniebat. Itaque rex populo vitae fons erat, quia in eo deus magnus et per omnia diffusus, sol, repraesentabatur. Nullum Dei attributum erat quod rex non populo repraesentaret. Talis erat ratio regni et gubernationis in Aegypto antiqua.

TAM1897 Q1 21.1Nunc redite ad Chaldaeam, cum Deus ecclesiam a civitate seiunxit, sicut in lectione priore legimus, cum ad Abrahamum dixisset: “Exi de terra tua, et de cognatione tua, et de domo patris tui, in terram quam tibi ostendam.” Et meminisse oportet Dominum terram Abrahae non monstravisse, nisi postquam ab ultimis cognatis suis seiunctus esset. Abrahamus primum a patria, deinde a domo patris, tertio a cognatis seiunctus est. Non nisi postquam Lot in vallem Sodomorum transiit, Deus terram Abrahae monstravit. Genesis 13:14, 15. Postquam Deus Abrahamum vocaverat, et ille a patria sua seiunctus erat—omni corde et omni anima—et a domo patris sui, et ab omni cognatione sua, et stetit ubi Dominus ei praeceperat ut staret, tunc Dominus dixit ad eum, “Leva nunc oculos tuos, et specta a loco ubi es ad septentrionem et meridiem et orientem et occidentem: quia omnem terram quam vides, tibi dabo eam et semini tuo in aeternum.” Dabo eam in possessionem perpetuam.

TAM1897 Q1 21.2Nunc vos rogo, cum Deus Abrahae dixisset ut oculos suos levaret et aspiceret, num Abraham plus vidit quam vidisset, si oculos suos levavisset sine Dei iussu?

TAM1897 Q1 21.3(Congregatio) Ita.

TAM1897 Q1 21.4Viderat igitur aliquid quod videre non potuisset, nisi Deus ei videndum dixisset. Et cum Deus ei dixisset ut oculos suos sublaturus aspiceret, vidit terram quam Deus ei promiserat. Illo tempore Deus ei terram promissam ostendit, et ea erat terra ad quam Dominus eum vocavit. Non dedit ei eam illo tempore, “Neque enim et ad ponendum pedem suum in ea: promisit autem eam dare ei in possessionem, et semini eius post eum.” Et oculos perpetuo in illam patriam caelestem intendit; illam patriam quae urbem habet fundamentis, cuius artifex et conditor est Deus. Ibi fuit “promissio ut heres mundi esset;” et Abraham eam accepit “per iustitiam fidei.” Deinde, cum Deus Abrahae dixisset ut ad id aspiceret, et se id ei et semini eius in possessionem perpetuam daturum esset, quid vidit? Mundum?

TAM1897 Q1 21.5(Voces) Vidit mundum venturum.

TAM1897 Q1 21.6Et ea est patria eius ex eo tempore. “Si autem Christi estis, tum semen Abrahae estis, heredes secundum promissionem.” Et haec est patria vestra et mea. O, si modo cogites quam angustas, quam omnino indignas notiones habeat necesse is qui alia qualibet patria contentus est, aut ad aliam patriam inclinatur, aut quamlibet affectionem pro alia patria habet. Quomodo potest quisquam ita facere, cum oculos suos intendit in illam patriam quam Deus ei ostendit, et ad quam eum vocat!

TAM1897 Q1 21.7Abraham mortuus est. Isaac vixit et mortuus est. Iacob et familia eius in Aegyptum ducti sunt, sicut Dominus ad Abraham dixit: “Semen tuum peregrinabitur in terra aliena,” et ea terra Aegyptus erat. Nunc diligenter cogitate. Nolite oblivisci huius locutionis quam Dominus nobis de Aegypto dat, nam ea in lectionibus futuris utilis erit. Terra in qua peregrini essent et Dominum servirent, Aegyptus erat. Ibi per complura centena annorum habitaverunt—in terra quae non erat eorum. Et meministis illam fuisse Aegyptum quam descripsimus, in qua rex loco Dei erat, et Deus populo.

TAM1897 Q1 21.8Inspiciamus haec de ecclesia paulisper diligentius, et videamus quid Dominus in ea ageret. Habemus enim coram nobis hac nocte tabulam quae nobis regionem ostendit. Ecce Chaldaea, unde Abram vocatus est; et ille huc ascendit in Mesopotamiam, ad Haran, ubi pater eius mortuus est. Ibi a domo patris sui seiunctus est, et deinde in terram venit ubi a Lot seiunctus est.

