Geeschtlecht Égypten

TAM1897 Q1 26.25Predigt gehalen Freidegowend, den 5. Mäerz 1897 Gedréckt am General Conference Bulletin, éischt Véierel 1897, Bd. 2, Nr. 1, S. 26-33.

TAM1897 Q1 26.26Et ass mir entgangen, an der viregter Lektioun ze ernimmen, datt d’Geschicht, déi ech skizzéiert hunn, komplett an “Empires of the Bible” steet. Vun der Säit 77 un bis op d’Säit 150 fannt Dir d’Geschicht vun Égypten an de Stoff, deen an der Skizz, déi ech gëschter Owend ginn hunn, ofgedeckt gouf.

TAM1897 Q1 26.27De Text fir haut Owend ass Offenbarung 11,8.

TAM1897 Q1 27.1An hir Doudeger leien an der Strooss vun der grousser Stad, déi geeschteg Sodom an Égypten genannt gëtt, wou och eisen Här gekräizegt gouf.

TAM1897 Q1 27.2Ech hunn dëse Vers nëmmen aus deem eenzege Grond gelies, fir datt dir gesitt, datt et esou eppes wéi e geeschtegt Ägypten gëtt, an datt d’Wuert vu Gott dat offenbart, wat “geeschteg Ägypten genannt gëtt”.

TAM1897 Q1 27.3Geeschtlecht Ägypten ass tatsächlech dat wiertlecht Ägypten, well geeschteg Saachen déi wiertlechst vun alle Saachen sinn. Et gëtt, wéi et ëmmer war, e physescht Ägypten do am Nordafrika, duerch dat de Nil fléisst; mee dat ass net dat wiertlecht Ägypten; dat wiertlecht Ägypten ass dat geeschtlecht Ägypten.

TAM1897 Q1 27.4Elo wende mir eis de Lektiounen vun gëschter Owend iwwert d’Befreiung Israels aus Égypten zou, a mir wäerte hiren Wee erëm vun deem Punkt un verfollegen, wou d’Lidd vum Moses gesongen gouf. Wéi si d’Rout Mier op dréchem Buedem, tëscht de Mauere vum Äis, iwwerschratt haten an triomphal um Ufer stoungen an der Zerstéierung vun den Ägypter, déi, wéi si hiren Wee nozegoen wollten, erdrénkt goufen, goufen si kierperlech, physesch, aus dem physeschen Ägypten befreit; mee et gouf e méi déift Ägypten wéi dat, aus deem si nach net befreit waren.

TAM1897 Q1 27.5Dir wësst, datt Schrëtt fir Schrëtt an hirer Erfarung hir Häerzer a Egypten waren; an wann eppes geschitt ass, wat si enttäuscht huet, hunn si ausgeruff: Loosst eis zréckgoen a Egypten! Wéi si d’Grenzen vun Kanaan erreecht haten, an de Här wollt, datt si erakommen, hunn si ausgeruff: “Loosst eis e Kapitän maachen a zréckgoen a Egypten!” Wou waren hir Häerzer da?—A Egypten. Dat éischt an hire Gedanken war ëmmer Egypten.

TAM1897 Q1 27.6Wéi si um Bierg Sinai stoungen, nodeems si d’Stëmm vum Här héieren haten an op Moses gewaart haten, deen mat dem Gesetz vu Gott vun der Biergspëtzt zréckkomme sollt, hunn si sech e Götze gemaach an en ugebet; an wat fir e Götze war et?—Den Kalb vun Ägypten. Duerno, nodeems si dem Stëmm vum Här vum Bierg Sinai nogelauschtert haten, wéi hien d’Wuert vu sengem Gesetz ausgeruff huet, an d’Stëmm vun der Trompett héieren haten, déi ëmmer méi haart gouf, an d’Spëtzt vum Bierg an enger Wollek aus Rauch gesinn haten—no all dësem gesitt Dir kloer, datt Égypten esou staark an hire Häerzer war, datt si sech der Égyptescher Idolatrie zougedréit hunn, amplaz ze waarden, bis de Moses mat der Botschaft vu Gott vum Bierg Sinai zréckkoum. An wéi si vun de Grenzen vum Land zréckgedréckt goufen an an der Wüst musse wanderen, gesitt Dir, datt et wéinst dëser égyptescher Versklavung war, déi si festgehalen huet an vun där si net fräi waren. Dir bemierkt, datt wéi de Här si deeglech mat Brout vum Himmel – Engelsnahrungsmëttel – gefiddert huet, si esou wäit ewech vun him waren an esou ganz an Ägypten agefaangen, datt si gesot hunn: O, wann mir nach emol zréck an Ägypten wieren, wou mir Lauch, Zwiwwelen a Knuewel haten!

TAM1897 Q1 27.7Ech muss Iech keng aner Beispiller nennen; dëst ass genuch, fir Iech drop opmierksam ze maachen, datt Israel net komplett aus Égypten eraus war, wéi si um Ufer vum Roude Mier stoungen an dat Lidd vum Moses gesongen hunn. Am Kierper waren si aus Égypten eraus, awer geeschteg net. Si goufen vun der kierperlecher égyptescher Versklavung befreit, mä si waren duerch eng égyptesch geeschteg Versklavung gebonnen; an d’Problematik ass, datt si ni wierklech aus der égyptescher Versklavung erauskomm sinn. Si sinn an égyptescher Versklavung gestuerwen. Wéi de Här säi Gesetz vum Sinai geschwat huet, huet de Moses hinnen gesot, datt et dofir war, datt si net sënne sollten. Elo lies nach eng Kéier Hebräer 11,25: “Hien huet et léiwer gewielt, Affliktioun mat dem Vollek vu Gott ze leiden, wéi eng Zäit laang d’Genoss vun der Sënn ze genéissen.” Awer mir hunn an eiser anerer Lektioun gesinn, datt déi Sënngenoss, op déi do verwisen gouf, näischt anescht wéi d’Genoss vun Ägypten waren. Well Moses Ierf vum ägyptesche Thron war, stoung all de Räichtum, all d’Herrlechkeet an all d’Muecht vun Ägypten bereet, an seng Hänn ze falen, well hien einfach op de Thron misst trëppelen an en genéissen. Dat waren d’Genosser vun Ägypten; mee d’Schrëft seet, si wieren d’Genosser vun der Sënn. Wat ass also d’geeschteg Versklavung vun Ägypten? An wat ass dat geeschteg Ägypten? – D’Versklavung vun der Sënn.

