Egypten an Israel

TAM1897 Q1 20.8Predigt gehalen Donneschdeg Owend, den 4. Mäerz 1897 Gedréckt am General Conference Bulletin, éischt Véierel 1897, Bd. 2, Nr. 1, S. 20-26.

TAM1897 Q1 20.9Eis éischt Lektioun huet eis den Ursprong vum Staat gewisen; d’Grënnung vum éischte Staat an der Geschicht. Eis zweet Lektioun huet eis dat éischt Beispill vun der Trennung vu Kierch a Staat an der Geschicht gewisen. An där fréier Zäit huet de Här kloer uginn, wéi komplett d’Trennung tëscht Kierch a Staat sollt sinn. Mir wäerten béid haut Owend verfollegen, bis se erëm am selwechte Land zesummekommen.

TAM1897 Q1 20.10Nimrod war de Jong vum Kusch; Kusch huet Äthiopien bewohnt; Kusch war de Jong vum Ham; an Ägypten war dat Land vum Ham. Sou verfollege mir d’Genealogie vum Nimrod direkt op Ägypten zréck; an mir kënnen säi Beispill och op Ägypten zréckverfollegen. Obwuel Nimrod deen éischte Mënsch war, deen d’Kinnekskroun gedroen huet, deen éischte, deen de Titel gefouert an d’Herrschaft als Kinnek behaapt huet, gouf awer an Égypten dat Beispill vum Nimrod an all senge Phasen am déifsten gefollegt an am vollsten etabléiert.

TAM1897 Q1 20.11An Ägypten gouf et kengem Kinnek bis no der Zäit vum Nimrod; net bis no der Zäit, wou hien d’Plaz an d’Autoritéit vum Kinnek usurpéiert hat. Well, Dir erënnert Iech, wéi de Nimrod et gemaach huet, war et géint Gott, géint d’Iddi vum Vollek iwwer Gott, an géint hiert Wëssen iwwer hien. An där Zäit wousst d’Leit, datt de Nimrod domat d’Plaz vu Gott ageholl huet; an säin Numm weist d’Meenungen, déi deemools iwwer dës Aktioun virherrschend waren. An Ägypten gouf déiselwecht Linn verfollegt. D’ägyptesch Opzeechnungen bestätegen, datt déi éischt Herrscher vun Ägypten d’Gëtter waren, duerno d’Hälwegëtter, dat heescht déi hallef Gëtter, an duerno d’Kinneken selwer, déi Mënschen waren.

TAM1897 Q1 20.12Sou gesitt Dir, datt an deem Land d’Prozedur identesch war mat där zu Schinar. An Égypten huet de Kinnek absichtlech a proklaméiert, op senger eegener Säit, fir d’Leit als Gott gestanen. D’Leit hunn hien esou ugesinn. D’Sonn war de Gott; de Kinnek vun Égypten war de Jong vun der Sonn. Hien war fir d’Leit Gott. D’Leit hunn vun sengem Otem gelieft. Hien war hiren Otem vum Liewen. Si hunn hiren Geescht vun him kritt. Fir si war hien dee “Liewensgeber, ewéi d’Sonn éiweg”. (Kuckt “Empires of the Bible”, Kap. 7, Abschn. 27, 38, 43, 44, 49, 64, 71–83, 96, 102; Kap. 14, Abschn. 15, 16.) Sou war de Kinnek an Égypten net nëmmen de Vertrieder, de Vizekinnek vum Gott; hien war d’Verkierperung vu Gott. D’Liewen vu Gott huet am Kinnek gewunnt a koum duerch de Kinnek bei d’Leit. Sou war de Kinnek d’Liewen fir d’Leit, well an him de grousse, all-duerchdréngende Gott, d’Sonn, duergestallt gouf. Et gouf kee Attribut vu Gott, dat de Kinnek net fir d’Leit duergestallt huet. Sou war d’Kinnekschaft an d’Regierung am ale Égypten.

TAM1897 Q1 21.1Gitt elo zréck an d’Kaldeeë, wéi Gott d’Kierch vum Staat getrennt huet, wéi mir an der viregter Lektioun gelies hunn, wéi hien zum Abraham gesot huet: “Gitt eraus aus däi Land, an aus däi Verwandtschaft, an aus däi Papp säi Haus, an e Land, dat ech dir weisen wäert.” An bedenkt, datt de Här him d’Land eréischt gewisen huet, nodeems Abraham sech vun deenen leschten aus senger Verwandtschaft getrennt hat. Abraham huet sech als éischt vun sengem Land getrennt; zweetens vun der Haus vu sengem Papp; an drëttens vun senger Verwandtschaft. Et war eréischt nodeems de Lot an d’Tal vu Sodom gaangen ass, datt Gott dem Abraham d’Land gewisen huet. Genesis 13,14–15. Wéi d’Uruff vu Gott un Abraham geschitt war, an hien vun sengem Land getrennt war – Häerz a Séil a ganz – an vum Haus vu sengem Papp an all senger Verwandtschaft, an hien do stoung, wou de Här en wollt, da sot de Här zu him, “Hiew elo deng Aen un a kuck vu där Plaz, wou du bass, no Norden, Süden, Osten a Westen; well all dat Land, wat du gesäis, dat ginn ech dir an däinem Noochkomme fir ëmmer.” Ech ginn et fir en éiwege Besëtz.

TAM1897 Q1 21.2Elo froe ech Iech: Wéi Gott dem Abraham gesot huet, hie soll seng Aen ophiewen a kucken, huet de Abraham méi gesinn, wéi hie gesinn hätt, wann hie seng Aen opgehéicht hätt ouni datt Gott him dat gesot hätt?

TAM1897 Q1 21.3(Gemeind) Jo.

TAM1897 Q1 21.4Hien huet also eppes gesinn, wat hien net hätt gesinn kënnen, wann Gott him net gesot hätt, hie soll kucken. An wéi Gott him gesot huet, hie soll seng Aen ophiewen a kucken, war dat, wat hien gesinn huet, dat Land, dat Gott him versprach hat. Zu där Zäit huet Gott him dat versprach Land gewisen, an dat war dat Land, op dat de Här hien geruff hat. Hien huet et him zu där Zäit net ginn, “Nee, net esouguer fir säi Fouss drop ze setzen: awer hien huet versprach, datt hien et him fir e Besëtz géif ginn, an sengem Nokommen no him.” An hien huet éiweg op dat himmlescht Land gekuckt; dat Land, dat eng Stad mat Fundamenter huet, vun där Gott de Baumeeschter a Schëpfer ass. Do war d’Versprieche, datt hien den Ierf vun der Welt géif ginn; an de Abraham huet et duerch d’Gerechtegkeet vum Glawen kritt. Da, wéi Gott dem Abraham gesot huet, hie soll dohin kucken, an datt hien et him an sengem Nokomme fir en éiwegt Besëtz géif ginn, wat huet hien gesinn? D’Welt?

