D’Apostasie vun Israel. – Nr. 2

TAM1897 Q1 40.5Predigt gehalen Sonndesowend, den 14. Mäerz 1897 Gedréckt am Bulletin vun der General Conference, éischt Véierel 1897, Bd. 2, Nr. 1, S. 40-45.

TAM1897 Q1 40.6Wéi mir an der viregter Lektioun gesinn hunn, huet Israel apostasiéiert a gefrot no engem Kinnek, fir esou wéi all d’Natiounen ze sinn. An dëser Studie wäerte mir gesinn, wéi ganz se tatsächlech wéi d’Natiounen gi sinn. Awer Israel huet vu Gott ofgefall, well si net mat dem ganze Häerz un Gott gegleeft hunn. D’Wuert war net mat Glawen vermëscht bei deenen, déi et héieren hunn. Si goufen formell, an duerno sinn déi Übel, deenen si entkomm wieren, wann si Gott getrëu gewiescht wieren, op si komm wéi op all aner Heiden; an duerno, wéi de Geescht vun der Prophezeiung eis seet, hunn si all déi Übel, déi d’Konsequenz vun hirer eegener Apostasie waren, op d’Regierung vu Gott zréckgeluecht. Si hunn ugeholl, datt seng Regierung e Mësserfolg war; si war hinnen net gutt genuch, net genuch fir si an dëser Welt, an si wollten eng Regierung vun sech selwer hunn – eng, déi si selwer kéinten leeden an duerch déi si sech kéinten regéieren an schützen.

TAM1897 Q1 40.7Da hunn si zum Samuel gesot: “Maach eis e Kinnek wéi all d’Natiounen, fir datt mir wéi all d’Natiounen sinn;” an och wann de Här duerch de Samuel solemnell géint et protestéiert huet, hunn si géint dee Protest protestéiert a gesot: “Nee; mä mir wëlle e Kinnek iwwer eis wéi all d’Natiounen.” Well si et esou wollten, huet de Här et hinnen esou gelooss. Net nëmmen haten si entscheet an festgeluecht, datt si e Kinnek sollten hunn, mä si haten och schonn entscheet, wien et sollt sinn. Et war Saul, de Jong vum Kisch; an de Här huet hinnen hien och gelooss, well si hiert eegent Wëllen duerchsetzen wollten.

TAM1897 Q1 40.8Awer all déi Onglécklechkeeten, déi de Här hinnen virausgesot hat, wéinst hirem Choix vun engem Kinnek an engem Kinnekräich, si iwwer si komm. Si hunn e puer dovunner schonn an de Deeg vum Saul ernt. Si goufen duerch den Afloss an d’Herrschaft vum David wesentlech gehollef, sech vun hiren Onglécklechkeeten ze befreien. Obwuel si Gott ofgeleent hunn, huet hien si net verlooss; hien ass nach ëmmer bei hinnen bliwwen, fir all déi ze féieren, déi gefouert wëlle ginn, an si, wann et méiglech ass, virun de Katastrophen ze retten, déi onbedéngt mussen kommen, vun deenen hien gewosst huet, datt se géifen kommen, an aus deenen si als Natioun net entkomme konnten. Awer hien wollt all déi retten, déi als Individuen dovunner entkommen. Si haten e Wee ugefaangen, deen onweigerlech a onréckrufflech, Schrëtt fir Schrëtt, virugefouert huet, bis, wéi mir nach gesinn, d’Verderwe koum.

TAM1897 Q1 40.9Mat Salomo hunn d’Problemer an der däitlechster Mooss ugefaangen, déi eng noutwendeg Konsequenz vum Wee waren, deen si géint de Protest vum Här ageschloen haten. An Égypten war ëmmer dobäi. Égypten mëschen sech ëmmer an. Salomo huet eng Fra aus Égypten geholl, géint d’Wuert vum Här. Hien huet no Égypten geschéckt fir Päerd, géint d’Wuert vum Här. D’Herrlechkeet, déi de Här him ginn hat, huet hien an de Service vun Égypten an der égyptescher Idolatrie verféiert, an an d’Idolatrie vun allen Natiounen ronderëm. Déi Laaschten, déi d’Leit op sech huele missten, fir Salomos siwe honnert Fraen an dräi honnert Konkubinen aus allen heidnesche Natiounen an hirem Götzendéngscht z’ënnerstëtzen, waren esou grouss, datt si net hätten gedroe ginn sollen an net zum Wuel vum Vollek gedroe gi konnten; an zum Wuel vun béide Vëlker huet de Här decidéiert, déi zéng Stämm vun deenen zwee ze trennen.

TAM1897 Q1 40.10Mir kënnen net wëssen, wat dat Guddes war, wat de Här fir déi zéng Stämm oder fir déi zwee virgesinn hat, well et ni realiséiert gouf. Jerobeam gouf als deen ausgewielt, deen als éischt déi zéng Stämm sollt regéieren. Awer Jerobeam huet, d’prächtegt Beispill Davids vergiess, op de gudde Zäitpunkt vum Här ze waarden an him ze erlaben, hien op de Thron vun de zéng Stämm op seng Manéier ze bréngen – schonn nach wärend Salomos Liewen huet hien seng Hand géint de Kinnek erhuewen, well hien de Schrëtt gemaach huet, de Thron vun de zéng Stämm ze erueweren an se ze regéieren, sech géint Salomo als Kinnek opzestellen. Dat war Verrot a Rebellion. Salomo wollt hien dofir bestrofen, an hien ass an d’Egypten geflücht a bliwwen do bis zum Doud vum Salomo.

