Dat éischt grousst Gebot
TAM1897 D 279.2Predigt gehalen den Dënschdegowend, den 2. Mäerz 1897 Gedréckt am General Conference Daily Bulletin, 5. Mäerz 1897, Bd. 1, Nr. 16, S. 279-285.
TAM1897 D 279.3Dir wësst, datt de Här iwwer dës Zäit an d’Leit, déi an dëser Zäit liewen, gesot huet, datt “hei sinn déi, déi d’Geboter vu Gott an de Glawen vu Jesus behalen.” Dir a ech bekennen richteg, datt mir dat Vollek sinn, a mir stinn do, wou mir bekennen, datt vum Här iwwer eis un d’ganz Universum gesot ka ginn: “Hei sinn déi, déi d’Geboter vu Gott a de Glawen vu Jesus halen.” An et wäert e Fakt sinn, net nëmmen well hien et seet, mä hien wäert et soen, well et e Fakt ass.
TAM1897 D 279.4Dëse Text gëllt vollstänneg fir dech an mech, déi mir hei an dësem Haus sinn; an de Här wëll, datt et elo e Fakt gëtt a weiderhi e Fakt bleift, sou datt hien et der ganzer Welt an dem ganze Universum ëmmer nees kann aussoen: “Hei sinn déi, déi d’Geboter vu Gott an de Glawen vu Jesus halen.”
TAM1897 D 279.5Dat ass dat, wat mir studéieren sollen. Mir sollen an dëse Lektiounen studéieren, fir ze wëssen, ob mir d’Geboter vu Gott halen oder net; sou datt de Här iwwer eis soe kann: “Hei sinn déi, déi d’Geboter vu Gott an de Glawen vu Jesus halen.”
TAM1897 D 279.6Beim Halten vun de Geboter vu Gott kënnt als éischt dat éischt Gebot, dat mir sécherlech mussen halen. An hei ass säi Wuert: “Dat éischt vun allen Geboter ass: Héier, Israel: De Här, eise Gott, ass een Här; an du solls de Här, däi Gott, léiwen mat däi ganzem Häerz, a mat däi ganzer Séil, a mat däi ganzem Verstand, a mat däi ganzer Kraaft; dat ass dat éischt Gebot.”
TAM1897 D 279.7Kann de Här elo iwwer dech an mech am Bezuch op dat Gebot soen: “Hei sinn déi, déi et halen?”
TAM1897 D 279.8Huet de Här Äert ganzt Häerz, sou datt Dir kee Häerz hutt fir eppes anescht wéi hien an dat wat him gehéiert?
TAM1897 D 279.9Huet de Här däi ganzt Séil an enger déifer Léift, sou datt et kee Gefill an dir gëtt, dat net säin ass?
TAM1897 D 279.10Huet de Här däi ganzt Geescht, sou datt et keng Gedanke vun däinem Geescht, keng Aarbecht vun däinem Geescht, kee Deel vun däinem Geescht gëtt, deen net säin ass — gewidmet sengem Déngscht? Well mat dem Geescht déngen mir dem Här, eisem Gott. Net mat engem Deel dovun, net mat engem Stéck dovun, mä mat dem ganzen. Sou datt du kee Geescht hues, deen du op eppes widmen oder leeë kanns, wat net vu Gott ass.
TAM1897 D 279.11Ass all deng Kraaft senger, sou datt du keng Kraaft hues, déi du op eppes anescht setzt wéi op dat, wat Gott säin ass, an op säi Déngscht?
TAM1897 D 279.12Wann dat alles op Iech zoutrëfft, da gëtt et wierklech iwwer Iech gesot: “Hei sinn déi, déi d’Geboter halen.”
TAM1897 D 279.13“Dat zweet ass deem ähnlech: Du solls deng Noper wéi dech selwer léiwen.” Wann d’Léift vu Gott an eise Häerzer ass, wéi am éischte Gebot, da gëtt et einfach genuch, eis Noperen esou ze léiwen wéi eis selwer.
TAM1897 D 279.14Wéi et viru kuerzem an der Ried vum Brudder Kellogg ervirgaang ass, vum klengen Jong zu Chicago, deen op e Mann, e komplette Onbekannten, zougaangen ass, a him gesot huet: “Wësst Dir, datt Dir de gréisste Sënner op der Welt sidd?” An wéi de Mann iwwerrascht gefrot huet, wéi dat kéint sinn, well hien nach ni engem Mënsch ëmbruecht hätt an nach ni e grousse Verbriechen begaangen hätt, huet de klengen Jong him gesot: “Dat gréisst Gebot ass: Du solls de Här, däi Gott, mat dengem ganzen Häerz, mat denger ganzer Séil, mat dengem ganzen Verstand an mat denger ganzer Kraaft léiwen. Maachs du dat?” Hien huet geäntwert: “Nee, ech maachen dat net. Ech kann net soen, datt ech dat iwwerhaapt maachen.” “Also,” sot de klengen Jong, “dat ass dat gréisst Gebot. Du bréchs dat gréisst Gebot; du bass also de gréissten Sënner.” De Mann huet et zouginn a gouf zu Gott an an d’voll Erléisung gefouert. Dat ass ganz kloer: well dat dat gréisst Gebot ass, ass deen, deen et brécht, de gréissten Sënner. Bass du et?
