De Geescht vun der Prophezeiung. – Nr. 1

TAM1897 D 2.2Priedegt gehalen Dënschdegmoien, den 9. Februar 1897 Gedréckt am General Conference Daily Bulletin, 12. Feb. 1897, Bd. 1, Nr. 1, S. 2-6.

TAM1897 D 2.3Ech ginn dovun aus, datt et an dësem Sall keen een gëtt, deen net mengt, hien géif wierklech un de Geescht vun der Prophezeiung gleewen; dat heescht, datt de Geescht vun der Prophezeiung zur Kierch gehéiert — zu dëser Botschaft, wéi si duerch Schwëster White manifestéiert gëtt, an datt dës Saachen gegleeft ginn, op d’mannst professéiert ginn, souwäit d’Iddi an d’Schrëften dat beweisen, datt esou Saachen Deel vun dëser Aarbecht sinn. Awer do läit net d’Probleem, well mir sinn elo an der Nout. Wann mir et net wëssen, geet et eis vill méi schlecht wéi wann mir an der Nout wieren an et wëssten. An nach méi wéi dat, d’Saach vu Gott, souwéi dir an ech, sinn an esou enger Nout, datt mir Dag fir Dag an der Gefor sinn, den Zorn vu Gott ze erlieën, well mir do sinn, wou mir sinn. De Här seet eis dat méi wéi eemol, a hien erkläert eis, wéi mir dohi komm sinn, an hien weist eis, wéi mir erauskommen. An dat Eenzegt, wat ech Iech hei soe kann, ass de Geescht vun der Prophezeiung ze studéieren an dovun ze huelen, wat Dir braucht.

TAM1897 D 2.4Dat ass nëmmen eng vun de Aussoen, déi gemaach ginn. An dës Aussoen kennen ech scho eng Zäit, an ech hätt gären doheem bliwwen a weider un der Aarbecht do schaffen, well et esou vill ze maachen gëtt an esou vill Leit domat beschäftegt sinn. Gott fuerdert vill Ännerungen ënner deenen, déi Komitéen, Räter a Konsilien etc. gebilt hunn, an déi Männer, déi dës Komitéen, Räter a Konsilien ausmaachen, si genee déi, déi hei versammelt sinn a fir déi d’Aufgab wäert sinn, d’Ännerungen ëmzesetzen. Elo, wéi kënnen dës Männer déi Ännerungen bewierken, an deenen si selwer bedeelegt sinn, wann si net éischtens selwer geännert ginn? Deen eenzege Wee, fir datt d’Ännerung geschitt, ass datt d’Männer geännert ginn. All déi dat maachen, duerch déi Gott schafft, an all déi dat net maachen – wat gëtt et mat hinnen? Dofir soen ech, mir sinn haut an der Nout. Wann de Här eis seet, a wéi enger Nout mir sinn, seet hien eis, wéi mir dohi komm sinn an wéi mir erauskommen. Dat Ganzt geschitt duerch d’Ignoréiere vun den Zeiennesser. Dann, wann mir duerch d’Ignoréiere vun den Zeiennesser an d’Nout geroden, an d’Zeiennesser eis genee soen, wéi mir aus där Nout erauskommen, an mir dem Zeiennis nofollegen, dat eis erausféiert, da wäerte mir direkt op den Zeiennesser stoen.

TAM1897 D 2.5Ech hu näischt, wat ech op Iech ofwälze kann, well ech sinn domat zesumme mat Iech an deenen aneren. De Här seet, datt d’Saach a Problemer ass, an ech sinn e Deel vun där Saach; ech gehéieren dozou, mäi Liewen ass domat verbonnen, an dat gëllt och fir Iech; et ass eis alles. Wann d’Saach also a Problemer ass, sidd dir an ech a Problemer. Et kann sinn, datt dir perséinlech keng direkt Verbindung mat de Schrëtt hutt, déi d’Saach a Problemer bruecht hunn; mee mir, well mir Deel vun der Saach sinn an d’Saach selwer eist Liewen ass, sinn awer trotzdem a Problemer, well d’Saach a Problemer ass. Mee Gott seet eis, wat mir maache mussen, fir derauszekommen.