TAM1897 Q1 21.9Dum Abram in hac terra erat, res gestae factae sunt, gentibus orientalibus ad occidentem usque ad fines Aegypti vincentibus. Sed eo tempore quo Israel in Aegyptum descendit, aut paulo ante, Imperium Aegyptium per totam hanc regionem orientalem diffusum erat. Pertinebat per totam Aegyptum, usque in Aethiopiam, complectebatur omnes fines australes et occidentales Asiae Minoris usque ad Armeniam, Assyriam, et Sennaar; ita ut Imperium Aegyptium totam regionem orientalem, orbem terrarum tunc notum, tegeret. Imperium Aegyptium, suo tempore, tam universale fuit quam Romanum suo tempore, aut ulla alia nationum quae postea secutae sunt.

TAM1897 Q1 21.10Nunc cum historia ab Oriente proflueret, et reges harum gentium per regionem occidentalem usque ad fines Aegypti vincerent, Deus Ecclesiam suam in terra Chanaan constituit, ut scientiam veri Dei inter gentes illuc transeuntes et redeuntes aleret. Et cum regnum Aegyptium per hanc regionem omnem diffunderetur, et sedes imperii orbis terrarum caput ipsius Aegypti esset, Deus populum suum in Aegyptum introduxit, ut legati et praefecti omnium gentium, ex omnibus his regionibus ad caput imperii sui, quod erat Aegyptum, transeuntes, cum populo Dei consociarentur.

TAM1897 Q1 21.11In Aegypto Dominus populum suum in Gessen collocavit, in transitu inter has gentes paganicas et caput Aegypti, ut populus et legati et rectores eorum per Gessen, terram a populo Dei habitam, transirent et ad verum Deum animum intenderent.

TAM1897 Q1 22.1In Aegypto quoque Iosephus prope thronum erat, ut legati in Aegyptum venientes Iosephum convenire deberent, qui eis cognitionem veri Dei daret. Post mortem Iosephi, cognitio Iosephi et auctoritas eius in capite Aegypti usque ad Moysen mansit. Deinde Moyses in palatio et prope thronum erat. Non solum prope eum, sicut Iosephus fuerat; sed Moyses in primo gradu throni stabat, quia filius filiae Pharaonis erat. Filia Pharaonis uxor Pharaonis erat; et Moyses, filius filiae Pharaonis, dupliciter legitimus heres regni erat. Si uxor Pharaonis filia eius non fuisset, primogenitus filius adoptivus eius heres regni fuisset. Praeterea, si Pharao aliam uxorem habuisset nullosque alios liberos, filia eius heres regni fuisset. Sed cum filia Pharaonis etiam uxor eius esset, filius eius adoptivus duplici iure heres regni erat. De iure hereditario eius ad thronum Aegypti, qui tunc thronus orbis terrarum erat, nemo dubitabat.

TAM1897 Q1 22.2Illo tempore rex Aegypti circiter octoginta annos natus erat, ita ut parva tantum spatium inter Moysen et eius locum in throno dupliciter legitimum, et possessionem omnis potentiae Imperii Aegyptii quod orbem terrarum tegebat, intercederet. Et illo tempore quoque appropinquabat tempus promissionis, quam Deus Abrahae juraverat, et Moyses in id credidit, et ideo consulto et omnino abdicavit thronum et omnem potentiam gloriamque Aegypti—ille “renuntiavit se esse filium filiae Pharaonis.”

TAM1897 Q1 22.3Moyses credidit tempus promissionis appropinquare, quam Deus Abrahae juraverat. Et, praeterea, melius nobis est constituere utrum id credamus; nam si certi sumus nos credere, plus in fide Moysis erga eam videbimus. Converte ad Acta Apostolorum 7:17:—

TAM1897 Q1 22.4Appropinquante autem tempore promissionis, quam Deus Abrahae iuraverat, populus in Aegypto crevit et multiplicatus est.

TAM1897 Q1 22.5Eo tempore quo Moyses natus est, Pharao cogitavit populum delere, ne cresceret et tam potens fieret ut ex terra exire posset. Hoc significatur: Aegyptum non solum Iudaeos tamquam peregrinos habuisse, sed multitudinem peregrinorum—captivos qui ex aliis terris in Aegyptum ducti erant. Itaque eo tempore fere tertia pars incolarum Aegypti peregrini erant. Verbum Hebraicum quod “multiplicati sunt” significat eos “pullulavisse” sicut apes vel pisces. Cum Pharao vidisset populum tam abundanter multiplicari, et terram praeterea tam plenam esse peregrinis, timuit ne, rebellantes, eam occuparent ut ex ea discederent.