TAM1897 D 279.15Du an ech behaapten, d’Geboter vu Gott an de Glawen vu Jesus ze halen. Bréchen mir dat éischt vun allen Geboter vu Gott? Wann mir net dat gréisst, dat éischt vun allen Geboter halen, da bréchen mir et. Wann mir dëst bréchen, halen mir d’Geboter net; dat steet fest. Du an ech mussen elo entscheeden, an mir mussen fir ëmmer entscheeden, ob mir dem Här mat dem ganzen Häerz, an mat der ganzer Séil, an mat dem ganzen Verstand, an mat der ganzer Kraaft déngen.
TAM1897 D 279.16Et steet geschriwwen: “D’Kinnekräich vu Gott ass bannent iech.” D’Räich, dat bannent eis ass, ass d’Räich vu Gott; et war esou, wéi de Mënsch erschaf gouf, mee de Feind huet de Platz vu Gott usurpéiert; an de Här huet de Mënsch nees fräi gemaach, ze wielen, ob Gott säi eegene Platz an sengem eegene Kinnekräich soll hunn, oder ob den Usurpateur de Platz vu Gott am Kinnekräich vu Gott soll hunn. Dat Kinnekräich, dat an dir ass, gehéiert dem Här. Et läit bei dir ze entscheeden, ob de Här do soll herrschen oder ob de Feind do soll herrschen. An wann dir net wielt, datt de Här do soll herrschen, da wielt dir, datt de Feind do soll herrschen. Et hänkt alles vun der Wiel vum Mënsch of, wien do soll herrschen.
TAM1897 D 280.1Ee muss herrschen. De Mënsch gouf net gemaach, fir sech selwer, onofhängeg vu Gott, ze regéieren. Hien gouf gemaach, fir mat Gott sech selwer ze sinn, a kann ouni Gott net sech selwer sinn. De Mënsch gouf gemaach, fir mat Gott ze stoen. D’Kinnekräich vu Gott war an him. Gott huet an him regéiert. Awer hien huet ugefaang, säi eegene Wëllen duerchzeféieren, andeems hien dem Satan nogefollegt huet. Awer e Mënsch kann säi eegene Wëllen nëmmen duerchféieren, andeems hien Gott nogefollegt. D’Kinnekräich vu Gott ass an dir. Mir mussen wielen, datt Gott säi eegene Platz an eis hëlt, an sengem eegene Räich an eise Häerzer. Hien wäert do säi Platz huelen, an hien wäert do herrschen, wann hien säi eegene Platz an sengem eegene Räich huele kann.
TAM1897 D 280.2Dir wësst, wat d’Kinnekräich vu Gott op der Äerd ugeet, datt et vun Mier zu Mier a vum Floss bis op d’Ennen vun der Äerd soll sinn. D’Kinnekräich vu Gott, dat Kinnekräich, dat kënnt, wann de Här kënnt, sollt, wéi dir wësst, all Zoll, all Partikel Buedem, deen et an dëser Welt gëtt, ofdecken. Elo ass d’Kinnekräich vu Gott an iech. Deckt seng Herrschaft, déi an iech ass, wou Gott regéiert, all Plaz, all Deelchen Buedem an ärem Häerz? Mécht se dat? Dat ass d’Fro, an dës Froen sinn fir eis op méi wéi eng Manéier.
TAM1897 D 280.3Ech liesen einfach d’Gebot a weisen op dat hin, wat d’Gebot seet. An dat, sou datt du an ech eis Geeschter a Häerzer ëmmer fir d’Fro oppe halen: Gëllt et fir eis: “Hei sinn déi, déi d’Geboter vu Gott an de Glawen vu Jesus mat ganzem Häerz, ganzer Séil, ganzem Verstand an all Kraaft halen”?
TAM1897 D 280.4Op wat Äre Geescht sech ausruht, wat en studéiert, un wat en schafft — ass Gott an där Saach? Ass et fir d’Éier vu Gott? D’Fuerschung, déi Dir maacht, d’Studien, déi Dir verfollegt, den ganzen Gedanke vun Ärem Geescht – ass et, datt d’Bild vu Gott do ageprägt gëtt? Ass et, fir Gott méi staark am Geescht ze fannen? Ass et, fir hien méi ze verherrlechen? Ass hien dee Éischten an alles an allem an Äre intellektuelle Beméiungen? Léift Dir hien, déngt Dir hien mat Ärem ganzen Geescht?
TAM1897 D 280.5an mat all denger Kraaft. D’Feld, dat du pfluegst, pfluegst du et fir Gott? Den Hiwwel, deen du drécks, fir e Brett glat ze maachen, méchs du dat fir Gott, sou datt alles, wat du kritt, Gott gehéiert an net iwwerhaapt dir selwer? Ass deng Kraaft esou ganz a ganz fir Gott gewidmet, datt du an der Saach vu Gott schafft, wou du och deng Hand hinsetz?
TAM1897 D 280.6Et ass eng verbreet Iddi, datt een op säi Metier oder op all manuell Aarbecht, déi hien ausféiert, opginn muss, ier en e Mataarbechter an der Saach ka sinn. Vill soen: “Ech wëll aus deem erauskommen, wat ech elo maachen. Ech wéilt, ech kéint en Auswee gesinn. Ech wéilt, ech kéint aus dëser Werkstatt erauskommen. Ech géif gären e Mataarbechter an der Saach sinn.” Wann Dir net e Mataarbechter an der Saach sidd, wou Dir elo sidd, da sidd Dir och net e Mataarbechter an der Saach, wann Dir do ukomm sidd, wou Dir hin wëllt. Wann Dir net e Mataarbechter an der Saach sidd, wéi Dir d’Feld pflügt, da sidd Dir och net e Mataarbechter an der Saach, wann Dir am Predigtstull probéiert ze predigen. Wann du e Schmied bass an um Amboss Dag fir Dag — wann du net esou grëndlech, esou häerzlech, esou ganzhäerzlech an der Saach bass wéi ech et am Predigtstull sinn, da géifs du och net an der Saach schaffen, wann du iergendwou Broschüren verdeele géifs.