TAM1897 Q1 21.5(Stëmmen) Hien huet d’zukünfteg Welt gesinn.

TAM1897 Q1 21.6An dat ass dat Land, dat him vun deemools un gehéiert huet. “An wann dir dem Christus sidd, da sidd dir d’Kanner vum Abraham an Ierwen no der Verspriechung.” An dat ass äert Land an mäin Land. An oh! ze denken, wat fir enk, wat fir absolut onwierdeg Iddien een muss hunn, deen mat engem aneren Land zefridden ass, oder eng Neigung zu engem aneren Land huet, oder iergendeng Léift fir en anert Land huet. Wéi kann een dat maachen, wann een seng Aen op dat Land geréckt huet, dat Gott him gewisen huet, an op dat hien hien rufft!

TAM1897 Q1 21.7Abraham ass gestuerwen. Isaac huet gelieft a ass gestuerwen. Jakob a seng Famill goufen an Ägypten bruecht, wéi de Här dem Abraham gesot huet: “Däi Somen wäert e Friemer an engem Land sinn, dat net hiert ass,” an dat war Ägypten. Denkt elo genee no. Vergiesst net dëse Begrëff, deen de Här eis iwwer Ägypten gëtt, well deen an de kommende Lektiounen nëtzlech wäert sinn. Dat Land, an deem si Friemer sollten sinn an de Här déngen, war Ägypten. Si hunn do honnerte Joer gewunnt – an engem Land, dat net hinnen gehéiert huet. An erënnert Iech, datt et dat Ägypten war, dat mir skizzéiert hunn, an deem de Kinnek op der Plaz vu Gott war an fir d’Leit Gott war.

TAM1897 Q1 21.8Loosst eis e Moment nach méi genee op dës Kierch kucken a kucken, wat de Här domat gemaach huet. Mir hunn haut Owend eng Kaart virun eis, déi eis dat Land weist. Hei ass Chaldäa, vun där aus de Abram geruff gouf; an hien ass hei erop an d’Mesopotamien, op Haran, gaangen, wou säi Papp gestuerwen ass. Do gouf hien vum Haus vu sengem Papp getrennt, an duerno ass hien an dat Land komm, wou hien sech vun Lot getrennt huet.

TAM1897 Q1 21.9Wärend Abram an dësem Land war, gouf Geschicht geschriwwen, wéi d’Natiounen vum Osten no Westen virugéngen, souguer bis op d’Grenzen vun Ägypten. Awer zu där Zäit, wéi Israel an Ägypten gaangen ass, oder e bësse virdrun, huet d’Ägyptescht Räich sech iwwer dat ganzt Land am Osten ausgebreet. Et huet sech iwwer ganz Ägypten erstreckt, erof bis an d’Ethiopien, huet déi ganz südlech a westlech Grenz vun der Klengasië bis erop an d’Armenien, d’Assyrien an d’Schinar agefaasst; sou datt d’Ägyptescht Räich déi ganz ostlech Regioun, d’ deemolege bekannte Welt, ofgedeckt huet. D’Ägyptescht Räich war an senger Zäit esou universell wéi dat römëscht Räich an senger Zäit, oder all déi aner Natiounen, déi duerno koumen.

TAM1897 Q1 21.10Wärend d’Geschicht also vum Osten aus geschriwwen gouf, an d’Kinneken vun dëse Länner iwwer d’westlech Regioun bis un d’Grenze vun Ägypten eruewert hunn, huet Gott seng Kierch am Land Kanaan gesat, fir d’Wëssen iwwer de richtege Gott ënner de Vëlker, déi dohinner a vun dohier gereest sinn, am Liewe ze erhalen. An wéi d’ägyptescht Kinnekräich sech iwwer dëst Land ausgebreet hat, an de Sëtz vum Weltreich an der Haaptstad vun Ägypten selwer war, huet Gott säi Vollek an Ägypten geholl, sou datt d’Botschafter a Gouverneuren vun allen Vëlker, déi vun all dëse Länner op d’Haaptstad vun Ägypten, de Sëtz vun hirer Regierung, gereest sinn, a Kontakt mam Vollek vu Gott koumen.

TAM1897 Q1 21.11An Égypten huet de Här säi Vollek zu Goschen geplanzt, an der Passage tëscht dëse heidnesche Natiounen an der Haaptstad vun Égypten, sou datt d’Leit, hir Ambassadeuren a Gouverneuren, duerch Goschen, dat Land, dat vum Vollek vu Gott bewohnt gouf, géifen zéien an hir Opmierksamkeet op de richtege Gott gelenkt géif ginn.

TAM1897 Q1 22.1Och a Egypten war de Joseph nieft dem Thron, sou datt d’Botschafter, déi a Egypten koumen, de Joseph musse begéinen, deen hinnen d’Wëssen iwwer de richtege Gott géif vermëttelen. Nodeems de Joseph gestuerwen ass, ass d’Wëssen iwwer de Joseph an säi Afloss an der Haaptstad vun Egypten bis zum Moses bliwwen. Duerno war de Moses am Palais a nieft dem Thron. Net einfach nëmmen nieft him, wéi de Joseph et war; mä de Moses stoung um éischte Schrëtt vum Thron, well hien de Jong vun der Duechter vum Pharao war. D’Duechter vum Pharao war d’Fra vum Pharao; an de Moses, als Jong vun der Duechter vum Pharao, war duebel de legitimem Ierf vum Thron. Wa d’Fra vum Pharao net seng Duechter gewiescht wier, hätt hire éischte adoptéierte Jong Ierf vum Thron ginn. Erëm, wann de Pharao eng aner Fra hat an keng aner Kanner, hätt seng Duechter Ierf vum Thron gewiescht. Awer well d’Duechter vum Pharao d’Fra vum Pharao war, war hiren adoptéierten Jong duebel Ierf vum Thron. Et gouf keng Diskussioun iwwer säi Recht op d’Ierfschaft vum Thron vun Ägypten, deen deemools de Thron vun der Welt war.

