L’Apostasia de Israel. – N. 1
TAM1897 Q1 33.6Sermon tegnuu la sira de domenega, 7 de Marz del 1897 Stampaa in sul Bollettin de la Conferenza Generala, Prim Trimester, 1897, Vol. 2, N. 1, pagg. 33-40.
TAM1897 Q1 33.7IN la lezion de l’altra sira hoo deciaraa che avevi mai vist, fin a pocch temp fa, ona copia di des comandament publicada di Adventista del Setim Dì, foeura de la Bibbia, che la fudess propi come Dio i ha prononziaa. Son content che l’è rivaa el temp che i Adventista del Setim Dì poden avègh ona copia de la legg de Dio come l’è stada dada de Dio. Sont content che el fradell Howe l’ha faa sortì di copi de la legg de Dio, inscì come l’ha dada el Signor. E adess, lassom no pussee de vess acusaa, come i olter, de lassà foeura una part de la legg de Dio quand che parlem denanz a la gent.
TAM1897 Q1 33.8Te vedet assee ciar che l’omm che per primm l’ha daa foeura quella copia de la legg de Dio che squas tucc i alter doperen, l’era un Egizzian. El dis: “Mi son el Signor to Dio, che t’hoo faa sortì de la terra d’Egitt, de la cà de la s’ciavituu.” Ma lù el s’è dii: “Quell lì el me riguarda no, e nanca nissun che viv al dì d’incoeu; perchè numm semm mai staa faa sortì de l’Egitt.” Quela l’era domà per i Giudee. Per quest lù l’ha lassaa foeura e l’ha stampaa el rest de la legg, e inscì l’ha presentaa al mond una copia mutilaa de la legg che ‘l Signor medemm l’aveva daa. L’ha faa inscì parè che l’unich document del qual el Signor l’ha mai parlaa del ciel el scominciava senza dì chi l’era l’autor, senza nanca presentàll, ma el partiva subit in manera secca e generica: “Te gh’avareet no alter dii foeura de mì.” La domanda la podaria subit vegnì foeura: “Ma chi l’è, al mond?”. “Chi l’è che ‘l parla?” E poeu, quand che la legg la vegn ciapada inscì come l’è stada dada, l’è Dio medemm che ‘l dis chi l’è che ‘l parla. “Mi son el Signor el tò Dio, che t’hoo faa vegnì foeura del paes de Egitt, de la cà del servitù.” Quell lì l’è quell che ‘l parla; te gh’avareet no alter dii denanz a mi, “che son bon de redim de la servitù de l’Egitt.”
TAM1897 Q1 33.9Chì l’è important anca on alter penser: Quand che la legg la vegn stampada senza l’introduzion che l’è el Signor in persona a parlà, come de solet el capita in sui tabell e i cart, el se troeuva necessari de mett in scima i paroll: “La Legg de Dio.” Quest el fa vedè che i omen i capissen la necessità che ghe sia una sorta de certificazion in su de chi l’è la legg, e de chi l’è che ‘l parla con ‘sti comandament. E, in del vedè ‘sta necessità, i omen i metten a l’inizi de la legg de Dio la soa certificazion che l’è la legg de Dio.
TAM1897 Q1 33.10Ma se i stampassen domà la legg come che l’ha dada el Signor, i gh’avarissen el certifegaa del Signor medemm che l’è la legg de Dio, e che l’è lù medemm che ‘l parla de ‘sti comandament. Lù el dis: “Mi son el Signor el tò Dio, che t’hoo faa vegnì foeura del paes de l’Egitt, de la cà de la s’ciavituu. Te gh’avareet no alter dii foeura de mi,” ecc. E quand che la gent la podaria avègh el certificaa del Signor medemm che l’è la soa legg, de segur ghe sariss no besogn del certificaa de nissun omm che la sia la legg de Dio.
TAM1897 Q1 33.11E ‘l certificaa del Signor che questa l’è la soa legg l’è minga mej de quell de on omm qualsessia o de tucc i omen insema? E quand che i omen lassen de part el certificaa del Signor medemm che questa l’è la soa legg, e ghe metten al so post el so certificaa, el podaria vess on cas pussee ciar de omen che se metten al post de Dio? O, bandonemm ‘sto lavorà presuntuos e goff; e ciapemm la santa legg inscì come ‘l so sant Autor l’ha parlada e scrivuda! Mi son el Signor, el tò Dio, che t’hoo faa vegnì foeura del paes de l’Egitt, de la cà del servagg.” Amen. Che ‘l sia inscì.
TAM1897 Q1 33.12Cont el gh’avègh dent tutt quell che ‘l Signor l’ha dii, la legg de Dio la ghe presenta al mond sia ‘l Redentor che ‘l Creator. La dis donca a tucc i omen che quell che l’è l’Autor de quella legg, quell che ‘l ciama l’omm a osservàlla, l’è sia Redentor che Creator. Quest el se ved deperlù in de la legg. E quand che i lassen foeura la part che la revela el Redentor, el se stupiss no se i sien anca pront a lassà foeura la part che la revela el Creator de l’omm. El Satan l’ha semper voruu liberàss de la legg, e scondegh ai omen la soa importanza. L’ha scominciaa cont el lassà foeura el Redentor; e adess el finiss cont el lassà foeura el Creator. Ma el Signor el voeur che savèmm che l’è lù quell che n’ha liberaa de l’Egit, inscì podaremm vedè sia el Redentor che ‘l Creator in de la legg che l’ha daa a l’omm.
TAM1897 Q1 34.1Un’altra roba. Quand che se ved, e se ved ben, che quand che i Israelita hinn entraa in de la terra, hinn minga andaa per nagott in de la terra che ‘l Signor el gh’aveva destinaa, ma l’hann del tutt mancada, alora se capiss come l’è stada una delusion per el Mosè el podè no andàgh. Adess, quand el par, come a di gent, che Israèl l’è andaa dent in de la terra che ‘l Signor l’aveva preparaa per lor, e che quell lì l’era proppi el post indove ‘l Signor el voreva portài, e poeu se ved che ‘l Mosè l’è mort e l’è andaa in Paradis, i disen che a la fin el Mosè l’ha faa l’afari pussee bon; e che l’è minga stada una delusion inscì granda portàll via de la terra e menàll in Paradis.