TAM1897 Q1 27.8Et gëtt eng aner Manéier, wéi mir dat erreechen kënnen, just mat enger Skizz. Gott huet, wéi dir Iech erënnert, Abram aus der Chaldäa geruff an en an e Land geschéckt, dat hien him géif weisen. Hien hat him dat Land nach net ginn; et war eng Hongersnout am Land, wou hien war, an hien ass an Ägypten erofgaangen, an do huet Sarai eng ägyptesch Magd mam Numm Hagar kritt. Gott huet Abram versprach, datt säin Nowuess wéi d’Stären um Himmel géif sinn. Wéinst Onglawe gouf d’Verspriechen net esou séier erfëllt wéi si erwaart haten, an d’Sarai sot zu Abram: “De Här huet mech dovun ofgehalen, Kanner ze kréien; d’Verspriechen ass nach net erfëllt; hei ass meng ägyptesch Magd; hëlt si, an vläicht gëtt de Här eis duerch si Kanner.” Dat gouf gemaach; Ismael gouf gebuer; an de Här sot zu Abram, datt d’Sarai wierklech e Kand géif kréien, e Jong géif gebuer ginn, an si sollten hie Isaak nennen. An Abram huet dozou geäntwert: “O, wann den Ismael virun dir kéint liewen!”

TAM1897 Q1 27.9Déi ägyptesch Magd war eng Sklavinn; an hire Jong war e Sklavjong, e Sklav. Elo, wéi de Abram gesot huet: “O, dass de Ismael virun dir kéint liewen,” huet hien gebiet, dass de Ismael vu Gott als dat verspriechent Geschlecht gezielt géif ginn, duerch deen d’Erliéisung an d’Fräiheet fir d’Kanner vun de Mënschen an all d’Kanner vu Gott kéint kommen. Mee kéint Fräiheet iwwerhaapt duerch e Sklav op iergendeen iwwergoen? De Abram war selwer fräi. Hien muss duerch de versprachene Somen erléist ginn. Wann elo säi Jong, als Knéchtjong, als versprachene Somen ugeholl géif ginn, géif Abram selwer an d’Knechtschaft bruecht ginn, amplaz vun der Erléisung aus der Knechtschaft. An all déi, déi sech Ismael ënnerworfe géifen, géifen och an d’Knechtschaft bruecht ginn. Awer wat fir eng Knechtschaft?—D’Knechtschaft vun der Sënn. Awer seng Mamm war eng ägyptesch Knéchtfra. An well Ismael e Knéchtjong war, war et ägyptesch Knechtschaft. Gesitt dir also net, datt et e ägyptescht Sklaventum – e geeschtegt Ägypten – an der Famill vum Abram gouf?

TAM1897 Q1 28.1Kuckt an d’Galaterbréif, a mir gesinn kloer, datt de Här genee op dëse Punkt hiweist. Dir erënnert Iech un d’Passage am Galaterbréif 4,22-24:—

TAM1897 Q1 28.2Well et steet geschriwwen, datt de Abraham zwou Söhne hat, ee vun enger Sklavin, an deen aneren vun enger fräier Fra. Awer deen, deen vun der Sklavin koum, gouf no dem Fleesch gebuer; deen awer vun der fräier Fra koum, gouf no der Versprieche gebuer. Déi Saachen sinn eng Allegorie; well dat sinn déi zwou Bündnisser: dat een aus dem Bierg Sinai, dat an d’Knechtschaft gebéiert, dat ass d’Agar.

TAM1897 Q1 28.3Dat weist, wéi Dir gesitt, direkt zréck op d’Famill vum Abram an op d’Hagar, d’Ägypterin. Dat Bund, seet hien, gebéiert zur Knechtschaft, dat ass d’Hagar. Hagar, an der Famill vum Abram, representéiert an der Allegorie dat Bund vum Sinai. Dat Bund huet zur Knechtschaft gebuer. Hagar war eng Ägypterin. Wat fir eng Knechtschaft gëtt also am Bund um Sinai duergestallt?—d’Ägyptesch Knechtschaft. Awer et war e geeschtege Joch. Dofir gouf et deemools e geeschtegt Egypten. Lies d’Verse 25 a 26:—

TAM1897 Q1 28.4Well dës Agar de Bierg Sinai an Arabien ass, an entsprécht dem Jerusalem, dat elo ass, an ass an der Knechtschaft mat hire Kanner. Awer dat Jerusalem, dat uewen ass, ass fräi, dat ass d’Mamm vun eis allen.

TAM1897 Q1 28.5Sou wéi de Abram gesot huet: “O, dass de Ismael virun dir liewen dierf”, huet hien gefrot, datt e Knecht als dat verspriechent Geschlecht ugeholl gëtt. Hien huet gefrot, datt Gott, an d’ganz Mënschheet, an d’ganz Universum an d’ägyptesch Sklaverei am geeschtege Égypten géife goen. Égypten ass dat Symbol vun der Däischtert, an och dat Symbol vun der Sënn, wéi mir gesinn hunn. D’Sënn ass och d’Däischtert selwer. Egypten, dat dunn d’Sënn an d’Däischtert vertrëtt, ass et kloer, datt d’Sënn an d’Däischtert dat geeschtlecht Egypten ass.

TAM1897 Q1 28.6De Här konnt ni e Sklav als dat verspriechent Somen unhuelen. Also huet de Här dem Abraham mat dëse Wierder geäntwert:—

TAM1897 Q1 28.7D’Sarah, deng Fra, wäert dir wierklech e Jong gebuer; an du solls säi Numm Isaac nennen; an ech wäert mäi Bund mat him fir en éiwege Bund stäerken, an mat sengem Nowuess no him. An wat den Ismael ugeet, hunn ech dech héieren: Kuck, ech hunn en gesegent an ech wäert en fruchtbar maachen, an ech wäert en immens vermehren; zwielef Prënzen wäert en ze Welt bréngen, an ech wäert en zu engem grousse Vollek maachen. Mä mäi Bund wäert ech mat dem Isaac stäerken, deen d’Sarah dir an dëser bestëmmter Zäit am nächste Joer gebuer wäert.