TAM1897 Q1 22.6Alia res quae ad hoc adduxit haec fuit: dum Israel in Aegypto erat, dumque Imperium Aegyptium totam Orientem tegebat, a potestate civitatis conatus certus factus est ut totum imperium cogeret ad colendum solum solem. Variae solis cultus formae illud imperium pervaserant, sed omni vi imperii conatum est omnes alias formas excludere, praeter nudum solis discum in caelo aut imaginem disci solis ante se positam. Nunc, Israel, utique, illi edicto non paruit. Solem adorare nolebant. Illi veritati Dei steterunt, et hoc factum eorum nunc etiam in animo huius regis erat. Alius rex cultum solis imponere conatus erat; sed cum hic rex advenisset, illa res in animo eius erat, et fundamentum erat ex quo ratiocinari posset, si huic populo occasio daretur, eos in exitu e patria principatum habituros esse.

TAM1897 Q1 22.7Nunc illius temporis monumentum non solum est populum “crevisse et multiplicatum esse,” sed etiam “tempus promissionis appropinquasse, quam Deus Abrahae iuraverat.” Quam promissionem Deus Abrahae iuraverat? Quae erat Dei promissio Abrahae?—Terram quam viderat ei dare. Quae terra illa erat?

TAM1897 Q1 22.8(Voces) Mundum.

TAM1897 Q1 22.9Quod mundum?

TAM1897 Q1 22.10Mundus futurus.

TAM1897 Q1 22.11Haec est verbum Stephani: “Tempus promissionis appropinquavit, quam Deus Abrahae iuraverat.” Factumne est? Creditisne? Credisne tempus prope fuisse quo Deus terram illam Abrahae daret quam ei ostenderat? Dicit, “Abrahae.” Alii quidem erunt ibi, sed Abrahae erat. Non alius quisque sine Abrahā; sed Abraham et semen eius. “Non dicit, Et seminibus, sicut multorum; sed sicut unius, Et semini tuo, qui est Christus.”

TAM1897 Q1 22.12Annon promissionis tempus prope erat, cum Deus Abraham et Christo terram illam daret quam Abrahae ostenderat? Non rogo num hoc antea cogitavistis an non. Rogo num credatis quod dicitur. Non conabor id explanare. Explicatu non eget, cum semel credimus, quia ita scriptum est. Satis bene scitis, sine necessitate versuum consulendi, ex cognitione vestra Sacrorum Bibliorum, Deum hanc promissionem semper fecisse Abrahae et semini eius. Numquam semini sine Abrahamo. Numquam Abrahamo sine semine,—et “non ad semina,” sed ad semen tuum. Deinde, cum tempus promissionis appropinquaret ad dandum illud Abrahamo, cui alii venit?—Christo. Quomodo ad Abrahamum venturum erat?—Per Christum.

TAM1897 Q1 22.13S. H. Lane.—Cum promissum Isaac et Iacob repetitum est, nonne eadem fuit sermo?

TAM1897 Q1 22.14Ita. Semper idem erat.

TAM1897 Q1 22.15S. H. Lane.—Tunc quaestio esset, num Abrahamus necessario adesse debuit ut declarationem Stephani impleret?

TAM1897 Q1 23.1Ita, quia semper dicitur, “Tibi et semini tuo.” Sed venient aliae sententiae quae id certum reddent.

TAM1897 Q1 23.2Unum verbum nunc. Iacob in Aegypto mortuus est, et in terram translatus est, et ibi sepultus est. Iosephus in Aegypto mortuus est, sed dixit: “Nolite me sepelire; ne in terra quidem.” Iosephus noluit ut eum in Palaestinam transferrent, ubi Iacob translatus et sepultus erat. Iosephus dixit: “Deus vos visitaturus est.” Servate cadaver meum, et cum Deus vos visitaverit, educite me vobiscum. Educite ossa mea vobiscum. Et fecerunt. Et cum ad terram pervenissent, quae terra illa erat quam Deus in promisso Abrahae significaverat?

TAM1897 Q1 23.3(Congregatio) Mundus venturus.

TAM1897 Q1 23.4Nonne videtis Iosephum numquam speravisse se in hoc mundo sepeliri?