TAM1897 Q1 34.2Ma quand che capissom che ‘l Signor el voreva portàll in de la soa abitazion santa, in del post che l’aveva faa per stàgh de cà, in del santuari che i so man aveven stabilii; alora podom vedè come l’è staa un delusion anca per el Mosè de morì e ‘ndà in Paradis senza entrà in quella terra. Quand l’ha poduu vedè che l’era el so peccaa a ‘vègh on quaicoss a che fà cont el tegnìj foeura de la terra benedida de la promessa; quand l’ha poduu vedè che Israell l’aveva perduu quell che ‘l Signor el gh’aveva preparaa: quand l’ha vist la terra gloriosa, come l’ha faa de la cima del Nebo, e l’è staa obligaa a contemplà i longh età de vaggabondagg, de apostasia e de tribulazzion, travers i quai la causa e ‘l popol de Dio i gh’aveven de passà, e ‘l saviva de avègh anca domà on cicinin de responsabilità in del causà quell longh period de vaggabondagg; L’è assee facil de capì che delusion tremenda l’è stada per lù el podè nò entrà in quella terra senza morì — anca se l’è staa portaa in ciel de la tomba.
TAM1897 Q1 34.3On alter test, se ghe füss de besogn per confermà el fat che Israèl l’è minga sortii de l’Egitt fin che hinn staa in del desert, el se troeuva in del liber del Giosuè. Ve regordii el passagg,—dopo che hann traversaa el Giordan, alora hinn staa circoncisi,—l’è scrivuu: “Incoeu hoo tolt via de su de violter el disprezz de l’Egitt.” Quela gent lì, la ved, che l’è sortida de l’Egitt, l’è mai sortida del tutt de l’Egitt finchè l’ha minga traversaa el Giordan; perchè l’è staa domà alora che l’è staa tolt via el disprezz de l’Egitt. Alora eren tucc di omen convertid. Tuta quella nazion lì l’ha traversaa el Giordan per fed. L’era una nazion che la credeva in Dio, e gh’era nanca un vos dissenzient o un penser de dubi,—alora eren foeura de l’Egitt. Donca se ved che l’è del tutt evident che l’Egitt spiritual l’è quell letteral de la Bibbia.
TAM1897 Q1 34.4Adess passom al test de stasira. L’è Numer 23:9. Comenzi a legg del verset sett. L’è Balaam intant che ‘l profetiza per Balac, re de Moab.
TAM1897 Q1 34.5E l’ha tacad su la soa parabola, e l’ha dit: El Balak, re de Moab, el m’ha menad via de l’Aram, di montagn de l’est, disend: “Vègn, maledissom el Giacob, e vègn, sfidiom l’Israel.” Comè podi maledì quell che ‘l Signor l’ha minga maledii? O comè podi sfidà quell che ‘l Signor l’ha minga sfidaa? Perchè de la scima di sass el vedi, e di collinn el contempli: VARDEE, EL POPOL EL STA DE PER LÙ, E ‘L SARÀ MINGA CUNTAA IN MEZZ AI NAZION.
TAM1897 Q1 34.6Sto test chì el parla a num stasera. L’è la verità del dì d’incoeu. L’era la volontà espressa de Dio in merit al so popol quand che l’eren al confin de la terra indove che lù el voleva portài, dopo de havéj ciamaa foeura de la terra d’Egitt. I eren vagaa in del desert per quaranta agn, e adess i eren rivaa al confin de la terra. E questa l’è la soa volontà per lor: che stessen de cà de per lor, e che fussen minga cuntaa in mezz ai nazion.
TAM1897 Q1 34.7La reson fondamental per quest, o vuna di reson, l’è mej dì, la trovarii se ve voltee al settim capitol di Att. L’Stefan l’era dree a parlà in quel dì, e l’ha cuntad su che ‘l Signor l’ha tirad foeura el popol de l’Egitt, de la terra de la s’ciavituu, con meravili e segn, e in del trentasettesim e trentottesim verset gh’è ‘sti paroll; in del trentottesim verset gh’è el pass particolar:—
TAM1897 Q1 34.8Quest l’è Mosè, quell che l’ha dii ai fioeu d’Israel: “El Signor, el voster Dio, el ve farà su un profeta tra i voster fradei, compagn de mi; a lù ghe darìi a trà”. Quest l’è quell che l’era in de la gesa in del desert.
TAM1897 Q1 34.9Alora, cossa l’era Israell in del desert?—La gesa. Cossa la gh’aveva de vess quand che avarien traversaa el fiumm e saren entraa in de la terra?—La gesa. Cossa l’era quell dì se non che gh’aveva de vess una separazion tra gesa e stat?—propri come, quand che l’ha portaa via l’Abraham de quell paes, el Signor l’ha insegnaa al mond la separazion tra gesa e stat, e come l’ha faa vedè per mezz de l’Abraham che la separazion tra gesa e stat la gh’ha de scomincià in del coeur de l’individov.
TAM1897 Q1 34.10Se mi son no separaa in del coeur del Stat, la ghe sarà un’union tra gesa e Stat indove che son. Donca, anca se mi gh’hoo nò ona carega in del Stat, o me candidi nò per ona carega lì, saroo on politegh in de la Gesa; e me candideroo per ona carega lì, e faroo i mè giugh de poder lì. Inscì che se on omm l’è nò separaa in del coeur del Stat, e anca se ‘l fa part de la Gesa, el faria mej a toeu part a la politega del mond e a vess on politegh lì, che a portà la soa politega in de la Gesa.
TAM1897 Q1 34.11Donca, quand che ‘l Signor l’ha ciamaa l’Abraham, l’ha dii, prima de tutt: “Va via del to paes.” E adess che l’Abraham l’è cressuu e l’è deventaa la gesa, e che quella gesa lì l’è dree a andà in del servizzi special del Signor denanz ai nazion, lù el deciara che quella gesa lì la gh’avaria minga de vess cuntada in mezz ai nazion; la gh’avaria de stà deperlee. Se pò vedè come el Signor el voreva che la gent la restass ferma in su quella roba chì, perchè lù el saveva cosse eren i nazion; e ‘l saveva come i nazion eren rivaa a quella condizion lì. Lù el voreva che la soa gesa la vivess deperlee, che la gh’avess nissun governador foeura de lù, nissuna legg foeura de la soa, nissuna legislazion de nissun tipo foeura de la parolla del Signor, nissun govern foeura de quell del Signor.
