Missionarii Dei
TAM1897 Q1 14.2Sermo habitus vesperi diei Mercurii, III Martii, MDCCCXCVII Impressum in Nuntiis Conventus Generalis, Trimestris Primi, MDCCCXCVII, Vol. II, N. I, pp. 14-20.
TAM1897 Q1 14.3Lectio nostra heri vesperi finita est conditione primae civitatis historiae notae; immo, ipsius civitatis origine. De regno Nimrodis Scriptura sic ait:—
TAM1897 Q1 14.4Initium regni eius Babel, et Erech, et Accad, et Calne in terra Sennaar. Ex illa terra egressus est Assur, et aedificavit Ninive.
TAM1897 Q1 14.5Interpretatio nostra sic habet: “Exiit Assur et aedificavit Niniven.” Sed verus sensus est, ut in margine indicatur: “Ipse [Assur] in Assyriam exiit et aedificavit Niniven,” et alias urbes ibi nominatas. Itaque initium regni eius in Sennaar fuit, et extensio eius in Assyriam.
TAM1897 Q1 14.6Nimrodus non solum venator bestiarum potens erat, sed etiam hominum persecutor. Et potestatem quam adeptus erat, quam in manus suas hoc regno suo condito et aucto accepit, adhibuit ut homines cogeret ad agnoscendam potestatem suam et deum quem colebat. Itaque ab primo regno quod umquam in mundo fuit usque ad ultimum quod umquam erit, unumquodque eorum potestatem quam habuit contra Deum adhibuit.
TAM1897 Q1 14.7Iterum dicam: Omnis civitas, a prima quae umquam fuit, scilicet Nimrodis, usque ad ultimam quae umquam erit, haec scilicet, sua potestate contra Deum, contra veritatem eius, contra populum eius usa est; ut homines a Deo averteret. Ab initio usque ad finem, haec est memoria uniuscuiusque eorum. Cum mundus finitus erit, haec erit relatio regnorum et civitatum mundi.
TAM1897 Q1 14.8Ecce sententia ex commentario primae paginae in “Review” die XIV Aprilis MDCCCXCVI edito: Archideceptor “populum decepit ut idolis se adorandum praeberet, et sic principatum super regna terrestria adeptus est. Putabat enim Deum huius mundi esse quasi proximum ad obtinendum thronum Dei in caelis.” In historia in praeterita lectione memorata, consilium ita in Spiritu prophetiae revelatum agere potes videre. Primum, homines ad idololatriam, deinde ad monarchiam progressi sunt. Et primus qui hoc fecit civitatem constituit, et ipse, potestate quam sic adeptus erat, hominum persecutor fuit. Haec est historia. Eam in aliis gentibus peractam videbimus, dum procedimus.
TAM1897 Q1 14.9Non multo post Nimrodum, in tota illa regione Deus ab omnibus praeter unum Abraham oblivioni datus est. Solus Abraham Deum quaesivit et invenit; et cum Abrahamo Deus genus humanum iterum in via Domini instituit. Nunc attende quid Abrahamo dixerit. Ratione habita eorum quae studuimus, eorum quae in praeterita lectione proposita sunt, et eorum ad quae modo animum vestrum converti, considerate quid Deus Abrahae dixerit cum per eum novam gentem institueret; id est, gentem Dei. Genesis 12:1 nobis dicit quid Dominus ei primo dixerit. “Dixit autem Dominus ad Abram: Egredere de”—unde?—“terra tua.” Quid primum?
TAM1897 Q1 14.10(Congregatio) Patriam tuam.
TAM1897 Q1 14.11“Et de cognatione tua, et de domo patris tui, in terram quam tibi ostendam.” Tria Deus dixit Abrahamum relinquere debere. Primum, quid?—Patriam suam. Deinde?—Cognatos suos. Deinde?—Domum patris sui. Domus patris eius idololatrae erant. Terra eius populum ad idololatriam cogebat; contra Deum erat. Terra eius, cognati eius, et domus patris eius, idololatrae erant, et omnia relinquere debuit. Dominus ei terram ostendit; sed ei possessionem eius deditne?—“Minime, ne vestigium quidem pedis.” Cum Deus eum ex illa terra vocavit, in aliamne eum introduxit?—Minime; sed “promisit se eam daturum esse ei et semini eius post eum.” Tunc, cum Deus eum ex patria sua vocavit neque in aliam introduxit, ubi eum reliquit?
TAM1897 Q1 14.12(Congregatio) Peregrinus et advena.
TAM1897 Q1 14.13Itane legatum Dei in hoc mundo omnino sine patria in hoc mundo reliquit?
TAM1897 Q1 14.14An omnino sine patria erat?—O, exspectabat “patriam meliorem, id est caelestem.”