TAM1897 Q1 28.8Isaak war de versprachene Somen. An stellt Iech emol vir! Isaak war ni an Ägypten. Dat erënnert Dir Iech. Et war eng Hongersnout an Ägypten, an hien huet ugefaangen dohinner ze goen, mee de Här huet zu him gesot: Gitt net an Ägypten. Abraham war an Ägypten; Sarah war an Ägypten; Israel war an Ägypten, mee Isaak war ni an Ägypten. Hien war dat Kand vum Verspriechen, vum Geescht gebuer, vun Ufank un. Erëm liesen mir:—

TAM1897 Q1 28.9Abraham hat zwou Söhne, een duerch eng Magd, deen aneren duerch eng fräi Fra. Mee deen, deen aus der Magd koum, gouf no dem Fleesch gebuer; deen aus der fräier Fra koum, war duerch d’Verspriechen. Déi Saachen sinn eng Allegorie; well dat sinn déi zwou Bündnisser; dat een aus dem Bierg Sinai, dat an d’Knechtschaft gebéiert, dat ass Agar. Dës Agar ass nämlech de Bierg Sinai an Arabien, an entsprécht dem Jerusalem, dat elo besteet, an dat mat hire Kanner an der Knechtschaft ass. Dat Jerusalem, dat uewen ass, ass fräi; et ass d’Mamm vun eis all. Well et steet geschriwwen: “Freue dech, du Onfruchtbar, déi net gebuer huet; bréch eraus a schrei, du, déi net a Wehen ass; well déi Verwüstete huet vill méi Kanner wéi déi, déi en Mann huet.” Elo si mir, Bridder, wéi de Isaak, Kanner vun der Versprieche.

TAM1897 Q1 28.10An wien sinn mir? – “Wann dir dem Christus gehéiert, sidd dir d’Nofkomm vum Abraham an Ierwen no der Verspriechung.” Den Isaac war d’Kand vum Abraham – d’Kand vun der Verspriechung. An wann mir duerch de Glawe un de Christus d’Nofkomm vum Abraham ginn, vun der Sklaverei vun der Sënn – vum geeschtege Égypten – befreit ginn, da sinn mir esou wéi den Isaac war; an hien ass ni an Égypten gewiescht.

TAM1897 Q1 28.11Sou gesitt Dir, datt d’ägyptesch Versklavung an d’chrëschtlech Fräiheet an der Famill vum Abraham waren. Ismael gouf no dem Fleesch gebuer a vertrëtt d’ägyptesch Versklavung. Isaac gouf no dem Geescht gebuer a vertrëtt d’Kanner vu Gott duerch de Glawe un de Jesus.

TAM1897 Q1 28.12Josef gouf gebuer, an an senger Jugend ass hien erausgaangen, fir seng Bridder ze gesinn, an d’Ishmaeliten koumen laanscht a hunn de Josef kaaft an hunn hien an d’Egypten bruecht a do verkaaft. An duerno ass d’Haus Jakobs an d’Egypten gaangen, an schliisslech goufen si vun der ägyptescher Versklavung befreit. Dat ass genuch, fir Iech hiren ganzen Wee ze weisen, vun der Uruffung Abrahams bis zu der Zäit, wou si d’Grenze vum versprachene Land erreecht hunn. Dir gesitt, datt et e geeschtegt Egypten souwéi e kierperlecht Egypten gouf; an datt, wéi d’Leit kierperlech aus Egypten befreit goufen, et e méi déift Egypten gouf, aus deem si befreit musse ginn, wann si Kanner vu Gott sollten sinn.

TAM1897 Q1 28.13Elo liesen ech déi Passage, op déi ech gëschter Owend verwisen hunn. Si steet an Great Controversy, Bd. 4, Säit 457, vun dëser grousser Editioun:—

TAM1897 Q1 28.14D’Geschicht vum ale Israel ass eng markant Illustratioun vun der vergaangener Erfarung vum Adventistkierper. Gott huet säi Vollek an der Adventsbewegung gefouert, genee wéi hien d’Kanner Israels aus Egypten gefouert huet. An der grousser Enttäuschung gouf hiren Glawen op d’Prüfung gestallt, wéi deen vun de Hebräer um Roude Mier.

TAM1897 Q1 28.15Dann, an der grousser Enttäuschung vun de Adventisten, wou stoungen si an der Geschicht Israels?

TAM1897 Q1 28.16(Stëmmen) Um Rout Mier.

TAM1897 Q1 28.17Gott wollt, datt Israel zu där Zäit, wéi mir gëschter Owend gelies hunn, direkt an dat Land erakënnt, dat hien dem Abraham versprach hat – an seng helleg Wunnplaz, de Plaz, deen hien sech selwer gemaach hat, fir doranner ze wunnen; an säi Ierfschaft; an dat Heiligtum, dat seng Hänn opgeriicht haten. An et war nëmmen eng Rees vun ellef Deeg vun Ägypten bis an dat Land. Awer et huet hinnen véierzeg Joer gedauert. An nëmmen véier vun deenen, déi opgebrach sinn, sinn jeemools do ukomm.

TAM1897 Q1 28.18(Stëmm) Véier, oder zwee?

TAM1897 Q1 29.1Véier. Wousst du net, datt et véier waren? Et waren Kaleeb an Josua, an déi zwee Priister, d’Söhne vum Aaron—Eleasar an Ithamar. Natierlech gëtt et ëmmer als zwee bezeechent—Kaleeb an Josua—mä déi zwee Priister sinn och eran gaangen.

TAM1897 Q1 29.2(Stëmm) Si waren vläicht nach net zwanzeg Joer al.

TAM1897 Q1 29.3Jo; si waren drësseg; well si zum Priesterdéngscht gesalft goufen. Sou stoungen d’Adventsleit bei der grousser Enttäuschung, wéi wann se um Roude Mier stoungen.

TAM1897 Q1 29.4Wa si nach ëmmer op déi féierend Hand vertraut hätten, déi mat hinnen an hiren fréiere Erfarungen war, hätten si d’Erliéisung vu Gott gesinn. Wa all déi, déi 1844 eenheetlech an der Aarbecht geschafft hunn, d’Botschaft vum drëtten Engel ugeholl hätten an se an der Kraaft vum Hellege Geescht verkënnegt hätten, hätt de Här staark mat hiren Efforten geschafft. Eng Iwwerschwemmung vu Liicht hätt sech iwwer d’Welt ergoss. Joer virdrun hätten d’Awunner vun der Äerd gewarnt gi, d’Ofschlossaarbecht wier ofgeschloss ginn, an de Christus wier fir d’Erléisung vu sengem Vollek komm.

TAM1897 Q1 29.5Wéini?

TAM1897 Q1 29.6(Stëmmen) Joer zeréck.

TAM1897 Q1 29.7Wou waren déi Leit also zënter der Enttäuschung?

TAM1897 Q1 29.8(Stëmmen) An der Wüst.

