Missionären fir Gott

TAM1897 Q1 14.2Predigt gehalen Mëttwoch Owend, den 3. Mäerz 1897 Gedréckt am Bulletin vun der General Conference, éischte Véierel 1897, Bd. 2, Nr. 1, S. 14-20.

TAM1897 Q1 14.3Eis Lektioun gëschter Owend huet mat der Grënnung vum éischte Staat, deen an der Geschicht bekannt ass, geendegt; tatsächlech mam Ursprong vum Staat. D’Schrëft seet iwwer Nimrod säi Räich:—

TAM1897 Q1 14.4Den Ufank vu sengem Räich war Babel, Erech, Akkad a Kalne am Land Schinar. Aus deem Land ass den Aschur erausgaangen a huet Ninive gebaut.

TAM1897 Q1 14.5Eis Iwwersetzung liest: “Assur ass erausgaangen a huet Ninive gebaut.” Awer d’wourecht Iddi ass, wéi d’Randbemierkung se weist: “Hien [Assur] ass an d’Assyrien erausgaangen a huet Ninive gebaut,” an déi aner do genannt Stied. Sou datt den Ufank vu sengem Räich zu Schinar war, an seng Ausdehnung an d’Assyrien gefouert huet.

TAM1897 Q1 14.6Nimrod war net nëmmen en mächtege Déierejäger, mä och en Verfolger vu Mënschen. An d’Muecht, déi hien erwuerwen hat, déi hien duerch dës Grënnung an d’Erweiderung vu sengem Kinnekräich an d’Hänn krut, huet hien dozou benotzt, d’Leit dozou ze zwingen, seng Muecht an de Gott, deen hien gedéngt huet, unzerkennen. Sou datt vun der éischter Staatsform, déi et jeemools op der Welt gouf, bis zur leschter, déi et jeemools op der Welt gëtt, all eenzel vun hinnen d’Muecht, déi si haten, géint Gott benotzt huet.

TAM1897 Q1 14.7Ech soen dat nach eng Kéier: All Staat, vum éischten, deen et jeemools gouf, dat ass Nimrod säi, bis zum leschten, deen et jeemools gëtt, dat ass dësen, huet seng Muecht géint Gott, géint seng Wourecht, géint säi Vollek agesat; fir d’Mënschen vu Gott ewechzedrécken. Vum Ufank bis zum Enn, dat ass d’Bilanz vun all eenzelem vun hinnen. Wann d’Welt eriwwer ass, da wäert dat d’Bilanz vun de Kinnekräicher an de Staaten vun der Welt sinn.

TAM1897 Q1 14.8Hei ass eng Ausso aus dem Artikel op der éischter Säit vum Review, 14. Abrëll 1896: De Groussverféierer huet d’Leit dozou verféiert, sech virun Idoler ze beugen, an esou d’Iwwerhand iwwer d’ierdesch Räicher gewonnen. Hien huet geduecht, datt et als Gott vun dëser Welt dat zweet Bescht wier, no dem Erueweren vum Thron vu Gott am Himmel. An der an der virdrun Lektioun zitéierter Geschicht kënnt Dir d’Aarbecht vum esou am Geescht vun der Prophezeiung opgedeckten Plang gesinn. Als éischt si d’Mënschen an d’Idolatrie agaangen, duerno an d’Monarchie. An deen éischten, deen dat gemaach huet, huet en Staat gegrënnt a war selwer e Verfolger vun de Mënschen duerch déi Kraaft, déi hien esou gewonnen hat. Dat ass d’Geschicht. Dir gesitt, wéi et an anere Natiounen weidergaangen ass, wéi mir virugoen.

TAM1897 Q1 14.9Et war net laang no Nimrod, bis an deem ganze Land Gott ausser Abraham vergiess gouf. Nëmmen Abraham huet Gott gesicht a fonnt; an mat Abraham huet Gott d’Mënschheet nees op de Wee vum Här bruecht. Kuckt elo, wat hien zu Abraham gesot huet. Am Liicht vun deem, wat mir studéiert hunn, am Liicht vun deem, wat an der viregter Lektioun viru eis stoung, an op wat ech grad elo äert Opmierksamkeet geréckelt hunn, betruecht, wat Gott dem Abraham gesot huet, wéi hien mat him eng nei Natioun ugefaangen huet; dat heescht, eng Natioun vu Gott. Genesis 12,1 seet eis, wat de Här him als éischt gesot huet: “An de Här huet dem Abram gesot: Gitt eraus aus — wat? — däi Land.” Wat als éischt?

TAM1897 Q1 14.10(Gemeind) Däi Land.

TAM1897 Q1 14.11“an aus denger Verwandtschaft an aus dem Haus denges Pappes, an an e Land, dat ech dir weisen wäert.” Dräi Saachen huet Gott gesot, datt Abram misst verloossen. Éischtens, hien misst verloossen, wat?—Säi Land. Duerno?—Seng Famill. Duerno?—D’Haus vu sengem Papp. An der Haus vu sengem Papp hu se Götzendéngscht gedriwwen. Säi Land huet d’Leit zum Götzendéngscht gezwongen; et war géint Gott. Säi Land, seng Famill an d’Haus vu sengem Papp hunn Götzendéngscht gedriwwen, an hien huet alles misse verloossen. De Här huet him dat Land gewisen; mee huet hien him et an Besëtz ginn?—Nee, net esouguer fir säi Fouss drop ze setzen. Wéi Gott hien aus deem Land geruff huet, huet hien hien an en anert bruecht?—Nee; mee “hien huet versprach, et him a sengen Nokommen no him ze ginn.” Da, wéi Gott hien aus sengem Land geruff huet an hien net an dat anert bruecht huet, wou huet dat hien gelooss?

TAM1897 Q1 14.12(Gemeind) E Pilger a e Friemer.

TAM1897 Q1 14.13Huet dat de Vertrieder vu Gott an dëser Welt absolut ouni e Land an dëser Welt gelooss?

TAM1897 Q1 14.14War hien awer absolut ouni Land?—O, hien huet no “engem bessere Land, nämlech engem himmleschen” gesicht.

TAM1897 Q1 14.15Loosst eis op den elleften Kapitel vum Bréif un d’Hebräer goen a kucke mir dat un. Achten Vers, ufänken:—

TAM1897 Q1 14.16Duerch de Glawe ass de Abraham, wéi hien geruff gouf erauszegoen an eng Plaz, déi hien duerno als Ierfschaft sollt kréien, gehorcht; an hien ass erausgaangen, ouni ze wëssen, wou hien hi gaangen ass.