TAM1897 D 2.6Ech wëll dir net de Rot vun engem Mënsch ginn, mä deen vum Här. Et kann sinn, datt mir d’Nimm vu Mënschen gesinn, an wann dat de Fall ass, da wäert ech et net vermeiden. Wann e Numm ausgeloss gëtt an net gelies gëtt, an mir wëssen, wien et ass, heescht dat net, datt deen Brudder attackéiert gëtt. Stell dir vir, ech maachen e Feeler, an de Här seet et mir an engem Zeiennis. Wann dat Zeiennis bei mech ukënnt, dréien ech dem Feeler de Réck, an du kanns et sou vill benotzen wéi du wëlls, et wäert net géint mech sinn; well ech net doran sinn, wann ech mech dovun ofgedréit hunn, andeems ech et zouginn an entspriechend handelen.

TAM1897 D 3.1Tatsächlech ass et eng Fro, ob een iergendwann am eegene Häerz iwwerhaapt e Glawen un d’Testimonies fënnt, bis een eng, zwou oder dräi dovunner kritt, se all ugeholl huet, an dann ass een zimlech iwwerzeegt, datt een un d’Testimonies gleeft, an net ier een esou eng Erfarung gemaach huet. Ech fänke mam Wuert un a schléisse mam Wuert of. Hei ass eppes, wat eis seet, wat mir maache sollen, wann mir op esou Plazen wéi dës kommen: “Wann de Här an der Mëtt vun äre Rotversammlungen ass, a hie gesäit äre Uerdnung, Är Léift an Är Angscht, an äert Zittern virun sengem Wuert, da sidd dir virbereet, säi Wierk selbstlos ze maachen.”

TAM1897 D 3.2Hei si mir am Rot. Och wann mir an eisem Charakter ënnerschiddlech sinn, wann mir vum selwechte Geescht Christi geformt ginn, sinn mir een. Da kann d’Kierch opgoen esou kloer wéi d’Sonn um Mëtteg an erausgoen esou furchterregend wéi eng Arméi mat Fahnen.

TAM1897 D 3.3Gott gouf vun sengem Wierk ausgeschloss, vun der Leedung vu sengem Wierk am Allgemengen, an der Aarbecht an de Staaten, an de Réit, an de Komitéen, an de Kierchen, asw. Mir haten falsch Gëtter, well d’Leit Mënschen tëscht Gott an d’Aarbecht gesat hunn, an d’Mënschen hunn et erlaabt, datt si esou gesat goufen. Gott wäert awer an senger Saach schaffen, an wann dir net aus sengem Wee geet a him erlaabt, op seng Manéier ze schaffen, da wäert de Grimm vu Gott op déi falen, déi am Wee stinn. D’Mënschen halen sech selwer an erlaaben sech, an Plazen gehalen ze ginn, aus deenen si schonn laang eraus sollten sinn. Wann mir aus sengem Wee goen an him erlaaben ze schaffen, da wäert hien mat enger sanfter Hand schaffen. Mir wëlle keng Peitsche mat Strécker. Et ass besser, elo e bëssen iwwerrascht ze ginn, wéi spéider staark iwwerrascht ze ginn; an an der Léift korrigéiert ze ginn, wéi weiderzemaachen, ouni dës Saachen ze kennen, an dozou bruecht ze ginn, vum Tempel ze flüchten wéi deen Dag, oder ganz iwwerrascht ze ginn, wann een näischt dozou ka maachen.

TAM1897 D 3.4Sou wann de Här an der Mëtt vun äre Rotversammlungen ass, a kuckt op Är Léift an Är Angscht, an Är Zittern virun sengem Wuert, da sidd Dir virbereet, säi Wierk ze maachen; an hien wäert net an enger Partnerschaft mat ongerechte Geschäfter sinn.