TAM1897 Q1 40.11Wann hien virdrun am Häerz nach kee Ägypter war, gouf hien et nodeems hien do ukomm war. Wéi de Salomo gestuerwen war, koum Jerobeam aus Ägypten zréck. D’Zäit koum, datt d’zéng Stämm sech vun deenen zwee trennen sollten, an de Rehabeam huet de Wee gewielt, deen si getrennt huet. Wéi d’Leit koumen a hien gefrot hunn, d’Laaschten liicht ze maachen, déi säi Papp hinnen opgeluecht hat, war dat eng raisonnabel a passend Ufro. Déi eel Männer, déi berodend fir de Salomo waren, hunn him geroden, dat ze maachen. Awer Rehabeam war net zefridden, de Rotschléi vun dësen unzehuelen, well hien net de Dénger vum Vollek wëllt sinn, wéi si him geroden haten; hien wollt de Patron vum Vollek sinn, an dofir huet hien sech mat de jonke Männer beroden, déi mat him opgewuess waren. Seng Mamm war eng Ammonitin, eng vun de verwerflechsten gëtzervereerende Fraen, déi de Salomo hat; an déi jonker Männer, déi mat him opgewuess waren, waren d’Kanner vun anere gëtzervereerende Fraen, déi de Salomo als Fraen hat. Dës jonker Männer waren an allen Gräuelen vum Heednentum opgewuess, déi de Salomo mat senge Fraen ausgeübt hat. Rehabeam huet hir Meenungen ugeholl a sech op hir Säit gestallt, an huet natierlech de Rot vum Här an de Rot vun de Männer, déi de Respekt virum Här haten, ofgeleent.

TAM1897 Q1 41.1Rehabeam huet dem Vollek déi Äntwert ginn, mat där mir alleguerten vertraut sinn: Dir hutt mech gefrot, äer Laaschten méi liicht ze maachen, mä amplaz dovunner wäert ech se méi schwéier maachen; wou se esou grouss waren wéi äre klenge Fanger, do wäert ech se maachen wéi äer Lenden. Si hunn gesot: “An äer Zelter, Israel! Kuckt elo op äert eegent Haus, David.” Rehabeam, wéi hien gesinn huet, wat geschitt war, war wierklech iwwerrascht; an awer ass dat net esou komesch bei him, well hien esou blann war, datt hien net konnt gesinn, datt dat, wat hien hinnen gesot hat, dat onklougst war, wat een konnt soen, dofir ass et iwwerhaapt net komesch, datt hien iwwerrascht war iwwer dat, wat duerno koum, wéi hien et gesot hat. Hien huet säi Schatzmeeschter zu hinne geschéckt, fir si ze berouegen, d’Saach ze glätten an si, wann et méiglech ass, zréckzebréngen. Awer si hunn de Schatzmeeschter direkt zu Doud gesteenegt, an Rehabeam, wéi hien gesinn huet, wat d’Konsequenz war, huet Angscht gekritt, huet sech an säi Chariot gesat a sech séier op Jerusalem zeréckgezunn, huet eng Arméi opgeriicht, fir op si ze marchéieren, si z’ënnerwerfen an dozou ze zwingen, him ze déngen. Awer de Prophet vum Här huet him gesot, datt dat net sollt gemaach ginn, an datt si doheem solle bleiwen, an dat hunn si gemaach.

TAM1897 Q1 41.2Duerno huet Jerobeam d’Kinnekräich iwwerholl an huet d’gëlle Kaalwer opgestallt, déi hien aus Ägypten matbruecht hat, sou datt d’zéng Stämm direkt an d’Ägypten, an d’ägyptescht Heedentum an d’ägyptescht Regierungssystem gefouert goufen, wéi si sech vun deenen zwee getrennt haten. Sou gouf duerch Jerobeam d’Entwécklung an Gang gesat, an d’Beispill gesat, dat vun allen anere Kinneken vun de zéng Stämm gefollegt gouf. An ëmmer duerno steet: “Jerobeam, de Jong vum Nebat, deen gesënnegt huet an Israel dozou bruecht huet ze sënnegen.” An d’Apostasie ass stänneg, stänneg erofgaangen, bis dat ganzt Räich ënnergaangen ass, a ni méi héiert gouf, a ni méi héiert gëtt. D’Apostasie an der Linn vun de Kinneken vun de zéng Stämm ass vu schlecht op nach méi schlecht a nach méi schlecht gaangen. Jerobeam war schlecht; déi, déi him direkt nogefollegt hunn, waren och schlecht. Duerno koum Omri, an hien war nach méi schlecht wéi déi anerer; duerno koum Ahab, an hien war nach méi schlecht wéi all déi virdrun. Sou huet et sech am Räich weidergezunn, bis dat ganzt Räich ënnergaang an fort war.

TAM1897 Q1 41.3Awer de Här huet all d’Zäit säi Bescht ginn, fir se dozou ze bréngen, him ze déngen. Hien huet hinnen Propheeten no Propheeten geschéckt; hien huet ëmmer nees d’Kinneken opgeruff, him Angscht ze hunn an him ze déngen. Wann een op d’lescht Deeg Israels kënnt, huet virun allem Amos a Hosea prophezeit. Amos, Hosea a Micha hunn fir Israel an un Israel an de leschte Deeg Israels prophezeit. Nëmmen e klenge Deel vum Micha betrëfft awer direkt déi zéng Stämm. Bal de ganze Amos betrëfft si, an de gréissten Deel vum Hosea. Amos an Hosea sinn haaptsächlech, bal komplett, Prophezeiungen iwwer Israel an de Här säi leschte Ruff un Israel, sech nach eng Kéier zu him ze dréien an vun der völliger Vernichtung gerett ze ginn.