TAM1897 Q1 22.2Zu där Zäit war de Kinnek vun Égypten ongeféier aachtzeg Joer al, sou datt et nëmmen e klenge Raum tëscht Moses an sengem duebel berechtegten Uert um Thron an dem Besëtz vun all der Muecht vum ägyptesche Räich, dat d’Welt iwwerdeckt huet, gouf. An deemools huet sech och d’Zäit vun der Versprieche genähert, déi Gott dem Abraham geschworen hat, an de Moses huet et gegleeft, an dowéinst huet hien bewosst a komplett de Thron an all d’Muecht a Glanz vun Égypten ofgeleent – hien huet “et ofgeleent, de Jong vun der Duechter vum Pharao genannt ze ginn.”

TAM1897 Q1 22.3Moses huet gegleeft, d’Zäit vun der Verspriechung géif no kommen, déi Gott dem Abraham geschworen hat. An, am Übrigen, sollten mir éischter entscheeden, ob mir et gleewen; well wann mir sécher sinn, datt mir et gleewen, da gesi mir méi an Moses sengem Glawen dorunner. Kuckt an d’Apostelgeschicht 7,17:—

TAM1897 Q1 22.4Wéi d’Zäit vun der Versprieche no koum, déi Gott dem Abraham geschworen hat, ass d’Vollek gewuess a sech an Ägypten vermehr.

TAM1897 Q1 22.5Zu där Zäit, wéi Moses gebuer gouf, huet de Pharao geduecht, d’Leit ze zerstéieren, sou datt si sech net vermehren an net esou mächteg ginn, datt si aus dem Land kéinten erausgoen. D’Saach ass, datt Ägypten net nëmmen d’Judden als auslännesch Leit hat, mä et hat eng Villzuel auslännescher Leit – Gefaangener, déi aus anere Länner an Ägypten bruecht goufen. Sou war deemools ongeféier ee Drëttel vun der Bevëlkerung vun Ägypten auslännesch. Dat hebräescht Wuert, dat “d’Leit hunn sech vermehr” bedeit, weist drop hin, datt si wéi Beien oder Fësch “geschwärmt” hunn. Wéi de Pharao gesinn huet, datt d’Leit sech esou räichlech vermehren an d’Land dobäi nach esou vill Auslänner hat, huet hien Angscht gekritt, datt si d’Land an enger Revolte géifen iwwerhuelen, fir aus dem Land erauszegoen.

TAM1897 Q1 22.6Eng aner Saach, déi dozou gefouert huet, war, datt Israel an Égypten war; wéi d’ägyptescht Räich de ganze Osten ënner sech hat, gouf et e gezielten Versuch vun der Staatsmuecht, dat ganzt Räich dozou ze zwingen, nëmmen d’Sonn ze vereeren. Verschidde Forme vum Sonnendéngscht hunn dat Räich duerchdrongen, mee mat all der Muecht vum Räich gouf probéiert, all aner Form vum Sonnendéngscht auszeschléissen, ausser dem blousse Sonnedisk um Himmel oder engem Bild vun engem Sonnedisk virun hinnen. Israel huet natierlech net un dësem Edikt gehorcht. Si wollten d’Sonn net anbeten. Si hu fir d’Wourecht vu Gott stoungen, an hiert Handelen war e Fakt, deen deem Kinnek nach ëmmer am Kapp war. Et war en anere Kinnek, deen probéiert hat, d’Sonnvereierung duerchzesetzen; mee wéi dëse Kinnek op d’Thron koum, war dat him am Kapp, an et war d’Basis, op där hien konnt schléissen, datt wann dës Leit eng Geleeënheet kréien, si d’Initiativ géifen huelen, fir aus dem Land erauszekommen.

TAM1897 Q1 22.7Aus där Zäit ass d’Opzeechnung net nëmmen, datt “d’Leit gewuess an sech vermehr hunn”, mä och datt “d’Zäit vun der Verspriechung no koum, déi Gott dem Abraham geschwore hat”. Wéi eng Verspriechung hat Gott dem Abraham geschwore? Wat war d’Verspriechung vu Gott un Abraham?—Hie géif him dat Land ginn, dat hien gesinn hat. Wéi en Land war dat?

TAM1897 Q1 22.8(Stëmmen) D’Welt.

TAM1897 Q1 22.9Wéi eng Welt?

TAM1897 Q1 22.10D’Welt, déi nach kënnt.

TAM1897 Q1 22.11Dat ass d’Wuert vum Stephanus: “D’Zäit vun der Versprieche koum no, déi Gott dem Abraham geschworen hat.” War et esou? Gleeft Dir dat? Gleeft dir, datt d’Zäit no war, fir datt Gott dat Land dem Abraham géif ginn, dat hien him gewisen hat? Et seet: “Dem Abraham.” Anerer géifen do sinn, mee et war fir den Abraham. Net een aneren ouni den Abraham; mee den Abraham an säi Same. “Hien seet net: ‘An de Same’, wéi bei ville; mee wéi bei eenem: ‘An däi Same’, deen de Christus ass.”

TAM1897 Q1 22.12War d’Zäit vun der Versprieche deemools no, wou Gott dem Abraham an dem Christus dat Land géif ginn, dat Gott dem Abraham gewisen hat? Ech froe net, ob dir jeemools drun geduecht hutt oder net. Ech froe, ob dir gleeft, wat do steet. Ech ginn net probéieren, et ze erklären. Et muss net erkläert ginn, wann mir et eemol gleewen, well et esou steet. Dir wësst gutt genuch, ouni op d’Verse ze verweisen, aus ärem Wëssen vun der Bibel, datt Gott dëst Verspriechen all Kéier un Abraham an säi Somen gemaach huet. Ni un de Somen ouni Abraham. Ni un Abraham ouni de Somen,—an “net un Somen”, mä un däi Somen. Da, wéi d’Zäit vum Verspriechen no koum fir dat un Abraham ze ginn, zu wien aneren ass et komm?—Zu Christus. Wéi sollt et un Abraham kommen?—Duerch Christus.

TAM1897 Q1 22.13S. H. Lane.—Wéi d’Verspriechen dem Isaac an dem Jakob erëm widderholl gouf, war d’Ausdrockweis net déi selwecht?