TAM1897 D 3.5Erëm lies ech: “De Wee vum Mënsch ass et, Pläng ze schmieden an Intrigen ze spinnen. Gott pflanzt e Prinzip.” An wou Gott e Prinzip gepflanzt huet, sinn eist Liewen an eis Handlungen einfach en Ausdrock vun dësem Prinzip. An wann d’Prinzip vum Gott net do ass, dann ass d’Prinzip vum Teufel do. “Ëmstänn kënnen keng Reformen bewierken. D’Chrëschtentum proposéiert eng Reformation am Häerz. Wat de Christus banne bewierkt, gëtt ënner der Leedung vun engem bekehrten Intellekt ëmgesat. De Plang, vun baussen unzefänken a probéieren, sech no bannen ze schaffen, huet ëmmer versot an wäert ëmmer versoen.”

TAM1897 D 3.6Ech kann e Zeiennis net op iergendeen aneren uwenden wéi op mech selwer, well et um Häerz ugewannt muss ginn a vun bannen un schaffen. Gott wäert et dann iwwerall uwenden, wou ech och ëmmer hi ginn. An et ass datselwecht mat eis allen am Zeiennis, dat ee an engem Treffen, engem Rot oder enger Sëtzung vun der Generalkonferenz kritt. De President kann e him ginnes Zeiennis net iwwerall am Beräich uwenden. Hien muss et a senger Séil unhuelen an domat säi Kierper, seng Séil a säi Geescht iwwerginn; an dann wäert Jesus Christus dat Zeiennis iwwerall uwenden, wou hien, de President, higeet. Et ass e liewegt Wiesen an him, an wann hien virugeet, gëtt dat Zeiennis vum Här iwwerall ugewandt, wou hien och ëmmer ass. Awer d’Mënschen hunn probéiert, d’Zeiennesser op aner Leit unzewenden, ouni datt d’Zeiennis e liewegt Wiesen an hinnen selwer war. Dat gouf ëmmer erëm probéiert, an do läit de Problem. Wann dat Zeiennis net vum Kierper, vun der Séil an vum Geescht ugeholl gëtt, sou datt dat Prinzip, wat doranner steet, an him e liewegt Wiesen ass, ass et egal, wéi vill hien dat Zeiennis liest a bei anere Leit uwennt, säi eegene Afloss wäert géint dat Zeiennis sinn, dat hien uwennt. Well wann et net an sengem Liewen gelieft gëtt, an an allem wat hien seet a mécht, gëtt et duerch seng Handlungen zerstéiert. An dat ass wat d’Zoustänn verursaacht huet, déi elo bestoen. “Gottes Wee ass et, dem Mënsch eppes ze ginn, wat hien net huet.” Mir sollen dat unhuelen, wat mir net hunn, wat Gott eis gëtt, an dat wäert eis zu enger Kraaft am Här maachen. 2 Korinther 2:14: “Gott awer sief Dank, deen eis ëmmer a Christus triumphéiere léisst an duerch eis de Geroch vun der Erkenntnis vun him op all Plaz bekannt mécht.” Wann dat Prinzip do ass, egal wou mir goen, schwätzt Gott; hien schwätzt. Hien léisst d’Wëssen vun sech selwer duerch eis an all Plaz bekannt ginn. Et kann eng Geschäftsaffär sinn; dat mécht kee Ënnerscheed. Alles wat mir maachen, wäert si un Gott erënneren, nodeems mir fort sinn, also léisst hien de Geroch vu sengem Wëssen duerch eis an all Plaz manifest ginn.

TAM1897 D 3.7“Gottes Wee ass et, de Mënsch zu eppes ze maachen, wat hien net ass;” mech zu eppes ze maachen, wat ech net sinn. Dann, wann en Zeiennis bei mech kënnt, dat mir seet, datt ech net richteg sinn, soll dat Zeiennis mech zu deem maachen, wat ech net sinn, — mech richteg maachen. Ech kann net do stoen, wou ech sinn, an et uwenden; mee wann ech et uwenden, wäert ech sinn, wat ech net war, an iwwerall wou ech goen, kann Gott sech manifestéieren.