TAM1897 Q1 41.4All dës Prophezeiungen an d’Geschicht Israels sinn an der Bibel gesat ginn als Warnung fir d’Leit, déi an de leschte Deeg vun der Weltgeschicht liewen. An d’Instruktioun vu Gott ass do fir d’Leit an de leschte Deeg – sech zu Gott ze dréien, fir gerett ze ginn virun tatsächlecher Vernichtung. Dofir sinn dës Saachen do gesat ginn. Sou sinn Amos an Hosea haut genee esou aktuell Wourecht fir dech an mech an fir jiddereen op der Welt, wéi si et fir d’Leit an de zéng Stämm an deenen Deeg waren, wou si geschriwwen hunn.

TAM1897 Q1 41.5Amos huet prophezeit, an de Priister zu Bethel huet him gesot: Prophezeit net hei; dëst ass d’Haus vum Kinnek an d’Kinnekgeriicht; gitt léiwer no Juda. An hien ass gaangen a huet dem zweeten Jerobeam gesot, datt Amos iwwer d’Land Béis prophezeet, Rebellion géint de Kinnek léiert a seet, datt d’Schwert vum Här iwwer alles fält, an datt d’Land all seng Wierder net erdroen kann.

TAM1897 Q1 41.6Loosst eis elo op déi bestëmmte Passage agoen a liesen Amos 7,10-15:—

TAM1897 Q1 41.7Da huet Amazja, de Priister vu Bethel, zu Jerobeam, dem Kinnek vun Israel, geschéckt a gesot: Amos huet géint dech an am Haus Israels verschwéiert; d’Land kann all seng Wierder net erdroen. Fir also Amos seet: Jerobeam wäert um Schwert stierwen, an Israel wäert sécher als Gefaangener aus sengem Land gefouert ginn. Och huet Amazja zu Amos gesot: O du Seher, géi fort, flücht an d’Land Juda, an do iess Brout a prophezei do; mä prophezei net méi zu Bethel: fir et ass d’Kapell vum Kinnek, an et ass de Kinneksgeriicht. Da huet Amos geäntwert an zu Amazja gesot: Ech war kee Prophet, nach war ech de Jong vun engem Prophet; mä ech war e Schofsherder an e Sammler vun Sykomorefriichten; an de Här huet mech geholl, wéi ech de Schof no gaangen sinn, an de Här huet zu mir gesot: Gitt hin a prophezeit mengem Vollek Israel.

TAM1897 Q1 41.8An hien huet hinnen prophezeit; mä vergiess net, dat waren déi lescht Deeg vun Israel. Awer wéi si dem Amos net hunn zougelooss, an deem Land ze prophezeien, hunn si hien verjot an verfollegt, wéi si et schonn mat ville Propheeten virdrun gemaach haten. Da huet de Här de Hosea am Land Juda opgeriicht; an hien, deen am Land Juda war, wou dee gëtzend Priister dem Amos gesot hat, hien soll fortgoen, konnt iwwer Israel prophezeien, an si konnten hien net verfollegen an him net maachen, wat si wollten.

TAM1897 Q1 42.1Elo nach e puer Wierder, wann mir nach eng Kéier iwwer dëst ganzt Gebitt kucken: Dir wësst, datt vun der Zäit vum Samuel un d’Kinneken vun Israel d’Leit vu Gott verfollegt hunn, d’Propheeten verfollegt hunn, d’Priister ëmbruecht hunn, wéi et hinnen gepasst huet. Si hunn dat gemaach, well si d’Muecht haten an och de Geescht dozou. Awer elo, wann Israel ni e Kinnek, e Kinnekräich oder eng Regierung vun hinnen selwer hat, hätten se dat kënne maachen?—Nee; et wier onméiglech gewiescht. Dir wësst, datt d’Kinneken vun Israel méi schlëmm waren wéi d’heideg Kinneken géint d’Mënschen vu Gott an d’Propheeten vum Här: sou datt, wou d’Kinneken vun Israel an d’Kinneken vun Juda d’Propheeten vum Här komplett schlecht behandelt hunn, heideg Kinneken hinnen Respekt erwisen an hinnen Gunst gewisen hunn.

TAM1897 Q1 42.2Hosea, wéi ech gesot hunn, huet och doriwwer prophezeit. Elo wäert ech e puer Verse aus dem Buch Hosea liesen, fir datt dir gesitt, wat hien dozou seet. Kuckt éischtens op dat néngt Kapitel, just e Wuert oder zwee:—

TAM1897 Q1 42.3Si wäerten net am Land vum Här wunnen; mä Ephraim geet zréck an Ägypten.

TAM1897 Q1 42.4Efraim war ee vun de zéng Stämm; mä de Numm gëtt hei fir all si benotzt. Déi zéng Stämm sinn an d’Assyrien gaangen; si goufen vun de Assyrer an d’Gefaangenschaft gefouert. Awer wann si vun de Assyrer an d’Gefaangenschaft gefouert goufen, wat mengt de Här, wann hien seet, si géifen an Ägypten zréckkommen?—Ägypten bedeit d’méiglechst wäit Apostasie vu Gott. Déi Däischtert, déi ganz ägyptesch Däischtert, ass do, wou d’Mënschen amplaz vu Gott regéieren, an d’ganz Herrschaft – d’Regierung, d’Mënschen an alles – steet géint Gott an géint säi Vollek, wéi et géint Israel war, wéi si am Land Égypten waren, just ier d’Plagen op Égypten gefall sinn an Israel befreit gouf. An wann de Här hei seet, datt Efraim an Ägypten soll goen, obwuel d’Assyrer – d’Regierung vun den Assyrer – si als Gefaangener sollten féieren, weist dat, datt si fest entschloss waren, an eng absolut Apostasie ze goen, an dowéinst konnten si net, einfach well si net wollten, am “Land vum Här” wunnen.

