De Geescht vun der Prophezeiung. – Nr. 2

TAM1897 D 21.2Predigt gehalen Mëttwoch moies, den 10. Februar 1897 Gedréckt am General Conference Daily Bulletin, 15. Feb. 1897, Bd. 1, Nr. 2, S. 21-22.

TAM1897 D 21.3Déi folgend ass nëmmen e Kuerzëmrëss vun den Aussoen vum Pastor Jones. Well zënter der viregter Versammlung vill Leit ukomm sinn, war et néideg, vill Zäit drop ze verbréngen, d’Punkten nach eng Kéier duerchzegoen, déi den Dag virdrun behandelt goufen. Zousätzlech dozou huet de Redner gesot, datt d’Problematik bei eis als Vollek net ass, datt mir net nominal gleewen, datt d’Testimonies vu Gott sinn; mee wat mir mussen wëssen, ass wéi een un se gleeft. Wann deen eenzege Wee, wéi mir eise Glawen un d’Testimonies auszedrécken, doran besteet, de Leit ze soen, datt mir un si gleewen, da ass eise Glawen näischt wäert. Mir maachen domat de Wee op, datt d’Leit d’Oprechtegkeet vun eisem Glawen a Fro stellen. Wann mir wierklech un d’Testimonies gleewen, da mussen mir de Leit dat net soen. Eis Liewen wäert e Beweis fir de Glawen sinn, deen an eis ass.

TAM1897 D 21.4Et gëtt en Ofwende vu Gott, an de Tempel muss gereinegt ginn, genee wéi an deenen ale Zäiten zu Jerusalem. Mir sinn duerch d’Ignoréiere vun de Zeienschaften vum Geescht vu Gott an dëse Zoustand geroden. Awer vill vun deenen, déi se ignoréiert hunn, hunn un si gegleeft an hunn déi Zeienschaften deemools an hiren Hänn gehalen, ouni ze mengen, datt si se ignoréiert hätten. Dofir wëlle mir wësse, wéi een d’Zeienschaften vum Geescht soll behandelen.

TAM1897 D 21.5An mir däerfen net fir ee Moment denken, wann e Zeiennis ginn gëtt an e Mënsch genannt gëtt, datt Gott en attackéiert, fir en ze zerstéieren. D’Zil vum Här ass et, hien vun de Feeler ze trennen, déi him schueden an d’Aarbecht vu Gott behënneren. Et ass de Mënsch ze retten an de Feeler ze zerstéieren. Gott wäert e Mënsch net zerstéieren oder veruerteelen, ausser hien ass ontrennbar mat der Sënn verbonnen. Wann dëse Mënsch säi falschen Wee verléisst, d’Zeiennis unerkennt an sech virun Gott richteg stellt, steet hien net méi an där Positioun, an där d’Zeiennis hien fonnt huet. Dës Zeiennis kann duerno als Warnung fir anerer déngen, däerf awer ni benotzt ginn, fir de Mënsch ze veruerteelen, deen säi Feeler unerkannt huet.

TAM1897 D 21.6Gottes Wee ass et, de Mënsch zu eppes ze maachen, wat hien net ass; him eppes ze ginn, wat hien net huet. Mir kënnen d’Testimonies net op anerer uwenden. Nee, net emol op eis selwer vun baussen. Mir mussen eist Häerz fir Gott opmaachen, fir d’Zeiennis ze empfänken, sou datt de Här dat gëttlecht Prinzip an eis implantéiere kann, eis dat gëtt, wat mir net hunn, eis zu deem mécht, wat mir net sinn, an domat hie selwer duerch säi Hellege Geescht wierklech d’Uwendung vum Zeiennis bewierkt. Dann wäert an eisem Liewen erschéngen, an an eise Handlungen ausgefouert ginn, dat, wat Gott an eis implantéiert huet. Dat ass d’Zeiennis unhuelen. Alles wat dernënner ass, ass se net unhuelen.

TAM1897 D 21.7D’Kraaft, déi Gott implantéiert, am Häerz opgeholl, erméiglecht dem Mënsch, an der Versuchung an an der Mëtt vu senger Schwaachheet ze stoe. Si gëtt him dat, wat hien net besëtzt, a mécht hien zu deem, wat hien vu Natur aus net ass.