TAM1897 Q1 15.1Awer vu wou ass hien erausgaangen?—Aus sengem Land, ouni ze wëssen, wou hien higoen géif. “Duerch de Glawe huet hien als e Friemer am Verspriecheland gewunnt, an Hüttë mat dem Isaac an dem Jacob, déi mat him Ierwe vum selwechte Versprieche waren.” Dir wësst, hien huet him keng Ierfschaft ginn, net emol esou vill, wéi fir säi Fouss drop ze setzen; an awer huet hien him versprach, et him a sengen Nokommen no him ze ginn. Hien huet hien aus sengem eegene Land erausgefouert; an aus kengem aneren Land op der Äerd huet hien him esouguer e Plaz ginn, fir säi Fouss drop ze setzen. Sou gouf hien absolut ouni Land op der Äerd hannerlooss. Dëst si mir sécher; mee denkt drun, wat Gott gesot huet. Wien war Abraham zu där Zäit?—Hien war “de Frënd vu Gott”, “de Papp vun allen, déi un Gott gleewen”. Ass hien äre Papp? Hutt dir e Land an dëser Welt?

TAM1897 Q1 15.2Well hien huet op eng Stad gewaart, déi Fundamenter huet, vun där Gott de Baumeeschter an de Schëpfer ass. Duerch de Glawen huet och d’Sarah selwer Kraaft kritt, nach Kanner ze kréien, an si huet e Kand gebuer, obwuel si schonn am héijen Alter war, well si deen fir trei gehalen huet, deen d’Verspriechen gemaach hat. Dofir sinn aus engem, an deem, deen esou gutt wéi dout war, esou vill wéi d’Stären um Himmel un der Zuel an wéi de Sand um Ufer vum Mier, deen onzuelbar ass, hierkomm. Déi sinn alleguerten am Glawe gestuerwen, ouni d’Verspriechen ze kréien.

TAM1897 Q1 15.3Wat huet Gott versprach, wéi hien hien aus sengem Land erausbruecht huet? Huet hien him e Land versprach?—Jo. Awer hien huet an dëser Welt kee Land kritt; “mee si hunn se vu wäit hier gesinn, si dovunner iwwerzeegt ginn, si hunn se ëmfaangen an hunn zouginn, datt si Friemer a Pilger op der Äerd waren. Well déi esou schwätzen, erkläeren si kloer, datt si no engem Land sichen.” Kann e Mënsch e Land sichen, wann hien schonn ee huet?—Nee; fir e Mënsch kann net méi zwou Länner hunn, wéi hien zwou Här déngen kann.

TAM1897 Q1 15.4“Na,” seet een, “Abraham hat säi Land verlooss.” Jo, mee hien hat d’Méiglechkeet, zeréckzegoen, wann hien wollt. Hätt hien dat nach ëmmer als säi Land ugesinn, sou datt et him um Häerz geluecht huet, a hien hätt Heemweh kritt, wéi hien aacht honnert oder dausend Meilen ewech war, an et war eng Hongersnout am Land, an et war net esou vill los wéi hien geduecht hat, da hätt hien soen kënnen, “Ech géif d’Leit do nach eng Kéier gesinn, déi léif al Fläch a vertraut Beem. Wann ech dat kéint maachen, da wier ech bereet zréckzekommen a fir eng Zäit an dësem Feld ze bleiwen.” Hätt hien esou geduecht, hätt hien d’Méiglechkeet gehat zréckzekommen; well et steet geschriwwen: “Wierklech, wann si un dat Land geduecht hätten, aus deem si erausgaange sinn, hätten si d’Méiglechkeet gehat zréckzekommen.”

TAM1897 Q1 15.5Bewosst; wat heescht bewosst?—Wa si hiert Geescht mat deem Land gefëllt hätten, aus deem si erausgaange sinn, hätten si d’Méiglechkeet gehat, zréckzekommen. An si hätten et och gehat; well si hätten et dann erreecht.

TAM1897 Q1 15.6Awer elo verlaangen si no engem bessere Land, dat ass e himmlescht; dowéinst [dowéinst, aus dësem Grond] schämt sech Gott net, hiren Gott genannt ze ginn, well hien hinnen eng Stad virbereet huet.

TAM1897 Q1 15.7Bass du aus däi Land erauskomm? Kuck an de Römer 4:1-12:—

TAM1897 Q1 15.8Wat soe mir also, datt Abraham, eise Papp no dem Fleesch, fonnt huet? Fir wann Abraham duerch Wierker gerechtfäerdegt wier, hätt hien e Grond fir ze pralen; mee net virun Gott. Fir wat seet d’Schrëft? Abraham huet Gott gegleeft, an et gouf him fir Gerechtegkeet ugerechent. Dem, deen schafft, gëtt d’Belounung net als Gnod, mä als Schold ugerechent. Dem, deen net schafft, mä un deen gleeft, deen de Gottlose gerecht mécht, gëtt säi Glawe als Gerechtegkeet ugerechent. Genausou beschreift och de David de Segen vum Mënsch, dem Gott Gerechtegkeet ouni Wierker zougeschriwwen huet, a seet: ‘Geseent sinn déi, deenen hir Ongerechtegkeeten verzie ginn an deenen hir Sënnen zougedeckt ginn.’ Geseent ass de Mënsch, dem de Här d’Sënn net zielt. Kënnt dës Geseentheet also nëmmen op d’Beschneidung zou, oder och op d’Onbeschneidung? Fir mir soen, datt de Glawe dem Abraham fir Gerechtegkeet zougerechent gouf. Wéi gouf et deemno zougerechent? Wéi hien am Beschneit oder am Onbeschneit war? Net am Beschneit, mä am Onbeschneit. An hien huet d’Zeechen vum Beschneit kritt, e Siegel vun der Gerechtegkeet vum Glawen, deen hien hat, wéi hien nach onbeschneit war; fir datt hien de Papp vun allen sollt sinn, déi gleewen, och wann se net beschnidden sinn; fir datt hinnen och Gerechtegkeet zougerechent gëtt: an de Papp vun der Beschneidung fir déi, déi net nëmmen aus der Beschneidung sinn, mä och an de Schrëtt vun deem Glawen vun eisem Papp Abraham goen, deen hien hat, wéi hien nach onbeschneit war.

