Spiritus Prophetiae. – N. I
TAM1897 D 2.2Sermo habitus die Martis mane, 9 Februarii, 1897 Editus in Nuntiis Diurnis Conventus Generalis, die 12 Februarii 1897, Vol. I, N. 1, pp. 2-6.
TAM1897 D 2.3Puto neminem in hoc conclavi esse qui non putet se vere in Spiritum Prophetiae credere; id est, Spiritum Prophetiae ad ecclesiam pertinere, — ad hanc nuntiationem sicut per Sororem White manifestatur, et haec credi, saltem professorie, quatenus ratio et Scripturae probant talia partem huius operis esse. Sed non ibi est difficultas, nam nunc in difficultate sumus. Si hoc nescimus, multo peius nobis est quam si in difficultate essemus et sciremus. Et praeterea, causa Dei, sicut et vos et ego, in tali difficultate versatur ut periculum habeamus cottidie ne iram Dei incurramus, propter statum in quo versamur. Dominus nobis hoc saepius dicit, et dicit quomodo eo pervenerimus, et quomodo ex eo exeamus. Et unum quod hic vobis dicere scio, est Spiritum Prophetiae studere, et inde haurire quae vobis opus sunt.
TAM1897 D 2.4Hoc unum tantum est ex dictis quae proferuntur. Haec cum cognoscerem, et iam aliquo tempore cognita haberem, libenter domi mansissem et operi ibi perstitissem, quia tantum est quod agendum est et tot homines implicati sunt. Deus multas mutationes postulat inter viros qui consilia, collegia, concilia, et cetera, constituerunt; et hi viri qui haec consilia, collegia, et concilia componunt, ipsi sunt qui hic congregati sunt, in quos incumbet has mutationes facere. Nunc, quomodo hi viri mutationes, in quibus ipsi implicantur, facient, nisi ipsi primum mutentur? Sola via ad mutationem efficiendam est ut viri mutentur. Omnes qui ita fecerint, Deus per eos operabitur; omnes autem qui non fecerint — quid eis eveniet? Quam ob rem dico nos hodie in difficultate esse. Cum Dominus nobis dicit in qua difficultate simus, dicit nobis quomodo illuc pervenerimus et quomodo ex ea exeamus. Omnia ex Testimoniis neglectis oriuntur. Deinde, cum in difficultatem per Testimonia neglecta incidimus, et Testimonia nobis praescribunt quomodo ex ea difficultate exeamus, et nos testimonium sequimur quod nos educit, tunc in Testimoniis recti erimus.
TAM1897 D 2.5Nihil habeo quod in vos deponam, nam una vobiscum in eo sum. Dominus dicit causam in difficultate esse, et ego pars sum causae; cum ea sum, vita mea in ea involuta est, sicut et vestra; haec nobis omnia est. Itaque cum causa in periculo est, et vos et ego in periculo sumus. Fieri potest ut vos ipsi nullam certam coniunctionem cum gradibus qui causam in periculum adduxerunt habueritis; tamen nos, cum pars causae simus et ipsa causa vita nostra sit, nihilominus in periculo sumus, quia causa in periculo est. Sed Deus nobis indicat quid faciendum sit ut ex eo evadamus.
TAM1897 D 2.6Nolo tibi consilium hominis dare, sed Domini. Fieri potest ut nomina hominum videamus, et si ita, id non vitabo. Si nomen quoddam praetermittatur nec legatur, et sciamus quis sit, non sequitur impetum in illum fratrem fieri. Pone me iniquitatem commisisse, et Dominum mihi eam in testimonio nuntiare. Cum illud testimonium ad me pervenerit, iniquitati tergum do, et tu eo utere quantum vis, et non erit contra me; quia in ea non sum, si ab ea me averti, eam agnoscendo et convenienter agendo.