TAM1897 Q1 22.14Jo. Et war ëmmer déiselwecht.

TAM1897 Q1 22.15S. H. Lane.—Dann wier d’Fro, ob Abraham onbedéngt do misst sinn, fir dem Stephanus seng Ausso ze erfëllen?

TAM1897 Q1 23.1Jo, well et all d’Zäit seet: “Dir an däinem Nokommen.” Awer aner Verse kommen nach derzou, déi et eendeiteg maachen.

TAM1897 Q1 23.2Elo nach e Wuert. Jakob ass an Ägypten gestuerwen, gouf an dat Land bruecht a gouf do begruewen. Joseph ass an Ägypten gestuerwen, mee hien huet gesot: Begruewt mech net; net emol an dat Land. Joseph wollt net, datt si hien an d’Palästina bréngen, wou de Jakob bruecht a begruewen gouf. Joseph huet gesot: Gott wäert Iech besichen. Dir behält mäi Leichnam, an wann Gott Iech besicht, hëlt Dir mech mat. Hëlt meng Schanke mat. An si hunn et gemaach. An wann se an dat Land ukommen, wat fir e Land huet Gott an der Versprieche un Abraham gemeint?

TAM1897 Q1 23.3(Gemeinschaft) D’Welt, déi kënnt.

TAM1897 Q1 23.4Gesitt dir net, datt de Joseph ni erwaart huet, an dëser Welt begruewe ze ginn?

TAM1897 Q1 23.5Kuckt et op eng aner Manéier un. D’Wuert seet, datt “d’Zäit vun der Versprieche no koum, déi Gott dem Abraham geschworen hat.” Gott hat geschworen, dem Abraham dat Land ze ginn, dat hien him gewisen hat, als eewegt Besëtz. Awer Abraham war elo dout a war zënter honnerten Joer dout. Wéi konnt Gott deemno dem Abraham dat Land ginn, wéi hien dout war? Offensichtlech konnt hien et net. Dann, wéi Gott geschworen hat, dem Abraham dat Land ze ginn; wéi d’Zäit elo no war, déi Gott dem Abraham geschworen hat; an wéi Abraham elo dout war, ass et sécher, datt dat Land him net kéint ginn, während hien dout war; an et ass genee esou sécher, datt d’Zäit no war, wou Abraham vun de Doudegen operweckt géif ginn, sou datt Gott him dat Land kéint ginn, dat hien him geschworen hat fir en éiwegt Besëtz. Duerch dat gesitt Dir also net, firwat de Joseph net erlaabt huet, säi Kierper ze begruewen – och net am Land Kanaan, wéi et beim Jakob de Fall war? D’Wourecht ass, datt de Joseph gegleeft huet, d’Zäit wier no, an där Gott dem Abraham geschworen hat, him dat Land ze ginn, an de Joseph huet erwaart, zesumme mam Abraham an d’Ierfschaft anzegoen.

TAM1897 Q1 23.6(Stëmm) Bezitt sech dat Verspriechen net op dat Verspriechen, dat Gott dem Abraham gemaach huet, wéi et am fofzéngte Kapitel vum Buch Genesis ernimmt gëtt?

TAM1897 Q1 23.7Jo, et ass genee dat, Gott sei Dank. Also ass de Joseph gestuerwen, gouf an Ägypten abalsaméiert a gouf an e Sarg geluecht, an wéi Israel aus Ägypten fortgaangen ass, goufen d’Schanke vum Joseph véierzeg Joer laang an der Wüst matgedroen; an déi ganz Zäit war de Leichnam vum Joseph bei hinnen, do virun hiren Aen, Dag fir Dag, a war eng Rüffelung fir hiren Onglawe.

TAM1897 Q1 23.8Vill Leit, hunn ech fonnt, erkläeren, wa si dee Vers aus der Ried vum Stephanus liesen, op déi eng Manéier, op déi aner Manéier an nach enger anerer Manéier, amplaz ze gleewen, wat do steet, amplaz op d’Verspriechen ze kucken, dat Gott dem Abraham gemaach huet, an dat hien him geschworen huet, him dat Land ze ginn, dat hien him gewisen huet. Awer hutt dir net zougestëmmt, datt dat Land, dat Gott dem Abraham gewisen huet, d’Welt war, an net dës Welt, mä d’Welt, déi nach kënnt? Dat ass dat Land, dat Gott him ze ginn geschworen huet; an dat ass dat Land, op dat hien gewaart huet. Dat ass dat Land, dat eng Stad hat, op déi hien gewaart huet, vun där Gott de Baumeeschter a Schëpfer ass. An hien huet net drun geduecht, eng Geleeënheet ze notzen, fir an dat anert Land zréckzegoen, aus deem hien erauskomm war.

TAM1897 Q1 23.9All d’Zäit war d’Gottes Éid, dat Land dem Abraham an sengem Somen ze ginn. Setzt net e “s” derbäi, wann Gott et ewechgerappt huet; setzt net e “s” derbäi, wann Gott et ewechgeholl huet. “Hien seet net: ‘An zu de Somen’, wéi bei ville; mä wéi bei engem: ‘An zu dengem Somen, deen de Christus ass’.” Et waren vill vun hinnen, dat ass wouer. Dräi Milliounen sinn aus Ägypten erauskomm, mee dat sinn net déi, vun deenen Gott geschwat huet, wéi hien gesot huet: “Dir a däin Same”, wat “wéi vun engem” an “dee Christus ass”. Gesitt Dir dat? Loosst Iech net vun der Villzuel vun Israel oflenken, wann Dir d’Wierder liest: “Zu dir an zu dengem Same.” Wann Gott dat “s” ewechhëlt, däerfe mir et iwwerhaapt net zrécksetzen. Mir däerfen et net emol an eisem Denken dohinner setzen. Wien war de Same?—Christus. Wann hien seet: “Dir an däi Same”, däerfe dir an ech et net anescht liesen wéi: dir an Christus ginn ech et fir en éiwegt Besëtz. Mir däerfen do keng anerer wéi Christus setzen, ausser duerch Christus. Dir an Christus ginn ech et.