TAM1897 D 280.7Virun eis steet e Beispill dovun, wat d’Mënschheet ka sinn, an wat all Gleewegen un de Jesus soll sinn. De Jong vu Gott ass an dës Welt komm, fir dir an mir genee ze weisen, wat et ass, d’Geboter ze halen, an genee wéi een dat mécht. An hien huet ongeféier sechs Mol esou laang an engem Metier geschafft wéi hien gepredigt huet. Ufanks am Alter vun zwielef Joer, wéi hien mat dem Joseph am Schreinerhandwierk konnt ufänken ze schaffen, wéi hien vill konnt maachen — well e zwielef Joer ale Jong vill Saache kann maachen, wann en engem Schreiner hëlleft. Dofir huet hien, ugefaangen am Alter vun zwielef Joer, geschafft a gouf am Alter vun ongeféier drësseg Joer getauft an huet ugefaangen ze predigen; dat sinn achtzehn Joer. An dëse Joren huet hien als Schreiner geschafft. Vum Alter vun drësseg bis dräiandrësseg an en halleft Joer huet hien seng ëffentlech Ministère am Predigen verbruecht. Sou gesitt Dir, et war bal sechs Mol esou laang, datt hien als Schreiner geschafft huet wéi hien gepredigt huet.
TAM1897 D 280.8War hien awer déi achtzehn Joer, wou hien als Schreiner geschafft huet, genee esou vill de Jong vu Gott, wéi hien et déi dräi an en halleft Joer war, wou hien gepredigt huet? — Dir wësst, datt hien et war. War hien mäi Retter a ären Retter, wéi hien do eng Plank gesägt huet, e Bänk gemaach an dobäi Fëss ugesat huet, — war hien deemools genee esou vill mäi Retter a ären Retter wéi wéi hien um Kräiz war? — Dir wësst, datt hien et war. “Well mir ginn duerch säi Liewen gerett.”
TAM1897 D 281.1Vergiesst net, datt et um Enn vun dëse achtzehn Joer war, wéi hien koum fir getauft ze ginn, an getauft gouf, um Ufank vu sengem Déngscht an um Enn vu senger Schreinerarbecht – da huet Gott gesot: “Dësen ass mäi geléiften Jong, un deem ech Gefallen fonnt hunn.” War hien deemno net genee esou vill e Aarbechter an der Saach an deene achtzehn Joer wéi an deenen dräi an engem hallwe Joer duerno? — Dir wësst, hien war et. Wann Dir also e Schräiner sidd an e bekennende Gleewege un Jesus Christus, kënnt Dir him net nofollegen? Sidd Dir net grad do säi Nofolger an Aarbechter an der Saach, esou wierklech wéi wann Dir um Kanzel stéing? Ech soen net, datt Dir ëmmer e Schräiner bleiwe musst. Hien huet et net gemaach. Ech soen net, datt Dir ëmmer Schmadd oder Bauer bleiwe musst; mee ech soen a bestinn drop, datt Dir, soulaang Dir e Schräiner, e Schmadd oder e Bauer sidd, e Mataarbechter an der Saach sollt sinn, esou wierklech wéi Dir jeemools wäert sinn, egal wou Dir och sidd.
TAM1897 D 281.2Sou huet de Jesus all eenzel vun eis gewisen, wat et ass, e Chrëscht ze sinn, an wéi eist Liewen soll ausgesinn, egal mat wat fir Aarbecht eist Kapp, eist Häerz oder eis Hänn beschäftegt sinn. Hien huet Gott mat sengem ganzen Häerz, senger ganzer Séil, sengem ganzen Verstand an all senger Kraaft geléift, wéi hien e Schräiner war. Wann hien Dielen gesägt huet, wann hien Dëscher gemaach huet, wann hien Dieren gemaach an opgeriicht huet, huet hien et zur Éier vu Gott gemaach. Gott war him alles an allem. Wéi e Mann als Schräiner bei hien koum, deen hien nëmmen als Schräiner gesinn huet; deen hien net als de Retter vun der Welt gesinn huet, — wéi e Mann bei hien nëmmen als Schräiner koum, sech bei him gesat huet a gesot huet: “Ech wëll e Dësch gemaach hunn. Maacht Dir et fir mech?” an hien huet geäntwert: “Wéi eng Aart Dësch wëllt Dir?” an de Mann huet et him beschriwwen, an de Jesus huet gesot: “Jo, ech maachen et fir Iech;” wéi de Jesus de Dësch gemaach hat an en op sengem Réck zum Haus vum Mann gedroen hat, an en an d’Haus vum Mann bruecht hat, an en do ofgesat hat fir datt de Mann en notze kéint — an där ganzer Transaktioun war de Jesus ganz Gott säin. Gott war an all senge Handlungen. An all Verbindung, déi hien bei deem Dësch gemaach huet, waren keng Rëss, keng war mam Stëbs bedeckt, näischt war zougedeckt, et war en éierlechen Dësch. Et war iwwerall esou e Dësch, deen Gott kéint guttheeschen.