TAM1897 Q1 29.9Genee wéi Israel fréier. Mee firwat gouf Israel fréier an der Wüst gehalen?—Wéinst Onglawe. Si hunn net gesinn, wat de Här fir si hat. An de Grond, firwat si et net gesinn hunn, war, datt si Gott net gegleeft hunn. Hätt si Gott gegleeft, hätten si gesinn, wat si net gesinn hunn. An dat ass d’Probleem mat dësem Vollek hei. Mir hunn net un déi Saachen gegleeft, déi dem Israel vun eemol gesot goufen. Si goufen eis esou wéi hinnen gesot. Genee déiselwecht Evangelium gëtt eis gepredigt wéi et hinnen gepredigt gouf.

TAM1897 Q1 29.10Loosst eis also Angscht hunn, datt, well eis eng Verspriechung, a seng Rou anzegoen, bliwwen ass, ee vun iech kéint dozou schéngen, dovunner zeréckzebleiwen. Well eis d’Evangeli verkënnegt gouf, genee wéi hinnen; mä d’Wuert, dat verkënnegt gouf, huet hinnen net gehollef, well et net mam Glawe verbonnen war bei deenen, déi et héieren hunn. Well mir, déi mir gegleeft hunn, an Rou erakommen.

TAM1897 Q1 29.11Also, wat si dovun ofgehalen huet, an dat Land anzegoen, ass genee dat, wat eis och dovun ofhält, an dat Land anzegoen. An, wéi ech gëschter Owend gesot hunn, hu mir eigentlech näischt hei ze sichen, well mir net an der Welt solle sinn. Wéi Israel während véierzeg Joer näischt an der Wüst ze sichen hat, sou hu mir och näischt méi hei an dëser Wüst ze sichen. Héiert:—

TAM1897 Q1 29.12Et war net de Wëllen vu Gott, datt Israel véierzeg Joer an der Wüst wandert; hien wollt se direkt an d’Land Kanaan féieren an do eng helleg, glécklech Natioun etabléieren. Awer “si konnten net erakommen wéinst Onglawe”. Wéinst hirem Réckfall an Apostasie sinn si an der Wüst ëmkomm, an anerer goufe opgeuecht, fir an dat versprachene Land erakommen. Op déiselwecht Manéier war et net de Wëllen vu Gott, datt d’Kommen vum Christus esou laang verzögert gëtt, an datt säi Vollek esou vill Joer an dëser Welt vu Sënn a Leed bleift. Awer de Onglawe huet si vu Gott getrennt. Well si refuséiert hunn, d’Aarbecht ze maachen, déi hien hinnen opgeuerdent hat, goufen anerer opgeriicht, fir d’Botschaft ze verkënnegen. Aus Barmhäerzegkeet géint d’Welt verzögert Jesus säi Kommen, sou datt d’Sënner d’Geleeënheet hunn, d’Warnung ze héieren an an him e Schutz ze fannen, ier de Grimm vu Gott ausgeschëdd gëtt.

TAM1897 Q1 29.13Et war net de Wëllen vu Gott, datt d’Kommen vum Christus esou laang verzögert géif ginn, an datt säi Vollek esou vill Joren an dëser Welt vu Sënn a Leed bleift. Ah, mir sinn dofir verantwortlech. Ass dat net esou? Wou läit d’Verantwortung? Woubei si mir schëlleg?—Ongläwe. Awer wat war an de Häerzer vun Israel, wat hiren Ongläwe verursaacht huet?—Egypten, Egypten, Egypten. Wat war also an de Häerzer vun dëse Leit, wat dëse Onglawe an dëst Ofhale vu Gott verursaacht huet?—Egypten, genee wéi Egypten et jeemools do gemaach huet. Geeschteg ass dat, wat Egypten ass – d’Welt, d’Götzendéngscht, d’Däischtert, dat ass Onglawe. D’Wuert “Onglawe” dréckt alles aus. Dir wësst, datt dat Wuert “Egypten” selwer e Symbol fir Däischtert ass.

TAM1897 Q1 29.14Kuckt nach eng Kéier op dëse Passage:

TAM1897 Q1 29.15Wa all déi, déi 1844 eenheetlech an der Aarbecht geschafft hunn, d’Botschaft vum drëtten Engel empfaangen an se an der Kraaft vum Hellege Geescht verkënnegt hätten, hätt de Här mächteg mat hiren Efforten geschafft.

TAM1897 Q1 29.16Wéi de Här am Ufank vum Wierk staark mat hiren Efforten geschafft huet, wat ass de Grond fir de Manktem?—Manktem un der Helleger Geescht. Deen eenzege Manktem ass d’Kraaft vun der Helleger Geescht. Dat ass dat, wat eis d’Kraaft gëtt, an wat déi mächteg Wierker bewierkt. Et ass de Hellege Geescht; an wann deen ugeholl gi wier, “hätt eng Flut vu Liicht iwwer d’Welt ergoss ginn.”

TAM1897 Q1 29.17Dat ass wat am Offenbarung, am achtzehnten Kapitel, gesot gëtt: “En anere Engel ass vum Himmel erofkomm, deen hat grouss Kraaft; an d’Äerd gouf duerch säi Glanz beliicht.” Dat ass genee datselwecht, wat hei uginn gëtt. Wat hält deen Iwwerschwemmung vu Liicht zréck? Waart deen Iwwerschwemmung vu Liicht zënter där Zäit drop, sech iwwer d’Welt ze entfachen?—Jo. Wat huet en no 1844 zréckgehalen?—Ontrauen. Wat huet et zënterhier zréckgehalen?—Ontrauen. Ass et net Zäit, datt mir Erliéisung vun der ägyptescher Versklavung fannen? O denkt drun! D’Botschaft wier an der Kraaft vum Hellege Geescht ausgeruff ginn; de Här hätt staark mat hiren Efforten geschafft; e Liichtfloss wier iwwer d’Welt ausgeschot ginn; viru Joeren hätten d’Awunner vun der Welt gewarnt ginn, d’Ofschlossaarbecht wier ofgeschloss ginn, an de Christus wier fir d’Erliéisung vu sengem Vollek komm! O loosst eis also net méi verzécken! Firwat solle mir net Erléisung aus Égypten kréien, an aus allem, wat an dësem Wuert implizéiert ass – dem geeschtege Égypten? Loosst den Hellege Geescht geschenkt ginn a loosst hien déi mächteg Kraaft fir d’Sënner un d’Aarbecht bréngen; datt dee Liichtfloss d’Welt beliichte kann; datt d’Welt gewarnt gëtt; datt de Christus kënnt; datt mir vun dëser Welt vu Sënn a Leed erléist ginn.