TAM1897 Q1 35.1El Signor el voreva, quand che l’ha menaa dent in de la terra, de vess el coo de la gesa. El Gesù Crist l’era el coo de la gesa, naturalment, proppi inscì come l’è anca adess. Vialter savii di lezion che emm studiaa, come la gent l’è passada a la monarchia, e via inscì; l’è staa cont el lassàll, cont el recognoss no el Signor come so unegh Governador, e la soa legg come l’unega legg. Hinn deventaa idolater, e inscì hann perduu el govern de Dio sora de lor, e ‘l poder de la soa legg sora de lor; e, avend se separad de Dio, gh’ha dovuu vess un govern in mezz a lor per sodisfà l’ambizion de quej che voreven comandà i so compagn, e per proteggij de lor medemm in de la soa barbarie, perchè s’eren slontanad de Dio.
TAM1897 Q1 35.2Ma el Signor l’ha separad Israel de tucc i popoi e i govern, per lù medemm. El Signor l’ha fad partì Israel adess giust de indove l’aveva fad partì l’Abraham, per vesser separad di re e di governant de tucc i intorn, de tucc i sort de govern terren che gh’eren intorna. El voreva che ‘l so popol el vivess deperlu, e minga vesser de quej che se podeven cuntà in mezz a nissuna di nazion, inscì che quand i nazion i vardaven, i dovessen vedè che Israel el se podeva minga considerà de la soa stirpe.
TAM1897 Q1 35.3El voreva che Israèl el se presentass al mond inscì distintament — e quest el g’avaria renduu divers de tucc i alter nazion — che tucc i nazion, a vardài, i avarien dii: “L’è un cas unegh; el govern de lor l’è minga compagn del noster. I gh’hann minga un re; par che ognidon el se la cava senza nissun governador.” E i avarien scominciaa a informàss; i avarien dii: “Cossa l’è la causa de ‘sta roba?” Com’è che ve la cavé senza tuta ‘sta parafernalia de un re, e esercit, e tass, e tute ‘ste robe che numm gh’hem de suportà? La resposta la saria: Ma perchè, Dio l’è el noster re. E ghe voeur minga de spesa inscì granda per mandà inanz el so govern come per el voster; perchè numm gh’hem minga i voster tribuleri. Sì; gh’emm nò di tass, e lù l’è inscì bon che a num ne pias dàgh tutt quell che gh’emm, per sostegnì e spantegà i benedizion del sò govern.
TAM1897 Q1 35.4E quand el so popol l’avaria dii ‘sta roba ai pagàn, i pagàn avarien dii: “De segur, ‘sto popol l’è un popol savi e intelligent; e che nazion in su la terra l’è inscì granda, che la gh’ha di giudizzi inscì savi, inscì bon, ‘me tuta ‘sta legg chì? E che nazion la gh’ha Dio inscì vesin a lee ‘me ‘l Signor el to Dio l’è, in tucc i robb che ghe domandom?”. L’è quest quell che ‘l Signor el voreva. E l’ha dii: “Israel el starà deperluu, e ‘l sarà minga cuntaa in mezz ai nazion.” El voreva insegnà a tutt el mond ona separazion tra la gesa e ‘l staa, minga domà in de la gesa, ma anca in mezz ai nazion, sia per quell che riguarda i staa, sia per quell che riguarda la gesa medema.
TAM1897 Q1 35.5Varda domà chì la Scrittura, e te ‘l vedareet. Deuteronomi 4. Un quai versett el dis tutt quell che hoo schizzaa. A partì del primm versett, a legg finn al vott:—
TAM1897 Q1 35.6Adess donca, scolta, o Israèl, i statüt e i giudizzi che te insegni, per fàj, inscì che te vivet e te entret e te possedet la tera che ‘l Signur, el Dio di tò pader, el te da. No giontì nagott a la parola che mi ve comandi, e no ne trà via nagott, per podè tegnì i comandament del Signor, vost Dio, che mi ve comandi. I voster oeucc hann vist quell che ‘l Signor l’ha faa per via de Baal-peor: perchè tucc i omen che hinn andaa dree a Baal-peor, el Signor, vost Dio, el i ha destrugaa de mezz a violter. Ma violter che sii restaa fedel al Signor, vost Dio, sii viv tucc, fin incoeu. Varda, mi v’hoo insegnad statüt e giudizzi, propi come el Signur, el mè Dio, el m’ha comandad, che vü i fessiv inscì in del paes indove che ‘ndii a possedel. Tegnìgh adonca e metìgh in pratega; perchè questa l’è la vostra saviezza e la vostra intelligenza ai oeugg di nazion; che, quand che sentirann tucc ‘sti statüt, i dirann: “De sicür, questa nazion granda l’è un popol savi e intelligent.” Perchè gh’è ona nazion inscì granda che la gh’ha Dio inscì vesin, come el Signor el noster Dio l’è in tucc i robb che ghe domandom? E gh’è ona nazion inscì granda che la gh’ha di legg e di giudizzi inscì giust come tuta ‘sta legg che ve meti denanz incoeu?
TAM1897 Q1 35.7Donca, gh’era post per fà su on quaj tipo de legg o legislazion in tra i Israelita?—“Vus giontaree no nagott a la parola che ve comandi, e manch ne toleree via nagott.” I gh’aveven de fà pròpi inscì. I sò legg i eren tucc faa per lor. La sò legislazion l’era tucc completa, e l’era perfetta; e fin tant che i gh’aveven quella, i gh’aveven minga besogn de n’altra, e apena che ghe n’è vegnuu el besogn de n’altra, quell lì l’era la pròva medema che i aveven bandonaa Dio.
TAM1897 Q1 35.8Fin tant che gh’aveven besogn de ‘na quajsevoeur legislazion, fada de lor e in tra de lor, quell lì l’era la proeuva che aveven bandonaa el Signor, che la soa legg la ghe bastava pu, e che el so govern el ghe bastava pu. L’è pròppi inscì che l’è per tucc i alter pagàn. L’è inscì per tucc i nazion. L’è inscì che hinn deventaa pagàn. E savii che Israell l’ha faa l’istess percors. Hann desmentegaa el Signor e hinn passaa a l’idolatria, e poeu hann dii: “Gh’emm de avègh on re, inscì de vess compagn de tucc i nazion.” Ma desmentegheves no che i gh’hann avuu de refudà Dio prima de podè avègh on re; e in del refudà Dio, per vess compagn di nazion, compagn di pagàn — quest l’è el sens letteral —, in del refudà Dio per vess compagn di nazion, i hinn deventaa compagn di nazion che refuden Dio. Vialter el savii de tutta la storia che la vegn dopo.