TAM1897 Q1 42.5Dir erënnert Iech, datt mir gelies hunn, wat de Här dem Abram gesot huet: “Gitt eraus aus däi Land, aus däi Verwandtschaft a aus däi Papp säi Haus, an an e Land, dat ech dir wäert weisen.” Dat Land ass also d’Land vum Här. An wann hien duerch Hosea seet, datt Israel net am Land vum Här wunne wäert, bezitt sech dat net op dat klengt Stéck Land ronderëm Samaria; mä et bezitt sech op dat Land, dat dem Abraham gewisen gouf an op dat Gott säi Vollek geruff hat, wéi hien se aus Ägypten eropgefouert huet. Si wäerte net am Land vum Här wunnen; duerno kënnt Ägypten, déi absolut Apostasie. Dir wäert dat nach méi gesinn, wéi ech elo liese wäert.

TAM1897 Q1 42.6Si wäerten net am Land vum Här wunnen; mä Efraim geet zréck an Ägypten, a si wäerten onreine Saachen an Assyrien iessen. Si wäerten dem Här keng Wäinofferen bréngen, an si wäerten him och net gefalen: hir Afferen wäerten hinnen wéi d’Brout vun de Trauernden sinn; all déi dovun iessen, ginn onreine; well hiert Brout fir hir Séil net an d’Haus vum Här kënnt. Wat wäert dir an deem feierlechen Dag an am Dag vum Fest vum Här maachen? Fir, kuckt, si sinn fort wéinst der Vernichtung: Ägypten wäert se sammelen, Memphis wäert se begruewen: Déi schéin Plazen fir hiert Sëlwer wäerten d’Brennnesselen besetzen: Dornen wäerten an hiren Zelten sinn.

TAM1897 Q1 42.7Zéngt Kapitel:—

TAM1897 Q1 42.8Israel ass e leere Reeb, hien bréngt sech selwer Friichten ervir: no der Villzuel vu sengen Friichten huet hien d’Altären verméiert; no der Gudde vu sengem Land hunn si gutt Biller gemaach. Hiert Häerz ass gedeelt: elo ginn si schëlleg fonnt: hien wäert hir Altären ofbriechen, hien wäert hir Biller zerstéieren. Fir elo soen si, Mir hunn kee Kinnek.

TAM1897 Q1 42.9Zu där Zäit haten si kee Kinnek. Hien war ermuerdet ginn, an et war eng Vakanz vum Thron. En anere Kinnek war nach net op säi Plaz komm. Awer kuckt, wat hien seet: “Well elo soe si: Mir hunn keen Kinnek.” De Här huet hinnen gesot, wéi si dee Kinnek géint säi Widdersproch gewielt hunn, datt si hien ofgewise hunn. “Nee; mee mir wëlle e Kinnek hunn.” Hunn si e Kinnek gehat?—Jo; an d’Zäit koum, wou si gezwongen waren ze soen: “Mir hunn kee Kinnek.” Mee wat huet de Här grad an där Zäit gesot?

TAM1897 Q1 42.10Fir elo soe si: Mir hunn kee Kinnek, well mir hunn de Här net gefaart; wat sollt e Kinnek eis also maachen? Si hunn Wierder geschwat a falsch geschworen, wéi si e Pakt ofgeschloss hunn; esou spréngt d’Urdeel wéi Schierleng an de Furchen vum Feld op. D’Awunner vu Samarien wäerten Angscht hunn wéinst de Kälber vu Beth-Aven; well säi Vollek driwwer trauert, an seng Priister, déi sech dorun gefreet haten, wéinst senger Éier, well si vun him fortgaangen ass.

TAM1897 Q1 42.11Am dräizéngten Kapitel fannt Dir, wat de Här seet. Néngte Vers:—

TAM1897 Q1 42.12O Israel, du hues dech selwer zerstéiert; mee an mir ass däi Hëllef. Ech wäert däi Kinnek sinn.

TAM1897 Q1 42.13Awer si wollten et net esou. Sou gesitt Dir et duerch a duerch: de Här wollt eenzege Kinnek sinn; hien wollt, datt si hien als hire Kinnek fannen an keen aneren hunn. Dann, wéi hien am nächste Vers seet: “Ech hu dir e Kinnek an mengem Zorn ginn an hunn en an mengem Grimm ewechgeholl.” Also lies ech de ganze Vers:—

TAM1897 Q1 42.14Ech wäert däi Kinnek sinn: wou ass en aneren, deen dech an all dengen Stied retten kann? an deng Riichter, vun deenen du gesot hues: Gitt mir e Kinnek a Prënzen?

TAM1897 Q1 42.15Hien weist hinnen direkt zréck op déi Zäit, wou si gesot hunn: “Gitt eis e Kinnek, dee iwwer eis herrscht.” Hien seet elo: “Ech hunn deemools protestéiert, datt dir en net sollt hunn, an hunn iech gesot, datt dëst Übel géif kommen; elo gesteet dir selwer, datt dir keen Kinnek hutt, mä dir hutt iech selwer zerstéiert. Ech wäert ären Kinnek sinn; loosst mech ären Kinnek sinn.” Kuckt elo op dat elfte Kapitel, den éischte Vers:—

TAM1897 Q1 42.16Wéi Israel e Kand war, hunn ech hien gär gehat a mäi Jong aus Ägypten geruff.