TAM1897 Q1 14.15Convertamur ad capitulum undecimum Epistulae ad Hebraeos, et illud inspiciamus. Versus octavus, incipit:—
TAM1897 Q1 14.16Per fidem Abrahamus, cum vocatus est ut exiret in locum quem accepturus erat in hereditatem, oboedivit; et exiit, nesciens quo iret.
TAM1897 Q1 15.1Sed ex quo exiit?—Ex patria sua, nesciens quo iret. “Per fidem peregrinatus est in terra promissionis, tamquam in aliena, in tabernaculis habitans cum Isaac et Iacob, coheredibus eiusdem promissionis.” Scitis eum non dedisse ei hereditatem, ne quidem pedis impressionem; et tamen promisit se id ei et semini eius post eum daturum esse. Eum ex ipsius patria eduxit; et ex nulla alia terra in orbe terrarum dedit ei ne pedem quidem ponere. Itaque omnino sine patria in terris relictus est. De hoc certi sumus; sed memento quid Deus diceret. Quis erat Abraham tunc?—Erat “amicus Dei,” “pater omnium qui credunt Deo.” Estne vobis pater? Habetisne patriam in hoc mundo?
TAM1897 Q1 15.2Sperabat enim urbem habentem fundamenta, cuius artifex et factor est Deus. Per fidem et Sara ipsa vires accepit ad gignendum, et ultra aetatem suam peperit, quia fidelem existimavit eum qui promiserat. Itaque ex uno, et ex eo quasi mortuo, nati sunt sicut stellae caeli numero, et sicut arena quae est ad litus maris, innumerabiles. Hi omnes in fide mortui sunt, non adepti promissa.
TAM1897 Q1 15.3Quid Deus promisit, cum eum de patria sua eduxit? Promisitne ei patriam?—Ita. Sed patriam in hoc mundo non accepit; “sed procul eas viderunt, et persuasi sunt, et amplexi sunt, et confessi sunt quia peregrini et advenae in terra sunt. Quia qui talia dicunt, declarant aperte patriam quaerere.” Potestne homo patriam quaerere cum unam habeat?—Minime; nam homo duas patrias habere non potest, sicut duobus dominis servire non potest.
TAM1897 Q1 15.4“Bene,” inquit aliquis, “Abrahamus patriam suam reliquerat.” Ita, sed ei facultas reditus erat, si vellet. Si eam iam pro patria haberet, ita ut cordi eius haereret, et desiderio domi caperetur cum octingenta aut mille milia passuum abesset, et fames in terra esset, neque res tam similis excursioni esset quam putaverat fore, potuisset dicere, “Semel tantum iterum illos homines, campos caros et veteres, arboresque notas videre velim. Si hoc modo facere possem, tum redire et in hoc agro paulisper manere velim.” Si sic cogitavisset, occasionem reditus habere potuisset; nam scriptum est: “Profecto, si meminerant illius regionis unde egressi sunt, occasionem reditus habere potuissent.”
TAM1897 Q1 15.5Memoria tenentes; quid est memoria tenentes?—Si meminerant illius regionis ex qua exierant, occasionem reditus habere potuissent. Et eam habuissent; nam tum eam ipsi fecissent.
TAM1897 Q1 15.6Nunc autem meliorem patriam, id est caelestem, desiderant; quam ob rem [quam ob rem, hac de causa] Deus non confunditur vocari Deus eorum, paravit enim eis urbem.
TAM1897 Q1 15.7Exivistine de patria tua? Converte ad Epistulam ad Romanos 4:1-12:—
TAM1897 Q1 15.8Quid igitur dicemus Abraham patrem nostrum secundum carnem invenisse? Quia si ex operibus justificatus est Abraham, habet gloriam, sed non apud Deum. Quid enim dicit Scriptura? Credidit Abraham Deo, et reputatum est ei ad iustitiam. Ei autem qui operatur, merces non imputatur secundum gratiam, sed secundum debitum. Ei autem qui non operatur, sed credit in eum qui iustificat impium, fides eius imputatur ei ad iustitiam. Sicut et David describit beatitudinem hominis, cui Deus imputat iustitiam sine operibus, dicens: Beati quorum remissae sunt iniquitates, et quorum tecta sunt peccata. Beatus vir cui Dominus non imputabit peccatum. Venit ergo haec benedictio in circumcisionem tantum, an etiam in incircumcisionem? Dicimus enim fidem imputatam esse Abrahae in iustitiam. Quomodo ergo reputatum est? in circumcisione, an in praeputio? Non in circumcisione, sed in praeputio. Et accepit signum circumcisionis, sigillum iustitiae fidei, quam habuit in praeputio, ut esset pater omnium qui credunt, quamquam non circumcisi sunt; ut et illis imputaretur iustitia: et pater circumcisionis iis qui non ex circumcisione tantum, sed qui etiam in vestigiis fidei patris nostri Abrahae ambulant, quam habuit cum adhuc incircumcisus esset.