TAM1897 Q1 15.9Déi Glawen vun eisem Papp Abraham, déi hien nach hat, ier hien beschnidden gouf, war déi Glawen, déi hien hat, wéi Gott hien aus sengem Land, vu senger Famill, aus dem Haus vu sengem Papp geruff huet, an hien an de Hänn vu Gott hannerlooss huet, ouni e Land an der Welt. An hien ass de Papp vun allen, déi gleewen, och wann se net beschnidden sinn; an och vun allen aneren, virgesat mir all an de Schrëtt vun deem Glawe goen, deen hien hat, wéi hien nach net beschnidden war. “Wann dir dem Christus gehéiert, sidd dir d’Nokomme vum Abraham an Ierwen no dem Verspriechen.”

TAM1897 Q1 15.10“Däi Same wäert e Friemer an engem Land sinn, dat net hiert ass.” Bass du säi Same? Bass du de Same vum Abraham, well du un de Jesus Christus gleewes? Bass du e Friemer am Land, wou du bass?—Wann du säi Same bass, bass du et. Firwat?—Well et ass net méi däi Land. Et ass net méi däi Land.

TAM1897 Q1 15.11Elo ass dat keng Theorie. Dat geet elo op eng praktesch, alldeeglech Relioun eraus. Brudder Dan Jones huet gëschter, dir erënnert Iech, iwwert Missiounären geschwat, déi an Mexiko ginn, an hien wollt Missiounären, déi dohinner géifen goen a hiert Häerz mat huelen. Déi, déi hiert Häerz an den USA, oder an egal wéi engem Staat, hannerloossen, wann se dohinner ginn, fir Missiounsarbecht ze maachen, déi wëllt hien net; well se da keng Missiounsarbecht kënne maachen.

TAM1897 Q1 15.12De Här wollt, datt de Abraham e Missionär fir all d’Mënschen wier, déi hien duerno op der Äerd géif begéinen; an dat war hien. Awer Gott huet gewosst, an all aneren weess et, deen dëst esou gesäit wéi de Här et gesäit, datt kee Mënsch an dëser Welt e Missionär ka sinn, deen an dëser Welt e Land huet. Du an ech kënne net an engem anere Land Missiounare sinn, wann Amerika eist Land ass. Mir kënnen net an Amerika Missiounare sinn, soulaang Amerika eist Land ass. Du kanns net emol doheem e Missiounar sinn, wanns du net éischtens aus dengem Land erauskomm bass. Dat ass esou. Et ass esou an der Natur vun de Saachen.

TAM1897 Q1 16.1Fro.—Wéi kënnt Dir dozou?

TAM1897 Q1 16.2Mir kënnen et net erausfannen. Ech hu net vir, et erauszefannen. De Här huet et erausfonnt, an du an ech solle et ugeholl a gleewen.

TAM1897 Q1 16.3Fir wat sinn mir Missiounären an der Welt? Loosst eis dat kucken. Firwat si mir als Missionairë geschéckt? Missionairë vun wat? Wat ass eis Missiounsaarbecht? Wat ass hiert Zil? Sinn mir Missionairë fir Amerika, oder sinn mir Missionairë fir Gott? Ass Amerika d’Land vu Gott, onofhängeg vun allen aneren op der Äerd? Et ass net gutt genuch, d’Land vu Gott ze sinn; an et ass net gutt genuch fir d’Leit vu Gott, egal wéi gutt et ass.

TAM1897 Q1 16.4Du an ech solle Missiounären fir Gott sinn, fir d’Mënschen zu Gott ze ruffen; si vun do wou se sinn zu Gott ze ruffen, vun der Sënn zur Gerechtegkeet, vun der Däischtert an d’Liicht, aus dem Land wou se sinn, an dat besser Land, dat Gott virbereet huet.

TAM1897 Q1 16.5Elo wann Däitschland mäi Land ass — an wann mäi Häerz do ass, ass et mäi Land — wéi kann ech d’Leit an e Land ruffen, wou ech net derbäi gehéieren, dat net mäi ass? Wann Amerika mäi Land ass, wéi kann ech Missionsaarbecht am Numm vun engem aneren Land maachen? — Dat geet net. Wéi Gott de Abraham als Missionär fir sech selwer wollt, e Missionär am Numm vun engem Land, op dat Gott all d’Mënschen urufft, huet hien hien do gesat, wou hien wierklech e Missionär fir all d’Mënschen konnt sinn. Gott huet hien als Missionär geruff, an domat huet hien e Beispill fir all déi gesat, déi no him koumen, wat et bedeit, Missionsaarbecht unzefänken. Déi éischt Saach ass, aus dengem Land erauszegoen. Sou wann Dir also e Missiounär a Nebraska wëllt sinn, gitt aus Ärem Land eraus. Wann Dir e Missiounär a Mexiko wëllt sinn, gitt éischt aus Ärem Land eraus. Well wann Dir iwwerhaapt e Missiounär op der Äerd wëllt sinn, seet de Här zu Iech: “Gitt aus Ärem Land eraus;” an duerno füügt hien derbäi: “aus Ärem Land an aus dem Haus vun Ärem Papp.” All dës Saachen behënneren d’Missiounsarbecht, bis Dir net méi dorunner hänkt an dovunner fort sidd. Awer wann Dir Äert Land, Är Famill a d’Haus vun Ärem Papp verlooss hutt, sidd Dir iwwerall op der Äerd e Missionär. Dir musst dat net ginn; Dir sidd et schonn. “Wien ënner iech net alles, wat hien huet, verlaasst, kann net mäi Jünger sinn.” An “dee säi Papp oder seng Mamm méi léift wéi mech, ass mir net wäert.” “Gitt eraus aus ärem Land, an aus ärer Famill, an aus dem Haus vun ärem Papp, an e Land, dat ech Iech weisen wäert.”

TAM1897 Q1 16.6Elo hunn ech viru kuerzem gesot, an ech soen et nach eng Kéier: Dëst ass praktesch Chrëschtentum all Dag, wéi et ëmmer scho vun deenen war, déi un Gott gleewen.

TAM1897 Q1 16.7(Stëmm) Wéi kann e Mënsch a Nebraska bleiwen an awer aus sengem Land erauskommen?