TAM1897 Q1 23.10De Stephanus seet, datt “d’Zäit vun der Versprieche no koum, déi Gott dem Abraham geschworen hat.” De Stephanus huet dat aus der Bibel geholl. Ech wëll, datt dir gesitt, datt dat net eng speziell Inspiratioun vum Hellege Geescht war, déi dem Stephanus grad do geschenkt gouf, mä et stoung alles schonn virdrun an der Bibel, an de Hellege Geescht huet et dëse Leit duerch de Stephanus ginn, andeems en him déi Saachen an de Kapp geruff huet, déi hien virdrun an der Bibel gelies hat. W.e.g. gitt op dat sechst Kapitel vum Exodus. Dëst ass esou kloer an der Schrëft, datt et onméiglech ass, et ewechzeréckelen. Dëst ass d’Zäit vun der Befreiung Israels, an de Här géif et maachen. Exodus 6:1-5:—

TAM1897 Q1 23.11Da sot de Här zum Moses: Elo gesäis du, wat ech dem Pharao maachen; well hien se mat enger staarker Hand loosse geet, an hien se mat enger staarker Hand aus sengem Land dréckt. An Gott huet mam Moses geschwat a sot zu him: Ech sinn de Här; an ech sinn dem Abraham, dem Isaac an dem Jakob ënner dem Numm Gott den Allmächtegen erschéngt, mä ënner mengem Numm Jehova war ech hinnen net bekannt. An ech hunn och mäi Bund mat hinnen opgeriicht, hinnen d’Land Kanaan ze ginn, d’Land vun hirer Wallfaart, an deem si Friemer waren. An ech hunn och d’Stöhnen vun de Kanner Israels héieren, déi d’Ägypter an der Knechtschaft halen; an ech hunn un mäi Bund geduecht.

TAM1897 Q1 23.12Wat war säi Bund?—Fir hinnen dat Land ze ginn. Wat huet dat Land duergestallt? Wat war et?—Dat Land, d’Welt, dat de Här dem Abraham gewisen huet, a geschworen huet, et him fir eng éiweg Besëtzung ze ginn.

TAM1897 Q1 24.1(Stëmmen) D’Welt, déi nach kënnt.

TAM1897 Q1 24.2Elo seet hien: “Ech hu mäi Bund erënnert.” Wat huet dat bedeit? “Ech hu mäi Bund erënnert.” Hien hat en vergiess?—Nee; mä datt d’Zäit elo komm war, fir dat ze maachen, wat hien versprach hat. Dir erënnert Iech, datt am achtzehnten Kapitel vun der Offenbarung steet:—

TAM1897 Q1 24.3An ech hunn eng aner Stëmm vum Himmel héieren, déi sot: Kommt eraus aus hir, mäi Vollek, fir datt dir net Deel hutt un hire Sënnen, an datt dir net hëlt vun hire Plagen. Well hir Sënnen bis an den Himmel eropgaange sinn, an Gott huet un hir Ongerechtegkeeten geduecht. Belount si esou wéi si iech belount huet, a maacht et fir si duebel no hire Wierker: an dem Becher, deen si gefëllt huet, fëllt fir si duebel. Sou vill si sech gerühmt an an Iwwerschoss gelieft huet, sou vill Pein a Trauregkeet sollt dir hir ginn; well si seet an hirem Häerz: Ech sëtzen als eng Kinigin, ech sinn keng Widdfrau, an ech gesinn keng Trauregkeet. Dofir wäerten hir Plagen an engem Dag kommen: Doud, Trauer a Hongersnout; an si gëtt ganz mat Feier verbrannt; well de Här Gott, deen si riicht, ass staark.

TAM1897 Q1 24.4Wann Gott un hir Sënnen geduecht huet, ass d’Zäit komm, wou si geurteelt gëtt. Wann hien un säi Bund geduecht huet, wat fir eng Zäit war do komm?—D’Zäit war komm, de Schwur ze erfëllen. A wat war de Bund mat Abraham, Isaac a Jakob?—Et war, hinnen dat Land fir en éiwege Besëtz ze ginn, an et hinnen an hirem Nokommen ze ginn. Wien war deen Nokommen?—Christus.

TAM1897 Q1 24.5Dofir solls du zu de Kanner Israels soen: Ech sinn de Här, an ech wäert iech erausbréngen aus den Laaschten vun den Ägypter, an ech wäert iech aus hirer Knechtschaft erléisen, an ech wäert iech mat ausgestrecktem Aarm an mat grousse Geriichter erléisen: an ech huelen iech fir mäi Vollek, an ech wäert iech e Gott sinn: an dir wäert wësse, datt ech de Här, ären Gott, sinn, deen iech ënner de Laaschte vun den Ägypter erausbréngt.

TAM1897 Q1 24.6Wa Israel dat gegleeft hätt, hätten se jeemools gebraucht, an dee Pakt um Sinai anzegoen? Ier hien iwwerhaapt mat hinnen aus Ägypten opgebrach ass, sot hien: Ech wäert ären Gott sinn, dir sollt mäin Vollek sinn. Dir sollt wësse, datt ech de Här sinn.

TAM1897 Q1 24.7An ech wäert Iech an dat Land bréngen, dat ech dem Abraham, dem Isaac an dem Jakob geschworen hunn ze ginn; an ech ginn et Iech als Äert Erbe. Ech sinn de Här.

TAM1897 Q1 24.8“D’Zäit vun der Verspriechung ass no komm, déi Gott dem Abraham geschworen hat.” Ech bréngen dech an dat Land, dat ech geschworen hunn, dir ze ginn. Wat ass also dat Verspriechen? An wat fir e Land wollt Gott Israel bréngen? Wat fir e Land stoung hinnen zou?—Déi kommend Welt. Elo probéiert net, dat Ganzt ze erklären. Ech hu keng Erklärung dofir. Et gëtt dat, wat d’Wuert seet, an ech gleewen et. Et muss net erkläert ginn. Et muss nëmmen gegleeft ginn. Nee, probéier et net emol dir selwer ze erklären. Wann et fir dech nei ass, wann du aner Iddien dorëwwer hat, probéier se net domat unzepassen. Loos se alleguerten goen a kuck, wat dëst seet.

TAM1897 Q1 24.9Erëm froe ech. Wat fir e Land huet Gott geschworen, et dem Abraham, dem Isaac an dem Jakob ze ginn?

TAM1897 Q1 24.10(Gemeind) D’Welt, déi nach kënnt.

TAM1897 Q1 24.11Wëllt Dir dobäi bleiwen? Dir hutt viru kuerzem zougestëmmt, datt dat richteg war. Loosst eis elo net dovun ofrécken, fir eiser Séil säin Wuel.