TAM1897 D 3.8“De Wee vum Mënsch ass et, sech e liichte Plaz ze sichen an de Begäer an egoistesch Ambitioun ze befriedegen. De Wee vu Gott ass et, an Kraaft ze schaffen. Hien gëtt d’Gnod, wann de kranke Mënsch realiséiert, datt hien se brauch. De Mënsch ass ze dacks zefridden, sech no de Methoden vun der Scharlatanerie ze behandelen an duerno d’Aart a Weis vu sengem Handelen als richteg ze rechtfäerdegen.” De Wee vu Gott ass anescht. Mir sinn alleguer kranke Mënschen, a wann mir dat realiséiere kéinten, géif Gott déi néideg Heelung ginn. De Mënsch huet léiwer Scharlatanerie a mengt, säi Aarbechtsweis wier richteg; mee Gott huet et op d’Reinigung vun der Séil ofgesinn. Johannes 7,38: “Deen, deen un mech gleeft, wéi d’Schrëft gesot huet, aus sengem Bauch wäerte Flëss vu liewege Waasser fléissen.” Dat ass d’Kinnekräich vu Gott an him. “All Dag weisen d’Mënschen, ob d’Kinnekräich vu Gott an hinnen ass. Wann de Christus an hire Häerzer herrscht, gewannen si Kraaft am Prinzip, Muecht an d’Fäegkeet, als trei Wächter a wierklech Reformatoren ze stoen; well et keng Reformation ka ginn, ausser et gëtt eng grëndlech Zesummenaarbecht mat Jesus Christus. Duerch d’Gnod vum Christus sollen d’Mënschen hir vu Gott geschenkte Fäegkeete benotzen, fir sech selwer ze reforméieren. Duerch dës Selbstverneinungshandlung, déi de Här vum Himmel mat Zoustëmmung betruecht, erreechen si Victoiren iwwer hir eege vererbte a kultivéiert Neigungen; dann, wéi de Daniel, hannerloossen si bei aneren Androcken, déi ni ausgeläscht ginn. Dëse Afloss gëtt an all Deeler vun der Äerd gedroe.”

TAM1897 D 4.1Dëst ass dat Zeiennis, op dat ech viru kuerzem verwisen hunn. Wann Dir en Zeiennis empfaangt a et an Äert Häerz an Äert Liewen opneemt, da gitt Dir eppes, wat Dir virdrun net wart, an da ass dat d’Kinnekräich vu Gott an Iech, an dat Zeiennis gëtt an all Deeler vun der Äerd gedroen. Vläicht gitt Dir ni aus Ärem Staat eraus. Wéi kann dat dann iwwerhaapt méiglech sinn? Wou du gees an wou ech goen, mécht Gott Androcken op d’Häerz, déi ni ausgeläscht ginn, an duerch dës Androcken entstinn nach aner Androcken, an esou weider. Een kann sech dogéint verhärtéieren, mee et geet dohin trotzdem; an wann du déi Androck setzt, wäert hien wësse, datt et vum Här kënnt. D’Sadduzäer hunn net un eng Operstéiung gegleeft, mee si hunn och gesot, datt si erkannt hunn, datt d’Jünger mat Jesus waren an no sengem Doud vun him geléiert hunn. An hire Häerzer wossten si, datt hien opgestanen ass. D’Tatsaach war do, mee si goufen net duerch si bekehrt. Dat ass dat Prinzip, wat an der Bibel steet. Aus engem Zeiennis, geschriwwen am Joer 1896, lies ech: “Vill vun deenen, déi als Beroder an de Sëtzungen vum Verwaltungsrot an de Rotversammlungen gedéngt hunn, mussen erausgefiltert ginn.” Kuckt, et seet vill. Et sinn net ganz vill am Ganzen, sou datt, wann vill vun hinnen erausgefiltert ginn, net vill kënne bleiwen. “Aner Männer sollten hir Plazen iwwerhuelen, well hir Stëmm net d’Stëmm vu Gott ass. Hir Pläng a Plange sinn net no der Uerdnung vu Gott. Déi selwecht Männer goufen als Direktoren vun de Komitéen am Amt gehalen, bis ënner hirer eegener Leedung a hiren eegene Weeër gewéinlecht Feier amplaz vum hellege Feier vu Gottes eegener Entfachung benotzt gouf. Dës Männer ginn net méi Israel genannt, mä Verdränger.” Verdränger amplaz Israel! An wat fir enger méi schlechter Nout kéinte mir sinn?