TAM1897 D 281.3An wéi hien de Kontrakt gemaach huet, fir de Dësch ze bauen, huet hien en éierlechen Kontrakt gemaach, esou een, deen Gott kéint ugekuckt an soen: Dat ass en éierlechen Handel. Hien huet de Mann net gefrot, méi ze bezuelen wéi gerecht fir esou eng Aarbecht. De Mann huet hien gefrot: “Maacht Dir esou an esou e Dësch?” “Jo.” “Wat berechent Dir dofir? — wat kascht et?” Hien hätt et ausgerechent a gesot: “D’Holz kascht esou vill, et dauert esou laang fir et ze maachen, an meng Aarbecht ass esou vill wäert. Meent Dir net och? Meent Dir net, datt meng Aarbecht fir déi Zäit, déi et dauert, esou vill wäert ass?” An de Mann huet gesot: “Jo, ech sinn dermat averstan. Ech mengen, et ass dat alles wäert. Dat ass éierlech. Dat ass e kloert Geschäft.” An wéi hien de Dësch op säi Réck geholl huet, en dohin gedroen an ofgesat huet, huet de Mann him bezuelt, wat am Geschäft ausgaang war, an Gott konnt op déi ganz Transaktioun kucken a soen: “Dat ass éierlech. Dat ass alles, wat een kann maachen.”
TAM1897 D 281.4Bass du esou eng Aart Schräiner? Du gëss dech als Chrëscht aus. Bass du esou eng Aart Aarbechter, egal wat du méchs?
TAM1897 D 281.5Hues du Gott gär mat dengem ganzen Häerz, denger ganzer Séil, denger ganzer Verstand an denger ganzer Kraaft? Wat och ëmmer du méchs oder worfir du geruff bass; wat fir e Geschäft du mat dengem Noper abwickels, egal ob en Heide oder e Chrëscht ass; gëtt et esou gemaach, datt Gott et kucke kann a soe kann: “Dat ass gutt genuch fir d’Kinnekräich vu Gott”, well all däi Häerz, all däi Séil, all däi Verstand an all däi Kraaft doranner stinn zur Éier vu Gott.
TAM1897 D 281.6Hale mir d’Geboter, oder net? Dat ass d’Fro. An et ass Zäit, datt mir dat esou grëndlech erausfannen, datt de Här an der Botschaft, déi hien schwätzt, kann bestätegen: “Hei sinn déi, déi d’Geboter vu Gott halen.”
TAM1897 D 281.7Elo gesitt Dir, datt dëst Gebot de ganze Beräich vun allem ofdeckt, an datt mir am ganze Beräich vun de Gedanken net ee Gedanken beréiere kënnen, deen net an dëse Text passt, mat deem mir ugefaangen hunn. Also musse mir alles an eisem Denken, musse mir alles, wat eise Geescht erausfuerdert, am Liicht vun där Schrifft, dem éischten vun allen Geboter, betruechten.
TAM1897 D 281.8Alles, wat mir opgefuerdert sinn unzefänken, musse mir am Liicht vun deem gréisste vun allen Geboter kucken. Ass et eppes, bei deem ech an der Angscht vu Gott mat mengem ganzen Häerz, menger ganzer Séil, mengem ganzen Verstand an menger ganzer Kraaft erakënnt? Wann dat net de Fall ass, da wëll ech et dann iwwerhaapt ungoen? — Nee. Wann et esou eppes ass, wou ech net mat mengem ganzen Häerz, Verstand, Séil a Kraaft an mat Gott erakënne, wat hunn ech da domat ze dinn? Wann Gott net mat mir ka goen, da briechen ech d’Geboter. Ech widmen him net alles. Meng ganz Kraaft ass näischt, wann se an eppes investéiert ass, wou hien net erakënnt, oder net ka beréieren oder guttheeschen, oder wat hien net ka akzeptéieren.
TAM1897 D 282.1Ech weess, datt dat direkt ass, mee et ass d’Chrëschtentum. Et ass d’Chrëschtentum, an du an ech däerfen eis net mat engem siechzéngten Deel vun eppes zefridden ginn, wat net genee dat ass. Mir däerfen eis net emol fir de Schied vun engem Moment mat eppes an dëser Welt zefridden ginn, wat manner ass wéi datt mir alles, wat mir ungoen, mat Gott mat eis maachen, an et duerno mat dem ganze Häerz, der ganzer Séil, dem ganze Geescht an der ganzer Kraaft ungoen. An ech soen Iech, wann mir dohinner kommen, all vun eis, wann all an dësem Haus sech elo direkt him ergëtt a fest do drun hält, da kënne mir eis net virstellen, wat fir eng Kraaft vu Gott an der Welt manifestéiert gëtt.
TAM1897 D 282.2Déi grouss Schwieregkeet vun Ufank un war, datt d’Mënschen Gott net de Plaz an hirem Häerz erlaabt hunn, deen him gehéiert. Gott huet de Mënsch esou geschaf, an hien huet sech vun him ofgewannt a sech allem aneren zougedréit, a Gott komplett ausgeschloss. Gott huet hien vun där Däischtert fräi gemaach, him d’Fräiheet ginn ze wielen, a hien dozou geruff, ze wielen, ob hien Gott mat dem ganzen Häerz, der ganzer Séil, dem ganzen Verstand an der ganzer Kraaft géif léiwen. Hien gouf fräi gemaach, ze wielen, Gott erëm säi Plaz ze ginn; mee esou vill hunn gewielt, datt de Här net säi Plaz sollt hunn, datt d’Flut si vum Gesiicht vun der Äerd ewechgespuelt huet.