TAM1897 Q1 15.9Ista est fides patris nostri Abrahae, quam habebat nondum circumcisus, fides illa qua credidit cum Deus eum vocavit de terra sua, de cognatione sua, de domo patris sui, et remansit quasi suspensus in manibus Dei, sine patria in mundo. Et pater est omnibus qui credunt, etiamsi non circumcisi sunt; et ceteris omnibus, dummodo omnes ambulemus in vestigiis illius fidei quam habuit cum incircumcisus esset. “Si autem Christi estis, ergo semen Abrahae estis, heredes secundum promissionem.”
TAM1897 Q1 15.10“Semen tuum peregrinabitur in terra aliena.” Esne semen eius? Esne semen Abrahae quia in Iesum Christum credis? Esne peregrinus in terra ubi es?—Si semen eius es, ita est. Quare?—Quia non est patria tua. Non est iam patria tua.
TAM1897 Q1 15.11Nunc haec non est theoria. Haec ad religionem practicam cotidianam redit. Frater Dan. Jones heri, meministis, de missionariis in Mexicum proficiscentibus loquebatur, et missionarios volebat qui animos suos secum ferrent. Eos qui animos suos in Civitatibus Foederatis, aut in quaqua civitate, relinquerent, cum ad opus missionarium descenderent, ille non vult; nam tum opus missionarium facere non possunt.
TAM1897 Q1 15.12Dominus voluit Abrahamum esse missionarium omnibus gentibus quas postea in terris conventurus erat; et id fuit. Sed Deus sciebat, et omnis alius scit qui sicut Dominus haec videt, neminem hominem in hoc mundo missionarium esse posse, qui patriam in hoc mundo habeat. Tu et ego nuntii evangelici esse non possumus in ulla alia terra, si America patria nostra est. Nuntii evangelici in America esse non possumus, dum America patria nostra est. Nuntius evangelicus esse non potes ne domi quidem, nisi primum ex patria tua exieris. Ita est. Ita est natura rerum.
TAM1897 Q1 16.1Quaestio.—Quomodo id probas?
TAM1897 Q1 16.2Nos id demonstrare non possumus. Non propono id demonstrare. Dominus id demonstravit, et tu et ego id accipere et credere debemus.
TAM1897 Q1 16.3Nam quid in mundo missionarii sumus? Hoc inspiciamus. Cur missi sumus? Missi cuius rei? Quid est opus missionis nostrae? Quod est finis eius? Num missi sumus pro America, an pro Deo? Estne America terra Dei, ab omnibus aliis in orbe terrarum seiuncta? Non satis bona est ut terra Dei sit; neque satis bona est populo Dei, quamvis bona sit.
TAM1897 Q1 16.4Tu et ego missionarii Dei esse debemus, ut homines ad Deum vocemus; ut eos vocemus unde sunt ad Deum, a peccato ad iustitiam, a tenebris ad lucem, a patria ubi sunt, in patriam meliorem quam Deus paravit.
TAM1897 Q1 16.5Nunc si Germania patria mea est,—et si cor meum ibi est, patria mea est,—quomodo homines ad patriam vocare possum ubi non pertineo, quae non est mea? Si America patria mea est, quomodo opus missionarium pro alia patria facere possum?—Hoc fieri non potest. Cum Deus Abrahamum missionarium suum facere vellet, missionarium pro gente ad quam Deus omnes homines vocat, eum posuit ubi re vera missionarius omnibus hominibus esse posset. Deus eum vocavit ut missionarius esset, et hoc exemplo omnibus hominibus qui postea venturi erant demonstravit quid sit opus missionarium incipere. Primum est ex patria tua exire. Itaque si missionarius futurus es in Nebraska, exi ex patria tua. Si missionarius futurus es in Mexico, exi primum ex patria tua. Nam si missionarius futurus es omnino in terra, Dominus tibi dicit: “Exi de terra tua;” et deinde addit: “et de patria tua, et de domo patris tui.” Omnia haec opus missionarium impediunt, donec ab eis et ex eis exieris. Sed cum ex patria tua et ex cognatione et ex domo patris tui exieris, tunc ubicumque in terris es, missionarius es. Non est tibi necesse esse id; iam es. “Nemo vestrum, si non renuntiaverit omnibus quae possidet, potest meus esse discipulus.” Et “qui amat patrem aut matrem plus quam me, non est me dignus.” “Exi de terra tua, et de cognatione tua, et de domo patris tui, in terram quam tibi monstrabo.”