TAM1897 D 21.8Wann e Mënsch an enger Positioun, an där hien placéiert gouf, e Mësserfolg huet, tendéiere mir ze denken, datt Gott e Feeler gemaach hätt, andeems hien him erlaabt huet, dohinner gesat ze ginn; mee dat geet net duer. Gott huet kee Feeler gemaach, andeems hien de Saul zum Kinnek vun Israel gemaach huet; mee de Saul huet e Feeler gemaach, well hien net dat gouf, wat Gott wollt, datt hien wier. Hien huet e Feeler gemaach, well hien senge eegene Weeër a Pläng nogefollegt huet, amplaz op d’Stëmm vu Gott ze lauschteren. Sou huet Gott och keng Feeler gemaach, wéi hien Jerobeam zum Kinnek iwwer Israel gemaach huet. Och wann de Zweck vu Gott, déi zéng Stämm vun Juda ze trennen, wéinst der Verdorbenheet vum Vollek net duerchgefouert gouf, hat Gott awer e Plang, mä Jerobeam huet net erlaabt, datt dëse Plang ëmgesat gouf. Gott kann mech oder dech an eng Positioun ruffen, an wann mir e Schwächtpunkt hunn, deen eis Nëtzlechkeet verhënnert, a Gott eis eng Noriicht schéckt, da ass dës Noriicht dozou da, eis ze maachen, wat hien wëll, datt mir sinn, sou datt mir duerch seng Gnod do stinn, wou hien eis wëll, datt mir stinn.

TAM1897 D 22.1“All Dag weisen d’Mënschen, ob d’Kinnekräich vu Gott an hinnen ass. Wann de Christus an hire Häerzer herrscht, gewannen si Kraaft am Prinzip, Muecht an d’Fäegkeet, als trei Wächter a wierklech Reformatoren ze stoen; well et keng Reform ka ginn, ausser et gëtt eng grëndlech Zesummenaarbecht mat Jesus Christus. Duerch d’Gnod vu Christus sollen d’Mënschen hir vu Gott geschenkte Fäegkeeten benotzen, fir sech selwer ze reforméieren [net fir anerer ze reforméieren, mä fir sech selwer ze reforméieren]; duerch dës Selbstverneinungshandlung, déi de Här vum Himmel mat Zoustëmmung betruecht, erreechen si Victoiren iwwer hir eege vererbte a kultivéiert Neigungen. Dann, wéi de Daniel, hannerloossen si Androck op anere Häerzer, déi ni ausgeläscht ginn. Dëse Afloss gëtt an all Deeler vun der Welt gedroe.”

TAM1897 D 22.2D’Aarbecht vun der Reformation fänkt bei sech selwer un. Ech kann nëmmen dann Afloss op aner Häerzer ausüben, wann ech mech selwer reforméiert hunn. Gott erreecht anerer, andeems hien eis erreecht, an erreecht anerer duerch eis. Kuckt op 2. Korinther 1,3–4:—

TAM1897 D 22.3Geseent soll Gott sinn, de Papp vun eisem Här Jesus Christus, de Papp vun de Barmhäerzegkeeten an de Gott vun all Tréischung; deen eis an all eiser Bedréckung tréischt, fir datt mir fäeg sinn déi ze tréischten, déi an enger Nout sinn, mat där Tréischung, mat där mir selwer vu Gott getréischt ginn.

TAM1897 D 22.4Gott tréisst eis, fir datt mir anerer tréischte kënnen; Gott hëlleft eis, fir datt mir anerer hëllefe kënnen. Mir ginn an eng Plaz bruecht, wou mir d’Tréischung vu Gott brauchen, fir datt mir anerer tréischte kënnen. Hien huet anerer am Kapp, wann hien eis tréisst. “An wann mir bedréckt sinn, ass et fir ären Tréisch an äert Heil.” Wann ech bedréckt sinn, ass et fir d’Trost a Rettung vun engem aneren. Ech kann deen Mënsch, deen ech tréischte soll, vläicht Joeren net begéinen; mee iergendwann begéinen ech him, an d’Erfarung, déi ech gemaach hunn, bereet mech vir, bei him ze sëtzen oder hien un der Hand ze huelen an him Hëllef a Trost ze sinn. Hien kritt vun mir dat, wat ech vu Gott kritt hunn, an hien kritt et, fir et sengersäits un anerer weiderzeginn, an dës un nach anerer; an esou geet d’Afloss vun der Gnod vu Gott, déi eis zougedroe gouf, iwwer d’ganz Äerd, och wann mir net aus dem Staat erausgoen, an deem mir liewen. Bridder, dat ass wat Gott mat eis wëll maachen, an duerno gëtt eise Afloss an all Deeler vun der Welt gedroen.