TAM1897 D 282.3Da huet de Här d’Rass nees ugefaangen. An dat eenzegt, wat hien vun all eenzel gefrot huet, war, datt hien de Här Gott mat sengem ganzen Häerz, mat senger ganzer Séil, mat sengem ganzen Verstand an mat senger ganzer Kraaft sollt léiwen, an säi Noper wéi sech selwer. Dat ass alles, wat hien vun deenen aacht gefrot huet, déi an d’Arche gaange sinn an déi erauskomm sinn. Wa den éischte Mënsch Gott mat sengem ganzen Häerz, mat senger ganzer Séil, mat sengem ganzen Verstand an mat senger ganzer Kraaft geléift hätt, hätt keng Sënn jeemools erakommen kënnen.
TAM1897 D 282.4Nodeems hien gesënnt hat, an de Här hien aus där Knechtschaft befreit hat, wann Adam an all seng Kanner Gott mat ganzem Häerz, ganzer Séil, ganzer Kraaft, ganzem Verstand an all Stäerkt geléift hätten, wéi wier de Zoustand vun der Welt gewiescht? — Si hätten d’Geboter vu Gott gehalen an de Glawen vu Jesus, an d’Gerechtegkeet hätt d’Äerd bedeckt wéi d’Waasser de Mier bedeckt. Ass et onméiglech, datt dat an der Mënsch ënner dem Joch vum Fluch, ënner dem Joch vum sënnege Fleesch, erfëllt ka ginn? Kann Gott de Sënner esou vun der Muecht vun der Sënn am Fleesch befreien, datt hien Gott mat ganzem Häerz, ganzer Séil, ganzer Kraaft, ganzem Verstand an all senger Stäerkt léift? — Jo. D’Sënn hätt d’Äerd net verfluche kënnen, wéi se ass, och mat de Mënschen ënner der Knechtschaft vum Fleesch, dat sënneg ass, wann si un Gott gegleeft hätten, d’Geboter vu Gott gehalen hätten an am Glawen vu Jesus bliwwen hätten. Dat ass d’Wourecht, well dat ass d’Chrëschtentum. Sou gesitt Dir also, datt alles, wat de Här jeemools an eis wollt, alles wat hien jeemools zënter dem Sënn vum Adam am Mënsch wollt, war a bleift, datt hien d’Geboter vu Gott an de Glawen vu Jesus hält. An dat éischt vun allen Geboter ass: Du solls de Här, däi Gott, léiwen mat dengem ganzen Häerz, a mat denger ganzer Séil, a mat dengem ganzen Verstand, a mat denger ganzer Kraaft.
TAM1897 D 282.5Am Römer 1,21 steet, datt am Ufank “si hunn Gott gekannt”. Kuckt dat un: de Mënsch huet am Ufank vu senger Entwécklung Gott gekannt. Adam huet Gott am Ufank gekannt, mee hien huet dës Wëssen net behale. Wéi Adam gesënnt huet a nees ugefaangen huet, huet hien Gott gekannt. Wéi d’Mënschheet nom Sintflut nees ugefaangen huet, huet si am Ufank Gott gekannt; sou datt d’Mënschheet sech all d’Zäit vu Gott ewechgedriwwen huet. D’Welt war sou sënneg, ass sou sënneg, a wäert sou sënneg sinn, well si Gott gekannt huet an hien ofweist, an net well si Gott net gekannt huet. Sou datt d’Welt net wéinst der Däischtert an der Bosheit ass; d’Welt ass an der Däischtert wéinst der Bosheit.
TAM1897 D 282.6D’Welt huet mat Liicht ugefaangen; an datt d’Däischtert erakomm ass, ass wéinst der Wiel vun de Mënschen; “wéi si Gott gekannt hunn, hunn si hien net als Gott gepriesen, nach hunn si him gedankt; mä si sinn an hirem Denken eidel ginn, an hiert törichte Häerz gouf verfinstert. Si hunn sech fir klug ausginn, si goufen domm, a si hunn d’Éier vum onsterbleche Gott an e Bild verwandelt, dat ausgesäit wéi e stierfleche Mënsch, Villercher, Véierfoussdéieren a kriechend Déieren.”
TAM1897 D 282.7Kuckt elo: wat als éischt? — Si hunn Gott gekannt; mee si hunn hien net als Gott verherrlecht; si hunn him net de Plaz an hinnen ginn, deen him gehéiert. Si hunn Gott net verherrlecht, — hunn hien net dem Mënsch offenbart, hunn hien net op der Äerd manifest gemaach; well de Jesus gesot huet: Ech hunn dech op der Äerd verherrlecht, an hien war Gott, deen am Fleesch manifest gouf. Dës Männer, déi Gott gekannt hunn, hunn net zougelooss, datt Gott am Fleesch manifestéiert gëtt. Si waren net dankbar. Duerno goufen si an hirem Duerchdenken eitel; duerno gouf hiert törichte Häerz verfinstert; duerno hunn si an hirem Däischtert behaapt, klug ze sinn. Déi Weisheet war Torheet, an duerno hunn si Biller gemaach.