TAM1897 Q1 35.9L’è donca del tutt ciar che l’è no volontà de Dio, che l’è no per el ben del so popol, che i devenen compagn di nazion. L’è no la volontà de Dio, l’è no per el ben de la gent, che i gh’abien on qualsessia tipo de govern compagn di nazion che gh’hann intorna. Vü savii che ‘sti robb chì hinn minga nassüü del seguì el Signur, ma hinn nassüü de l’apostasia. De tütt quest, a l’è ciarissim che ‘l Signur el voreva no che ‘l so popol el se mettess sü un govern deperlü.
TAM1897 Q1 36.1El Signor el voreva no che lor mettessen su un govern compagn di nazion che gh’eren intorna. Quand che ‘l dis: “Giontarii no nagott a la parola che ve comandi, e manch ne tolii via nagott,” se ved che inscì el gh’ha saraa su ogni sorta de legislazion, ogni ombria de legislazion, e donca el gh’ha proibii de mett mai su una quajsevoeur forma de govern in tra de lor.
TAM1897 Q1 36.2E de quest chì a l’è ciar ‘me ‘l Sô che quand che hann trovaa el besogn de ‘na quai forma de govern in tra de lor, in del qual gh’aveven de avègh di legg e di governant divers de Dio, quell de per lù l’era la proeuva certa che s’eren desmentegaa de Dio; che s’eren slontanaa de lù; che ‘l sò govern el bastava no; che ‘l sò poder el gh’era no sora de lor per tegnìj, e donca doveven fà su e stabilì ‘na quai forma de govern soa, per protegges de lor medemm.
TAM1897 Q1 36.3Donca se ved che l’era no segond la volontà del Signor che el so popol, che ‘l viveva deperlu, el gh’avess un govern so in tra de lor. L’era no la soa volontà che lor stassen in mezz ai nazion, e gh’avessen un govern compagn de quell di nazion; perchè quand che s’eren mettuu a fà un govern so per governàss deperlor, quell lì el saria staa propri compagn di govern di nazion, perchè eren tucc uman, e l’umanità l’è semper l’istessa. Donca, quand che Israèl l’ha provaa a mett su on govern per governàss deperlor, l’è staa compagn de quej di popoi intorna, e podeva minga vess alter. L’era pagàn. E el sarà semper pagàn depertutt indove se proeuva a fàll.
TAM1897 Q1 36.4“Vus ghe giontarii no nagott a la parolla che mi ve comandi, e nanca ghe toarii via nagott, inscì de podè tegnì i comandament del Signor, vost Dio, che mi ve comandi.” Dio el voeur che i so comandament, la soa legg, el so govern, i sien assee per el so popol. E l’è assee per el so popol. Quest l’è deciduu. El sarà semper assee per el so popol. Ma l’è no assee per quej che ‘l gh’hann no; l’è no assee per quej che se separen de Dio e de la soa legg e del so govern. El so govern l’è no assee per lor, donca, perchè i gh’hann no; e poeu se se fann vun per lor, l’è istess compagn de quell di pagàn.
TAM1897 Q1 36.5I voster oeugg hann vist quell che l’ha faa el Signor per via de Baal-peor: perchè tucc i omen che hinn andaa dree a Baal-peor, el Signor to Dio i ha destrugaa de mezz a vialter. Ma vialter che sii restaa fedel al Signor voster Dio sii viv tucc, fin a incoeu. Varda, mi v’hoo insegnaa statud e giudizzi, pròppi come el Signor me Dio el m’ha comandaa, che vialter i fii inscì in de la terra indove che andii a possedela. Per quela reson, tegnìvel e metìvel in pràtica: perchè questa l’è la vostra saviezza e la vostra intelligenza denanz ai nazion.
TAM1897 Q1 36.6“Questa l’è la vostra saviezza e la vostra intelligenza denanz ai nazion.” Minga domà denanz a mi; ma fee inscì, e tucc i nazion, i pagàn, i dirann che sii savi. I nazion, i pagàn, i dirann che gh’avii bon sens.
TAM1897 Q1 36.7Varda, mi v’hoo insegnad statüt e giudizzi, propi come el Signur, el mè Dio, el m’ha comandad, che vü ‘l fessiv in de la tera indove che ‘ndii a possedela. Per quela reson, tegnìvel e metìvel in pratega; perchè questa l’è la vostra saviezza e la vostra intelligenza ai oeugg di nazion, che quand sentirann tucc ‘sti statutt, dirann: “De sicur, questa nazion granda l’è un popol savi e intelligent.” Perchè gh’è una nazion inscì granda che la gh’abia un Dio inscì vesin a lee, come el Signor, el noster Dio, l’è in tucc i robb per i quai ghe domandom aiutt? E gh’è ona nazion inscì granda che la gh’abbia di legg e di giudizzi inscì giust come tuta ‘sta legg che ve meti denanz incoeu? Domà stà atent a tì medemm, e custodiss la toa anema ben, per minga desmentegà i robb che i to oeugg hann vist, e per minga lassà che i vegna foeura del to coeur per tucc i dì de la toa vita: ma insegnàj ai to fioeu, e ai fioeu di to fioeu; soratutt el dì che te seet staa denanz al Signor to Dio a Horeb.
TAM1897 Q1 36.8Desmenteghet no quell che t’heet vist e sentii, ma soratutt desmenteghet no quell che t’heet sentii quand t’eret in pee denanz a Horeb in quel dì. Cossa hann sentii?—Oh, la legg de Dio; i comandament de Dio e la fed in Gesù: hann sentii quell dì; una vos del ciel l’ha proclamà la redenzion e la creazion, che l’omm el gh’avaria no de pecà. Ma Israèl l’ha desmentegad el Signor, e l’è deventad idolàtra, e l’ha dit: “Fàss un re, fàss un re come tucc i nazion”. Ma de quell temp, quand che i eren minga anmò maculad, el Signor l’ha dit dopo (Salm 81:13-16):—
TAM1897 Q1 36.9Oh, se el mè popol el m’avess scoltad, e Israel el fuss andad in di mè strad! Saria prest che avaria somess i sò nemis e avaria voltà la mia man contra i sò aversari. I odiador del Signor se sarissen sometud a lù: ma el sò temp el saria durad per semper. El i avaria anca nutrid cont el pussee fin del forment: e cont el mel de la preda t’avaria saziad.