TAM1897 Q1 16.6Nunc dixi paulo ante, et iterum dico, hoc est Christianitas practica cottidiana, sicut semper fuit ab iis qui Deo credunt.
TAM1897 Q1 16.7(Vox) Quomodo potest homo in Nebraska manere, et tamen ex patria sua exire?
TAM1897 Q1 16.8Nascendo denuo. Si in Nebraska natus est, oportet eum denuo nasci. Si in America natus est, nasci denuo oportet eum, et de patria sua exiet. Si in Germania natus est, nasci denuo oportet eum, et de patria sua exiet.
TAM1897 Q1 16.9Nunc, fratres, multum in hac re est. Nihil in hoc mundo opus missionarium nostrum tam multum impedivit quam hoc iteratum eundi in alienum laboris campum et parandi se ad reditum paene statim. Omnis vir inter missionarios Adventistarum Septimi Diei qui in extera terra fuit, hoc verum esse scit. Et non necesse est ei ex Civitatibus Foederatis exire ut hoc cognoscat. Re vera iam propositum est consilium esse ut altera navis comparetur quae domum reducat missionarios quos navis “Pitcairn” evehit; prout navis “Pitcairn” eos evehit, aliam navem brevi post sequi, cum desiderium domi eos tenet, et eos domum reducere! Nunc hoc cessandum est, aut numquam in hac terra missionarii erimus; Dominus enim talia nullo modo vult.
TAM1897 Q1 16.10Si cor tuum in hac terra est; aut si cor tuum hic cum cognatis tuis est; si cor tuum hic in domo patris tui est,—tunc pro animae tuae salute, et pro causa Dei, noli ab eo discedere, donec cor tuum ab omnibus his avelleris. Nam ubi cor tuum est, ibi et thesaurus tuus erit, et redire quam celerrime voles.
TAM1897 Q1 16.11Si in aliam terram ieris, dum cor tuum non est ibi, nihil boni facere potes dum adsis; molestus eris tibi ipsi et omnibus qui te circumstant. Noli putare te non futurum esse; nam eris.
TAM1897 Q1 16.12Nobis autem sciendum est ubi sit domus nostra,—vera domus nostra,—et eam nusquam in hac terra esse; in caelo esse, et nos mox illuc ituros esse. Deinde, ubicumque in hac terra vocati eritis, memineritis vos domum ire. Tunc, sive ad Insulas Maris Australis, sive in Mexicum vocaris, domi eris; et hoc scis, et ibi manes ut domi sis et Deo opereris, donec te in alium agrum vocet; et cum illuc perveneris, adhuc domi eris. Ita numquam in loco alieno eris, et homines tibi alieni non erunt.
TAM1897 Q1 16.13Nunc haec notio, ut quamlibet terram in hoc mundo habeas, hoc modo se habet. Quod ad terras attinet, illa terra quae tua est, praecipuum in animo tuo est; et si in aliam terram ieris, constanter illam terram cum patria tua comparabis. Praecepta quae das, sermones quos praedicas, ipsa auctoritas quae te comitatur, ita illa re imbuentur, nescius tu ipse, ut populus id semper agnoscat. Itaque obstaculum inter te et eos est, quod numquam superare poteris, donec ex patria tua exieris.
TAM1897 Q1 17.1Dum illa res in te est, obstaculum est inter te et eos. Opus tuum efficax esse non potest, donec illud obstaculum inter te et populum dirumpatur, et videant te seiunctum esse a patria tua, a cognatis tuis, et a domo patris tui. Sed cum ex patria tua exieris, cum denuo natus eris, natalis tuus in illa patria caelesti est; domus tua ibi est; et illa est sola terra pro qua animum habes. Tunc nullum impedimentum erit inter te et quemquam in hac terra, et evangelium omni homini in hoc mundo portare poteris. In omni homine quem in terris convenis amicum invenies; non erunt tibi alieni.
TAM1897 Q1 17.2Re vera, potes ire inter homines in aliis gentibus, et invenies eos aeque bonos esse ac homines huius gentis. Abhinc annum aestate proxima, in compluribus ex his aliis civitatibus eram. In Dania, Norvegia, Suecia, Germania, Helvetia, Boemia, Austria, Hungaria, Bulgaria, Turcia, Graecia, Italia, Batavia, Anglia, Hibernia, Scotia—omnino, sedecim civitatibus diversis. Unaquaeque harum civitatum, unaquaeque suo loco, mihi tam bona erat quam haec civitas umquam fuit.