TAM1897 D 282.8Sou gesitt Dir, datt d’Bild, dat de Mënschen an hirer Götzendéngscht virugehale gëtt, nëmmen d’äusserlech Manifestatioun vun der Götzendéngscht ass, d’äusserlech Duerstellung dovun. D’Götzendéngscht läit schonn déif am Häerz a huet schonn e puer Schrëtt op deem Wee no baussen geschafft. Denkt drun. Wou fänkt d’Götzendéngscht un? — Am Häerz. Wou an dësem Prozess fänkt d’Götzendéngscht un? — Wéi si Gott gekannt hunn, hunn si hien net als Gott verherrlecht; genau do fänkt et alles un. Dann, wou ass e Mëttelwee tëscht der Kenntnis vu Gott an der Götzendéngscht?
TAM1897 D 283.1Denkt elo genee no. Si hunn Gott gekannt, an: “Dat ass dat éiwegt Liewen, datt si dech kennen.” D’Kennen vu Gott ass éiwegt Liewen; dat steet fest. Si hunn Gott gekannt; si haten éiwegt Liewen am Kennen vu Gott. Dat steet geschriwwen. Awer si sinn an d’Idolatrie gaangen. Wéi vill Schrëtt hunn si vun der Kenntnis vu Gott gemaach, fir an d’Idolatrie ze falen? — Nëmmen ee. Dann, wéi vill Schrëtt muss een huelen, vu Gott mat ganzem Häerz, ganzer Kraaft, ganzem Verstand an all Stäerkt ze léiwen, fir an d’Idolatrie ze falen? — Nëmmen ee. Dann, wann ech Gott net mat mengem ganzen Häerz, menger ganzer Séil, mengem ganzen Verstand an menger ganzer Kraaft léiwen, wat sinn ech? — En Idolater.
TAM1897 D 283.2Et kann sinn, datt ech keng geschnidde Bild viru mir hunn. Dës Leit haten dat am Ufank net. Awer si haten e Bild, eng Virstellung, am Kapp geformt, an wéi si hir geschnidde Bild gemaach hunn, war et einfach eng Duerstellung, déi virun den Aen stoung, vun deem, wat si schonn am Kapp haten. Deen éischte Mënsch, deen e Bild gemaach huet, hat eng Virstellung dovun an sengem Kapp, ier hien et gemaach huet. Den éischte Mënsch, deen e Bild gemaach huet, hat d’Virstellung, datt et säi Gott sollt sinn, an dës Virstellung war schonn do, ier hien dat Bild aus Holz oder Steng gemaach huet. Dat Bild aus Steng, dat hien virun seng Aen gesat huet, war also nëmmen déi äusserlech Form, déi hien gemaach huet, fir him an där Gestalt ze weisen, wat fir e Gott hien schonn an sengem Kapp hat. Hat hien also net schonn e Gott, ier hien dat geschnëtzt Bild gemaach huet? — Jo. Wou war et? — An sengem Häerz.
TAM1897 D 283.3Si goufen an hirem Dichten eitel. Wiens Dichten? — Hir eege. Hei ass dee Mënsch, deen eppes denkt; hien mécht e Bild vun sengem Denken a stellt et baussen virun seng Aen. Virstellen ass einfach d’Bildmaache am Kapp. An d’Bild am Steen ass nëmmen d’greifbar Form vum Bildmaache am Häerz. Wou gouf d’Bild als éischt gemaach? — An sengem Geescht; an senger eegener Virstellung, an sengem eegene Denken. Awer wien war do, wéi hien sech vun Gott getrennt hat? — Kee aneren wéi de Satan an hien selwer. Dann, vu wou kënne seng Gedanken kommen? — Nëmmen vun him selwer an dem Satan.
TAM1897 D 283.4Sou gesitt Dir also kloer genuch, datt d’Götzendéngscht am Häerz ass; d’Konzeptioun, d’Bild, ass schonn do, ier d’Bild sech no baussen manifestéiere kann. Och wann säi Gott d’Sonn, de Mound oder d’Stären ass, ass dës Konzeptioun, seng Iddi, seng Virstellung, schonn do, ier hien se an eng äusserlech Form an der Sonn, am Mound an an de Stären ëmsetzt.
TAM1897 D 283.5Alles wat an der Götzendéngscht erschéngt, ass einfach d’Reflexioun vun deem, wat am Häerz ass. An Gott muss am Häerz sinn, mat dem ganzen Häerz, der ganzer Séil, dem ganzen Verstand an der ganzer Kraaft, soss ass d’Götzendéngscht do. Et gëtt keng Mëtt.
TAM1897 D 283.6Tatsächlech, no der Sintflut, wéi d’Mënschen als éischt de richtege Gott verlooss hunn an fortgaange sinn a sech hir eege Gëtter gemaach hunn — hunn si dëse Gëtter erlaabt, de Platz vum Gott an hirem Liewen anzehuelen, an esou gewisen, datt si, wéi si de Gott gekannt hunn, hien als hiren eenzege Herrscher unerkannt hunn. Wann ech de Gott mat mengem ganzen Häerz, mat menger ganzer Séil, mat mengem ganzen Verstand an mat menger ganzer Kraaft léiwen, wien eenzegen wäert mäi Gott sinn? — Gott. Wien wäert meng eenzeg Autoritéit sinn? — Gott. Wien eleng huet Autoritéit iwwer mech? — Gott. Ass hien fäeg, déi richteg Autoritéit auszeüben? — Jo. Ass hien fäeg, de Mënsch op dem richtege Wee ze halen? — Jo. Wann e Mënsch Gott mat sengem ganzen Häerz, senger ganzer Séil, sengem ganzen Verstand an all senger Kraaft léift, da brauch hien keng aner Gesetz oder Autoritéit, fir hien an der Welt op dem richtege Wee ze halen. Wien ass säi Herrscher? — Gott. An ass Gott fäeg ze regéieren, wann mir hien iwwer alles léiwen? — Jo. Awer wann de Mënsch Gott verlooss a mat Gëtzendéngscht ufänkt, ass hien fäeg sech selwer ze regéieren? — Nee.