TAM1897 Q1 23.5Alio modo hoc aspice. Verbum est, “tempus promissionis appropinquavit, quam Deus Abrahae iuraverat.” Deus iuraverat se daturum esse Abrahae terram quam ei demonstraverat, in possessionem aeternam. Sed Abrahamus iam mortuus erat, et per complura centena annorum mortuus fuerat. Quomodo igitur Deus terram Abrahae dare poterat cum mortuus esset? Plane non poterat. Itaque, cum Deus iuravisset se terram Abrahae daturum esse; cum tempus iam prope esset quod Deus Abrahae iuraverat; et cum Abraham iam mortuus esset, certum est terram Abrahae, dum mortuus esset, dari non potuisse; et aeque certum est tempus prope fuisse quo Abraham a mortuis resurgeret, ut Deus ei terram daret quam ei in perpetuum possidendam dare iuraverat. Ex his igitur, nonne vides cur Iosephus non siverit corpus suum sepeliri—neque in terra Chanaan, sicut Iacob? Verum est enim Iosephum credidisse tempus appropinquare quo Deus Abrahae terram dare iuraverat, et Iosephum speravisse se cum Abrahamo hereditatem intraturum esse.

TAM1897 Q1 23.6(Vox) Nonne illa promissio ad promissionem pertinebat quam Deus Abrahae fecit, quae in capite quinto decimo Genesis commemoratur?

TAM1897 Q1 23.7Ita vero, id ipsum est, Deo gratias. Itaque Iosephus mortuus est et in Aegypto balsamatus est et in arcam conditus est. Et cum Israel exiret e terra Aegypti, ossa Iosephi secum per quadraginta annos in deserto portata sunt. Et per totum illum tempus cadaver Iosephi cum eis erat, coram oculis eorum, cottidie, et erat in reprehensionem incredulitatis eorum.

TAM1897 Q1 23.8Multi, ut comperi, legentes illum versum ex oratione Stephani, eum hoc modo et illo et alio interpretantur, potius quam credant ei quod dicit, potius quam spectent promissum quod Deus fecit Abrahae et quod ei iuravit, ut daret ei terram quam ei demonstravit. Sed nonne consentitis terram quam Deus Abrahae ostendit mundum fuisse, non hunc mundum, sed mundum venturum? Haec est terra quam Deus ei dare iuravit; et haec est terra quam exspectabat. Haec est terra quae habebat urbem quam exspectabat, cuius artifex et creator est Deus. Et non cogitabat de occasione reditus in alteram terram, ex qua egressus erat.

TAM1897 Q1 23.9Omnibus temporibus iuramentum Dei fuit terram illam Abrahae et semini eius dare. Nolite “semina” ei addere, cum Deus id abstulerit; nolite ei “s” addere, cum Deus id avellerit. “Non dicit, Et seminibus, sicut multis; sed sicut unius, Et semini tuo, qui est Christus.” Multi ex eis erant, hoc verum est. Tria milia milium ex Aegypto exierunt, sed hi non sunt de quibus Deus loquebatur cum diceret, “Tibi et semini tuo,” quod fuit “sicut unius,” et “quod est Christus.” Videsne hoc? Noli multitudinem Israel in mentem inducere cum legis verba, “Tibi, et semini tuo.” Cum Deus litteram “s” demit, nobis omnino non licet eam addere. Ne in cogitatione quidem ponere debemus. Quis erat semen?—Christus. Cum dicit, “Tibi, et semini tuo,” tu et ego non aliter legere debemus quam: “Tibi et Christo id dabo in possessionem aeternam.” Neminem alium praeter Christum ibi ponere debemus, nisi per Christum. Tibi et Christo id dabo.

TAM1897 Q1 23.10Stephanus dicit “tempus promissionis appropinquasse, quam Deus Abrahae juraverat.” Stephanus hoc ex Sacris Scripturis accepit. Volo ut videatis illud non fuisse inspirationem peculiarem Spiritus Sancti Stephano tunc datam, sed omnia iam antea in Sacris Scripturis fuisse, et Spiritum Sanctum ea per Stephanum his aliis dedisse, revocando in mentem eius quae ante in Sacris Scripturis legerat. Quaeso, convertimini ad capitulum sextum Exodi. Hoc in scriptura tam manifestum est ut interpretatione eludi non possit. Hic est tempus liberationis Israel, et Dominus id facturus erat. Exodum 6:1-5:—

TAM1897 Q1 23.11Tunc dixit Dominus ad Moysen: “Nunc videbis quae ego facturus sim Pharaoni: quia manu forti dimittet eos, et manu forti expellet eos de terra sua.” Et locutus est Deus ad Moysen, dixitque ei: “Ego sum Dominus: et apparui Abraham et Isaac et Iacob, Deus omnipotens, sed nomine meo Iehovah non sum notus eis.” Et statui pactum meum cum eis, ut dem eis terram Chanaan, terram peregrinationis suae, in qua fuerunt advenae. Et audivi gemitum filiorum Israel, quos Aegyptii in servitute tenent; et recordatus sum pactum meum.