TAM1897 Q1 17.3Multis rebus prorsus similes sunt. Aqua illic est sicut aqua in hac civitate. Gramen ibi prorsus sicut hic crescit,—summa surget. Arbores ibi prorsus sicut hic crescunt, et arbores ibi prorsus sicut hic sunt. Etiam homines forma et specie generali prorsus sicut hic sunt. Bene, cum colles, saxa, aqua, arbores, gramen, et homines illic prorsus sicut hic sint, nonne tam boni sunt quam hi? Nullam differentiam video.
TAM1897 Q1 17.4Pastor Ballengerus.—Num aeque libere haec in omnibus illis regionibus loquereris ac hic loqueris?
TAM1897 Q1 17.5Certe. Haec ipsa in illis regionibus praedicavi. Evangelium ubique praedicare licet. Fratres, bonos homines passu quoque inveni, et nihil nisi bonos homines. Aliud genus non inveni. Profecto, non. Homines qui mihi omnino ignoti erant—quos numquam antea videram, quorum sermonem intellegere non poteram, et qui meum non intellegebant—omnia quae poterant faciebant ut me iuvarent et monstrarent, et me omni modo adiuvent. In locis ubi eram, pecunia quam in sinu habebam eadem erat qua illi utebantur. Ego quidem eam legere non poteram. Cum vecturam in tramine solvere, tesseram ferriviariam emere, aut quidquam eius modi conarer, nihil aliud facere poteram quam satis pro certo offerre et sinere ut illi quantum deberem acciperent; quod et faciebant, nec plus quam satis sumebant, et mihi recte reddebant.
TAM1897 Q1 17.6Dico vobis, fratres, homines ubique similes sunt. Una tantum est differentia, quod in quibusdam locis meliores sunt paulo quam in aliis. Haec est tota differentia quam invenio. Et evangelium—evangelium idem est, scimus, ubique in orbe terrarum. De hoc non est dubium. Et quia evangelium ubique idem est, omnibus hominibus praebetur. Et cum omnes homines tam similes sint et tam iidem sint quam evangelium est, cum evangelium secundum viam Domini accipis et ad populum secundum viam Domini vadis, invenies id semper et ubique sic operari.
TAM1897 Q1 17.7Cum in Dania essem, illa mihi re vera optima terra erat; et eam cum populo circumstante fruebar! Cum in Norvegia essem, mihi illa optima terra erat. Cum in Turcia essem, mihi illa optima terra erat; et si campum missionis quaererem, recta in Turciam irem. Turcae sunt sicut ceteri homines,—astuti et comes cum te in via urbana salutant, et per agros cum te in via salutant.
TAM1897 Q1 17.8Frater Holser et ego exspectare debuimus dum navis Smyrnae in Asia ancora tenebatur, et exivimus ut ruinas Ephesi visitaremus. Ille longius quam ego ivit, sed soli una circiter sex milia passuum in terram interiorem processimus. Iimus sicut hic in agros exitis. Homines in via publica convenimus sicut hic convenitis. Nullum periculum sensi, nec eum sensisse puto. Nihil invenimus quod nos terret. Ibi deambulavimus sicut hic faceremus. Nicomediae eramus cum Armenii dicerent vix tutum esse domo exire, et praesertim cuiquam in collibus deambulantem inveniri; sed nos ex urbe exivimus et in colles ascendimus, dum currus exspectabamus. In via Turcis cum plaustris et bobus occurrimus; eos iuxta viam quiescentes invenimus. Non timuimus. Nullum nobis periculum erat. Ubique salus erat.
TAM1897 Q1 17.9Dico vobis, in unaquaque illarum terrarum populum esse bonum, callidum, benignum, comem. Abiciunt opus suum ut tibi officium faciant, ut viam monstrent, ut te per viam ducant, ut tecum unum aut duos angiportus ambulent ut viam monstrent, quamquam te numquam antea viderunt, neque umquam te iterum videre sperant. Cor meum benevolentia erga illos bonos homines ubique diffusum est, et opto ut nobiscum ire possint in illam meliorem regionem, ubi una esse et semper inter nos benigni esse possemus. Ut paulo ante dixi, et ut D. T. Jones vobis heri narravit, hoc est radix operis missionarii. Hoc est. Fuerunt qui missi sunt, sponte sua laeti, ut in missionem externam irent. Hoc inceptum est, hoc est quod se polliciti sunt; magno sumptu eo pervenerunt. Paulo post, epistula accipitur, qua rogat ut redeat. “O, modo redire liceat mihi! Non rogo ut impensas reditus mei solvatis; modo redire liceat mihi.”
TAM1897 Q1 18.1(Vox) Num Consilium Missionum Externarum talibus redire permittit?
TAM1897 Q1 18.2Certe. Quomodo aliter facerent? Haec non est fabula nugatoria. Veritas est, fratres. Sed id non est opus missionarium. Profecto, Consilium Missionum Externarum non vellet tales homines ibi manere. Optimum quod facere poterant erat eos domum redire sinere; nam unicus locus ubi aliquid agere possent domi erat. Cor enim eorum domi in America erat.