TAM1897 D 283.7Elo no der Sintflut, wéi si Gott nach gekannt hunn, hunn si hien als hiren eenzege Kinnek a Regent unerkannt. Si haten keen anere Herrscher. Wéi si sech éischter vun Gott ofgewannt hunn a aner Gëtter op seng Plaz gesat hunn — ech mengen am Ufank, wéi si vu Gott ewechgaange sinn an aner Gëtter op Gott seng Plaz gesat hunn — hunn si dëse anere Gëtter erlaabt, d’Plaz vun de Regenten ze besetzen. Si hunn behaapt, datt dës Gëtter hir Herrscher wieren. Si haten keng Kinneken; d’Mënschen hu sech nach net als Herrscher opgestallt. D’Mënschen hu behaapt, d’Gëtter wieren d’Kinneken; an d’Mënschen, déi Autoritéit haten, waren nëmmen d’Representante vun de Gëtter, während d’Gëtter déi richteg Kinneken waren.
TAM1897 D 283.8D’Beweiser dofir fannt Dir am “Imperien vun der Bibel”, Säit 50. Hei sinn déi éischt Opzeechnunge, déi a Babylonien fonnt goufen, wou d’Rass ugefaangen huet, an wou d’Verwirrung vun de Sproochen stattfonnt huet — wou d’Rass Gott vergiess huet. Ech liesen:—
TAM1897 D 284.1Un Ninridu, säi Kinnek, fir d’Erhale vum Idadu, Vizekinnek vum Ridu, dem Dénger, der Freed vu Ninridu.
TAM1897 D 284.2Hei huet de Herrscher Idadu, an enger Inskriptioun un säi Gott, erkläert, datt hien einfach de Vizekinnek vu sengem Gott war. Hien huet net behaapt, e Kinnek ze sinn. Sou gesitt Dir, datt de Gott de Kinnek vun dësem Mann war. De Gott gouf als de Kinnek vum Vollek ugesinn, an dëse Mann, deen Autoritéit hat, war nëmmen de Vizekinnek oder Lieutenant vum Gott.
TAM1897 D 284.3Dëst weist, datt d’Wëssen iwwer Gott als de rechtméissege Herrscher sou nei war, datt nach kee Mënsch de Mutt hat, sech selwer zum Kinnek ze maachen. Gesäis du dat? Denkt genee no. Wéi Gott deen eenzege Herrscher war, war hien natierlech och hiren eenzege Kinnek; mä wéi si sech vun him ofgedréit hunn a sech aner Gëtter geholl hunn, war hiert Wëssen iwwer de richtege Gott esou frësch, war hir Bezéiung an hirem Wëssen esou nei, datt, wéi si aner Gëtter un d’Plaz vu Gott gesat hunn an dës falsch Gëtter als hire Kinnek opgeriicht hunn — e Mann mat Autoritéit ënner de Mënschen hat nach net de Mutt, de Kinneks-Titel unzehuelen; mä huet et virgezunn, als Vizekinnek vum Gott bekannt ze ginn, deen de richtege Kinnek sollt sinn. Ech widderhuelen et. D’Wëssen iwwer de richtege Gott als eenzege Kinnek war an de Geeschter vun dëse Männer esou nei, datt nach kee Mënsch de Mutt hat, de Kinnektitel unzehuelen. Hir Erënnerung un de Gott als eenzege Kinnek a Herrscher war nach esou kloer, datt et ze vill ausgesinn hätt wéi e Versuch, Gott vum Thron ze stoussen, wann e Mënsch de Kinnektitel ungeholl hätt.
TAM1897 D 284.4Ech liesen eng aner Inskriptioun aus dësem selwechte Land, aus där selwechter Zäit:—
TAM1897 D 284.8Hei ass e Mann, deen e Haus zu Éiere vu sengem Gott gebaut huet. Dëse Mann seet, hien ass Vizekinnek vun dësem Gott, deen de Kinnek ass. Dëse Mann Gudea behaapt net, de Kinnek ze sinn. Hien huet Autoritéit, mä hien behaapt net, de Kinnek ze sinn. Wien ass de Kinnek? — Säi Gott. Dat weist Iech nach eng Kéier, datt d’Wëssen iwwer de richtege Gott als eenzege Kinnek sou rezent an hire Geeschter war, datt si net esou ganz vum Gott an vun der Iddi vum Gott als eenzege Kinnek a Herrscher ofgefall waren, datt si bereet gewiescht wieren, d’Iddi vun der Kinnektschaft vu Gott beiseitezeleeën an engem Mënsch de Kinnektitel zouzekënnegen.
TAM1897 D 284.9A. F. Ballenger. — De Mann op der Autoritéitsplaz huet also behaapt, de Vizekinnek vu sengem Gott ze sinn, an net e Kinnek?