TAM1897 Q1 43.1Firwat schwätzt hien hei an de leschte Deeg Israels, e Dausend Joer nodeems hien en aus Ägypten erausbruecht hat? Wat soll dat bedeiten?

TAM1897 Q1 43.2Wéi Israel e Kand war, hunn ech et gär gehat, an ech hu mäi Jong aus Ägypten geruff. Wéi een se geruff huet, esou sinn se fortgaangen: si hunn de Baalim geopfert a Räuchwierk op geschnëtzte Biller verbrannt. Ech hu och Ephraim geléiert ze goen, andeems ech se bei hirem Arm geholl hunn: mee si wossten net, datt ech se geheelt hunn. Ech hu se gezunn mat Mënschebänner, mat Léiftbänner; an ech war fir si wéi deen, deen den Joch vun hire Kiefern hëlt, an ech hu hinnen Iessen ginn. Hien wäert net zeréck an d’Land Égypten zréckkommen, mä den Assyrer wäert säi Kinnek sinn, well si refuséiert hunn, zréckzekommen. An d’Schwert bleift op hiren Stied, a verbraucht hir Zweige a frësst se op, wéinst hiren eegene Rotschléi. An mäi Vollek ass geneigt, vun mir ofzéien; och wann si se zum Héchste geruff hunn, wollt iwwerhaapt keen hie luewen.

TAM1897 Q1 43.3De Här trauert elo iwwer Israel, grad wéi et um Rand vum Ënnergang steet. Hien mécht de leschte Ruff: déi lescht Prophezeiung kënnt elo; an domat, an genau zu där Zäit, regéiert Hisekia a Juda. Wéi hien op de Thron koum, huet hien ugefaang, d’Kinnekräich ze reforméieren an et vun der Apostasie vum Ahas zréckzekréien. Nodeems hien de Tempel gereinegt an alles an d’Rei gesat hat, hunn si e zweewochëge Pessach gefeiert. Awer virun deem Pessach huet Hisekia Boten an dat ganzt Gebitt vun de zéng Stämm geschéckt, bei deenen, déi nach dovunner iwwreg waren, fir se op de Pessach zu Jerusalem ze ruffen, fir de Här, de Gott vun de Heerscharen, ze vereeren; mee et steet geschriwwen, si hunn d’Boten ausgelacht a si verhöhnt; awer “eng grouss Zuel” aus dem Stamm Issachar, Zebulun a Naftali an aus verschiddenen Deeler vun de Provënzen si op Jerusalem komm, hunn de Pessach gefeiert a sech dem Här ugeschloss. An wéi dës Leit op Jerusalem eropgaange sinn a sech ënner dem Vollek vu Juda ageriicht hunn, ass an där selwechter Zäit de Kinnek vun Assyrien eropkomm a huet d’ganz Land vun de zéng Stämm ageholl. An esou goufen déi, déi op de Ruff vum Hiskia nogefollegt hunn, op Jerusalem ze goen an de Här ze vereeren, vun der Gefaangenschaft an Assyrien gerett.

TAM1897 Q1 43.4Elo, just ier Hisekia säi Flehen virbréngt, schreift Hosea dat, an de Här trauert iwwer dat, wat d’Leit fest entschloss sinn ze maachen. Kuckt, wat hien seet:—

TAM1897 Q1 43.5Ech hunn och Ephraim geléiert ze goen, an hunn se bei hiren Aerm geholl.

TAM1897 Q1 43.6De Här war esou drun interesséiert, datt si de richtege Wee huelen, datt hien si bei de Äerm geholl an matgeholl huet; mee si hunn de Arm zréckgezunn, si wollten net emol esou gefouert ginn. Awer nach ëmmer kann hien si net opginn. Kuckt:—

TAM1897 Q1 43.7Wéi kann ech dech opginn, Ephraim? Wéi kann ech dech ausliwweren, Israel? Wéi kann ech dech wéi Admah maachen? Wéi kann ech dech wéi Zeboim setzen? Mäin Häerz dréit sech an mir ëm, meng Reue brennt gläichzäiteg op. Ech wäert d’Heeftegkeet vu menger Wut net ausféieren, ech wäert net zréckkommen, fir Ephraim ze zerstéieren; well ech sinn Gott a kee Mënsch; de Hellege an der Mëtt vun dir; an ech wäert net an d’Stad erakommen.

TAM1897 Q1 43.8Sou hält hien sech zréck vun de Geriichter, déi op si missten falen. Well hien Gott ass, léisst hien et nach net falen; och wann et misst falen. Awer si hunn sech nach ëmmer opgeleent; si sinn nach ëmmer hiren eegene Wee gaangen. An d’Resultat ass an 2 Kinneken 17,5-8 festgehalen:—

TAM1897 Q1 43.9Da ass de Kinnek vun Assyrien iwwert dat ganzt Land gezunn, ass op Samarien gaangen a huet et dräi Joer belagert. Am néngten Joer vum Hoshea huet de Kinnek vun Assyrien Samarien ageholl, huet d’Israeliten an d’Assyrien bruecht a se an Halah, an an Habor bei der Floss Gozan, an an de Stied vun de Medier gesat. Well d’Kanner Israels haten géint de Här, hiren Gott, gesënnegt, deen si aus dem Land Égypten erausgefouert hat, aus der Hand vum Pharao, dem Kinnek vun Égypten, an haten aner Gëtter gefaart a haten an de Gebräicher vun de Heedener gaangen, déi de Här virun de Kanner Israels erausgeworf hat, an vun de Kinneken Israels, déi si gemaach haten.