TAM1897 Q1 30.1Elo gesitt dir d’Lage bis elo. Ägyptesch Däischtert a Gefaangenheet huet eis all dës Joren bedréckt, esou sécher wéi se op Israel war, nodeems se d’Rout Mier iwwerschratt haten, an während se an der Wüst waren. An Gott huet och dëst Vollek mat Brout vum Himmel ernären ugebueden – Brout, dat hien guttfënnt, Brout, dat hien hinnen ka ginn, dat esou eng Zoustänn schaaft, datt hien se mat all geeschtegem Segen segne kann. Awer hei soen nach esou vill: O, eis Séil verabscheet dëst liicht Brout. Loosst eis zréck an Ägypten goen, wou mir Zwiwwelen, Lauch a Knuewel hunn. Wann dat Gesondheetsreform ass, da wëll ech dovun näischt. Wou waren mir? Sollen mir dem Här erlaben, eis ze ernären? Sollen mir d’Iesskaart vu Gott unhuelen? Oder solle mir no de Lauch, de Zwiwwelen an dem Knuewel a no de Fleeschtöpfe vun Ägypten schmachten? Dat ass d’Fro.

TAM1897 Q1 30.2Dir hutt elo zougestëmmt, datt dat d’Situatioun ass, datt d’Ägypten-Knechtschaft d’Ursaach vun dësem alles ass, an datt de Onglawe d’Ursaach vun der Ägypten-Knechtschaft ass. Dir sidd averstanen, datt mir elo net méi waarde mussen, wéi déi anerer net misste waarden, fir vun der ägyptescher Versklavung befreit ze ginn. Elo wäerte mir e Moment laang studéieren, wéi dës Befreiung soll geschéien; an de Schlëssel dozou läit an dëse Wierder: “Hei sinn déi, déi d’Geboter vu Gott an de Glawen un de Jesus behalen.”

TAM1897 Q1 30.3Loosst eis eis elo de Geboter vu Gott widmen a se e Moment am 20. Kapitel vum Exodus kucken. Wann nach weider Beweiser gebraucht goufen, datt mir nach ëmmer ënner dem Afloss vun der ägyptescher Versklavung stinn, da ass dëst d’Iwwerzeegung, déi d’Beweiser ofrënnt. Bis viru kuerzem hutt dir an ech ni eng Kopie vun de zéng Geboter gesinn, déi vun de Sëbtendags-Adventisten erausginn gouf an déi all zéng Geboter enthalen huet. Bis viru kuerzem hunn ech dat och ni gemaach. An awer hu mir driwwer geschwat, d’Geboter ze halen; mir hunn aneren d’Geboter gepredigt; mir hu gewisen, wéi Rom d’Geboter geännert huet, de véierten iwwersprongen an de zéngten opgedeelt huet, während mir all dës Zäit selwer, aus eise publizéierten Kopien vun de Geboter oder deenen, déi mir kaaft hunn, well een aneren se publizéiert hat, e Deel vun de Geboter selwer iwwersprongen hunn.

TAM1897 Q1 30.4Gott huet säi Gesetz vum Himmel geschwat. Huet hien méi geschwat wéi wat zu de Geboter gehéiert? Huet hien ze vill geschwat? Huet hien méi geschwat wéi néideg war?—Nee; well et perfekt war, an et war näischt derbäizesetzen, wéi hien opgehalen huet ze schwätzen. Also, well et näischt ze derbäisetzen gouf, wéi hien opgehalen huet ze schwätzen, huet hien ugefaangen, ier et néideg war? Well et näischt ze derbäisetzen gouf, wéi hien opgehalen huet ze schwätzen, ass do eppes, ier hien direkt zu eis ugefaangen huet ze schwätzen, fir eise Wuel? An anere Wierder, huet hien e Wuert ze vill oder e Wuert ze wéineg geschwat?—Nee! Nee! Nee!

TAM1897 Q1 30.5Loosst eis also kucken, wat hien gesot huet. Hei ass et: “An Gott huet all dës Wierder gesot a gesot: ... Du solls keng aner Gëtter virun mir hunn.” Ass dat wou hien ufänkt? Fänkt hien un ze schwätzen mat “Du solls keng aner Gëtter virun mir hunn”?—Nee. Hutt Dir do ugefaangen? Dir wësst, datt Dir et gemaach hutt. Also, wann Gott net do ugefaangen huet, an du an ech fänken do un, da loossen mir net eppes ewech, wat hien gesot huet, wat och fir eist Wuel wesentlech ass? Wou huet hien ugefaangen? Lies et. “An Gott huet all dës Wierder gesot a gesot: Ech sinn de Här, däi Gott, deen dech aus dem Land Égypten erausbruecht huet, aus dem Haus vun der Knechtschaft. Du solls keng aner Gëtter hunn virun mir.”

TAM1897 Q1 30.6Gesitt Dir net, datt mir genee dat ewech geloss hunn, wat d’Erliéisung aus der ägyptescher Versklavung weist? A firwat hu mir et ewech geloss? O, well mir geduecht hunn, datt mir net aus Ägypten erléist goufen,—an dat ass esou. Mir hunn geduecht, datt mir ni aus dem Land Ägypten erausbruecht goufen,—an duerch eise Onglawe ass dat esou. Mir hunn geduecht: “Mir waren ni ënner engem Mënsch an der Versklavung.” Awer mir waren et. Mir waren an der Knechtschaft vun eis selwer, an der Muecht vun der Sënn – am geeschtege Égypten. Awer haut Nuecht gëtt et Erléisung vun der égyptescher Knechtschaft, a Gott rufft dech an mech zu där Erléisung. An hien seet haut Owend zu dir an zu mir, mat enger Stëmm, déi dënnert wéi se et vum Sinai gemaach huet, mat der Erléisung vu Jesus Christus dran: “Ech sinn de Här, däi Gott, deen dech aus dem Land Égypten erausbruecht huet, aus dem Haus vun der Knechtschaft.” Wëlls du erauskommen? Wëlls du zouginn, datt hien dech aus dem Land Égypten erléist huet? Aus dem Haus vun der Knechtschaft? Wann net, firwat net?

TAM1897 Q1 30.7Eis Géigner werfen eis dat vir: “O, déi Geboter si net fir mech. Ech sinn ni aus Ägypten erausbruecht ginn.” D’Géigner vum Gesetz vu Gott, d’Géigner vun der Erléisung vu Gott, werfen dat op Iech. Si hunn et mir gesot – eis all – datt dat Gesetz net fir iergendeen gëllt ausser de Judden, well niemand jeemools aus dem ägyptesche Joech erléist gouf ausser de Judden. Si soen: O, du muss mir dat net predigen, ech sinn ni aus Ägypten erausbruecht ginn. Dat ass natierlech richteg genuch; mee dat zielt hinnen net zum Luef. Du an ech mussen opstoen wéi déi, déi aus der ägyptescher Versklavung erléist goufen, a mat dëser Äntwert entgéinttrieden: Gott sei Dank, ech sinn aus Ägypten erausbruecht ginn; an, mäi aarme, verluerene Brudder, wanns du net aus Ägypten erléist bass, da wäert’s du an der Verderbnis vun Ägypten zugrunde goen.