TAM1897 D 284.10Jo. Et goufen nach keng Kinneker. Mir schwätzen net vum Mënsch als Kinnek. Et goufen nach keng Kinneker ënner de Mënschen. Et goufen Mënschen an Autoritéitspositiounen. E Mënsch huet iwwer anerer regéiert. Hien hat Muecht, mä hien huet sech net Kinnek genannt. Hien war net als Kinnek bekannt, an hien huet sech nach net erlaabt, de Kinnektitel unzehuelen. Firwat? — Well hien nach net esou wäit vun der Iddi vum eenzege gerechtege Kinnek, dem richtege Gott, ewech war, datt hien genuch Courage hat, genuch bösaartege Mutt, fir all Iddi vun enger Gottheet als Kinnek beiseitezeleeën an sech selwer zum Kinnek auszuruffen.
TAM1897 D 284.11Dëst sinn déi fréiest Opzeechnunge, déi an deem Land fonnt goufen. Dir kënnt gesinn, datt si zu de ganz fréisten gehéieren. Si sinn Opzeechnunge vun der Zäit, ier d’Mënschen iwwerhaapt de Kinnekstitel ugeholl hunn, an wou si d’Iddi vum richtege Gott als Kinnek haten.
TAM1897 D 284.12Awer hei ass en Opzeechnungsstéck, dat e bësse méi fréi ass, an dat vun der Verwirrung vun de Sproochen um Turm vu Babel schwätzt. Op der véierter Säit vum “Imperien vun der Bibel” fannt Dir de Bibelbericht iwwer d’Verwirrung vun de Sproochen. Dëst ass de Bericht, deen d’Leit geschriwwen hunn, ënner deenen d’Verwirrung vun de Sproochen geschitt ass. An der Bibel fannt Dir de Bericht vum Här doriwwer. An dëser Inskriptioun op de Zillen, déi an de Ruine vu Babylon begruewe goufen an déi entdeckt goufen, hutt Dir hiren Bericht doriwwer. Dir kënnt en nieft de Bericht an der Bibel, am elleften Kapitel vum Genesis, stellen, a Dir gesitt, datt déi zwou Saachen exakt déiselwecht sinn. Hei ass wat si doriwwer gesot hunn:—
TAM1897 D 284.14Dëst ass ee vun de fréisten Berichter, déi et ginn. Déi aner sinn dobäi. Awer déi aner weisen, datt et eng Zäit gouf, wou et nach kee Kinnek ënner de Mënschen gouf; datt de Mann an der Autoritéit de Kinnektitel net ugeholl huet; datt säi Gott säi Kinnek war; an datt d’Iddi, datt de richtege Gott Kinnek ass, esou nei war, datt hien net genuch Courage hat, ze soen, datt hien Kinnek wier. Bis dohinner hätt et ze vill Autoritéit usurpéiert am Angesicht vu senger Iddi vum richtege Gott.
TAM1897 D 285.1Dat war virum Nimrod. Nimrod war deen éischte Mënsch, deen de Mutt hat, de Kinnekstitel unzehuelen, trotz der Iddi, datt Gott de Kinnek war. Sou lies ech op Säit fënnefzeg vun “Imperien vun der Bibel:”—
TAM1897 D 285.2Nimrod war dëse kühne Mann. Den Numm, deen hien dréit, bedeit Rebellion, héchst arroganten Veruechtung, an, no Gesenius, ass en gläichbedeitend mat dem extrem gottlosen Rebell. An “hien huet ugefaangen, e Mächtegen op der Äerd ze sinn.” Oder, wéi eng aner Iwwersetzung et gëtt, hien “war deen éischte Mächtegen op der Äerd.”
TAM1897 D 285.3Nimrod war deen éischte Mënsch, deen sech jeemools de Kinneks-Titel geholl huet; deen éischte, deen kinneklech Autoritéit ausübte an deen de Kinneks-Titel offen ugeholl huet. An säin Numm bedeit genee dat, wat dëse Fakt fir d’Leit bedeit huet, iwwer déi hien sech gesat huet.
TAM1897 D 285.4Elo, net meng Ausso, mä d’Ausso vun enger Autoritéit op dësem Gebitt, seet dëst:—
TAM1897 D 285.5Mat der Grënnung vum Räich vum Nimrod ass d’ganz antik Welt an eng nei historesch Phas agaangen. D’orientalesch Traditioun, déi dee Krieger als den éischte Mënsch bezeechent, deen eng kinneklech Kroun gedroen huet, weist op e Fakt hin, deen vill bedeitender ass wéi d’Unhuelen vun engem neie Kleedungszéier oder souguer d’Eruewerung vun enger Provënz. Seng Herrschaft huet der Welt e neit System vu Bezéiungen tëscht dem Herrscher an de Beherrschten agefouert. D’Autoritéit vun de fréiere Herrscher hat op dem Gefill vun der Verwandtschaft gerout, an d’Autoritéit vum Chef war e Bild vun der elterlecher Kontroll. Nimrod war am Géigesaz dozou e Souverän vun engem Territoire an iwwer d’Mënschen nëmmen esou wäit wéi si seng Awunner waren, an onofhängeg vun perséinleche Bande. Bis dohinner hat et Stämm ginn — vergréisserten Familljen — Gesellschaft; elo war et eng Natioun, eng politesch Gemeinschaft — de Staat. D’politesch an d’sozial Geschicht vun der Welt sinn vun do un getrennt, wann net souguer divergent. — Räicher vun der Bibel, S. 51.
TAM1897 D 285.6Wat war also den Ursprong vum Staat?