TAM1897 Q1 43.10Duerno geet et bis zum dräizéngten Vers weider:—

TAM1897 Q1 43.11Awer de Här huet géint Israel a géint Juda ausgesot, duerch all d’Propheeten an all d’Seher, a gesot: Kehrt ëm vun ären biese Weeër a haltet meng Geboter a meng Statuten, no dem ganze Gesetz, dat ech ären Pappen gebueden hunn, an dat ech Iech duerch meng Dénger, d’Propheeten, geschéckt hunn. Trotzdeem wollten si net lauschteren, mä si hunn hiren Hals verhaart, wéi den Hals vun hire Pappen, déi net un de Här, hiren Gott, gegleeft hunn. An si hunn seng Ordonnancen, säi Bund, deen hien mat hire Pappen geschloss hat, an seng Zeienaussoen, déi hien géint si ausgesot hat, verworf; an si hunn der Nichtigkeit nogefollegt, si goufen eidel an hunn de heidnesche Vëlker nogefollegt, déi ronderëm si waren, iwwer déi de Här hinnen opgefuerdert hat, net esou ze maachen wéi si.

TAM1897 Q1 43.12Sou goufen déi zéng Stämm verluer. Hosea, wéi hien iwwer si prophezeit huet, sot: “Juda regéiert nach mat Gott a bleift treu mat de Hellegen.” Juda konnt nach eng Zäit laang bestoen. Hiskia war Kinnek; Manasseh huet Hiskia gefollegt, an hien huet d’Kinnekräich erëm an d’Apostasie gestouss; säi Jong huet senge Schrëtt gefollegt; Josia huet him nogefollegt an d’Kinnekräich nach eng Kéier reforméiert; an wéi Josia ëmkomm ass, ass d’Kinnekräich direkt an d’Verderwe gaangen. No Josia gouf et keen, deen de Här gefuercht huet. Sogar an de Zäiten vum Hiskia hunn si stänneg no Égypten geruff an hunn sech un Égypten gehaangen, hunn probéiert, Égypten dozou ze bréngen, si ze retten an Hëllef vun Égypten ze kréien, obwuel d’Schwieregkeeten, déi iwwer si komm sinn, alleguer wéinst hirem Onglawe an hirem Ofdréiwen vum Här waren.

TAM1897 Q1 43.13Kuckt elo op déi lescht Deeg vu Juda. Ahas huet un Tiglath-Pileser, de Kinnek vun Assyrien, geschéckt a gefrot, hien soll kommen a hien aus der Hand vum Kinnek vu Damaskus an dem Kinnek vu Samarien erléisen. Tiglath-Pileser huet dat gemaach; hien huet Damaskus ageholl an domat Ahas entlaascht. Ahas huet him Tribut bezuelt, ass op Damaskus gaangen, fir him ze begéinen an him als Ënnerworfene Reverenz ze maachen. Do huet hien en gëtzlechen Altar fonnt, huet een dozou maache gelooss, deen deem ähnlech war, an huet en bei der Dier vum Tempel vum Här opgeriicht. Sou huet hien d’Natioun an d’Apostasie gefouert, wéi déi anerer an Israel.

TAM1897 Q1 43.14An Juda huet Hisekia Ahas nogefollegt. Wéi Hisekia Kinnek gouf, wollt hien sech vun der assyrescher Herrschaft an de Tribut befreien. Et gouf eng Partei an Juda, déi op der Säit vum Hisekia stoung an fest entschloss war, sech vun Assyrien ze befreien. Dës Partei huet geduecht, datt deen eenzege Wee, dat z’erreechen, d’Hëllef vun Ägypten wier. D’Jesaja huet deemools prophezeit a sot hinnen, si sollten op de Här vertrauen fir d’Befreiung souwuel vun Égypten wéi vun Assyrien. Hien huet hinnen erkläert, datt et wéinst hire Sënnen géint de Här war, datt si ënnerdréckt goufen. Hien huet hinnen gesot, datt hiren Versuch, Hëllef vun Égypten ze kréien, näischt bréngt; well hiert Striewen no Hëllef aus Égypten hinnen nach méi Ënnerdréckung bréngt, well Égypten se nëmmen ënnerdréckt amplaz se ze hëllefen; datt Égypten net konnt befreien.

TAM1897 Q1 44.1Kuckt elo op den aachte Kapitel vum Jesaja. Wéi eng Passage aus der Helleger Schrifft gëtt esou vill vun eis am Buch vum Jesaja benotzt, iwwer d’Kommen vum Här an d’Waard op säi Kommen? Wou fannen mir et? Erënnert Dir Iech, datt den aachte Kapitel vum Jesaja deen ass, deen iwwer déi schwätzt, déi vertraut Geeschter sichen, déi peepen a murmelen – wat op Spiritualismus hiweist? Do steet: “Bënnt d’Zeiennis zou, versiegelt d’Gesetz ënner menge Jünger. An ech wäert op de Här waarden, deen säi Gesiicht virun dem Haus Jakobs verbirgt, an ech wäert hien erwaarden.” Ass dat e Adventskapitel?—Jo. Ass dat e Kapitel, dat bis bei d’Kommen vum Här geet?—Jo.