TAM1897 Q1 24.12(Stëmm) Wier d’Erléisung bei si komm?

TAM1897 Q1 24.13Jo; d’Erléisung wier bei si komm. D’Erléisung wier an d’Welt komm. All dat wier komm. Awer et wier op eng aner Manéier komm wéi et geschitt ass. D’Welt hätt eng aner Erfahrung gemaach, wéi se hat. Mir verpassen et, wann mir op d’Erfahrung kucken, déi si haten, a mengen, dat wier dat, wouzou Gott se geruff huet. Si haten déi schrecklech Erfahrung, well si net wollten gleewen, wouzou Gott se geruff hat. An, Bridder, wann dir an ech haut op dës Saachen kucken, déi deemools viru Israel stoungen, esou wéi si se gekuckt hunn, da wäerte mir elo maachen, wat Israel deemools gemaach huet. Israel huet deemools net gesinn, wat Gott fir si bereet hat, an dowéinst hunn si net kritt, wat hien fir si hat. Elo, wann dir an ech an dëse Saachen net méi gesinn wéi Israel gesinn huet, da kréie mir net méi wéi Israel kritt huet. Sou sécher wéi mir dës Saachen esou kucken wéi Israel et gemaach huet, wäerte mir haut esou handelen wéi Israel deemools.

TAM1897 Q1 24.14Eis gouf d’Evangelium gepredigt, genee wéi hinnen; mä d’Wuert, dat gepredigt gouf, huet hinnen net gehollef, well et net mam Glawe bei deenen, déi et héieren hunn, vermëscht war. Loosst eis also Angscht hunn, datt, obwuel eis e Verspriechen op den Entrée an säi Rou gelooss gouf, ee vun iech kéint schéngen, dovun zeréckzeebleiben.

TAM1897 Q1 24.15Wäert eis dat elo profitéieren, wann et mat dem Glawe bei eis, déi et héieren, vermëscht gëtt? Gott soll verhënneren, datt d’Erfarung Israels sech bei eis widderhëlt. Dëst gëtt eis virgeluecht, fir datt mir entkommen.

TAM1897 Q1 24.16Loosst eis kucken, wat si net gesinn hunn, well si Gott net gegleeft hunn. Loosst eis kucken, wat Gott fir si bereet hat, a loosst eis et huelen, amplaz d’Saachen esou ze kucken wéi si et gemaach hunn, an et net ze kréien wéi si et net kruten.

TAM1897 Q1 24.17Gitt op dat fënneftzehnte Kapitel vum Exodus, an do steet et ganz kloer. Wéi Israel aus Ägypten erauskomm ass an de Roude Mier iwwerschratt huet, fannt Dir dës Wierder am dräizéngten Vers:—

TAM1897 Q1 24.18Du hues an denger Barmhäerzegkeet d’Vollek erausgefouert, dat du erléist hues; du hues se an denger Kraaft zu denger helleger Wunnplaz gefouert.

TAM1897 Q1 24.19Dëst Kapitel ass dat Lied vum Moses. Déi, déi um Bierg Zion stinn a de Sieg iwwer d’Bestie, iwwer säi Bild an iwwer d’Zuel vu sengem Numm erreechen, sangen dat Lied vum Moses. Net e Lied, dat no deem eenen modelléiert ass. Net e Lied, dat eppes wéi et ass. Mee si sangen dat Lied vum Moses. Dat fënneftzéngt Kapitel vum Exodus ass eist Lied.

TAM1897 Q1 24.20Wou wollt Gott se bréngen?—Zu sengem “hellege Wunnuert.” Wou war dat hellegt Wunnuert?

TAM1897 Q1 24.21(Gemeinschaft) “Eng Stad, déi Fundamenter huet, vun där de Baumeeschter a Schëpfer Gott ass.”

TAM1897 Q1 24.22Weider. “D’Vollek wäert et héieren a Furcht ergreifen se; Trauregkeet wäert d’Awunner vu Palestina ergreifen.”

TAM1897 Q1 24.23E. J. Waggoner.—Et huet et gemaach.

TAM1897 Q1 24.24Natierlech huet et dat gemaach. Wéi si op déi Grenz gaange sinn, waren d’Herzogë vun Edom erstaunt. “D’mächteg Männer vu Moab, d’Zitteren wäert se packen; all d’Awunner vu Kanaan wäerten schmëlzen.” Wat sollt mat de Awunner geschéien?

TAM1897 Q1 25.1(Stëmmen) Si sollten verschwannen.

TAM1897 Q1 25.2E. J. Waggoner.—Si haten et schonn gemaach.

TAM1897 Q1 25.3Genau wéi si do ukomm sinn, huet Israel gefrot: Loosst dir eis duerch äert Land zéien? Wat hunn si gesot?—Nee, Här. Si haten net d’Erlaabnis, e Fouss op hiert Land ze setzen. Awer wann si direkt vum Roude Mier bis un d’Grenzen vun Edom gaange wieren, hätt ganz Edom am Erstaunen stoe bliwwen, bis si laanscht gaange wieren. O Israel, och haut nach, huet net erausfonnt, wat Israel do verpasst huet. Bridder, wann mir erausfannen, wat Israel do verpasst huet, gëtt et eis eng Inspiratioun, déi d’Kraaft vu Gott bréngt, an mir wäerte et gleewen.

TAM1897 Q1 25.4Angscht a Schreck wäert op si falen; duerch d’Gréisst vun dengem Arm wäerte si stëll wéi e Steen sinn; bis däi Vollek iwwergeet, Här, bis de Vollek iwwergeet, deen du kaaft hues.

TAM1897 Q1 25.5Wat wäert hien mat hinnen maachen? “Du wäert se bréngen an se op dem Bierg vun dengem Ierfschaftsbesëtz planzen.” Wessen Ierfschaft?—Dem Här seng. Awer “Gott, deen an de vergaangene Zäiten a verschiddene Aarte a Weeër duerch d’Propheeten zu eise Pappen geschwat huet, huet an dëse leschte Deeg zu eis duerch säi Jong geschwat, deen hien zum Ierf vun allem ernannt huet.” Wien huet Israel gefouert?—Gott. An wat?—“Däin Ierfschaft;” net eis—däin. “An wann dir dem Christus sidd, da sidd dir d’Kanner vum Abraham, an Ierwen no der Versprieche.” “Däin Ierfschaft, Här.” Dat ass net alles. “Du wäert se eran bréngen a se op dem Bierg vun dengem Ierfdeel planzen, op der Plaz, Här, déi du dir gemaach hues, fir do ze wunnen.” Dat ass nach net alles. “Am Heiligtum, Här, dat deng Hänn opgeriicht hunn.” Wéi e Heiligtum hunn d’Hänn vum Här opgeriicht?