TAM1897 Q1 23.12Quid fuit pactum eius?—Terram eis dare. Quid terra significabat? Quid erat?—Terra, mundus, quem Dominus Abrahae ostendit, et iuravit se ei daturum esse in possessionem perpetuam.

TAM1897 Q1 24.1(Voces) Mundus venturus.

TAM1897 Q1 24.2Nunc dicit, “Meminī foederis mei.” Quid significabat? “Meminī foederis mei.” An id oblitus erat?—Minime; sed tempus advenisse nunc ad faciendum quod promiserat. Meministis in duodevicesimo capite Apocalypsis scriptum esse:—

TAM1897 Q1 24.3Et audivi aliam vocem de caelo dicentem: Exite eam, popule meus, ne participes peccatorum eius, et ne accipiatis de plagis eius. Quia peccata eius usque ad caelum pervenerunt, et Deus recordatus est iniquitatum eius. Reddite ei sicut et illa reddidit vobis, et duplicem dupliciter secundum opera eius: in poculo quod miscuit, miscete ei duplicem. Quantum glorificata est et in deliciis vixit, tantum date ei tormentum et luctum: quia dicit in corde suo, ‘Regina sedeo, et vidua non sum, et luctum non videbo’. Quam ob rem plagae eius in uno die venient, mors et luctus et fames; et igne omnino ardebit: quia fortis est Dominus Deus qui iudicat eam.

TAM1897 Q1 24.4Cum Deus iniquitates eius recordatus erit, venit tempus ut iudicetur. Cum foedus suum recordatus est, quod tempus venit?—Venit tempus ut iuramentum impleretur. Sed quod erat foedus cum Abrahamo, Isaac, et Iacob?—Ut daret eis terram illam in possessionem aeternam, et daret eam eis et semini eorum. Quis erat semen?—Christus.

TAM1897 Q1 24.5Dic ergo filiis Israel: Ego sum Dominus, et educam vos de sub oneribus Aegyptiorum, et eruam vos de servitute eorum, et redimam vos bracchio extento et iudiciis magnis: et vos in populum mihi sumam, et ero vobis in Deum, et scietis quod ego sum Dominus Deus vester, qui vos educit de sub oneribus Aegyptiorum.

TAM1897 Q1 24.6Si Israel hoc credidisset, numquid umquam necesse fuisset eis illud pactum in Sinai facere? Priusquam omnino cum eis ex Aegypto profectus est, dixit: “Ego ero Deus vester, vos eritis populus meus. Scietis quod ego sum Dominus.”

TAM1897 Q1 24.7Et inducam vos in terram, de qua iuravi ut darem eam Abrahae, Isaac, et Iacob: et dabo vobis eam in possessionem: Ego Dominus.

TAM1897 Q1 24.8“Appropinquavit tempus promissionis, quam Deus Abrahae juraverat.” Introducam te in terram quam tibi dare iuro. Quid est ergo illa promissio? In quam terram Deus Israelem inducere voluit? Quae terra eis parata erat?—Mundus venturus. Nunc noli haec omnia explanare conari. Nullam rationem habeo. Est quod verbum dicit, et id credo. Non est explicandum. Tantum est credendum. Immo, ne tibi quidem ipsi explicare coneris. Si tibi novum est, si alias de eo sententias habuisti, noli eas huic accommodare conari. Omitte omnia, et vide quid hoc dicat.

TAM1897 Q1 24.9Iterum rogo. Quae terra fuit quam Deus iuravit se daturum esse Abrahae, Isaac, et Iacob?

TAM1897 Q1 24.10(Congregatio) Mundum venturum.

TAM1897 Q1 24.11In hoc firmiterne manebis? Paulo ante consensisti id verum esse. Nunc nolimus, animae nostrae causa, ab eo recedere.

TAM1897 Q1 24.12(Vox) Num redemptio ad eos venisset?

TAM1897 Q1 24.13Ita; redemptio ad eos venisset. Redemptio ad mundum venisset. Omnia illa venissent. Sed aliter venissent quam venerunt. Mundus aliam experientiam habuisset quam habuit. Hanc amittimus cum experientiam eorum spectamus, et putamus Deum eos ad hoc vocavisse. Illam terribilem experientiam habuerunt quia non crediderunt ei ad quod Deus eos vocaverat. Et, fratres, si nos hodie haec spectamus quae tunc Israel praeposita sunt, sicut illi spectaverunt, nunc faciemus sicut Israel tunc fecit. Israel tunc non vidit quae Deus eis paraverat, et ideo non acceperunt quae paraverat. Nunc si tu et ego non plus in illis rebus viderimus quam Israel vidit, non plus accipiemus quam Israel accepit. Profecto, sicut haec spectamus, sicut Israel tunc egit, ita hodie agemus.