TAM1897 D 3.1Re vera, quaerendum est num quisquam in ipso corde suo fidem Testimoniis habeat, donec unum aut duo aut tria accipiat, et omnia probet; tum demum satis certus erit se Testimoniis credere, et non antequam talem experientiam habuerit. Cum Verbo incipiam et finiam. Ecce quod nos monet quid faciamus cum ad talia loca venimus: “Si Dominus in medio consiliorum vestrorum est, spectans ordinem et caritatem et timorem vestrum, et tremorem vestrum ad verbum eius, tunc parati estis ad faciendum opus eius sine studio proprio.”
TAM1897 D 3.2Hic in consilio sumus. Quamquam moribus differamus, si eodem spiritu Christi formamur, unum sumus. Tunc ecclesia surgere potest clara sicut sol meridie, et prodire terribilis sicut exercitus cum vexillis.
TAM1897 D 3.3Deus a suo opere, a procuratione eiusdem operis generatim, in opere intra singulas civitates, in consiliis, in curiis, in ecclesiis, et ceteris, exclusus est. Deos falsos habuimus, quia populus posuit homines, et homines se poni permiserunt, inter Deum et opus. Deus nihilominus in causa sua operaturus est, et si non recesseritis e via eius et eum suo modo operari sinetis, ira Dei super eos qui in via sunt cadet. Homines se ipsos in locis continent, et contineri sinunt, ex quibus iam pridem exire debuerant. Si autem e via eius recesserimus et eum operari siverimus, manu miti operabitur. Flagellum funiculorum non volumus. Melius est paulum nunc mirari, quam post aliquod tempus magnopere stupere; et in caritate argui, quam haec nescientes pergere, et eici ex templo, sicut illo die factum est, aut omnino stupere cum resisti non possit.
TAM1897 D 3.4Itaque si Dominus in consiliis vestris est, spectans caritatem vestram et timorem et tremorem vestrum ad verbum eius, parati estis ad faciendum opus eius; neque participabit ullis negotiis iniquitatis.
TAM1897 D 3.5Iterum lego: “Homo cogitat et machinatur; Deus principium infundit.” Et ubi Deus principium infundit, vita nostra et facta una nihil aliud sunt quam expressio illius principii. Et si principium Dei non adest, tunc principium diaboli adest. “Res ipsae reformationem efficere non possunt. Christianitas reformationem in corde proponit. Quod Christus intus operatur, sub dictatu intellectus conversi exterius efficietur. Ratio incipiendi a rebus externis et conandi operari ad interiora semper defecit et semper deficiet.”
TAM1897 D 3.6Testimonium nemini nisi mihi ipsi possum adhibere, nam in corde adhibendum est et ab intus operari debet. Deus autem id adhibebit ubicumque ego iero. Et idem est de omnibus nobis in testimonio quod cuilibet datur, in quolibet conventu, consilio, aut conventu Generalis Conferentiae. Praeses testimonium sibi datum per totum campum adhibere non potest. Id in anima sua accipere debet, et se ei corpore, anima, et spiritu tradere; tum Iesus Christus testimonium ubique adhibebit, quocumque ipse, praeses, ierit. Est in eo res viva, et tum si progreditur, illud testimonium a Domino adhibetur ubicumque sit. Sed homines testimonia aliis adhibere conati sunt, testimonium in se ipsis vivum non habentes. Iterum atque iterum id tentatum est, et hic est fons malorum. Si testimonium non est ab eo acceptum corpore, anima, et spiritu, ita ut principium quod in eo est vivum in eo fiat, nihil refert quantum illud testimonium legat et aliis applicet; eius propria auctoritas contra testimonium quod applicat erit. Nam si id in vita eius non vivitur, et in omnibus quae dicit et facit, actionibus eius deletur. Et hoc est quod condiciones quae nunc sunt effecit. “Modus Dei est homini dare quod non habet.” Nobis accipiendum est id quod non habemus, quod Deus nobis dat, et quod nos in Domino potentiam faciet. II Corinthios II:14: “Gratias autem Deo, qui semper nos in Christo triumphare facit, et odorem scientiae suae per nos in omni loco manifestat.” Cum hoc principium adest, ubicumque imus Deus loquitur; loquitur. Notitiam sui per nos in omni loco manifestat. Licet negotium sit; nihil refert. Omnia quae agimus eos Dei admonebunt postquam abierimus, itaque odorem scientiae suae per nos in omni loco manifestat.