TAM1897 Q1 16.8Duerch nei Gebuer ginn. Wann hien zu Nebraska gebuer gouf, muss hien nei gebuer ginn. Wann hien zu Amerika gebuer gouf, looss hien nei gebuer ginn, an hien wäert aus sengem Land eraus sinn. Wann hien zu Däitschland gebuer gouf, looss hien nei gebuer ginn, an hien wäert aus sengem Land eraus sinn.

TAM1897 Q1 16.9Elo, Bridder, do läit vill dran. Op dëser Welt huet näischt eis Missionsaarbecht esou vill behënnert wéi dat widderhollt Ergoe op e friemes Aarbechtsfeld an d’Virbereedung, bal direkt zréckzekommen. All Mann ënner de Missiounären vun de Siwenten-Deeg-Adventisten, deen an engem friemes Land war, weess, datt dat eng Tatsaach ass. An hien muss net aus den USA erausgoen, fir dat erauszefannen. Et gouf tatsächlech virgeschloen, et wier eng gutt Iddi, eng zweet Schëff unzeschaffen, fir déi Missiounären heem ze bréngen, déi d’“Pitcairn” eraushëlt; soubal d’“Pitcairn” se eraushëlt, soll eng aner Schëff no kuerzer Zäit nofueren, wann se Heemweh kréien, a se heem bréngen! Elo muss dëst ophalen, oder mir ginn ni Missionairen op dëser Äerd; de Här wëll esou eppes net.

TAM1897 Q1 16.10Wann Äert Häerz an dësem Land ass; oder wann Äert Häerz hei bei Ärer Famill ass; wann Äert Häerz hei am Haus vun Ärem Papp ass,—dann fir Ärer Séil seng Wuel, an fir d’Wuel vun der Aangeleeënheet vu Gott, geet net fort dovun, bis Äert Häerz sech vun dësem allem ewechgeholl huet. Fir wou Äert Häerz ass, do wäert Äre Schat sinn, an Dir wäert zeréckkommen wëllen esou séier wéi méiglech.

TAM1897 Q1 16.11Wann Dir an en anert Land gitt, während Äert Häerz net do ass, kënnt Dir kee gudde Wierk maachen, während Dir do sidd; Dir wäert Iech selwer a fir all déi ronderëm Iech eng Belästegung sinn. Dir braucht net ze mengen, datt dat net de Fall wäert sinn; well et wäert de Fall sinn.

TAM1897 Q1 16.12Wat mir maache mussen, ass ze wëssen, wou eist Heemecht ass – eist richtegt Heemecht – an datt et op dëser Äerd nirgends ass; datt et am Himmel ass, an datt mir geschwënn dohinner goen. An dann, wou och ëmmer Dir op dëser Äerd geruff sidd, denkt drun, datt Dir heem geet. Dann, wann et op d’Südseeinselen ass oder op Mexiko, bass du doheem; an du weess et a bass doheem fir do ze bleiwen an fir Gott ze schaffen, wou du bass, bis hien dech op en anert Feld rufft; an wann du do ukomm bass, bass du nach ëmmer doheem. Op dës Manéier bass du ni an engem fremde Land, an d’Leit si dir keng Friemer.

TAM1897 Q1 16.13Elo funktionéiert dës Iddi, e Land an dëser Welt ze hunn, genee esou. Wat d’Länner ugeet, ass dat Land, dat dir gehéiert, dat wichtegst an ärem Kapp; an wann dir an en anert Land gitt, maacht dir stänneg Vergläicher tëscht deem Land an ärem eegene Land. D’Lektiounen, déi Dir gitt, d’Predigten, déi Dir predigt, an dee ganz Afloss, deen Iech begleet, si esou dorunner gefierft – ouni datt Dir et selwer bewosst merkt – datt d’Leit et all Moment erkennen. Sou gëtt et eng Barrière tëscht Iech an hinnen, déi Dir ni iwwerwënnt, bis Dir Äert Land verloosst.

TAM1897 Q1 17.1Soulaang dat an dir ass, besteet eng Barrière tëscht dir an hinnen. Deng Aarbecht kann net effektiv sinn, bis déi Barrière tëscht dir an de Leit ofgebaut ass, an si gesinn, datt du vun dengem Land, vun denger Famill an vum Haus däi Papp getrennt bass. Awer wann Dir Äert Land verlooss hutt, wann Dir neigebueren sidd, ass Är Gebuertsstett an deem himmlesche Land; do läit Äert Doheem; an dat ass dat eenzegt Land, fir dat Dir e Häerz hutt. Da gëtt et keng Barrière tëscht Iech an iergendeen op dëser Äerd, a Dir kënnt d’Evangelium bei all Mënsch op dëser Welt bréngen. Dir fannt an all Mënsch, deen Dir op der Äerd begéint, e Frënd; si wäerte Iech net friem sinn.

TAM1897 Q1 17.2Tatsächlech kënnt Dir ënner d’Leit an anere Länner goen, a Dir wäert feststellen, datt si genee esou gutt sinn wéi d’Leit an dësem Land. Virun engem Joer am leschte Summer war ech an e puer vun dësen anere Länner. Ech war a Dänemark, Norwegen, Schweden, Däitschland, Schwäiz, Böhmen, Éisträich, Ungarn, Bulgarien, Tierkei, Griicheland, Italien, Holland, England, Irland, Schottland — am Ganzen sechzéng verschidde Länner. All eenzel vun dëse Länner, all eenzel op sengem Platz, war fir mech genee esou gutt wéi dëst Land jeemools war.

TAM1897 Q1 17.3An vill Saachen si se genee déiselwecht. D’Waasser do ass genee wéi d’Waasser an dësem Land. Gras wuesst do genee wéi et an dësem Land wuesst,—d’Spëtzt geet erop. Beem wuessen do genee esou wéi an dësem Land, a si sinn genee wéi d’Beem an dësem Land. Sogar d’Mënschen sinn a Form a generellem Ausgesinn genee esou wéi an dësem Land. Also, wann d’Héichten, d’Fielsen, d’Waasser, d’Beem, d’Gras an d’Leit do genee esou sinn wéi an dësem Land, sinn se da net genee esou gutt wéi dës? Ech gesinn keen Ënnerscheed.

TAM1897 Q1 17.4Pastor Ballenger.—Wäers du genee esou fräi, dës Saachen an all deene Länner ze soen, wéi du et hei bass?