TAM1897 Q1 24.14Nos quidem evangelium audivimus, sicut et illi: sed non profuit illis sermo auditus, non mixto fide in eis qui audierunt. Timeamus ergo ne, promissione introitus in requiem eius nobis quoque relictā, quisquam vestrum videatur deficere.

TAM1897 Q1 24.15Numquid hoc nobis proderit, cum fide nostra, qui audimus, miscetur? Absit ut in nobis id ipsum experiamur quod Israel expertus est. Hoc propositum est nobis, ut caveamus.

TAM1897 Q1 24.16Videamus quid non viderint, quia in Deum non crediderunt. Videamus quid Deus eis paraverit, et id consequamur, potius quam, res sicut illi spectantes, sicut illi deficiamus.

TAM1897 Q1 24.17Converte ad caput quintum decimum Exodi, et ibi apertissime scriptum est. Cum Israel ex Aegypto exisset et Mare Rubrum transivisset, habes haec verba, in versu tertio decimo:—

TAM1897 Q1 24.18Tu in misericordia tua eduxisti populum quem redemisti: duxisti eos in virtute tua ad habitaculum sanctum tuum.

TAM1897 Q1 24.19Hoc capitulum est carmen Moysi. Qui stant in monte Sion, et vicerunt bestiam et imaginem eius et numerum nominis eius, cantant carmen Moysi. Non carmen illi simile. Non carmen quod ad illud accedit. Sed carmen Moysi cantant. Illud quintum decimum capitulum Exodi est carmen nostrum.

TAM1897 Q1 24.20Quo eos Deus ducere intendit?—Ad “habitationem suam sanctam.” Ubi erat illa habitatio sancta?

TAM1897 Q1 24.21(Congregatio) “Urbs habens fundamenta, cuius artifex et creator est Deus.”

TAM1897 Q1 24.22Praeterea: “Audient populi, et timebunt: dolor tenebit habitatores Palaestinae.”

TAM1897 Q1 24.23E. J. Waggoner.—Ita vero factum est.

TAM1897 Q1 24.24Sane quidem. Cum ad finem illum transissent, tunc duces Edom obstupuerunt. “Viri potentes Moab, tremor apprehendet eos; omnes habitatores Chanaan tabescent.” Quid habitatoribus futurum erat?

TAM1897 Q1 25.1(Voces) Liquescere debebant.

TAM1897 Q1 25.2E. J. Waggoner.—Iam fecerant.

TAM1897 Q1 25.3Cum illuc pervenissent, Israel rogavit: “Sinitisne nos per terram vestram transire?” Quid illi responderunt?—“Minime.” Non permissum est eis pedem in terram eorum ponere. Sed si recta via a Mari Rubro ad fines Edom perrexissent, omnis Edom obstupefacta stetisset donec praeterissent. O Israel, etiamnunc non intellexit quid Israel ille amiserit. Fratres, cum invenerimus quid Israel ille amiserit, inspiratio nobis veniet quae vim Dei afferet, et credemus.

TAM1897 Q1 25.4Timor et pavor cadet super eos; magnitudine bracchii tui erunt immobiles sicut lapis; donec transeat populus tuus, Domine, donec transeat populus quem redemisti.

TAM1897 Q1 25.5Quid cum eis facturus est? “Introduces eos, et implantabis eos in monte hereditatis tuae.” Cuius hereditas?—Domini. Sed “Deus, qui variis temporibus et variis modis olim locutus est patribus per prophetas, his diebus ultimis locutus est nobis per Filium suum, quem constituit heredem omnium.” Quis Israelem ducebat?—Deus. In quid?—“Hereditatem tuam;” non nostram—tuam. “Et si Christi, tum estis semen Abrahae, et heredes secundum promissionem.” “Hereditatem tuam, Domine.” Non hoc totum est. “Introduces eos, et implantabis eos in monte hereditatis tuae, in loco, Domine, quem paravisti ut in eo habitares.” Non hoc totum est. “In sanctuario tuo, Domine, quod manus tuae firmaverunt.” Quod est sanctuarium quod manus Domini firmaverunt?

TAM1897 Q1 25.6(Voces) Verum sanctuarium.