TAM1897 D 3.7“Modus Dei est hominem facere aliquid quod non est;” me facere aliquid quod non sum. Deinde, cum testimonium ad me venit mihi dicens me non recte agere, illud testimonium est ut me faciat quod non sum, — ut me rectum faciat. Non possum stare ubi sum et id adhibere; sed cum id adhibuero, ero quod non eram, et ubique quo iero Deus se manifestare potest.
TAM1897 D 3.8“Humanus modus est locum facilem nancisci, et appetitum ambitionemque propriam indulgere. Dei modus est in virtute operari. Ille gratiam dat, si aeger se ea indigere intellegit. Homo saepius nimis contentus est se secundum medicamentorum fallaciam curare, et deinde modum operandi sui rectum esse vindicare.” Dei modus alius est. Nos omnes aegri sumus, et si hoc agnosceremus, Deus remedium necessarium daret. Homo medicinam fraudulentam praefert, et modum operandi sui rectum esse putat; sed Deus animum purgare intendit. Ioannes 7:38: “Qui credit in me, sicut Scriptura dixit, ex ventre eius flumina aquae vivae fluent.” Hoc est regnum Dei intra eum. “Dies de die homines ostendunt utrum regnum Dei in eis sit. Si Christus in cordibus eorum regnat, vires principii, potestatem, facultatemque acquirunt ut sint custodes fideles, veri reformatores; nam nulla potest esse reformatio nisi per plenam cum Iesu Christo cooperationem. Per gratiam Christi homines facultatibus a Deo datis uti debent ad se ipsos reformandos. Hac actione sui denegationis, quam Dominus caeli probans spectat, victorias de suis propensionibus et hereditariis et cultis reportant; deinde, sicut Daniel, in animis aliorum signa imprimunt quae numquam delebuntur. Hoc momentum ad omnes orbis terrarum partes perferetur.”
TAM1897 D 4.1Hoc est testimonium quod paulo ante commemoravi. Cum testimonium accipis et id in cor vitamque tuam recipis, id te facit aliquid quod non eras, et tunc regnum Dei in te est, et testimonium ad omnes partes terrae perferetur. Fortasse numquam ex civitate tua exibis. Quomodo igitur umquam fieri potest? Ubi tu eas et ubi ego eo, Deus in corde signa imprimit quae numquam delebuntur, et per ea alia signa, et sic deinceps. Aliquis se contra id obdurare potest, sed id nihilominus ibi perveniet; et cum illa vestra impressio facta erit, sciet eam a Domino esse. Sadducaei resurrectionem non credebant, sed etiam dicebant se ex discipulis cognovisse eos cum Iesu fuisse et ab eo post mortem eius didicisse. In cordibus suis sciebant eum resurrexisse. Res ipsa constabat, sed non conversi sunt per eam. Hoc est principium quod in Sacris Scripturis invenitur. Ex testimonio anno MDCCCXCVI scripto legi: “Multi ex viris qui in consiliis et conventibus consiliariorum munere fungebantur, purgandi sunt.” Nota, dicit “Multi.” Non sunt enim multi omnino, ita ut, multis ex eis purgatis, multi reliqui esse non possint. “Alii viri locum eorum occupare debent, quia vox eorum non est vox Dei. Consilia et machinationes eorum non sunt secundum ordinem Dei. Iidem viri in munere directorum consiliorum retenti sunt, donec sub administratione et modis suis, ignis communis pro igne sacro a Deo ipso accenso adhibeatur. Hi viri non iam Israel, sed sufflatores vocantur.” Sufflatores pro Israele! In quo maiore periculo esse possumus?