TAM1897 Q1 30.8Natierlech kann niemand dat Gesetz halen, während hien an Égypten ass. Si konnten et net maachen. Gott huet si aus Égypten erléist, fir datt si dat Gesetz kéinten halen. An Égypten ze sinn, bedeit an der Sënn ze sinn, an niemand kann dat Gesetz vu Gott an der Sënn halen; well d’Sënn selwer d’Iwwertretung vum Gesetz ass. Natierlech kënnt Dir d’Geboter net halen, während Dir an Égypten sidd. Dir kënnt et net; ech kann et net. Awer loosst de Här eis befreien, an dann kënne mir d’Geboter halen, an net éier. De Här huet dat gutt genuch gewosst; dofir, wéi hien wollt, datt de Pharao d’Kanner Israels fortgoe léisst, sot hien: “Loosst mäi Vollek fortgoe, fir datt si mir déngen.” Natierlech konnten si Gott an Égypten net déngen. Hien wollt, datt si befreit ginn, net nëmmen kierperlech, mä och geeschteg. An duerno, wéi hien hinnen säi Gesetz ginn wollt, fir et ze halen, ass dat éischt wat hien zu hinnen seet: “Ech sinn de Här, däi Gott, deen dech aus dem Land Égypten erausbruecht huet, aus dem Haus vun der Versklavung”, sou datt si et kéinten halen.

TAM1897 Q1 31.1Wat fir eng Aart Gesetz ass dat iwwerhaapt?—E geeschtegt Gesetz. “Mir wëssen, datt d’Gesetz geeschteg ass.” Wat fir e Ägypten ass dat dann am éischte Vers vum Gesetz?—Et ass dat geeschtegt Ägypten. “D’Gesetz ass geeschteg.” Dat Ägypten, dat am Gesetz genannt gëtt, ass dat geeschtegt Ägypten, an et bedeit fir dech an mech d’Erliéisung aus dem geeschtege Ägypten, wat d’Erliéisung aus der Knechtschaft vun der Sënn ass.

TAM1897 Q1 31.2S. H. Lane.—Dir mengt, si wieren eng Zäit laang geeschtlech aus Égypten eraus?

TAM1897 Q1 31.3Et ass schwéier ze soen. Moses war natierlech ëmmer; Kaleb war ëmmer; Josua war ëmmer.

TAM1897 Q1 31.4E. J. Waggoner.—Déi siwwenzeg Ältesten hunn Gott gesinn.

TAM1897 Q1 31.5Jo; si hunn Gott gesinn. Et ass awer schwéier ze soen, ob d’Leit geeschtlech aus Ägypten eraus waren. Moses war et ëmmer. Och wann hien am physesche Ägypten war, war hien geeschtlech dorausser. Kaleb a Josua waren ëmmer geeschtlech aus Ägypten eraus. Am Triomfslied um Roude Mier war, ech hu geduecht, d’ganz Denominatioun geeschtlech aus Ägypten eraus, wann se dorunner festgehalen hätten. Wéi de Här gesot huet: O wann mäi Vollek op meng Stëmm héieren an an menge Gesetzer gaangen wier, da hätt ech séier hir Feinde ënner hinnen ënnerworf. Awer wéi hiren Glawen op d’Prouf gestallt gouf, am éischte Schrëtt, deen si gemaach hunn, wéi si zu Marah waren, wou et bittert Waasser gouf, hunn si hiren Glawen opginn an hunn sech gewënscht, si wiere zréck an Ägypten. Wann mir op eng bitter Erfarung stoussen, solle mir et als Beweis huelen, datt de Här eis verlooss huet? — Nee; dankt dem Här, datt déi bitter Erfarung zu eisem Wuel ass, an Gott ass fäeg, dat Bittert an dat Séiss ze verwandelen.

TAM1897 Q1 31.6(Stëmm) Entschëllegt, Brudder Jones, mä hei ass e Vers – de Vers 27 am 11. Kapitel vum Bréif un d’Hebräer – deen weist, datt de Moses grad do an Ägypten sech vun Ägypten ewechgedréit huet.

TAM1897 Q1 31.7Sécher. Sou datt hien, obwuel hien kierperlech an Égypten war, geeschteg schonn aus Égypten eraus war.

TAM1897 Q1 31.8E. J. Waggoner.—Déi Erléiste vum Här wäerten mat Gesang an Zion erakommen.

TAM1897 Q1 31.9Jo: an wann si weider de Lidd vum Moses gesongen hätten, an am Glawen, mat deem si et deemools gesongen hunn, hätten si weider an dat Land eran gesongen. An dat ass wat Gott wëll, datt mir et an eisem Kapp behalen. Hien wëll, datt mir eis Häerzer an dat gutt Land setzen; an dann, wann eis Häerzer do sinn, wäert d’Sehnsucht vun eisem Liewen do sinn. An duerno kann Gott eis Liewen geschwënn mat der Freed vun deem gesegnete Land erfëllen. An dat ass: Gott mat eis.

TAM1897 Q1 31.10Dir wësst genuch, datt och elo, amplaz datt d’Häerz an deem Land ass, et hei an dësem Land ass. Fir e puer vun eise Leit schéngt et wéi Verrot, een ze froen, sech vun dësem Land ze trennen. Een ze froen, sech vun dësem Land ze trennen, an an dat Land ze goen, an d’Ämter an d’Politik vun dëser Natioun eleng ze loossen, schéngt hinnen bal wéi eng Zumutung. Déi Leit sinn an Égypten, mä Gott huet si aus Égypten geruff, fir hir Häerzer op dat besser Land ze setzen, all hir Affektiounen dohin ze leeën an mat all hirer Kraaft fir dat Land ze schaffen; sou datt d’Bächen vun Freed a Glanz aus deem Land an hir Häerzer fléisse kënnen; sou datt d’ganz Welt an d’ganz Universum wësse kënnen, datt Gott wierklech hiren Gott ass. Wann dat gemaach ass, dauert et nëmmen eng kuerz Zäit, bis d’Aarbecht fäerdeg ass an de Här kënnt.