TAM1897 Q1 25.7Sane est. “Summa eorum quae locuti sumus haec est: Habemus pontificem magnum, qui sedet ad dextram throni Maiestatis in caelis; ministrum sanctuarii, et veri tabernaculi, quod non homines, sed Dominus erexit.” Haec est summa sermonis nostri huius noctis, nonne? Huc Deus Israelem ducere voluit. Sed non viderunt. Videsne? Illuc nos ducere vult.

TAM1897 Q1 25.8Videsne quod Deus tunc Israelem eo ducere voluerit? Si vides, paratus eris ire ad locum quem Israel praetermisit. Sed si putas illud fuisse quoddam sanctuarium terrenum quod homo fixit, hoc solum est quod Israel vidit, et hoc solum est quod tu videbis. Et Israel in terram non intravit, neque tu intrabis. Plus videre debemus quam Israel vidit, alioquin numquam longius progrediemur quam Israel pervenit. Sed cur Israel non vidit plus quam vidit?—Non crediderunt. Sed tu et ego nunc credendum est quod Israel tunc non credidit, alioquin numquam accipiemus quod Israel amisit. Sed si credimus quod Israel non credidit, tunc ducemur in hereditatem in quam Israel non est inductus, in tabernaculum in quod Israel non est ingressus, in sanctam Dei habitationem, in urbem quae fundamenta habet, cuius artifex et creator est Deus.

TAM1897 Q1 25.9Versus duodevicesimus: “Dominus regnabit in aeternum.” Ipse super eos regnare vult; non iam Pharao; non iam Nimrodus; non iam hi idololatrae; non iam hoc populum rebellis. Deus Israelem in terram beatam ducere voluit, et ibi in aeternum regnare, sed illi nesciverunt. O quid illi amiserunt, Domino non credentes! O quid nos per omnes hos annos amisimus! Nam, ut cras nocte vobis legam, iam pridem ibi fuissemus, si Domino credidissemus. Deus sic dicit, et ita est. In hoc tabernaculo hac nocte nihil negotii habemus. Hic nihil negotii habemus, iure, quia in mundo nihil negotii habemus. In mundo autem cum simus, hic est locus noster. Sed in mundo omnino esse non debemus. In regno Dei iam pridem esse debuimus. Hoc verum est, fratres. In Sacris Scripturis plus est quam quod in alia hora hic de hoc uno solo cogitatu exponere possimus.

TAM1897 Q1 25.10Moyses autem haec omnia credebat. Credebat tempus promissionis implendae prope esse. Sed mox solium Aegypti occupaturus erat. Rex futurus erat. Gubernaturus erat; munus habiturus, maius quam praefecti aut scribae cuiusquam urbis. Non solum regno, sed imperio praefuturus erat; imperio scilicet mundi, et ius eius erat. Duo iura ei competebant. Non oportebat eum magistratum petere. Ei obventurum erat, et nemo ius eius disputabat. Unus tantum gradus a throno aberat; dum modo hic Pharao moreretur, qui iam fere centum annos natus erat. Tunc hic Moyses rex orbis terrarum fieret, quia Imperium Aegyptium totum orbem terrarum complebat.

TAM1897 Q1 25.11Israel quoque tunc temporis magnas difficultates patiebatur. Israel opprimebatur, persecutionem patiebatur, et ad latericias officinas cogebatur. Moyses potuit dicere: “Nunc populus noster opprimitur; persecutionem patitur; propter causam Dei sui laborat; sed non diu durabit, quia Pharao paene centum annos natus est, et non multum diutius vivere potest. Tunc res novabo.” Hanc rem publicam in ordinem redigam. Recte regam. Non sicut hi Pharaones impii. In Deum credo. Christianus sum, et eo ipso aptior ad regendum sum, quia Christianus sum. Et non solum onera eorum deponere potuisset, sed etiam magistratus eis dare, et orbem terrarum per populum Dei regere. Nonne via patens erat? Unus tantum gradus ad thronum supererat, et ille gradus mox caperetur. Sed videamus quid ille Christianus in talibus adiunctis fecerit. Convertimini ad capitulum undecimum Epistulae ad Hebraeos. Inspicite attente, legite diligenter, et videte quid dicat. Versus vicesimus quartus:—

TAM1897 Q1 26.1Per fidem Moyses, cum ad aetatem pervenisset, negavit se filium filiae Pharaonis vocari.