TAM1897 D 4.2Iterum, ex testimonio anno MDCCCXCIV scripto: “Mutationes iam pridem fieri debuerunt. Deus vult ut ecclesia opprobrium suum deponat.” Ecce verba: “Iidem viri non debent anno ex anno consilium vestrum componere; mutationes iam pridem fieri debuerunt. Deus vult ut ecclesia opprobrium suum deponat; sed dum viri, qui se plene idoneos ad operandum sine consilio Dei sentiebant, anno in annum in munere retinentur, hoc fieri non potest. Haec condicio omnem ramum operis fermentat, quia viri necessitatem ductus Spiritus Sancti non sentiunt.”
TAM1897 D 4.3Quid igitur fiet? Num Dominus nunc occasionem operandi habiturus est? Num ei licebit necessarias mutationes efficere? Hoc testimonium non est sic interpretandum, ut nos hoc opus suscipiamus et subito mutationes facere incipiamus. Cor meum rectum esse debet antequam ulli mutationi intersim. Id quod faciendum est, est nos Deo tradere, et deinde sinere eum per nos operari. Nihil refert qui viri sint, si Deus adest.
TAM1897 D 4.4Non est nobis hic incipiendum circumspicere quos candidatos excitare possimus, quosque fovere et in loca ab aliis nunc possessa inserere; nam tum, etsi illi e locis removerentur, nos in locis essemus, et Dominus tam procul abesset quam antea. Hoc est malum, quod Dominus neglectus est. Nunc, si nos in eorum loca inserere conemur, Dominus iterum excludetur, et causa peior erit quam antea. Sed hoc non est quod desideratur. Politica hic non est agenda; sed si politica in nobis est, hic erit, et se hic ostendet. Si quis igitur artem politicam in se habet, optimum est ei eam in mundo aperto exercere, inter eos qui politici sunt et nihil aliud, nam hoc solum est quod est; et si non ibi eam exercet, in ecclesia eam exercet, et nihil nisi malum et nequitiam ibi sparget. Et sane melius est ut talia opera in mundo palam agantur quam in ecclesia. Itaque non ad hoc hic sumus. Nos hic sumus ut Deum inveniamus, et corda nostra aperiamus ut locum suum ab centro ad circumferentiam, in omni cogitatione et verbo et opere, occupet; Deus autem non est artifex rei publicae; Deus est. Nostrum est Deum toto corde quaerere, ut Deus omnia quae agenda sunt faciat; et faciet, si ei sinimus. Date Deo locum. Qui in via sunt, e via discedant, et nos ceteri de via nos abstineamus. Tunc Deus locum suum habere poterit.
TAM1897 D 5.1Deinde hic nobis narratur fabula de Nicodemo et Christo. Nicodemus erat dux in Israel, et dicitur “Nicodemum noctu ad Iesum venisse, dicentem: Rabbi, scimus quia a Deo venisti magister: nam nemo potest haec signa facere quae tu facis, nisi Deus sit cum eo.” Haec omnia quidem vera erant, sed quid dixit Iesus? Ille ‘respondens dixit ad eum: Amen, amen dico tibi, nisi quis renatus sit, non potest regnum Dei videre.’ Ecce vir in summo honore et fide, vir qui habebatur peritus in moribus Iudaicis, cuius mens sapientia repleta erat. Hic vir quidem dotibus eximiis pollebat. Non per diem ad Iesum veniebat, ne forte animadverteretur; nimis enim ignominiosum erat principi Iudaeorum fateri se favere Nazareno contemptui habito. Nicodemus cogitat: “Explorabo ipse missionem et praetensiones huius doctoris, utrum ipse sit vere lux ad illuminandas gentes, et gloria Israel.”
TAM1897 D 5.2Iesus quasi dicit Nicodemo: Non contentio causae tuae proderit. Non rationes animum illustrabunt. Cor novum habere debes, alioquin regnum caelorum discernere non potes. Non maius testimonium te in rectum statum adducet, sed proposita nova, fontes novi actionum: denuo nasci debes. Donec haec mutatio fiat, quae omnia nova facit, etiam testimonia firmissima quae proferri possent inutilia essent. Inopia in corde tuo est; omnia mutanda sunt, alioquin regnum Dei videre non potes.