TAM1897 Q1 17.5Sécher. Ech hu genee dës Saachen an deene Länner gepredigt. Dir kënnt d’Evangelium iwwerall predigen. Bridder, ech hunn op all Schrëtt gutt Leit fonnt, an näischt anescht wéi gutt Leit. Ech hunn keng aner Aart fonnt. Éierlech gesot, dat war net de Fall. Leit, déi mir absolut onbekannt waren – déi ech ni virdrun gesinn hat, hir Sprooch net verstan hunn an déi meng net verstan hunn – hunn alles gemaach, wat se konnten, fir mir ze hëllefen, mir de Wee ze weisen an mir op all méigleche Weeër ze hëllefen. An de Plazen, wou ech war, war d’Geld, dat ech an der Täsch hat, hiert Geld. Ech konnt et net liesen. Wann ech d’Straßenbahnfaart bezuelt hunn, e Billet fir de Zuch kaaft hunn oder esou eppes, konnt ech nëmmen esou vill ginn, datt et sécher duergoe géif, an hinnen iwwerloossen, wat ech eigentlech misst bezuelen. Si hu genee dat geholl an näischt méi, an mir de richtege Rescht zréckginn.

TAM1897 Q1 17.6Ech soen iech, Bridder, d’Mënschen si iwwerall genee déiselwecht. Deen eenzege Ënnerscheed ass, datt si an e puer Plazen e bësse besser sinn wéi an aneren. Dat ass deen eenzege Ënnerscheed, deen ech fannen. An d’Evangelium – d’Evangelium ass, wéi mir wëssen, iwwerall op der Welt déiselwecht. Doriwwer besteet kee Zweifel. An well dat Evangelium iwwerall datselwecht ass, ass et fir d’ganz Mënschheet virgesinn. An well d’ganz Mënschheet esou ähnlech a sou datselwecht ass wéi dat Evangelium, wann een dat Evangelium op de Wee vum Här hëlt a bei d’Leit op de Wee vum Här geet, da stellt een fest, datt et ëmmer a iwwerall genee esou funktionéiert.

TAM1897 Q1 17.7Wéi ech a Dänemark war, war dat fir mech wierklech dat beschte Land op der Äerd; an ech hu et mat de Leit ronderëm mech genoss! Wéi ech a Norwegen war, war dat fir mech dat beschte Land op der Welt. Wéi ech a Tierkei war, war dat fir mech dat beschte Land op der Äerd; an wann ech e Missiounsfeld sichen géif, géif ech direkt a Tierkei goen. D’Türken si genee wéi aner Leit – schlau a herrenhaft, wann een hinnen op der Strooss begéint, an am Land, wann een hinnen um Wee begéint.

TAM1897 Q1 17.8Brudder Holser an ech hu missen waarden, während d’Schëff zu Smyrna an Asien um Anker geluecht hat, an mir sinn erausgaangen, fir d’Ruine vun Ephesus ze besichen. Hien ass méi wäit gaangen wéi ech, mee mir sinn zesummen eleng ongeféier sechs Meilen an d’Land erausgaangen. Mir sinn genee esou gaangen, wéi een hei an d’Felder erausgeet. Mir hunn op der Strooss Leit getraff, genee wéi een et hei mécht. Ech hu mech iwwerhaapt net an der Gefor gefillt, an ech mengen, hien och net. Mir hunn näischt fonnt, wat eis Angscht hätte kënne maachen. Mir sinn do ronderëm gaangen, genee wéi mir et hei géifen maachen. Mir waren zu Nikomedia, wéi d’Armenier gesot hunn, et wier bal net méi sécher, d’Haus ze verloossen, an virun allem, wann een um Bierg fonnt géif ginn; mee mir sinn aus der Stad erausgaangen an op d’Bierger geklommen, während mir op d’Zich gewaart hunn. Mir hunn d’Türken um Wee mat hiren Wage an Ochse getraff; mir hunn se um Wee zur Rou fonnt. Mir haten keng Angscht. Et war keng Gefor fir eis. Et war iwwerall Sécherheet.

TAM1897 Q1 17.9Ech soen Iech, datt an all dëse Länner d’Leit gutt, schlau, léif a hëllefsbereet sinn. Si loossen hir Aarbecht stoe, fir Iech e Gefall ze maachen, Iech de Wee ze weisen, Iech duerch eng Strooss ze féieren oder e puer honnert Meter mat Iech ze goen, fir Iech de Wee ze weisen, och wann se Iech ni virdrun gesinn hunn an ni erwaarden, Iech nach eng Kéier ze gesinn. Mäi Häerz huet mat frëndleche Gefiller fir déi gutt Leit ronderëm geschloen, an ech wënschen, si kéinten mat eis an dat besser Land goen, wou mir zesumme kéinten sinn an ëmmer frëndlech géigesäiteg sinn. Wéi ech viru kuerzem gesot hunn, an wéi D. T. Jones Iech gëschter gesot huet, läit dat am Kär vun der Missionsaarbecht. Dat ass et. Et goufen déi, déi fortgeschéckt goufen a fräiwëlleg a frou waren, op eng auslännesch Missioun ze goen. Dat war hiert Ufanksprojet, dat war hiert Ambitioun; mat héijen Ausgaben sinn si dohi komm. No kuerzer Zäit kritt een e Bréif, deen dréngend ëm d’Zréckkehr bitt. “O, loosst mech just heemkommen! Ech froe Iech net, mäi Heemrees ze bezuelen; loosst mech just zréckkommen.”

TAM1897 Q1 18.1(Stëmm) Gëtt de Auslandsmissiounsrot esou Leit d’Méiglechkeet, zréckzekommen?

TAM1897 Q1 18.2Sécher. Wéi kéinten se et anescht maachen? Dat ass keng leedeg Geschicht. Et ass e Fakt, Bridder. Awer dat ass keng Missionsaarbecht. Natierlech géif d’Auslandsmissionskommissioun net wëllen, datt esou Persounen do bleiwen. Dat Bescht, wat se maache konnten, war se heem ze loossen; well deen eenzege Plaz, wou se eppes konnten maachen, doheem war. Hiert Häerz war doheem an Amerika.