TAM1897 Q1 36.10Adess el Signor el dis de num che l’ha liberad de la potenza de la scurità, e ne ha trasportad in del regn del so car Fioeu. El regn de Dio l’è tornad a vess stabilid in mezz al so popol, e “el regn de Dio l’è denter de violter,” e l’è in mezz a violter perchè l’è denter de ognidun e de tucc. Donca, el regn de Dio l’è un regn perfett, perchè el re l’è un re perfett, perchè la legg de quell regn l’è una legg perfetta. Gh’è donca un re perfett, e una legg perfetta, e un regn perfett, che ‘l basta per violter? L’è inscì? El basta per un omm?—Oh sì, de sigur! El gh’avaria de bastà per un omm?
TAM1897 Q1 36.11E se tutt quest l’è no assee per un omm, el problema l’è del regn, o de l’omm?—Vialter savii che el problema el pò vess domà de l’omm. Ma mettom che l’omm el professa de vess un cristian. El problema l’è anmò de l’omm, o del regn?
TAM1897 Q1 36.12(Vus) Cun l’omm.
TAM1897 Q1 36.13Suppunem che lù el professa de vess un Adventista del Setim Dì, e ‘l regn de Dio el ghe basta no; mettem che te ghe mettet insema una folla de lor, e ‘l regn de Dio el ghe basta no, ma i gh’hann de avègh un regn so, un alter regn; i gh’hann de fà su un govern, tassàss, scernì foeura di governant de tra de lor per governàss; hinn fioeu de Dio? El regn perfett de Dio el ghe basta? Fann part del govern de Dio? El govern de Dio el ghe basta? El regn de Dio l’è in de lor? L’è inscì? Comè ‘l pò vess, se ‘l regn perfett, e ‘l re perfett, e la legg perfetta, la ghe basta no?
TAM1897 Q1 37.1Vardì, donca, che la separazion tra gesa e stat, anca in tra i Adventista del Setim Dì, la scomincia in del coeur; e la gh’ha de scomincià de lì per ògni omm, depertutt, o se no la pò minga vess una separazion tra gesa e stat indove che l’è lù. Se nissun omm in del quart secol, in de l’Imperi Roman, el gh’avess avuu un’union tra gesa e stat in del sò coeur, la se sarìa minga formada una papalità in del quart secol. Se lù el gh’avess avuu domà la gesa, la gesa deperlee, in del sò coeur, e nagott del stat, nagott di principi del stat, domà la gesa,—Dio, el sò regn, la soa legg, la soa giustizia, lù deperlù a regnà là,—la podeva mai nass la papità?
TAM1897 Q1 37.2(Vus) No.
TAM1897 Q1 37.3Alora, qual l’è la roba che l’è semper fondamental evità?—Ògni union tra gesa e stat in del coeur. Cossa l’è, donca, l’unega salvaguardia sicura contra on papad?—L’è amà Dio con tutt el coeur, e tutta l’anima, e tutta la ment, e tutta la forza. L’è “vegnì foeura del tò paes, e de la toa parentela, e de la cà de tò pader.” L’è voltà i spall a l’Egit. L’è “stà de per vù, e minga vess cuntaa in tra i nazion.”
TAM1897 Q1 37.4Adess leggi di citazion del liber “Imperi de la Bibbia”, a la pagina 152 e inanz, che hoo miss denter lì de “Patriarchi e Profet”, cont i scrittur, propri in su ‘sto pont chì. Prima leggi un quai di mè paroll; ma ve disaroo quand che leggi i paroll de “Patriarchi e Profet:”—
TAM1897 Q1 37.5“Varda, el popol el starà deperlü, e ‘l sarà minga cuntaa in mezz ai nazion.” El Signur l’ha mai vorüü che ‘l so popol el fuss faa su ‘me on regn, o on statt, o on govern, compagn de la gent de ‘sto mond. Gh’aveven no de vess compagn di nazion intorna a lur. Gh’aveven de vess separaa per el Signur “de tutta la gent che l’era in su la faccia de la terra.” “El popol el sarà minga cuntaa in mezz ai nazion.”
TAM1897 Q1 37.6Adess, se me cunti come parte del stat de Germania, alura me cunti tra i nazion? Se me cunti come parte del govern de l’Inghilterra, on citadin fidel e patriottich che l’avrìa de cumbatè per la bandiera, alura me cunti tra i nazion? E se mi combati per quella bandera, la mia bandera, la mia bandera britanega, e el me fradell Adventista del Setim Dì chì el fa part di Stat Unii, e l’è leal e patriota, e i do nazion i van in guerra, e lù el gh’ha de resping i invasion, e gh’è on conflitt, alora mi son de ‘na part, e ‘l me fradell l’è de l’altra, e fradell el combat contra fradell. L’è staa ordenaa de Dio?—Vialter savii che l’è no. Alora l’ha mai voruu dì nagott quand che l’ha dii che ‘l popol el starà deperluu, e ‘l sarà minga cuntaa in mezz ai nazion?
TAM1897 Q1 37.7Leggi inanz on quaicoss de quell che hoo scrivuu mi in “Imperi de la Bibbia”—El so govern el gh’aveva de vess ona teocrazia pura e sempliz: Dio el so unegh Re, el so unegh Governador, el so unegh Legislator. L’era, de fatt, on’organizzazion de gesa, che la cominciava con l’organizzazion de la “gesa in del desert”, e la doveva vess separada de ogni idea de stat. El sistema formaa in del desert per mezz del Mosè, e continuaa in Canaan per mezz del Giosuè, l’era destinaa a vess perpetu.
TAM1897 Q1 37.8Adess leggi de “Patriarchi e Profet:”—
TAM1897 Q1 37.9El govern de Israel l’era ministrad in del nomm e con l’autorità de Geova. El lavorà de Mosè, di settanta anzian, di governant e di giudes, l’era domà de fà respetà i legg che Dio l’eva dad. I gh’even nissuna autorità de fà di legg per la nazion.
TAM1897 Q1 37.10Chi gh’aveva minga l’autorità de fà i legg per la nazion?
TAM1897 Q1 37.11(Vus) La gesa.