TAM1897 Q1 18.3Re vera, quidam tam timebant ne, si manerent, perirent, ut domum redierunt et perierunt. Hoc certum est. Hoc non dico, nec ita loquor ut animos vestros moveam, aut aliquid tale. Nonnulli tam desiderio domi tenebantur ut timerent se ibi vivere non posse; et sua sponte domum redierunt, et non multo post mortui sunt. Minus quidem facere non potuissent, si peregre mansissent.
TAM1897 Q1 18.4Scio, et tu quoque scis, multos in missionem externam profectos esse, non tam ad laborem arduum suscipiendum quam ad excursionem faciendam. Et cum in fine itineris invenirent non excursionem sed aerumnam esse; abstinentiam, morbum, et febrem ardentem, quae mox omnem voluptatem excursionis abstulerunt. Non hoc in animo habuerant cum profecti sunt.
TAM1897 Q1 18.5Scio, et tu scis, in hoc consilio missionis initio esse quasi nimbum. Sed nos ad res solidas pervenire volumus, ut oculos a nimbō avellamus et meminerimus post eum solidam materiam esse. Est quasi aura quaedam magnifici splendoris cum in hamaxostichum aut navem conscenditur, magna cum turba hominum et pompa, dum missio ita honorata incipitur; sane hoc licet, sed ii qui eunt certum habere debent animos cordaque sua in re aliqua solidiore quam illa esse. Meminerint, dum fratres eos ad hamaxostichum aut navem comitari volunt, et, si opus sit, in discessu lacrimant, praeter haec omnia, unumquemque illorum missorum non obliviscendum esse se exire ad inveniendas difficultates, perplexitates, pericula, et aegritudines.
TAM1897 Q1 18.6Et meminerit se non solum haec omnia pati posse, sed etiam perferre, neque timeat ne moriatur. Unusquisque certissime sciat se iam mortuum esse antequam proficiscatur, et non timebit ne moriatur cum illuc pervenerit. Quod si non mortuus es ante profectionem, noli proficisci priusquam mortuus sis; alioquin neque tibi neque rei prodes. Onus tantum eris iis qui ibi sunt—si qui fidelis ibi est antequam tu eas.
TAM1897 Q1 18.7Haec est veritas, et scitis. Cur igitur sinimus ut hoc ex animo nostro evadat? Talis res in opere nostro per hos omnes annos desiderata est. Magnae pecuniae summae servatae essent, si hoc ante profectionem vestram postulatum esset. Magni errores vitati essent, et ingens miseria, si hoc, et hoc antequam operarii discederent, postulatum esset.
TAM1897 Q1 18.8Ut paulo ante dixi, si re vera mortuus es antequam eas, et dum illic es, non multum perturbaberis prospectu mortis. Non sequitur te moriturum esse quia aegrotas, graviter aegrotas, febri ardens. Non sequitur te moriturum esse, et te putare debere te surgere et domum proficisci simulac ex eo evaseris, aut satis convalueris ut proficiscaris.
TAM1897 Q1 18.9Scio missionarios, fortasse et tu, unum praesertim et uxorem eius, quos in animo habeo, qui in missionem externam profecti sunt. Ambo iuvenes erant. Neuter, ut opinor, plus quam duo et viginti annos natus; maritus fortasse ad summum tres et viginti annos natus. Ad agrum suum perrexerunt et opus inierunt. Processu temporis, morbus eos invasit. Uxor primum febre indigena invasa est, et graviter aegrotabat—quam gravissime, ut opinor, aegrotare possunt et vivere; sed neutrius eorum, praeter febrem, domum desiderare animum cepit. In opere tamen constanter et fortiter perseveraverunt; maritus enim uxorem per morbum curavit, et cum illa vix sedere et circumambulare posset, ipse eadem febri tam graviter quam illa affectus est; et illa, in illo infirmitatis statu, eum curavit. Sed omnia fortiter, sicut Christiani fortes, pertulerunt, Deo gratias. Adhuc in illo agro sunt; et in agro illo, ubi sunt, res bene gerunt, et a die quo illuc appulerunt, res bene gesserunt. Hoc nobis exemplar esse debet.
TAM1897 Q1 18.10Nunc non dico neminem eorum qui profecti sunt umquam redire debuisse. Non dico neminem eorum statim redire debuisse postquam in campum pervenerunt. Sed hoc dicere volo, fratres, eos scire debuisse antequam proficiscerentur, utrum statim redituri essent necne.