TAM1897 D 5.3“Haec verba Nicodemo valde contumeliosa erant, et cum sensu irritationis verba Christi suscipit, dicens, ‘Quomodo potest homo nasci cum sit senex?’ Non satis spiritualis erat ut significationem verborum Christi discerneret. Sed Salvator argumentum argumento non excepit. Manu in dignitate quieta et sollemni sublata, veritatem maiore cum fiducia confirmat: ‘Amen, amen dico tibi, Nisi quis ex aqua et Spiritu natus sit, non potest intrare in regnum Dei. Quod natum est ex carne, caro est; et quod natum est ex Spiritu, spiritus est. Noli mirari quia dixi tibi, Oportet vos nasci denuo. Spiritus ubi vult spirat, et audis sonitum eius, nec scis unde veniat et quo eat; sic est omnis qui natus est ex Spiritu.’ Dixit ad eum Nicodemus, ‘Quomodo possunt haec fieri?’
TAM1897 D 5.4“Nonnullae veritatis scintillae animum principis penetrabant. Verba Christi eum timore impleverunt et ad interrogationem duxerunt: ‘Quomodo haec fieri possunt?’ Iesus cum magna gravitate respondit: ‘Num magister es in Israel et haec non scis?’ Verba eius Nicodemo hoc docent, se, pro verbis veritatis apertis irascendo et ironiam adhibendo, multo humiliorem de se sententiam habere debere propter ignorantiam suam spiritualem. Attamen verba Christi tanta cum gravitate et dignitate prolata sunt, et aspectus et vox tantum amorem erga eum expresserunt, ut, cum suam condicionem ignominiosam intellegeret, non offenderetur. Certe is, cui cura religiosorum populi commissa est, veritatem ignorare non debet tam magni momenti ad intellegendum, quae sit condicio introitus in regnum caelorum. ‘Amen, amen dico tibi,’ perrexit Iesus, ‘Quod scimus loquimur, et quod vidimus testamur; et testimonium nostrum non accipitis. Si terrena dixi vobis, et non creditis, quomodo si dixero vobis caelestia, credetis?’
TAM1897 D 5.5“Hanc lectionem Nicodemo propositam maxime aptam esse existimo iis qui hodie magistratus in Israel gerunt, quorum voces saepe in consilio audiantur, eundem spiritum quem Nicodemus habuit testantes.” Quis audiet et sinet eadem verba hodie eundem effectum in cordibus et vitis suis habere? Nicodemus propter hoc conversus est.
TAM1897 D 5.6Haec verba dicta sunt praesidibus conventuum, senioribus ecclesiarum, et iis qui munera publica in institutionibus nostris gerunt. Scitis utrum sitis praeses conventus. Vobis dicitur; dicitur, Oportet vos denuo nasci. Scitis utrum sitis senior ecclesiae. Vobis dicitur; dicitur, Oportet vos denuo nasci. Scitis utrum munus publicum in ullis institutionibus nostris geratis. Ad vos loquitur; dicit: “Oportet vos denuo nasci.” Dicit: “Oportet vos converti.” Non dicit vos numquam conversos esse; etsi conversi sumus, tale est tempus ut Deus postulet conversionem pleniorem, consecrationem profundiorem quam umquam vos aut ego cognovimus. Nihil ad vos aut ad me pertinet quod conversi sumus ante quinquennium, decennium, aut quindecennium, si non conversi sumus nunc, hodie. Et hodie dicit: “Si vocem eius audieritis, nolite obdurare corda vestra.” Hodie, dum hodie vocatur, dicit vobis et mihi: “Oportet vos nasci denuo; oportet vos converti; et nisi quis nascatur denuo, non potest videre regnum Dei.” Et ecce promissio beata: “Cor novum dabo vobis.” Gratias agite Domino! Quaeramus Dominum tali corde, tali studio, quale numquam antea, ut nos adhibeat sicut numquam antea; et tunc auferet opprobrium ab ecclesia sua, et illa surget ut procedat libera, pulchra sicut luna, clara sicut sol, et terribilis sicut exercitus cum vexillis. Hoc est quod Dominus hodie a vobis et a me vult. Numquid hoc accipiet?