TAM1897 Q1 37.12De quant l’era fada su la gesa? La tegniva dent vun, o duu, o des, o dodes, o anca cinquanta?—Sì. E alora, lee o vun de lee, el gh’aveva el poder de fà di legg per i alter, o anca domà per lee medema?—No.
TAM1897 Q1 37.13Scoltee, o Israel, i statüt e i giudizzi che ve insegni, per mettij in pratega, inscì che vivii e andii a possedè la tera che ‘l Signur, Dio di voster pader, el ve da. Giontarii no nagott a la parola che ve comandi, e manch ne tolii via nagott.
TAM1897 Q1 37.14A cità ancamò adess del liber “Patriarchi e Profet:”—
TAM1897 Q1 37.15Questa l’è stada, e l’è andada inanz a vess, la condizion de l’esistenza de Israel ‘me nazion.
TAM1897 Q1 37.16Alora, quand che Israèl el s’è distaccaa de quell, e l’ha faa el pass per formà on regn e vess compagn di nazion, cossa l’ha voruu dì?—La perdita de l’esistenza. Desmenteghevel no.
TAM1897 Q1 37.17Adess on alter paragraf che hoo scrivuu, e che voeuri ripet adess:—
TAM1897 Q1 37.18I principi del govern de Israel i eren domà quei de ‘na pura teocrazia. In ogni govern, l’è domà la lealtà di citadin ai principi del govern che la pò rendel un sucess.
TAM1897 Q1 37.19Quest l’è recognossuu de tucc. Che govern l’è che semm dree a considerà?—El govern de Dio. Citadin de che govern eren?—Del govern de Dio. Donca, la lealtà ai principi de quell govern lì l’era l’unega roba che la podeva fà de quell govern e de quell comand un sucess, anca con Dio.
TAM1897 Q1 37.20L’è staa domà per la presenza continua de Dio con Israel che ‘l govern lì stabilii el podeva possibilment avègh sucess. La fedeltà ai principi de quell govern, donca, de part del popol la domandava che ognidun del popol el doves semper cercà la presenza continua de Dio con lù, come l’unich Re, Governador e Legislator, in tutta la condota de la soa vita de tucc i dì. Ma “senza fed l’è impossibil piasègh.” L’è “per mez de la fed” che ‘l Signor el sta de cà in del coeur e ‘l governa la vita. Donca el principi fondamental, anzi l’istessa esistenza, del govern de Israel, la stava in d’una fed viva e costanta de part del popol de Israel.
TAM1897 Q1 38.1E l’è propri chichinscì che l’Israel l’ha fallii. De fatt, l’è l’unich post indove che podeven fallì. Hinn minga restaa in de la fed; hinn minga restaa fedel al so Re e al so govern. La gent che l’è entrada in de la terra, che per la fed l’ha traversaa el fiumm Giordan a pee secch quand che ‘l fiumm l’era del tutt in piena, per la cui fed i mur de Gerico hinn borlaa giò a tocch quand che gh’hann faa el gir per sett dì, e hann faa el sgar de vitoria de la fed—’sta gent chì la credeva in del Signor, e lu l’era con lor in de la soa potenza. Ma l’è rivaa un cambiament. La gent l’ha perduu la purezza de la fed, e l’è borlada in del formalism. La storia la ne vegn cuntada in d’un quai verset curt in di Scrittur. “El popol l’ha servii el Signor tucc i dì del Giosuè, e tucc i dì di anzian che hinn vivuu pussee del Giosuè, che aveven vist tucc i grand oper del Signor che l’ha faa per Israell. E ‘l Giosuè, fioeu de Nun, servitor del Signor, l’è mort a cent des agn.... E anca tuta quella generazion la s’è racoltaa vers i sò pader e l’è sortida foeura un’altra generazion dopo de lor, che la cognosseva no el Signor, nanca i oeuver che l’aveva faa per l’Israel. E i fioeu d’Israel fecer del mal ai oeugg del Signor, e serviren i Baal: e abandonerent el Signor Dio di sò pader, che i aveva faa sortì de la terra d’Egitt, e andarent adree a alter dii, di dii di popoi che ghe giraven intorna, e se inchinerent a lor, e fecer vegnì la rabbia al Signor. E i bandonaron el Signor, e serviven Baal e Astarte.”—“Imperi de la Bibbia,” pagg. 153, 154.
TAM1897 Q1 38.2L’è precisament quell che hann faa ai temp de Nimrod. Quala l’è stada la conseguenza ai temp de Nimrod?—Hann miss su vun de lor istess ‘me re, dopo d’avè refudaa Dio ‘me re. Gh’è donca on quaicoss de stran che la conseguenza la sia l’istessa anca per Israel in quell temp?
TAM1897 Q1 38.3Vist che gh’aveven no la presenza de Dio in del coeur per separàj anca de lor medemm, e inscì rendij divers di alter popoi, eren inscì compagn di nazion intorna che l’era del tutt natural che se unissen a lor in del cult di sò dii. Quand, per via de la soa apostasia, el pes di soeu oper e di opression di pagàn l’è deventaa inscì pesant che i ghe la faseven pu a suportàll, i se sarissen voltà al Signor con tutt el coeur, i avarien mettuu la soa fiduzia domà in lù, e inscì in lù i avarien trovaa ona liberazion gloriosa di soeu peccaa e de tucc i soeu opressor. Ma, trovàss liberàa, hinn minga staa bon de coltivà e cercà la presenza del sò Signor e Liberator; per quest la sò religion l’è tornada formal, e hann subit tornaa a ciapà i usanz di pagàn e a adorà i sò dii.
TAM1897 Q1 38.4Se domà avessen mettuu el coeur in del Signor e avessen avuu fiducia in lù semper, come faseven in ‘sti moment de reforma, avarien trovaa che lù l’era per lor semper quell che l’è staa in ‘sti ocasion. Alora la soa vita intrega la saria stada quell che lù l’ha semper desideraa che la füss: un progress continuv inanz e in alt, a cress in de la grazia e in de la conoscenza del Signor noster Salvador. Alora sarissen staa ona lus ciara e sberlusenta per tucc i nazion.