TAM1897 Q1 44.2Kuckt elo, wat an deem Kapitel steet. Kuckt, wat am Ufank vun dësem Kapitel steet, ufänkend mam fënneften Vers.

TAM1897 Q1 44.3De Här huet och nees zu mir geschwat a gesot: Well dëst Vollek d’Waasser vu Siloah, déi lues fléissen, ofweist a sech an Rezin an dem Jong vum Remalja freet [dat war Assyrien a Damaskus]; elo, dofir, kuckt, de Här léisst d’Waasser vum Floss op si eropkommen, staark a vill, nämlech de Kinnek vun Assyrien an all seng Pracht; an hien wäert iwwer all seng Kanäl eropkommen an iwwer all seng Ufer goen; an hien wäert duerch Juda zéien; hien wäert iwwerschwemmen a iwwerschreiden, hien wäert bis un den Hals eropgoen; an d’Ausbreedung vu senge Flilleke fëllt d’Breet vun däi Land, o Immanuel.

TAM1897 Q1 44.4Dat war buchstäblich wouer fir si. De Kinnek vun Assyrien ass komm a huet dat ganzt Land iwwerschwemmt. Awer firwat steet dat an engem Zesummenhang an op enger Plaz, wou d’Kommen vum Här erwaart gëtt, a wat e Vollek betrëfft, dat op d’Kommen vum Här soll waarden? Dat steet an deem Stéck geschriwwen, a gouf eis iwwerdroen, fir all d’Leit an eiser Zäit ze weisen, datt Schwieregkeeten, Nout a Verwirrung iwwer dat ganzt Land an iwwer all d’Natiounen kommen, déi iwwerschwemmen, iwwerschreiden, bis un den Hals eropgoen an d’Breet vum Land ausfëllen, an datt d’Leit net wësse wäerten, wéi se dovunner entkommen. Dofir gouf dëse Passage eis iwwerdroen, déi op de Här waarden. Loosst eis weiderliesen a kucken.

TAM1897 Q1 44.5Vereenegt Iech, dir Vëlker, an dir wäert a Stécker gebrach ginn; a lauschtert, all dir aus de wäit ewech Länner: Rëscht Iech, an dir wäert a Stécker gebrach ginn; rëscht Iech, an dir wäert a Stécker gebrach ginn. Maacht e Rot zesummen, a et gëtt näischt; sot d’Wuert, a et bleift net stoen: fir Gott ass mat eis. Fir de Här huet esou zu mir geschwat mat enger staarker Hand, a mir opgefuerdert, net am Wee vun dësem Vollek ze goen, a gesot: Sot net ‘Eng Allianz’ zu all deenen, zu deenen dëst Vollek ‘Eng Allianz’ seet; fäert net hir Angscht, a sidd net erschreckt.

TAM1897 Q1 44.6Gëtt et elo esou Zäiten, grad wann d’Kommen vum Här erwaart gëtt? Verbonne si sech, well Angscht a Verwirrung op hinnen leien? Well Problemer op d’Land ukommen? Gesinn mir esou eppes iergendwou? Hutt dir et gesinn?—O jo, dir hutt! Huet iergendeen ausser de Siewenten-Deeg-Adventisten et gesinn?—Tatsächlech, wann et iergendeng Ënnerscheed kéint ginn, gesäit bal jiddereen et méi kloer wéi d’Adventisten. Awer et gëtt gesinn; dat ass kloer genuch. An si verbannen sech zesummen, binden sech a Gruppen a Bündelen a gürten sech. Fir wat gürten si sech? Wat geet geschéien?—Si ginn a Stécker gebrach. Dann firwat rüsten se sech?—Fir a Stécker gebrach ze ginn. Awer si denken net esou; si mengen, si rüsten sech géint d’Leed, dat kënnt. An d’Versich, sech selwer vun deenen Uebel ze befreien, maachen d’Saach nëmmen méi déif a bréngen si deemno nach méi no un d’Zerstéierung an un d’Zerréissegung.

TAM1897 Q1 44.7Heiligt de Här vun de Heerscharen selwer; a loosst hien ären Angscht sinn, a loosst hien ären Schreck sinn. A hien soll e Heiligtum sinn; mee e Steen vum Anstouss an e Fiels vum Ofstouss fir béid Haiser Israels, eng Schlinge an eng Falle fir d’Awunner vu Jerusalem. A vill vun hinnen wäerten stoussen, falen a gebrach ginn, a geschnappt a gefaangen ginn. Bënnt d’Zeiennis zou, versiegelt d’Gesetz ënner menge Jünger. An ech wäert op de Här waarden, deen säi Gesiicht virum Haus Jakobs verbirgt, an ech wäert hien erwaarden. Kuckt, ech an d’Kanner, déi de Här mir geschenkt huet, si Zeechen a Wonner a Israel vum Här vun de Heerscharen, deen um Bierg Zion wunnt.

TAM1897 Q1 44.8Et ass kloer, datt dat bis bei d’Kommen vum Här geet. Et ass eng Ermunterung fir d’Leit, déi de Här begéinen. Awer firwat bréngt et d’Nout an der Zäit, wéi d’Assyrer Juda ënnerdréckt hunn? Well dat weist am kloersten, wat fir eng Aart vu Nout iwwer dat ganzt Land komme wäert an d’Leit an der Zäit vum Kommen vum Här belaaschten. An d’Versich, déi Juda gemaach huet, fir dëse Übel ze entkommen an sech selwer dovun ze befreien, si genee déi Aart Versich, déi déi maachen, déi behaapten, d’Leit vu Gott ze sinn, fir sech vun de kommende Übel ze befreien.