TAM1897 D 22.5Elo zur Fro: Wéi solle mir d’Testimonies unhuelen? Loosst eis liesen, wéi si wierklech ofgeleent goufen, wéi een geduecht hat, si géifen ugeholl ginn. Da wësse mir, wéi mir dëse Feeler vermeiden an wéi mir se richteg unhuelen. Hei lies ech vun engem, deem säi “Beispill vill dozou bäigedroen huet, d’Vertrauen an d’Testimonies ze erschütteren.” Wéi huet hien dat gemaach? — “Hien huet selwer direkt géint d’Liicht gehandelt, dat Gott ginn huet.” Awer hien huet net geduecht, datt hien direkt géint si handelt. Hien huet geduecht, hien géif dat Richtegt fir si maachen. Wéi huet hien also esou d’Zil verpasst? Hei ass d’Äntwert: “D’Tadel a Warnungen vum Här goufen ëmgaangen, interpretéiert a duerch d’List vu Mënschen ongëlteg gemaach.”

TAM1897 D 22.6Wéi goufen si “ausgeweicht”? Hei ass d’Äntwert: “Firwat hutt dir schwache Ausreden erfonnt?” “O, wéi beschämt sollten déi sinn, déi sech vum Rot vu Gott ofgewannt hunn an probéiert hunn, den Androck, deen Gott hätt hannerlooss, ze iwwerdecken.”

TAM1897 D 22.7Wéi goufen si “interpretéiert”? Hei ass d’Äntwert: Si hunn “hir eege Ausleeung dropgesat, a gesot, datt si net geduecht hunn, esou ze maachen.”

TAM1897 D 22.8An esou goufen d’Testimonies vermidden, interpretéiert an ongëlteg gemaach vun deenen, déi geduecht hunn, si géifen drun gleewen an se unhuelen. Elo, hutt Dir se mat flachen Ausreden vermidden? Hutt Dir se interpretéiert an ongëlteg gemaach, andeems Dir se op Är eege Manéier interpretéiert hutt a gesot, si hätten net dëst oder dat bedeit? — Natierlech hutt Dir dat gemaach; Dir wësst, datt Dir et gemaach hutt. Da loosst eis dat elo direkt stoppen.

TAM1897 D 22.9Wéi solle se also ugeholl ginn? Wéi kënne mir wëssen, wat se bedeiten? Hei ass d’Äntwert: “Si hunn genee dat gemeint, wat do steet.” Wat bedeiten se? — “Genee wéi et do steet.” Kënnt dir soen, wat se soen? — Jo, dat ass einfach genuch. Da huelt se genee esou wéi se et soen. Maacht Äert Häerz breet op fir Gott, sou datt hien duerch säi gudde Geescht do dat Prinzip implantéiere kann, dat a genee deem läit, wat et seet; da wäert dat Prinzip erschéngen, et wäert an Ärem Liewen glänzen; da hutt Dir d’Testimonies ugeholl. Da wësst Dir, datt Dir un d’Testimonies gleeft. Da gëtt et keng Gefor, sech dorunner ze irren. Anerer wäerten et wëssen, well du Andréck op Häerzer hannerléiss, déi ni ausgeläscht ginn, an si wäerten Gott am Dag vun der Visitatioun verherrlechen.

TAM1897 D 22.10D’Wuert vu Gott ass eise Standard. All Akt vun der Léift, all Wuert vu Frëndlechkeet, all Gebied fir déi Leedend a Verdréckte, gëtt virun dem éiwege Thron rapportéiert a gesat op de himmlesche, onverderkleche Rekord. D’gëttlecht Wuert gëtt Liicht an dat am meeschte verfinstert Versteesdemech, an dat Liicht léisst déi am meeschte gebildete hiert Onverméigen an hir Sënnegkeet fillen. — Test. Nr. 31.