TAM1897 Q1 25.6(Stëmmen) Dat richtegt Heiligtum.

TAM1897 Q1 25.7Natierlech ass et esou. “Vun de Saachen, déi mir gesot hunn, ass dat d’Zesummefaassung: Mir hunn esou e héchsten Priister, deen zur rietser Hand vum Thron vun der Majestéit am Himmel gesat ass; en Dénger vum Heiligtum an vum richtege Tabernakel, deen de Här opgeriicht huet, an net de Mënsch.” Dat ass d’Zesummefaassung vun eisem Gespréich haut Owend, oder? Dat ass wou Gott Israel huele wollt. Awer si hunn et net gesinn. Verstitt Dir? Dat ass wou hien eis wëll huelen.

TAM1897 Q1 25.8Gesitt Dir, datt dat dee Plaz ass, op deen Gott Israel deemools wollt bréngen? Wann Dir dat gesitt, da sidd Dir bereet, op dee Plaz ze goen, deen Israel verpasst huet. Mee wann Dir mengt, et wier en irdescht Heiligtum gewiescht, dat de Mënsch opgeriicht huet, da ass dat alles, wat Israel gesinn huet, an dat ass och alles, wat Dir gesitt. An Israel ass net an dat Land erakomm, an Dir wäert och net erakommen. Mir mussen méi gesinn, wéi Israel gesinn huet, soss komme mir ni méi wäit, wéi Israel et gepackt huet. Awer firwat huet Israel net méi gesinn, wéi se gesinn hunn?—Si hunn net gegleeft. Awer du an ech solle elo gleewen, wat Israel deemools net gegleeft huet, soss kréie mir ni, wat Israel verpasst huet. Awer wann mir gleewen, wat Israel net gegleeft huet, da ginn mir an d’Ierfschaft bruecht, an déi Israel net bruecht gouf, an d’Zelt, an dat Israel net erakomm ass, an d’helleg Wunneng vu Gott, an d’Stad, déi Fundamenter huet, vun där de Bauherr a Schëpfer Gott ass.

TAM1897 Q1 25.9Achtzehnte Vers: “De Här wäert fir ëmmer a ëmmer herrschen.” Hien wëll selwer iwwer si herrschen; net méi de Pharao; net méi de Nimrod; net méi vun dëse Götzendiener; net méi vun dëse rebellësche Leit. Gott wollt Israel an dat gesegent Land féieren an do fir ëmmer iwwer si regéieren, mee si hunn et net gewosst. O wat si verpasst hunn, well si dem Här net gegleeft hunn! O wat mir all dës Joren verpasst hunn! Well wéi ech Iech muer owes virliesen, wiere mir schonn laang do gewiescht, wann mir dem Här just gegleeft hätten. Gott seet et esou, an et ass esou. Mir hunn haut Owes an dësem Zelt näischt ze sichen. Mir hunn hei iwwerhaapt näischt ze sichen, well mir eigentlech an der Welt näischt ze sichen hunn. Awer well mir an der Welt sinn, ass dat hei dee richtege Plaz fir eis. Mir sollten awer iwwerhaapt net an der Welt sinn. Mir sollten schonn laang am Räich vu Gott sinn. Dat ass eng Tatsaach, Bridder. An der Bibel steet nach vill méi, wéi mir an enger anerer Stonn hei iwwer deen eenzege Gedanke kéinten erausbréngen.

TAM1897 Q1 25.10Elo huet de Moses dat alles gegleeft. Hien huet gegleeft, datt d’Zäit fir d’Erfëllung vun der Versprieche no war. Awer hien hat geschwënn de Thron vun Ägypten ze besetzen. Hien hat Kinnek ze ginn. Hien hat ze herrschen; e Amt ze hunn, méi héich wéi dat vum Buergermeeschter oder Sekretär vun enger Stad. Hien hat net nëmmen e Kinnekräich, mä e Räich ze regéieren; dat Räich vun der Welt, an et war säi Recht. Duerch e duebelt Recht huet et him zougestanen. Hien huet net missen fir e politescht Amt kandidéieren. Et sollt him zoustoen, an et war kee, deen säi Recht hätt bestreide kënnen. Et war nëmmen ee Schrëtt bis op de Thron; nëmmen bis dëse Pharao stierft, an hien war bal honnert Joer al. Da géif dëse Moses Kinnek vun der Welt ginn, well d’ägyptescht Räich weltwäit war.

TAM1897 Q1 25.11Israel hat deemools och eng schwéier Zäit. Israel gouf ënnerdréckt, verfollegt a gouf dozou gezwongen, an Ziegelbrennereien ze schaffen. Moses hätt kënne soen: Elo gëtt eist Vollek ënnerdréckt; et gëtt verfollegt; et leed wéinst sengem Gott; mee et wäert net laang daueren, well de Pharao bal honnert Joer al ass a kann net vill méi laang liewen. Dann wäert ech eng Reform aféieren. Ech wäert dës Regierung op d’Rei stellen. Ech wäert richteg regéieren. Net wéi dës bösaarteg Pharaonen. Ech gleewen un Gott. Ech sinn e Chrëscht, an ech sinn domat vill méi qualifizéiert fir ze regéieren, well ech e Chrëscht sinn. An hien hätt net nëmmen hir Laaschten ewechhuele kënnen, mä hätt hinnen och Ämter ginn an d’Welt duerch d’Leit vu Gott regéiert. War de Wee net op? Et war nëmmen e Schrëtt bis op de Thron, an deen Schrëtt muss geschwënn gemaach ginn. Awer loosst eis kucken, wat dee Chrëscht ënner esou Ëmstänn gemaach huet. Maacht op den elleften Kapitel vum Bréif un d’Hebräer. Kuckt genee, liest et virsiichteg a gesitt, wat et seet. De véieranzwanzegste Vers:—

TAM1897 Q1 26.1Duerch de Glawe huet de Moses, wéi hien erwuesse gouf, refuséiert, de Jong vun der Duechter vum Pharao genannt ze ginn.