TAM1897 Q1 44.9Gott rufft dauernd: Setzt kee Vertrauen op Assyrien; setzt kee Vertrauen op Ägypten; mee setzt äert Vertrauen eleng op de Här. Dréit Äre Réck op Assyrien: dat ass richteg. Mee gitt net an Ägypten, fir virun Assyrien ze flüchten. Sichet de Här. Gitt net an Ägypten; gitt zum Här. An wann dir de Här mat ärem ganzen Häerz fënnt, sidd dir vun all dëser Nout an Drock vum Assyrien befreit. E puer Wierder dozou. Dat drëssegst Kapitel vum Jesaja erzielt eis dat Geheimnis dovun.

TAM1897 Q1 45.1Wehe de rebellësche Kanner, seet de Här, déi Rotschléi huelen, mee net vun mir; a sech mat engem Iwwerdeck decken, mee net vun mengem Geescht, fir Sënn op Sënn ze leeën; déi erofgoen an Ägypten, ouni bei mengem Mond nogefrot ze hunn; fir sech an der Kraaft vum Pharao ze stäerken an op den Schiet vun Ägypten ze vertrauen. Dofir wäert d’Kraaft vum Pharao Är Scham sinn, an d’Vertrauen op den Schiet vun Ägypten Är Verwirrung. Verser 1-3.

TAM1897 Q1 45.2Seng Boten si dohinner gaangen, fir hiert Ugebot un Ägypten ze maachen. A wéi Juda Boten no Ägypten geschéckt huet, huet Ägypten sech fir d’Boten geschummt.

TAM1897 Q1 45.3Well seng Prinzen waren zu Zoan, a seng Boten koumen op Hanes. Si hunn alleguerten Scham gefillt virun engem Vollek, dat hinnen net konnt hëllefen, weder Ënnerstëtzung nach Virdeel bréngen, mä nëmmen Scham a Spott. D’Belaaschtung vun de Déieren am Süden: an d’Land vun Ongléck a Qual, vun do aus kommen de jonke a de ale Léiw, d’Vipera a d’feiereg fléiend Schlaang, si wäerten hiert Räichtum op de Schëlleren vun jonke Eselen droen, an hiert Gut op de Bockele vun de Kamelen, bei e Vollek dat hinnen net hëllefe kann. Well d’Ägypter hëllefen vergebens an ouni Zweck: dofir hunn ech iwwert dëst ausgeruff: Hir Kraaft ass ze sëtzen an ze waarden. Verser 4-7.

TAM1897 Q1 45.4Elo, fir datt dir gesitt, datt dëst net friem ass, dréien ech mech hei ëm a liesen aus engem Zeiennis, dat den 5. Juli 1896 datéiert ass, wéi follegt:—

TAM1897 Q1 45.5Déi Warnungen, déi am Wuert vu Gott un d’Kanner Israels ginn goufen, waren net nëmmen fir si geduecht, mä fir all déi, déi op der Äerd liewen sollten. Hien seet zu hinnen: “Wehe de rebellësche Kanner, ... déi Rot huelen, mee net bei mir; a sech mat engem Iwwerdeck decken, mee net duerch mäi Geescht, fir Sënn op Sënn ze leeën; déi erofgoen, fir an Ägypten ze goen, an hunn net bei mengem Mond gefrot; fir sech an der Kraaft vum Pharao ze stäerken an op den Schiet vun Ägypten ze vertrauen.” Wann de Här säi Vollek fréier getadelt huet, well si et vergiess haten, bei him Rot ze sichen, wann si a Schwieregkeeten waren, wäert hien haut net onzefridden sinn, wann säi Vollek, amplaz op d’helle Stralen vun der Sonn vun der Gerechtegkeet ze vertrauen, déi hiren Wee beliichten, an hiren Prüfungen a Schwieregkeeten sech vun him ofdréien a sech Hëllef vun de Mënschen sichen, déi esou irrend a onfäheg sinn wéi si selwer? Wou ass eis Kraaft? Ass se an de Mënschen, déi esou hëlleflos a ofhängeg sinn wéi mir selwer; déi eng Leedung vu Gott brauchen, genee wéi mir? Christus seet: “Ouni mech kënnt dir näischt maachen;” an hien huet de Hellege Geescht als eng aktuell Hëllef an all Zäit vun Nout virgesinn.

TAM1897 Q1 45.6Awer dir wësst, datt an de Verwirrungen vum leschte Joer, déi een duerch d’politesch Campagne géif geléist gesinn, souguer d’Siebenten-Deeg-Adventisten esou vun hirer Treue zu Gott ofgedriwwen goufen, datt si un der Campagne deelgeholl hunn, fir d’Affären an der Politik ze manipuléieren, d’Walen ze kontrolléieren an d’Saache op hier Manéier ze gestalten. Firwat?—O fir dem Land ze hëllefen, sech aus de Schwieregkeeten erauszebréngen, vun deenen si esou sécher waren, datt se op d’Land zoukoumen. Natierlech kommen Schwieregkeeten op d’Land zou. Awer wäerten Seventh-day Adventisten sech fir esou eng Aarbecht a Kompagnien organiséieren? Loosst si vun Assyrien befreit ginn; loosst si vun Assyrien an Ägypten zu Gott befreit ginn. Dat ass déi eenzeg Rettung. Dat ass déi eenzeg Befreiung, egal ob deemools, elo oder fir ëmmer.