TAM1897 Q1 18.3Tatsächlech waren e puer esou Angscht, si géifen stierwen, wann si do bliwwe wieren, datt si heem koumen a gestuerwen sinn. Dat ass eng Tatsaach. Ech benotzen dëse Begrëff net, oder setzen et esou duerch, fir mat äre Gefiller ze spillen, oder eppes an där Aart. E puer Leit haten esou vill Heemweh, datt si Angscht haten, si kéinten do net liewen; an si koumen op hiren eegene Wonsch heem, an net laang duerno gestuerwen. Si hätten net manner kënne maachen, wann si am Ausland bliwwen wieren.

TAM1897 Q1 18.4Ech weess, an Dir weess et och, datt vill Leit op auslännesch Missiounen gaange sinn, mat der Iddi, et wier eng Excursioun, éischter wéi eng haart Missiounsaarbecht. An wéi si um Enn vun der Rees festgestallt hunn, datt et keng Excursioun war, mä eng Schwieregkeet; datt et Selbstverzicht, Krankheet an héich Féiwer bedeit huet, wat all d’Freed vun der Excursioun no kuerzer Zäit zerstéiert huet. Dat war net dat, wat si am Kapp haten, wéi si opgebrach sinn.

TAM1897 Q1 18.5Ech weess, an du weess, datt an dëser Iddi vun der Missionsaarbecht am Ufank e Halo ass. Awer mir wëllen op d’solide Fakten agoen, eis Aen vum Halo ewechhuelen an drun erënneren, datt direkt hannendrun eng haart Substanz ass. Et huet e gewëssen Hauch vum Heiligenschein, wann een mam Zuch oder Schëff opbrécht, ëmgi vun enger grousser Masse Leit a vill Prunk, wéi mir d’Missioun ufänken, esou geéiert; natierlech ass dat alles an der Rei, mee déi, déi goen, mussen sécher sinn, datt hir Geescht a Häerzer op eppes méi Solides geriicht sinn wéi dat. Si mussen am Kapp behalen, datt, och wann d’Bridder bereet sinn, si bis bei de Zuch oder d’Schëff ze begleeden an, wann néideg, bei der Trennung Tréinen ze vergéissen, datt jiddereen vun dëse Missionären, iwwert dat alles eraus, net dierf vergiessen, datt hien erausgeet, fir op Schwieregkeeten, op Verwirrungen, op Geforen an op Krankheeten ze treffen.

TAM1897 Q1 18.6An hie soll sech erënneren, datt hien net nëmmen all dës Saachen begéint, mä och duerch si geet, an net Angscht huet, datt hien stierft. Loosst jiddereen absolut sécher sinn, datt hien schonn dout ass, ier hien opbrécht, an hien wäert net Angscht hunn, datt hien stierft, wann hien do ukënnt. Awer wann dir net gestuerwen sidd, ier dir opbrécht, da brécht net op, bis dir dout sidd; well soss maacht dir weder iech selwer nach der Saach eppes gutt. Dir wäert nëmmen eng Laascht fir déi sinn, déi do sinn—wann et iergendeen do schonn virun Iech gëtt, deen treu ass.

TAM1897 Q1 18.7Dat ass elo d’Wourecht, a dir wësst et. Firwat solle mir also erlaben, datt een dat aus dem Bléck verléiert? Sou eppes huet et an eiser Aarbecht all dës Joren gebraucht. Grouss Summen Suen hätt een gespuert, wann een op esou eppes bestanen hätt, ier dir ugefaangen hutt. Grouss Feeler hätt een vermidden, an eng immens Quantitéit Leed, wann een op dës Saach bestanen hätt, an dat ier d’Aarbechter fortgaange sinn.

TAM1897 Q1 18.8Wéi ech viru kuerzem gesot hunn, wann Dir wierklech dout sidd ier Dir fortgeet, an während Dir do sidd, wäert Dir net vill vun de Perspektiven vum Doud gestéiert ginn. Et bedeit net, datt Dir stierft, well Dir krank gitt, ganz krank – mat Féiwer brennend. Et bedeit net, datt Dir stierft, an datt Dir sollt denken, datt Dir Iech oprafft a direkt heem fiert, soubal Dir dovun eraus sidd oder gesond genuch sidd, fir unzefänken.

TAM1897 Q1 18.9Ech kennen Missiounären, vläicht du och, ee besonnesch, an seng Fra, déi ech am Kapp hunn, déi op eng auslännesch Missioun gaange sinn. Si waren béid jonk Leit. Kee vun hinnen, mengen ech, war iwwer zweeanzwanzeg; de Mann war wahrscheinlech héchstens dräianzwanzeg. Si sinn op hiert Missiounsgebitt gaangen an hunn d’Aarbecht ugefaangen. Mat der Zäit koum d’Krankheet op si zou. D’Fra gouf als éischt vum lokalen Féiwer befall a war schrecklech krank – esou krank, mengen ech, wéi een iwwerhaapt ka ginn a liewen; mee keen vun hinnen huet dobäi Heemweh gekritt. Si hunn tapfer duerchgehalen; de Mann huet seng Fra wärend hirer Krankheet gesuergt, an grad wéi si erëm knapps fäeg war, ze sëtzen an e bëssen ronderëm ze goen, gouf hien selwer esou schwéier mat derselwechter Féiwer getraff wéi si et war; an si, an deem schwaache Zoustand, huet hien duerchgesuergt. Awer si hunn alles wéi couragéiert Chrëschten duerchgestanen, Gott sei Dank. Si sinn nach ëmmer op deem Terrain; si sinn do erfollegräich, wou si sinn, a si sinn zënter dem Dag vun hirer Landung erfollegräich. Dat soll eist Ideal sinn.

TAM1897 Q1 18.10Elo soen ech net, datt keen vun deenen, déi fortgaange sinn, jeemools hätt sollen zréckkommen. Ech soen net, datt keen vun hinnen direkt hätt sollen zréckkommen, nodeems si um Missiounsfeld ukomm waren. Awer ech mengen, Bridder, datt si virum Fortgoen wësse sollten, ob si direkt zréckkommen oder net.