TAM1897 Q1 18.11Quod Concilium Missionale te bonum missionarium fore putat, non est argumentum satis firmum quo nitamini ut in missionem externam eatis. Vultis ipsi scire Deum vos vocare ut illuc eatis; et vos illuc ire quia Deus vos in illo loco esse velit. Tunc, cum iveritis, ibitis quia Deus vos vocat, et scietis eum vobiscum esse dum itis. Scies eum tecum esse cum illuc perveneris; neque enim timebis difficultates ullas, neque laboribus frangēris, neque morbis, neque etiam mortis ipsius conspectu retrahēris.
TAM1897 Q1 19.1Si ad veram mortem corporis perferendi rem ventum erit, nescis quomodo causam evertas, si ad eam effugiendam confugias. Tu et ego, omnis Christianus, et praesertim omnis Christianus Adventista Septimi Diei, quia haec est experientia Christiana, hoc unum principium vivum comprehendendum est: opus Christiani non finiri cum mortem corporalem subit. Si fidelis est in opere suo dum vivit, et in munere suo moritur, opus eius post mortem pergit.
TAM1897 Q1 19.2Hoc est verum. Si is vocatione Dei, si is Deo tecum, et si moriaris antequam proficiscaris, si es talis missionarius quem Deus vocat—talis qualis fuit Abraham—tu ipse scire debes pro te ipso, coram Deo, sub Deo, et cum Deo, hanc esse voluntatem eius de te.
TAM1897 Q1 19.3Quod hodie persuasum tibi est te missum ire debere, non est argumentum te ab hoc Conventu proficisci debere ut ad illam regionem eas. Si persuasio tua recta et bona est, manebit. Si non est recti generis persuasio, non debet manere. Debet corrumpi quam primum. Et si eam paulisper servare debes, et corrumpitur, melius est hic corrumpi quam postquam in agro eris.
TAM1897 Q1 19.4Si persuasio tua a Domino est, bona est et diu manebit. David per viginti annos persuasum habuit se regem Israelis fore. Sed de tempore futuro, quo rex Israelis futurus esset, omnino non sollicitus erat. Rem non acceleravit. Cum omnia in manu eius essent, ne digitum quidem movit ut se in throno collocaret. Habebat persuasionem tam bonam ut viginti annos servaret; et cum Dominus eum probavisset et ei confidere posset, ipse eum in throno collocavit.
TAM1897 Q1 19.5Itaque fieri potest ut certam persuasionem de quodam agro habeas. Fortasse a Deo est. Nunc, noli conari consilium tuum exsequi, sive Concilium Missionale id probet sive non, sive Conventus id probet sive non. Modo Deum exspecta, et sine eum aliis dicere hoc ita esse. Cum sic Deum exspectamus, et deinde proficiscimur, Dominus nobiscum it, et scimus; et nobiscum est dum ibi sumus, et scimus. Illud est munus nostrum, et in illo munere stabimus donec Deus nos abducat. Et si nos ibi tam diu quam potest, efficaciter, viventes, adhibuit; et auctoritatem tuam melius adhibere potest si mortuus es; tum tibi faciendum est iacere ad moriendum tamquam Christianus laetus, sciens Deum opus tuum post mortem tuam continuaturum esse. Convictio quam Deus per te in corda infudit, dum vivebas et cum eis loquebaris, post mortem tuam exemplo tuo bono profundabitur et roborabitur et excitabitur; et per eam ad Iesum Christum adducentur.
TAM1897 Q1 19.6Visne igitur Deum evangelium praedicare per mortem tuam sicut per vitam tuam? Visne eum evangelium praedicare per te, mortuum, corpore mortuum et in sepulcro, sicut certe vis eum evangelium praedicare tecum vivo et super terram ambulante? Si non vis, non es paratus ad missionem.
TAM1897 Q1 19.7Nunc illud ex Sacris Scripturis legam. Vertite ad primum capitulum Epistulae ad Philippenses. Ibi est exemplum illius missionarii quem Deus vocavit, exemplum vobis, exemplum omnibus qui postea in Iesum Christum crederent, in vitam aeternam. Memineritis difficultatum Pauli. Memineritis eius vicissitudinum, iudiciorum, persecutionum, verberum, periculorum ubique; et scitis eum numquam defecisse in ullo loco ubi fuit.
TAM1897 Q1 19.8Volo autem vos scire, fratres, quod ea, quae mihi acciderunt, potius ad profectum evangelii evenerunt; ita ut vincula mea in Christo in omni palatio et in ceteris omnibus locis manifesta facta sint. Versus 12, 13.