TAM1897 D 4.2Erëm, aus engem Zeiennis, geschriwwen am Joer 1894: “Verännerungen hätten schonn laang hier misse gemaach ginn. Gott wéilt, datt d’Kierch hiren Schandfleck ewechhuelt.” Hei sinn d’Wierder: “Déi selwecht Männer däerfen net Joer fir Joer Äre Verwaltungsrot ausmaachen; Verännerungen hätten schonn laang hier misse gemaach ginn. Gott wéilt, datt d’Kierch hiren Schandfleck ewechhuelt; mee soulaang Männer, déi sech vollstänneg kompetent gefillt hunn ze schaffen, ouni de Rot vu Gott unzehuelen, Joer fir Joer am Amt gehalen ginn, kann dat net geschéien. Dës Situatioun verseucht all Zweig vun der Aarbecht, well d’Männer net hir Noutwendegkeet no der Leedung vum Hellege Geescht fillen.”

TAM1897 D 4.3Wat soll gemaach ginn? Kritt de Här elo eng Chance fir ze schaffen? Däerf hien déi néideg Ännerungen bewierken? Dëst Zeiennis däerf net esou ugewannt ginn, datt mir dës Aarbecht un eis zéien an abrupt d’Ännerungen duerchféieren. Mäin Häerz muss an der Rei sinn, ier ech un enger Ännerung deelhuele kann. Dat wat ze maachen ass, ass eis Gott ze iwwerginn an hien duerno duerch eis schaffen ze loossen. Et ass eis egal, wien d’Leit sinn, wann Gott do ass.

TAM1897 D 4.4Mir däerfen hei net ufänken, no Kandidaten ze sichen, déi mir opstelle kënnen, déi mir favoriséieren a an d’Positiounen bréngen, déi elo vun aneren besat ginn; well dann, och wann si aus de Plazen eraus wieren, wiere mir an de Plazen, an de Här wier esou wäit ewech wéi virdrun. D’Probleem ass elo, datt de Här ausgespaart gouf. Elo, wann mir eis an hir Plazen arbechten géifen, géif de Här nach ëmmer ausserhalb bleiwen, an d’Saach wier nach méi schlëmm wéi virdrun. Awer dat ass net wat gewënscht ass. Hei däerf et keng Politik ginn; mee wann Politik an eis ass, da wäert se hei sinn, an sech hei weisen. Wann e Mënsch wierklech Politik an sech huet, ass de beschte Plaz fir se auszedrécken an der oppener Welt, ënner deenen, déi Politiker sinn an näischt anescht, well dat ass alles, wat hien ass; an wann hien se net do ausdréckt, da wäert hien se an der Kierch ausdrécken, an do nëmmen Schued a Teufelei verbreeden. An natierlech ass et besser, datt esou Aarbecht an der Welt oppen ass wéi an der Kierch. Also dofir si mir net hei. Mir sinn hei fir Gott ze fannen an eis Häerzer opzemaachen, sou datt hien d’Plaz vum Zentrum bis an d’Rand besetze kann, an all Gedanke, Wuert a Handlung; a Gott ass kee Politiker; hien ass Gott. Wat mir maache mussen, ass Gott mat ganzem Häerz ze sichen, sou datt Gott alles mécht, wat gemaach muss ginn; a hien wäert et maachen, wann mir him loossen. Gitt Gott eng Chance. Déi, déi am Wee stinn, sollen aus dem Wee goen, an déi aner vun eis solle sech aus dem Wee halen. Da kann Gott déi Plaz hunn, déi him gehéiert.