TAM1897 Q1 31.11Wéi d’Kanner Israels um Roude Mier waren, huet sech do d’Kraaft vu Gott manifestéiert, déi d’Natiounen erstaunnt huet, sou datt, wéi d’Spionen an d’Land gaange sinn, d’Rahab gesot huet: D’Angscht an d’Furcht virun iech läit iwwer dem ganzen Land, well mir hunn héieren, wat Gott fir iech gemaach huet, an d’Häerzer vun de Leit si geschmolt. Dat ass wouer. Eng aner Iddi iwwer dat geeschtlecht Ägypten: Et steet iwwer de Jesus geschriwwen: “Aus Ägypten hunn ech mäi Jong geruff.” Firwat steet dat iwwer de Jesus geschriwwen? Firwat ass de Jesus an Ägypten gaangen? Firwat gouf hien an Ägypten geholl? Hien hätt dem Massaker vun de Kanner, déi zu Bethlehem ëmkomm sinn, entkommen kënnen, andeems hien e kuerze Wee vun där Plaz ewechgaangen wier, an hätt net sou wäit wéi bis an Ägypten misse goen. Net all kleng Kanner a Palästina goufen ëmbruecht, wéi d’Uerdnung vum Herodes erausgaang ass. Et war nëmmen Bethlehem, seng Grenzgebidder an seng Viruerter. Bethlehem war nëmmen sechs Meilen vun Jerusalem ewech, an d’Kanner zu Jerusalem goufen net ëmbruecht; sou hätt de Här entkomme kënnen, wann hien zéng oder zwielef Meilen ewech geholl gi wier.

TAM1897 Q1 31.12Firwat gouf hien da an Ägypten geholl?—O, fir datt erfëllt géif ginn, wat geschriwwen ass: “Aus Ägypten hunn ech mäi Jong geruff.” Hien war eis selwer; dech an mech. Hien war eis selwer; an wéi Gott säi Vollek an Ägypten getraff an et erausgefouert huet, esou koum eise Retter dohin, wou mir sinn, an war wéi mir sinn, an gouf aus Ägypten geruff, sou weist et, datt jiddereen, deen esou wëll sinn wéi hien ass, och aus Ägypten erauskommen muss. Hien war de Jong vu Gott a gouf aus Ägypten erausgeruff, wat weist, datt all déi, déi Jongen vu Gott wëlle sinn, och aus Ägypten erauskommen mussen; well et vun allen esou steet wéi vun him: “Aus Ägypten hunn ech mäi Jong geruff.” Bass du e Jong vu Gott? “Aus Ägypten hunn ech mäi Jong geruff.”

TAM1897 Q1 31.13Viru kuerzem hu mir gesinn, datt mir aus Ägypten erausbruecht musse ginn, fir d’Geboter vu Gott ze halen. Elo gesi mir, datt mir, fir Jesus nozefollegen, aus Ägypten geruff musse ginn. Fir d’Geboter vu Gott ze halen, verlaangt et, datt mir aus Ägypten erausbruecht ginn; de Glawe un Jesus verlaangt genee esou, datt mir aus Ägypten erausbruecht ginn. An béid ginn an der Offenbarung 14,12 ausgedréckt: “Hei sinn déi, déi d’Geboter vu Gott a de Glawe vu Jesus halen.”

TAM1897 Q1 32.1Sou gesitt Dir, datt et vun Ufank bis Enn e geeschtegt Egypten gëtt; an de ganze Rettungsplang ass einfach d’Befreiung vun der ägyptescher Versklavung duerch d’Kraaft vu Gott; et ass geruff ze ginn aus Egypten an d’prächteg Fräiheet vun de Kanner vu Gott. Wëlle mir also aus Egypten erauskommen, fir de Här wierklech ze déngen? Wëlle mir et esou hunn, datt mir an der Wourecht d’Geboter vu Gott an de Glawen vu Jesus halen? Wat maache mir? Solle mir vun dëser Konferenz an Ägypten fortgoen? Solle mir op dëser Konferenz bleiwen a sëtze bleiwen an Ägypten? O, solle mir net ganz aus Ägypten a vun allem, wat dat Wuert implizéiert, befreit ginn?

TAM1897 Q1 32.2D’Erliéisung ass gratis fir eis, si gëtt eis geschenkt. O da, loosst all Häerz sech opmaachen, all Séil sech zu Gott dréien an hien duerch Sënnebekennung sichen, fir datt mir vun der Däischtert erléist ginn; an esou, ier d’Konferenz zoumaacht, an d’prächteg Liicht an d’Fräiheet vun de Kanner Gottes erléist ginn; well, “Aus Ägypten hunn ech mäi Jong geruff.” Dat ass wat hien erwaart. Solle mir hien op eis waarden loossen? An wann dat kënnt, wäert dëst Wuert erfëllt ginn; d’Botschaft vum drëtten Engel gëtt an der Kraaft vum Hellege Geescht ausgeruff; de Här wäert staark mat eise Beméiungen schaffen; eng Iwwerschwemmung vu Liicht gëtt iwwer d’Welt ausgeschëddt; geschwënn wäerten d’Awunner vun der Welt gewarnt ginn; d’Ofschlossaarbecht gëtt ofgeschloss; an de Christus wäert fir d’Erléisung vu sengem Vollek kommen. O, mir sinn méi no bei der Zäit, wou Gott eis erléist, wéi mir jeemools gedreemt hunn, mengen ech. Gottes Erléisung ass esou no bei eis! Wëlle mir an dat Land erakommen? Israel huet versot, well si net gegleeft hunn. Si hunn keng wonnerbar Saachen a senge Versprieche gesinn. Déi Verspriechen sinn elo fir eis. Si sollen fir dech an mech esou real sinn wéi si fir hien waren, wéi hien se Israel ginn huet, fir déi se net real waren.

TAM1897 Q1 32.3Dir wësst, et steet geschriwwen:—

TAM1897 Q1 32.4An ech hunn eppes wéi e Mier aus Glas gesinn, dat mat Feier vermëscht war: an déi, déi de Sieg iwwer d’Bestie, iwwer säi Bild, iwwer säi Zeechen an iwwer d’Zuel vu sengem Numm erreecht haten, stoungen um Mier aus Glas a haten d’Harfen vu Gott. An si sangen dat Lidd vum Moses, dem Dénger vu Gott.