TAM1897 Q1 18.11Dass d’Missiounsrot mengt, dir kéint e gudde Missiounär ginn, ass net genuch Beweis fir datt dir op eng auslännesch Missioun gitt. Dir wëllt fir Iech selwer wëssen, datt Gott Iech rufft dohinner ze goen; an datt dir dohinner gitt, well Gott Iech op där Plaz wëllt hunn. Dann, wann dir gitt, gitt dir well Gott Iech rufft, an dir wësst, datt hien bei Iech ass, während dir ënnerwee sidd. Du wäert wësse, datt hien bei dir ass, wann du do ukomm bass; an du wäert dech net vun Schwieregkeeten angschterreeën loossen, net vun Entbehrungen entmutegen, net vun Krankheeten zeréckdrängen, net emol vum Ausbléck vum Doud.

TAM1897 Q1 19.1Wann et zum wörtleche Fakt vum Doud duerch e physesche Doud sollt kommen, da weess du net, wéi du d’Saach besiegt, wann du fortlaafs, fir him ze entkommen. Du an ech, all Chrëscht a besonnesch all siwenten-Deeg-Adventist-Chrëscht, well et eng chrëschtlech Erfahrung ass, mussen dëst een liewegt Prinzip verstoen: d’Aarbecht vum Chrëscht ass net ofgeschloss, wann hien de physesche Doud stierft. Wann hien treu zu senger Aarbecht ass, während hien lieft, a bei senger Plaz stierft, geet seng Aarbecht weider, nodeems hien dout ass.

TAM1897 Q1 19.2Dat ass e Fakt. Wann Dir op de Ruff vu Gott geet, wann Gott mat Iech geet, an wann Dir stierft, ier Dir fortgeet, wann Dir déi Aart Missiounär sidd, déi Gott rufft — déi Aart, wéi Abraham war — da musst Dir selwer fir Iech wëssen, virun Gott, ënner Gott an mat Gott, datt dëst säi Wëllen iwwer Iech ass.

TAM1897 Q1 19.3Dass Dir haut d’Iwwerzeegung hutt, datt Dir als Missiounär sollt goen, ass kee Beweis, datt Dir vun dëser Konferenz aus sollt op dat Missiounsfeld goen. Wann Är Iwwerzeegung déi richteg a gutt ass, bleift se bestoen. Wann et net déi richteg Aart Iwwerzeegung ass, sollt se net bestoe bleiwen. Si sollt esou séier wéi méiglech verderwen. An wann Dir se e bëssen Zäit behält a se verderwt, ass et besser, datt se hei verderwt wéi nodeems Dir um Missionsfeld sidd.

TAM1897 Q1 19.4Wann deng Iwwerzeegung vum Här kënnt, ass se gutt a bleift bestoen. De David hat zwanzeg Joer laang d’Iwwerzeegung, datt hien Kinnek vun Israel géif ginn. Awer hien hat iwwerhaapt keng Ongedold op déi Zäit, wou hien Kinnek vun Israel géif ginn. Hien huet d’Saach net virugezunn. Wéi alles an sengen Hänn war, huet hien net emol e Fanger geréiert, fir sech op de Thron ze setzen. Hien hat eng Iwwerzeegung, déi gutt genuch war, fir zwanzeg Joer ze halen; an wéi de Här hien ausprobéiert hat a him konnt vertrauen, huet hien hien selwer op de Thron bruecht.

TAM1897 Q1 19.5Sou kënnt Dir eng Iwwerzeegung iwwer e bestëmmt Missiounsfeld hunn. Si kann vu Gott sinn. Elo probéiert net, Är eege Iddi ëmzesetzen, egal ob d’Missiounsrot drun gleeft oder net, oder ob d’Konferenz drun gleeft oder net. Waart einfach op Gott a loosst hien aneren soen, datt et esou ass. Wann mir esou op Gott waarden an duerno goen, geet de Här mat eis, an mir wëssen et; a hien ass mat eis, während mir do sinn, an mir wëssen et. Dat ass eis Positioun, a mir wäerte op där Positioun stoen, bis Gott eis ewechrufft. An wann hien eis do soulaang wéi méiglech effektiv am Liewe benotzt huet, a hien kann äre Afloss besser notzen, wann dir dout sidd; da ass dat, wat dir maache musst, einfach als e gléckleche Chrëscht dout ze ginn; an der Wëssen, datt Gott äre Wierk weiderféiert, nodeems dir dout sidd. Déi Iwwerzeegung, déi Gott duerch dech an d’Häerzer geluecht huet, wéi s du nach gelieft hues an mat hinnen geschwat hues, gëtt no denger Doud duerch däi gudde Beispill vertieft, gestäerkt an erfrëscht; an duerch si ginn d’Leit zu Jesus Christus gefouert.

TAM1897 Q1 19.6Sidd Dir also bereet, datt Gott d’Evangelium duerch Ären Doud souwuel wéi duerch Äert Liewen predigt? Sidd Dir bereet, datt hien d’Evangelium duerch Iech predigt, dout, kierperlech dout an am Graf, esou sécher wéi Dir bereet sidd, datt hien d’Evangelium mat Iech predigt, während Dir lieweg sidd an op der Äerd trëppelt? Wann dat net de Fall ass, sidd Dir net prett fir op eng Missioun ze goen.

TAM1897 Q1 19.7Elo ginn ech dat aus de Schrëften liesen. Maacht op bei Kapitel 1 vum Bréif un d’Philipper. Do fannt dir dat Beispill vun deem Missionär, deen Gott geruff huet, als Virbild fir Iech, als Beispill fir all déi, déi duerno un Jesus Christus gleewen, fir dat éiwegt Liewen. Dir erënnert Iech un d’Schwieregkeeten vum Paul. Dir erënnert Iech un seng Héichs a Nidderegkeeten, seng Prüfungen, seng Verfollegungen, seng Geißelungen, seng Geforen iwwerall; an Dir wësst, datt hien ni an engem vun deenen Orter, wou hien war, gezéckt huet.

TAM1897 Q1 19.8Ech wëll awer, Bridder, datt dir verstitt, datt déi Saachen, déi mir geschitt sinn, éischter zum Virschrëtt vum Evangelium gefouert hunn; sou datt meng Fesselen an Christus am ganzen Palais an an allen aneren Plazen bekannt ginn. Verser 12, 13.