TAM1897 Q1 26.2Quid significabat recusare ut filius filiae Pharaonis vocaretur?—Regnum recusare. Ibi erat thronus. Unus tantum gradus ad eum erat. Sed pro eo ut ad scaenam regiam ascenderet et in solio consisteret, decessit. Tergo solio Aegypti et omnibus thesauris voluptatibusque Aegypti se convertit, et faciem suam ad aliam terram convertit; nam tempus venerat quo Deus populum suum ex illa terra in hanc aliam vocaturus erat. Moyses in Iesum Christum credidit, et ideo in separationem ecclesiae et civitatis credidit. Itaque a civitate se seiunxit et toto corde cum ecclesia stetit. Deus eum ex hac terra vocavit, sicut primum patrem eius Abrahamum ex terra sua vocaverat. Sed non hoc solum. Audite: “Melius putans cum populo Dei pati quam momentaneas Aegypti voluptates frui?”

TAM1897 Q1 26.3(Congregatio) Peccatum.

TAM1897 Q1 26.4Peccatum? Heres regni erat. Quid igitur fuit, eum animum intendere in regnum Aegypti, in potentiam et voluptates mundi, et in regimina huius mundi? Quid fuit?—Peccatum. Ita diciturne?

TAM1897 Q1 26.5(Voces) Ita.

TAM1897 Q1 26.6Credisne hoc?

TAM1897 Q1 26.7(Voces) Ita.

TAM1897 Q1 26.8Fuitne tunc peccatum Israel?

TAM1897 Q1 26.9(Voces) Ita.

TAM1897 Q1 26.10Quid nunc est?

TAM1897 Q1 26.11(Voces) Peccatum.

TAM1897 Q1 26.12Fratres, sunt quaedam in Sacris Scripturis quae nobis meditari oportet. “Melius putavit una cum populo Dei pati quam momentaneas peccati voluptates habere.” Sed nolite oblivisci quod voluptates hic commemoratae,—voluptates peccati,—re vera sunt voluptates Aegypti; voluptates regnandi in Aegypto, magistratum gerendi in administratione terrestri, alios populos regendi. Haec omnia ei per veram stirpem, iure hereditario, ventura erant. Non oportebat eum se candidatum offerre aut suffragia sollicitare. Sponte ei decurrebat. Scriptura testatur eum, si has omnes voluptates accepisset et gavisus esset, voluptatibus peccati gavisum esse. Sed ista reiecit. Quare? “Habens pro maiore divitiis contumeliam Christi, quam thesauros Aegypti.”

TAM1897 Q1 26.13Ubi erat Christus respectu regiminis et throni Aegyptii? Eratne Christus unum cum Aegypto?—Minime. Potuitne Moyses habere et Christum et thronum Aegyptium?

TAM1897 Q1 26.14(Voces) Non.

TAM1897 Q1 26.15Sed thronus Aegyptius ei naturaliter decidebat, sicut folia de arboribus cadunt. Non oportebat eum de magistratu certare. Ne nominari quidem.

TAM1897 Q1 26.16A. F. Ballenger.—Aut libellum supplicem parare.

TAM1897 Q1 26.17Minime. Ne quidem ei opus erat procuratorem habere qui libellum suum praesidi offerret.

TAM1897 Q1 26.18Rursus rem specta. Aegyptus cum throno suo, voluptatibus, thesaurisque, ad eum naturaliter cadebat, sicut folia de arbore, sine ullo eius ipsius conatu. Omne quod ei faciendum erat, erat manibus complicatis sedere, donec rex senectute periret, et tunc omnia eius erant. Tamen maluit esse cum Christo et contumeliam eius pati, quam ibi in throno Aegypti esse. Et praesertim memineris eum, ut esset cum Christo, throno omnique thesauris voluptatibusque Aegypti terga vertere debuisse.

TAM1897 Q1 26.19Nunc noli dicere me id addidisse, me id finxisse. Vide quid verbum dicat, et videbis omnia ibi esse. Nonne re vera ibi sunt?

TAM1897 Q1 26.20(Voces) Ita.

TAM1897 Q1 26.21Ita iterum legamus, et tempus erit ad hanc noctem concludendi; deinde crastina nocte iterum de Israele studebimus:—

TAM1897 Q1 26.22Per fidem Moyses, cum ad aetatem pervenisset, negavit se filium filiae Pharaonis vocari; malens potius affligi cum populo Dei quam temporaneis peccati voluptatibus frui, habens contumeliam Christi pro divitiis maioribus thesauris Aegypti: exspectans enim mercedem.

TAM1897 Q1 26.23“Appropinquavit tempus promissionis, quam Deus Abrahae iuraverat” se ei praemium beatum daturum esse. Moyses hoc credidit, et se a statu secessit, throno terga vertit, eligens opprobrium Christi potius quam omnem potentiam et voluptatem et gloriam Aegypti. Nec obliviscaris eum omnia haec relinquere debuisse, ut particeps fieret opprobrii Christi.