TAM1897 D 5.1Duerno gëtt eis hei d’Geschicht vum Nikodemus a Christus zitéiert. Nikodemus war e Leeder an Israel, a et steet, datt “Nikodemus huet an der Nuecht e Gespréich mat Jesus gesicht a gesot: ‘Rabbi, mir wëssen, datt du e Léiermeeschter bass, deen vu Gott komm ass; well keen Mënsch kann dës Wonner maachen, déi du maachs, ausser Gott ass mat him.’ Dat alles war sou wäit richteg, mee wat sot de Jesus? Hien huet him geäntwert a gesot: ‘Wierklech, wierklech, ech soen dir: Wann een net nees gebuer gëtt, kann hien d’Kinnekräich vu Gott net gesinn.’ Hei war e Mann op enger héijer Vertrauepositioun, e Mann, op deen als een, deen an de jiddesche Gebräicher ausgebilt war, gekuckt gouf, e Mann, deem säi Geescht mat Wäisheet gefëllt war. Hien hat tatsächlech Talenter vun net-alledaags Charakter. Hien ass net am Dag bei Jesus gaangen, well dat hätt him Opmierksamkeet bruecht; et wier ze demütigend fir e Leeder vun de Judden, sech selwer als Sympathisant vum veruechteten Nazaräer ze bekennen. Nikodemus denkt: Ech wäert fir mech selwer d’Missioun an d’Uspréch vun dësem Léiermeeschter erauszefannen, ob hien wierklech dat Liicht ass, dat d’Heiden beliicht, an d’Eier vun Israel.

TAM1897 D 5.2Jesus seet dem Nikodemus quasi: Et ass net d’Kontrovers, déi Ärem Fall hëlleft. Et sinn net d’Argumenter, déi Liicht an d’Séil bréngen. Du muss e neit Häerz hunn, soss kanns du d’Kinnekräich vum Himmel net erkennen. Et ass net méi Beweiser, wat dech an déi richteg Positioun bréngt, mä nei Zwecker, nei Quellë vun Handlungen: du muss nees gebuer ginn. Bis dës Ännerung geschitt, déi alles nei mécht, géifen och déi stäerkste Beweiser, déi een kéint virleeën, näischt hëllefen. De Mangel läit an dengem eegene Häerz; alles muss geännert ginn, soss kanns du d’Kinnekräich vu Gott net gesinn.

TAM1897 D 5.3“Dëst war eng ganz demütigend Ausso fir de Nikodemus, an mat engem Gefill vu Gereiztheit hëlt hien d’Wierder vum Christus op a seet: ‘Wéi kann e Mënsch gebuer ginn, wann hien al ass?’ Hien war net geeschteg genuch, fir d’Bedeitung vun de Wierder vum Christus ze erkennen. Awer de Retter huet Argument net mat Argument beäntwert. Mat enger héijer, roueger Würde hiewt hien seng Hand a betount d’Wourecht mat méi grousser Sécherheet: ‘Wierklech, wierklech, ech soen dir: Wann een net aus Waasser a Geescht gebuer gëtt, kann hien net an d’Kinnekräich vu Gott erakommen. Dat, wat aus dem Fleesch gebuer gëtt, ass Fleesch; an dat, wat aus dem Geescht gebuer gëtt, ass Geescht. Wonner dech net, datt ech dir gesot hunn: Dir musst nees gebuer ginn. De Wand bléisst, wou en wëll, a du héiers säi Klang, mä du kanns net soen, wou en hierkënnt a wou en hi geet; esou ass all Mënsch, deen aus dem Geescht gebuer ass.’ Nikodemus sot zu him: ‘Wéi kann dat sinn?’