TAM1897 Q1 38.5Inveci de vess purtaa de ‘sti esperienz ripetuu al pont de finalment e per semper desmeter de fidàss de lor medemm, e de fidàss domà del Signor, hinn in realtà rivaa al pont de desmeter de fidàss del Signor, e de proponess de fidàss del tutt de lor medemm. In la soa incredulità e apostasia, i podeven vedè in di assalt continov di pagàn, cont i quai el paes l’era sacchegiad e la gent oppressa, domà la proeuva che, ai fin prategh, el govern de Dio l’eva fallid.—“Empires of the Bible,” pagg. 154, 155.
TAM1897 Q1 38.6Adess, a cità ancamò del liber “Patriarchi e Profet:”—
TAM1897 Q1 38.7Tucc i mal che vegneven del so peccaa e de la soa scemenza, i g’hann daa la colpa al govern de Dio.
TAM1897 Q1 38.8Vardì, donca, quand on quai pòpol che ‘l dis de vess del Signor el gh’ha besògn de on govern diferent del sò, qual l’è el problema. I s’hinn slontanà de Dio; i s’hinn miss in del mal; i patissen di mal de tucc i sort; e ‘sti mal chì i ghe dà la colpa al govern de Dio. El govern de Dio l’era nò assee bon per lor; el ghe bastava nò. Perchè?—Perchè i l’aveven nò.
TAM1897 Q1 38.9Seguti a legg de “Patriarchi e Profet:”—
TAM1897 Q1 38.10A pocch a la volta hann perduu el so reverenzi per el Signor, e hann desmettuu de dà valor a l’onor de vess el so popol scernii. Atiraa de la pompa e del sfarzz di re pagann, s’hinn stufa de la soa semplicità. La gelosia e l’invidia hinn nassuu in tra i tribù. I dissidi intern i hann renduu debul; i eren semper espost ai invasiun di sò nemis pagann: e la gent la stava cuminciand a cred che, per mantegnì el sò post in mezz ai naziun, i tribù i duvessen vess unii sota un guvern central fort. Maneman che i se slontanaven de l’ubedienza a la legg de Dio, i desideraven de vess liberà del regn del sò Sovran divin; e inscì la dumanda per una monarchia la s’è spantegada depertut in Israel.
TAM1897 Q1 38.11Adess leggi quel che hoo scrivuu in “Imperi de la Bibbia:”—
TAM1897 Q1 38.12L’era l’istessa storia de Babilonia e de l’Egitt, ancamò ‘na volta. El gran ingannador i ha sedus in de l’idolatria, e de l’idolatria in de la monarchia, per podè avègh el supremazii sora de lor, e con di influenze terrester tentà de tirài via, o con la forza impedìgh, del servizzi de Dio.
TAM1897 Q1 38.13E savii che Israèl l’ha perseguitad i profet, l’ha proibid la predicazion de la Parola de Dio, propi ‘me ogni altra nazion pagana de la terra l’ha fad del temp de Nimrod fin a incoeu, e propi ‘me ogni altra nazion pagana la farà, anca se la sia metuda su di Adventista del Setim Dì.
TAM1897 Q1 38.14Adess reciti ancamò del liber “Patriarchi e Profet:”—
TAM1897 Q1 38.15El Signor el voreva che ‘l so popol el vardass domà a lù come al so Dator de la Legg e la soa Font de forza. Sentend la soa dipendenza de Dio, i sarissen staa tiraa semper pussee vesin a lù. I sarissen deventaa elevaa e nobilitaa, adattaa per el destin grandios al qual lù el i aveva ciamaa come so popol scernii. Ma quand che un omm l’era mettuu in sul trono, el tendeva a voltà i ment de la gent de Dio.
TAM1897 Q1 38.16E me ‘n importa nò se l’è un Adventista del Setim Dì; el tend a voltà i ment de la gent de Dio.
TAM1897 Q1 38.17Seguti a legg de “Patriarchi e Profet:”—
TAM1897 Q1 38.18I s’fidarissen pussee de la forza umana e men del poder divin—
TAM1897 Q1 39.1Gh’aveven besogn de protezion di pagàn?—Sì. I pagàn i j’atacaven no e faseven di razzie contra de lor?—Sì. Gh’aveven besogn de protezion?—Sì. Perchè hann mettuu su on govern?—Per protezion—per protezion contra i razzie di pagàn.
TAM1897 Q1 39.2Cossa l’ha dii el Signor se i ghe avarien obbedii a lù e ai sò legg? In del temp di fest, i omen podeven lassà tucc i sò cà e ‘ndà su a Gerusalemm, e nissun ghe avaria faa del mal, o desideraa la soa terra. Ma quand che s’hinn slontanà de Dio, e gh’aveven pu la soa protezion, podeven nò lassà i sò cà senza che i pagàn i ghe vegnessen dent. E anca quand che eren tucc a cà, i pagàn i ghe vegneven dent adoss. Quand el so forment l’era madur e pront per la regòlta, i pagàn vegneven dent e ‘l portaven via tutt, anca quand i omen eren tucc a cà. E quand i ügi eren madur e pront per la vendemmia, i pagàn vegneven dent e i vendemeven tucc. Perchè?—Perchè la gent la s’era slontanada de Dio, e lü el podeva no benedìj in del so slontanàss, come l’avaria faa quand eren con lü, perchè fàll l’avaria domà incoraggiaa in del so slontanàss.
TAM1897 Q1 39.3Donca:—
TAM1897 Q1 39.4Quand un omm el vegneva metud in sul trono, el tendeva a voltà i ment de la gent de Dio. I se fidaven pussee de la forza umana e men del poder divin, e i error del so re i menaven al peccad, e separaven la nazion de Dio.
TAM1897 Q1 39.5Donca i g’han dii a Samuèl: “Fàss un re che ‘l ne giudega come tucc i nazion.”
TAM1897 Q1 39.6Adess citi ancamò del liber “Patriarchi e Profet”, on olter passagg che ‘l riva propi al dì d’incoeu:—
TAM1897 Q1 39.7E anmò [Indove l’è che la mena ‘sta roba?—Al dì d’incoeu.] el desideri de conformàss ai prateghe e ai usanz del mond el gh’è in tra el popol professant de Dio. Maneman che se slontanen del Signor, deventen ambizios di guadagn e di onor del mond. I cristian cerchen de continov de imità i prateghe de quej che adoren el dio de ‘sto mond. Tanti i esorten che, unendos ai mondan e conformandoss ai sò usanz, i podessen esercità un’influenza pussee fòrta sui malvagg.
TAM1897 Q1 39.8L’è quell che l’ha dii Israell.