TAM1897 Q1 26.2Wat bedeit et, sech ze weigeren, de Jong vun der Duechter vum Pharao genannt ze ginn?—Kinnek ze ginn ofzeleenen. Do stoung de Thron. Et war nëmmen e Schrëtt dorop. Awer amplaz dohinner ze goen an sech op de Thron ze setzen, ass hien erofgaangen. Hien huet dem Thron vun Ägypten den Réck gewisen, an all de Schätz an de Genoss vun Ägypten, a huet säi Gesiicht op en anert Land geriicht; well d’Zäit komm war, wou Gott säi Vollek aus deem Land an dat anert Land erausruffe géif. Moses huet un Jesus Christus gegleeft, an dowéinst un d’Trennung vu Kierch a Staat gegleeft. Dowéinst huet hien sech vum Staat getrennt a mat ganzem Häerz bei der Kierch gestanen. Gott huet hien aus dësem Land geruff, wéi hien éischter säi Papp Abraham aus sengem Land geruff hat. Awer dat ass nach net alles. Héiert: “Hien huet et léiwer, mat dem Vollek vu Gott Leed ze leiden, wéi eng Zäit laang d’Genoss vun de Freede vun Ägypten ze genéissen?”

TAM1897 Q1 26.3(Gemeind) Sënn.

TAM1897 Q1 26.4Sënn? Hien war den Ierf vum Thron. Wat war et also, fir säi Geescht op de Thron vun Ägypten, op d’Muecht an d’Genoss vun der Welt an op d’Regierungen vun der Welt ze riichten? Wat war et?—Sënn. Steet dat esou do?

TAM1897 Q1 26.5(Stëmmen) Jo.

TAM1897 Q1 26.6Gleeft dir dat?

TAM1897 Q1 26.7(Stëmmen) Jo.

TAM1897 Q1 26.8War et fir Israel deemools Sënn?

TAM1897 Q1 26.9(Stëmmen) Jo.

TAM1897 Q1 26.10Wat ass et elo?

TAM1897 Q1 26.11(Stëmmen) Sënn.

TAM1897 Q1 26.12Bridder, et ginn e puer Saachen an der Bibel, iwwer déi mir nodenke sollen. “Hie huet et léiwer, mat dem Vollek vu Gott Leed ze erdroen, wéi eng Zäit laang d’Genoss vun der Sënn ze genéissen.” Awer vergiess net, datt déi hei genannten Genoss – d’Genoss vun der Sënn – eigentlech d’Genoss vun Égypten sinn; d’Genoss, Kinnek vun Égypten ze sinn, e Posten an der irdescher Regierung ze hunn, an iwwer aner Leit ze herrschen. All dat hätt him duerch richteg Ofstamung, duerch d’Recht vun der Ierfschaft zougestanen. Hien huet sech net als Kandidat opstellen oder Stëmmen mussen sichen. Et koum him natierlech zou. D’Schrëft seet, datt wann hien all dës Genëss ugeholl an genoss hätt, et bedeit hätt, d’Genëss vun der Sënn ze genéissen. Awer hien huet dat opginn. Firwat? – “Well hien d’Schande vu Christus fir e méi groussen Räichtum gehalen huet wéi d’Schätz a Ägypten.”

TAM1897 Q1 26.13Wou stoung de Christus am Bezuch op d’egyptesch Regierung an de Thron? War de Christus een mat Égypten?—Nee. Konnt de Moses de Christus an de Thron vun Égypten béid hunn?

TAM1897 Q1 26.14(Stëmmen) Nee.

TAM1897 Q1 26.15Mee de Thron vun Ägypten ass him esou natierlech zougefall wéi d’Blieder vun de Beem falen. Hien huet net fir e Poste mussen kämpfen. Net emol fir sech nominéieren ze loossen.

TAM1897 Q1 26.16A. F. Ballenger.—Oder eng Petitioun opzestellen.

TAM1897 Q1 26.17Nee. Hien huet net emol e Vertrieder gebraucht, fir seng Petitioun dem President virzestellen.

TAM1897 Q1 26.18Kuckt nach eng Kéier op d’Situatioun. Do war Ägypten mat sengem Thron, senge Genoss a Schätz, déi him esou natierlech zougefall sinn wéi d’Blieder vun engem Bam falen, ouni datt hien eppes dofir misst maachen. Alles wat hien ze maachen hat, war mat gefalteten Hänn ze sëtzen, bis de Kinnek un Altersschwächt stierft, an duerno gehéiert alles him. Awer hien hätt léiwer bei Christus sinn an säi Spott erdroen, wéi do um Thron vun Ägypten ze sëtzen. An bedenkt besonnesch, datt hien, fir bei Christus ze sinn, dem Thron an all de Schätz an de Genoss vun Ägypten den Réck misst dréien.

TAM1897 Q1 26.19Sot elo net, datt ech dat dobäigesat hätt, datt ech et erfonnt hätt. Kuckt, wat d’Wuert seet, an dir gesitt, datt et alles do steet. Steet et net wierklech do?

TAM1897 Q1 26.20(Ruff) Jo.

TAM1897 Q1 26.21Loosst eis dat nach eng Kéier liesen, an et ass Zäit, fir haut Owend zouzemaachen; dann studéiere mir muer Owend nees Israel:—

TAM1897 Q1 26.22Duerch de Glawe huet de Moses, wéi hien erwuesse war, refuséiert, de Jong vun der Duechter vum Pharao genannt ze ginn; hien huet et léiwer gewielt, mat dem Vollek vu Gott Leed ze erdroen, wéi eng Zäit laang d’Genoss vun der Sënn ze genéissen; hien huet d’Schande vu Christus fir e méi grousst Räichtum gehalen wéi d’Schätz an Ägypten; well hien op d’Belounung gehofft huet.

TAM1897 Q1 26.23D’Zäit vun der Verspriechung ass no komm, déi Gott dem Abraham geschworen hat, him déi gesegent Belounung ze ginn. Moses huet dat gegleeft, huet sech vun deem Staat getrennt, huet dem Thron de Réck gedréit a huet d’Verleumdung Christe senger léiwer gewielt wéi all d’Muecht, d’Freed a d’Éier vun Ägypten. An vergiess net, datt hien dem alles de Réck dréie misst, fir Deelhaber un der Verleumdung Christe senger ze sinn.