TAM1897 Q1 19.9Wéi dëst geschriwwen gouf, huet hien net gewosst, op wéi engem Dag de Befehl vum Keeser ëmgesat géif ginn an hien exekutéiert géif ginn. Hien huet domat gerechent. Denkt elo un all dës Saachen, déi hien duerchgemaach huet. D’Geisselung, d’Prozesser, d’Verfollegungen, d’Geforen, d’Raiberien, eemol gesteenegt, aus der Stad gezunn a fir dout gelooss. Elo seet hien: Ech wëll, datt dir verstitt, datt dës Saachen mir geschitt sinn fir d’Fërderung vum Evangelium. Wat huet Gott duerch all eenzel vun dëse Prozesser, Leed a Geforen gemaach?—Hien huet de Mann benotzt, fir d’Evangelium duerch hien ze predigen, sou datt, wéi déi Leit hien gesteenegt hunn, aus der Stad gezunn an fir dout gelooss hunn, de Hellege Geescht vu Gott d’Siegel vu senger Wourecht op hiren Häerzer gesat huet, datt dee Mann vu Gott war, datt d’Botschaft, déi hien hinnen bruecht huet, vu Gott war; an wann si sech dorunner opgeleent hunn, war hiert Verderwe versigelt; an wann si sech dorunner erginn hunn, goufen si gerett.

TAM1897 Q1 19.10Dat ass wat Gott duerch eis soll maachen. Alles, firwat mir an der Welt sinn, ass datt Gott d’Evangelium duerch eis verkënnege kann. Net esou vill datt mir et maachen, mä datt Gott et duerch eis mécht, egal ob duerch Wuert oder Afloss; a Gott kann sou gutt duerch Afloss wéi duerch Wuert schaffen. Gott wäert d’Evangelium sou gutt an eisen Afloss wéi an eise Wierder setzen. Mir predigen ëmmer duerch eisen Afloss genee sou gutt wéi mat eise Wierder.

TAM1897 Q1 19.11An vill Bridder am Här, duerch meng Fesselen zouversiichtlech ginn, si vill méi dréist, d’Wuert ouni Angscht ze schwätzen. E puer predigen de Christus nämlech aus Neid a Sträit; anerer awer aus gudder Intentioun; déi éischt predigen de Christus aus Parteigeescht, net opriicht, well si mengen, meng Ketten nach méi schwéier ze maachen; déi anerer awer aus Léift, well si wëssen, datt ech fir d’Verdeedegung vum Evangelium do sinn. Wat also? Op alle Fall, egal ob aus Heuchelei oder aus Éierlechkeet, de Christus gëtt gepredigt; an doriwwer freeë ech mech, jo, an ech wäert mech weider freeën. Well ech weess, datt dëst duerch äert Gebet an d’Versuergung vum Geescht vu Jesus Christus zu menger Rettung wäert féieren, no menger déifster Erwaardung an menger Hoffnung, datt ech an näischt wäert beschummt ginn, mä datt mat vollem Courage, wéi ëmmer, esou och elo, Christus duerch mäi Kierper verherrlecht gëtt, egal ob duerch Liewen oder Doud.

TAM1897 Q1 20.1Steet et dann net geschriwwen, datt Gott e dout Mënsch benotze wäert, fir d’Evangelium an d’Herrlechkeet vu Jesus Christus ze vergréisseren? Sidd Dir bereet, datt hien et duerch Iech mécht, wann hien et besser mat Iech dout kann maachen wéi wann Dir lieweg wiert? Dout, awer fir hien lieweg. Dann gesitt Dir net, datt de Chrëscht an deem gudden Sënn ni stierft. “Well all liewen fir hien.” “Dofir, ob mir liewen oder stierwen, gehéieren mir dem Här.” Sidd Dir dat? Wann Dir dem Här gehéiert, während Dir lieft, da gehéiert Dir him och, wann Dir dout sidd. An esou sécher wéi Gott Iech benotzt, während Dir lieft, fir d’Evangelium ze predigen, esou wäert hien Iech benotzen, wann Dir dout sidd, fir d’Evangelium ze predigen. An däi Wierk hält net op, wann du dout bass. Sou sécher wéi däi Wierk, während du lieweg bass, dat Wierk vum Christus ass, sou geet et weider, wann du dout bass. Däi Afloss wäert weiderwierken, an Gott wäert Saachen duerch dech maachen, nodeems du dout bass, déi hien net esou gutt kéint maachen, während du nach lieweg bass.

TAM1897 Q1 20.2Stell der vir, de Paul géif stierwen. Hien huet domat gerechent. Kuck op de siwwenzéngte Vers vum nächsten Kapitel. Awer, iwwregens, am Liicht dovun, wat huet hien d’ganz Zäit gemaach? “Doriwwer freeën ech mech, jo, a wäert mech weider freeën.”

TAM1897 Q1 20.3“An wann ech als Affer an am Déngscht vun ärem Glawen ugebuede ginn, da freeë ech mech a freeë mech mat iech allen.” Wat huet hien gemengt, wéi hien gesot huet: “Wann ech als Affer an am Déngscht vun ärem Glawen ugebuede ginn”? Hien huet deeglech erwaart, datt hien als Affer fir de Glawen un Jesus Christus ugebuede géif ginn. Wat huet hien dozou gemaach?—“Ech freeë mech a freeë mech mat iech allen.” Wat sollten si maachen?—“Aus demselwechten Grond sollt dir och frou sinn a mat mir frou sinn.”

TAM1897 Q1 20.4Hat hien erwaart, datt d’Philipper mat him géifen frou sinn, wéi säi Kapp ofgeschnidden gouf?—Jo; hien seet et esou. Bridder, wann mir verstoen, datt d’Aarbecht vum Chrëscht net ophëlt, wann hien dout ass, da wäerte mir net esou vill drun sinn, Tréischtresolutiounen ze verfassen an se un d’Leit ze schécken, well een dout ass. Dankt dem Här, datt, och wann hien dout ass, seng Aarbecht weidergeet. Freut Iech doriwwer – net doriwwer, datt hien dout ass, mä doriwwer, datt säi Wierk weidergeet; datt Gott hien op dës Manéier besser benotzt wéi wann hien nach lieweg wier.

TAM1897 Q1 20.5Dofir loosst Gott erakommen an all Plaz huelen, sou datt mir Gott mat dem ganzen Häerz, der ganzer Séil, dem ganzen Verstand an der ganzer Kraaft léiwen. Dat ass, wat et bedeit, e Missionär ze sinn.

TAM1897 Q1 20.6An dat éischt iwwerhaapt, fir esou eng Aart Missiounär ze sinn, ass: “Gitt aus däi Land eraus.”