TAM1897 Q1 32.5Ah, mä dat Lidd vum Moses, dem Dénger vu Gott, war dat Lidd vun der Befreiung aus der ägyptescher Versklavung; an déi, déi de Sieg iwwer dat Déier, säin Numm, säi Bild an d’Zuel vu sengem Numm erreechen,—vun wat ginn si befreit?—Si ginn aus der ägyptescher Versklavung befreit, esou sécher wéi de Moses. An si sangen dat Lidd vum Moses, well och si aus der ägyptescher Versklavung befreit goufen. D’Bibel ass domat voller. Geeschtlech hu mir an Ägypten gewiescht, an O, möge Gott eis doraus erléisen. Da wäerte mir dëst Lidd dem Här sangen:—

TAM1897 Q1 32.6Ech wäert dem Här sangen, well hien huet glorreich Triomph gefeiert: hien huet de Päerd an säi Reider an d’Mier geworf. De Här ass meng Kraaft an mäi Lidd, an hien ass meng Erléisung ginn. Hien ass mäi Gott, an ech wäert him eng Wunneng bereeden.

TAM1897 Q1 32.7Wëllt Dir? Wëllt Dir? Ech wäert an hinnen wunnen an an hinnen goen; si wäerten mäi Vollek sinn, an ech wäert hiren Gott sinn.

TAM1897 Q1 32.8Dofir gitt eraus aus hinnen a sidd getrennt, seet de Här, a réiert net un dat Onreine; da wäert ech Iech ophuelen. An ech wäert Iech e Papp sinn, a dir sollt meng Jongen a Meedercher sinn, seet de Här Allmächtegen.

TAM1897 Q1 32.9Awer, “Aus Ägypten hunn ech mäi Jong geruff.”

TAM1897 Q1 32.10[Hien ass] de Gott vu mengem Papp, an ech wäert hien erhiewen. De Här ass e Krichsmann: de Här ass säin Numm. D’Charioten vum Pharao an säi Heer huet hien an d’Mier geworf: seng ausgewielte Kapitäiner sinn och am Rout Mier erdrénkt ginn. Déi Déift huet se bedeckt: si sinn an de Grond gesackt wéi e Steen. Deng riets Hand, Här, ass glorreich ginn an der Kraaft: deng riets Hand, Här, huet de Géigner zerschloen. An an der Gréisst vun denger Exzellenz hues du déi ëmgeworf, déi géint dech opgestanen sinn: du hues dengen Zorn ausgeschéckt, deen se wéi Stroh verzehrt huet. An um Odem vun dengen Nueslächer goufen d’Waasser zesummegefaasst, d’Fluten stoungen oprecht wéi e Hauf, an d’Déiften sinn am Häerz vum Mier erstaarrt. De Géigner sot: Ech verfollegen, ech iwwerhuelen, ech verdeelen d’Beute; meng Begierde gëtt un hinnen zefridden; ech zéien mäi Schwert, meng Hand zerstéiert se. Du hues mat dengem Wand gebloos, d’Mier huet se bedeckt: si sinn wéi Blei an de staarke Waasser gesonkt. Wien ass dir gläich, Här, ënner de Gëtter? Wien ass dir gläich, herrlech an der Hellegkeet, furchterregend an de Luef, deen Wonner mécht? Du hues deng riets Hand ausgestreckt, d’Äerd huet si verschluckt. Du hues an denger Barmhäerzegkeet dat Vollek erausgefouert, dat du erléist hues.

TAM1897 Q1 32.11Dat steet do: “Du hues d’Volk erausgefouert, dat du erléist hues.” Huet hien dech erléist? Erléist vun wat?—Erléist vun der Sënn. An d’Sënn ass dat geeschtlecht Égypten.

TAM1897 Q1 32.12Du hues se an denger Kraaft an deng helleg Wunnplaz gefouert. [Loosst hien.] D’Leit wäerten et héieren a sech fäerten.

TAM1897 Q1 32.13D’Zäit ass komm, d’Lidd vum Mose ze sangen. Sange mir et? Awer mir wäerten et net an Ägypten sangen. Dir kënnt et net sangen, wann dir an Ägypten sidd, well si et net konnt sangen, bis si aus Ägypten befreit goufen.

TAM1897 Q1 32.14D’Leit wäerten et héieren a sech fäerten; Trauregkeet wäert d’Awunner vu Palestina ergreifen. Da wäerten d’Herzoge vun Edom staunen; d’mächteg Männer vu Moab, d’Zitteren wäert se ergreifen; all d’Awunner vu Kanaan wäerten schmëlzen. Angscht a Schreck wäert op si falen; duerch d’Gréisst vun dengem Arm wäerte si stëll wéi e Stee sinn; bis däi Vollek iwwergeet, Här, bis dat Vollek iwwergeet, dat du kaaft hues. Du wäert se eran bréngen.

TAM1897 Q1 32.15Wien wäert hien eran bréngen? Wat sot dir? Wien wäert de Här an säi Wunnhaus bréngen? Iech? Sidd dir aus Ägypten erauskomm? “Aus Ägypten hunn ech mäi Jong geruff.” Du wäert se “op de Bierg vun dengem Ierfdeel planzen, op der Plaz, Här, déi du dir gemaach hues, fir do ze wunnen.” Da wäerte mir do mam Här wunnen, an esou wäerte mir ëmmer mam Här sinn.

TAM1897 Q1 33.1Am Heiligtum, Här, dat deng Hänn opgeriicht hunn. De Här wäert fir ëmmer a ëmmer herrschen. Well d’Päerd vum Pharao mat senge Charioten a mat senge Reider an d’Mier gaange sinn, an de Här huet d’Waasser vum Mier erëm iwwer si zréckbruecht; mä d’Kanner Israels sinn op dréchem Buedem an der Mëtt vum Mier gaange. An Mirjam, d’Propheetin, d’Schwëster vum Aaron, huet e Tamburin an hir Hand geholl; an all d’Fraen si no hir erausgaangen mat Tamburinen a mat Dänz. An Mirjam huet hinnen geäntwert: Singt dem Här, well hien huet glorräich triomfiert; hien huet de Päerd an säi Reider an d’Mier geworf.

TAM1897 Q1 33.2“Aus Ägypten hunn ech iech geruff,” seet de Här, an aus Ägypten si mir komm. Elo seet hien: Ech sinn ären Gott, an dir sidd mäin Vollek. “Ech sinn de Här, ären Gott, deen iech aus dem Land Égypten, aus dem Haus vun der Knechtschaft, erausbruecht huet;” an, “Aus Égypten hunn ech mäi Jong geruff.” An dat ass, wat et haut bedeit, wann et seet: Hei sinn se, hei sinn se “HEI SINN SE, déi d’Geboter vu Gott a de Glawen u Jesus behalen.”

TAM1897 Q1 33.3D’Gemeng sangt:—