TAM1897 Q1 19.9Cum haec scriberentur, nesciebat quo die decretum imperatoris ad effectum deduceretur et ipse supplicio afficeretur. Id tamen exspectabat. Nunc cogitate omnia haec quae passus est. Flagella, iudicia, persecutiones, pericula, latrocinia, semel lapidatus, extra urbem tractus, pro mortuo relictus. Nunc ait: “Volo vos scire haec mihi accidisse propter progressionem evangelii.” Quid Deus per singula haec iudicia, cruciatus, pericula faciebat?— Ille vir adhibebatur ut per eum evangelium praedicaret, ita ut cum illi lapidibus eum percussissent et extra urbem traxissent et pro mortuo relinquerent, Spiritus Sanctus Dei sigillum veritatis suae in corda eorum imprimeret, illum virum a Deo esse, nuntium quem eis attulerat a Deo esse; et si ei resisterent, perditio eorum signata esset; et si ei se submitterent, salvi fierent.
TAM1897 Q1 19.10Hoc est quod Deus per nos faciet. Omnia enim, quibus in mundo sumus, eo spectant, ut Deus per nos evangelium praedicet. Non tam nos id facientes, quam Deus per nos, sive verbo sive auctoritate; et Deus aeque bene per auctoritatem ac per verbum facere potest. Deus evangelium tam in auctoritatem nostram quam in verba nostra ponet. Semper per auctoritatem nostram aeque ac per verba nostra praedicamus.
TAM1897 Q1 19.11Multi autem fratres in Domino, confidentes per vincula mea, multo audentiores facti sunt ad loquendum verbum sine timore. Alii quidem praedicant Christum etiam ex invidia et lite: alii autem et bona voluntate. Hi quidem praedicant Christum ex contentione, non sincere, putantes se addituros esse dolorem vinculis meis; illi autem ex amore, scientes me ad defensionem evangelii constitutum esse. Quid ergo? Omnino autem, et per simulationem et per veritatem, Christus praedicatur; et ego in hoc gaudeo, immo autem gaudebo. Scio enim hoc per preces vestras et collationem Spiritus Iesu Christi converti in salutem meam, secundum ardentem exspectationem et spem meam, ut in nullo confundar, sed ut cum omni fiducia, sicut semper, ita et nunc magnificetur Christus in corpore meo, sive per vitam, sive per mortem.
TAM1897 Q1 20.1Nonne scriptum est Deum homine mortuo usurum esse ad magnificandum evangelium et gloriam Iesu Christi? Visne eum hoc per te facere, cum id melius per te mortuum facere possit quam si vivas? Mortuus quidem, sed vivus illi. Nonne ergo vides Christianum in illo bono sensu numquam mori? “Omnes enim ei vivunt.” “Sive igitur vivimus, sive morimur, Domini sumus.” Esne? Si Domini es dum vivis, Domini es cum mortuus es. Et sicut pro certo Deus te utitur dum vivis ad evangelium praedicandum, ita te utetur cum mortuus es ad evangelium praedicandum. Et opus tuum non cessabit cum mortuus eris. Sicut opus tuum, dum vives, opus Christi est, ita perget cum mortuus eris. Auctoritas tua valebit, et Deus per te, postquam mortuus eris, ea faciet quae dum vives non tam bene facere potest.
TAM1897 Q1 20.2Pone Paulum mori. Id exspectabat. Inspice versum septimum decimum capituli sequentis. Sed, hac de re, quid per totum hoc tempus agebat? “In hoc gaudeo, immo autem et gaudebo.”
TAM1897 Q1 20.3“Et si immolabor super sacrificium et obsequium fidei vestrae, gaudeo et exsulto cum omnibus vobis.” Quid significabat cum dicebat, “Si immolabor super sacrificium et obsequium fidei vestrae”? Cotidie exspectabat se immolatum iri in sacrificium fidei Iesu Christi. Quid de hac re faciebat?—“Gaudeo et exsulto cum omnibus vobis.” Quid illis faciendum erat?—“Idem et vos gaudete, et gaudete mecum.”
TAM1897 Q1 20.4Exspectabatne Philippenses secum gavisuros esse cum caput ei abscinderetur? Ita; ita dicit. Fratres, cum intellexerimus opus Christiani non desinere cum mortuus est, non tam saepe decernemus et sententias consolatorias mittemus hominibus quia aliquis mortuus est. Gratias agite Domino, quod, etsi mortuus est, opus eius pergit. Gaudete de hoc—non gaudentes quod mortuus est, sed gaudentes quod opus eius procedit; quod Deus eo melius utitur hoc modo quam si viveret.
TAM1897 Q1 20.5Itaque sinite Deum venire et omnem locum obtinere, ut Deum diligamus toto corde, et tota anima, et toto sensu, et tota virtute. Hoc est esse missionarium.
TAM1897 Q1 20.6Et primum omnium, ut talis legatus sis, est: “Exi de terra tua.”