TAM1897 Q1 39.9Ma tucc quei che seguissen ‘sta strada, se separen inscì de la Sorgent de la soa forza. Deventand amis del mond, hinn nemis de Dio. Per la distinzion terrena, sacrificen l’onor indicibil al qual Dio i ha ciamaa, quell de mostrà i lode de quell che n’ha tiraa foeura del scur in de la soa meravijosa lus.— “Patriarchi e Profet,” cap. 59, par. 13.
TAM1897 Q1 39.10Adess legi inanz, de Israèl là indree:—
TAM1897 Q1 39.11“Come tucc i nazion.” I Israelita i capiven no che vess divers in ‘sta roba chì di alter nazion l’era un privilegi e una benedizion speciala. El Signor l’aveva separaa i Israelita de tucc i alter popoi, per fàj deventà el sò tesor particolar. Ma lor, a ignorà ‘sto grand onor, i desideraven con brama de imità l’esempi di pagàn.
TAM1897 Q1 39.12Seguti anmò a legg de “Patriarchi e Profet:”—
TAM1897 Q1 39.13I dì de la pussee granda prosperità de Israel i eren quei in di quai i recognosseven Geova come el so Re,—quand che i legg e ‘l govern che lù l’eva stabilii i eren consideraa superior a quei de tucc i alter nazion.
TAM1897 Q1 39.14Quand che mì consideri el govern e la legg de Dio superior a quij de tucc i alter nazion, come podi avègh a che fà con i alter nazion? Alora, se g’hoo de mett in pee on quaicoss compagn di alter nazion per governàmm, per tegnìmm in riga, e quej che gh’hoo intorna che hinn compagn de mi, alora consideri el govern e i legg de Dio superior a quej che son dree a fà? E poeu, quand che mi consideri i so legg minga superior a quej che son dree a fà, indove l’è che me meti?
TAM1897 Q1 39.15(Vus) Sura a Dio.
TAM1897 Q1 39.16Propi come l’alter papa; propi come Nimrod,—metendom al post de Dio. Nissun omm el pò mettess al post de Dio senza mettess sora Dio.
TAM1897 Q1 39.17Insema a quest, hoo scrivuu quell che ti recognosseret come la verità:—
TAM1897 Q1 39.18Ma adess tutt quest l’era staa desmentegaa, in del sò proposit ferm de avègh on re, on govern, on stat, compagn de tucc i nazion. Contra la volontà espressa del Signor, Israel el sariss staa contaa in mezz ai nazion.... Oh, se Israèl l’avess savuu in quell sò dì, i ròbb che serviven a la soa pas! Oh, se i avessen creduu al Signor, e avessen recognossuu che lù el saveva, mej de lor, la strada che i gh’aveven de ciapà per el sò ben! Ma contra la soa preghiera pussee fòrta e ‘l sò avertiment pussee solenn, i hann saraa su i oregg e i hann indurii el coeur, e lì per lì i hann scominciaa el percors che, con una logica inesorabila, l’ha menaa a la soa distruzion sia ‘me nazion, sia ‘me popol scernii.
TAM1897 Q1 39.19El succedett anca che i tribù se dividessen: i des e i duu. Cossa l’è staa di des? — Lor hinn andaa semper inanz a apostasiaa, fin che hinn sbragiaa: “Gh’emm minga on re.” Alora el Signor el g’è vegnuu a lor a travers el profeta Osea, e l’ha dii: “Mi saroo el voster Re; torné a mì, o Israel, t’heet scappaa de mì; Mi saroo el voster Re.” Ma lor hann minga vorsuu tornà; e hinn staa portaa in captivitaa, e hinn andaa perduu per semper.
TAM1897 Q1 39.20Quand che l’è staa faa, l’è staa scrivuu de Giuda per voca del profeta Osea: “Giuda el regna ancamò con Dio, e l’è fedel cont i sant.” Ma te seet che Giuda l’è andaa pass a pass, in giò per la strada de l’apostasia, finchè l’è rivada la parolla: “Tira via el diadema, e cava via la corona: questa la sarà no la stessa: alza quell che l’è bass, e sbassa quell che l’è alt. Mì la voltaroo, la voltaroo, la voltaroo: e la sarà pu, finchè el riva quell che ghe n’ha el diritt; e mì ghe la daroo a lù.”
TAM1897 Q1 39.21El Signor l’ha dovud lassà che i pagàn governassen el so popol. E quand che ‘l Signor, a travers i pagàn, a travers el govern di pagàn, el j’ha preservaa fin che lù medemm l’è vegnud de lor, lor hann anmò cridad la stessa parolla che aveven dii ai temp de Saul: “No; ma num vörum un re.” E quand che el Crist el voreva no vess el so Re, l’hann crosifiss, e hann vusàa: “Gh’emm no de re se no el Cesar.”
TAM1897 Q1 40.1Quand, contra la protesta del Signor per mezz del Samuel, i hann cridaa: “No; ma vörum un re che ‘l ne regna,” in quell grid el Signor l’ha sentii, e adess l’è facil per tucc sentì, el sò ultim grid contra de lü: “Gh’hem minga de re fœura che ‘l Cesar.” In del refudà Dio per vesser “compagn de tucc i nazion,” i hinn deventaa compagn de tucc i nazion che hann refudaa Dio.
TAM1897 Q1 40.2El crid che hinn faa contra el Crist denanz al tribunal del Pilat, l’era dent in quell de “Voeurom un re”, che l’era staa faa ai temp del Saul; e Dio l’ha sentii. Quella l’è la logica, e se pò minga scappàgh. E se ti e mì voeurom scappàgh, gh’emm de voltàss a Dio con tutt el coeur, e tutta l’anima, e tutt el penser, e tutta la forza. Gh’emm de sortì foeura del noster paes, e de la nostra parentela, e de la cà de noster pader. Gh’emm de voltà i spall a l’Egitt, anca se semm a on pass del trono del domini terren; gh’emm de lassàll, voltà i spall e lassàll indree del tutt, e voltàss a Dio, con ona fed viva; e poeu gh’emm de stà de per numm, e minga vess cuntaa in mezz ai nazion.
TAM1897 Q1 40.3Donca, se ved che ‘l Signor l’ha semper insegnad al so popol, e anca a tucc i nazion, che la salvezza eterna del so popol, e de qualsessia omm, la depend de la separazion assoluta tra la gesa e ‘l stat in del coeur.