TAM1897 D 5.4E puer Liichtstrahlen vun der Wourecht hunn de Geescht vum Herrscher duerchdrongen. Christi Wierder hunn hien mat Éierfurcht erfëllt a hunn dozou gefouert, datt hien gefrot huet: ‘Wéi kann dat sinn?’ Mat déifer Ernstheet huet Jesus geäntwert: ‘Bass du e Léiermeeschter vun Israel a kenns dës Saachen net?’ Seng Wierder vermëttelen dem Nikodemus d’Lektioun, datt hien amplaz sech iwwer déi direkt Wierder vun der Wourecht gereizt ze fillen an sech an Ironie ze verléieren, eng vill méi demütëg Meenung vun sech selwer sollt hunn wéinst senger geeschteger Onwëssenheet. Awer d’Wierder vum Christus goufen mat esou feierlecher Würde gesot, an de Bléck wéi de Toun hu sou vill Léift fir hien ausgedréckt, datt hien net gekränkt war, wéi hien seng demütigend Positioun realiséiert huet. Sécherlech däerf een, deen d’religiéis Interessen vum Vollek uvertraut kritt huet, net iwwer d’Wourecht onwëssend sinn, déi esou wichteg ass, fir si ze verstoen als d’Viraussetzung fir den Entrée an d’Kinnekräich vum Himmel. “Wierklech, wierklech, ech soen dir,” huet de Jesus weidergefouert, “mir schwätzen, wat mir wëssen, a mir bezeien, wat mir gesinn hunn; an dir hëlt eis Zeiennis net un. Wann ech Iech iwwer d’irdesch Saachen gesot hunn an dir net gleeft, wéi wäert dir gleewen, wann ech Iech iwwer d’himmlesch Saachen soen?”

TAM1897 D 5.5“Dës Lektioun un Nikodemus presentéieren ech als héich aktuell fir déi, déi haut an verantwortleche Positiounen als Herrscher an Israel stinn, a vun deenen hir Stëmmen dacks am Rot héieren ginn, wat dee selwechte Geescht beweist, deen Nikodemus hat.” Wien wäert lauschteren a léisst déi selwecht Wierder haut déiselwecht Wierkung op hiert Häerz an hiert Liewen hunn? Als Resultat gouf Nikodemus bekehrt.

TAM1897 D 5.6Dës Wierder goufen un d’Konferenzpräsidenten, d’Kiercheältesten an déi, déi an eise Institutiounen offiziell Positiounen besetzen, geriicht. Dir wësst, ob Dir e Konferenzpräsident sidd. Et schwätzt Iech un; et seet: Dir musst neigebuer ginn. Dir wësst, ob Dir e Kiercheälteste sidd. Et schwätzt Iech un; et seet: Dir musst neigebuer ginn. Dir wësst, ob Dir eng offiziell Positioun an enger vun eise Institutiounen besetzt. Et schwätzt zu Iech; et seet: Dir musst neigebuer ginn. Et seet: Dir musst Iech bekéieren. Et seet net, datt Dir ni bekéiert wart; och wann mir bekéiert goufen, ass d’Zäit esou, datt Gott eng méi grëndlech Bekéierung, eng méi déif Widmung verlaangt, wéi Dir oder ech jeemools virdrun gekannt hutt. Et ass näischt fir Iech oder mech, datt mir viru fënnef, zéng oder fënnefzéng Joer bekéiert goufen, wann mir elo net bekéiert sinn, haut. An haut seet hien, wann dir säi Stëmm héiert, verhärt net äert Häerz. Haut, während et haut genannt gëtt, seet hien zu dir an zu mir: Dir musst nees gebuer ginn; dir musst Iech bekéieren; an ausser e Mënsch gëtt nees gebuer, kann hien d’Kinnekräich vu Gott net gesinn. An do ass dat gesegent Verspriechen: Ech ginn dir e neit Häerz. Dank dem Här! Loosst eis de Här mat esou engem Häerz a mat esou enger Ernstheet sichen wéi ni virdrun, fir datt hien eis wéi ni virdrun benotze kann; an duerno wäert hien d’Schand vun senger Kierch ewechhuelen, an si wäert opstoen, fir ouni Hindernisser erauszegoen, schéin wéi de Mound, kloer wéi d’Sonn an furchterreegend wéi eng Arméi mat Fändelen. Dat ass, wat de Här haut vun dir an mir wëllt. Soll hien et kréien?