El Spirit de la Profezia. – N. 2
TAM1897 D 21.2Sermon tegnuu Mercoldì de matina, 10 de Fevree del 1897 Stampaa in sul Bollettin Quotidian de la Conferenza Generala, 15 de Fevree 1897, Vol. 1, N. 2, pagg. 21-22.
TAM1897 D 21.3Quell che ‘l vegn adess l’è domà un riassunt di osservazion del pastor Jones. Perchè tanta gent l’era rivada dopo la riunion de prima, l’è staa necessari spend un bell poo de temp a ripet i pont trataa el dì prima. Oltra a quest, el relator l’ha dii che ‘l problema de numm ‘me popol l’è minga che nominalment credom no che i Testimonianz vegnen de Dio; ma quell che gh’emm de besogn de savè l’è ‘me credegh. Se l’unega manera che gh’emm de esprim la nostra fed in di Testimoniànz l’è domà de dì a la gent che ghe credom, la nostra fed la var negòtt. Inscì dervom la strada a la gent per dubità de la sincerità de la nostra fed. Se ghe credom debon ai Testimoniànz, gh’avaremm nò besògn de dighen negòtt a la gent. I noster vit sarann un testimoni per la fed che gh’emm denter.
TAM1897 D 21.4A gh’è un luntanàss de Dio, e ‘l tempio el gh’ha besogn de vess nettaa su pròppi ‘me in di temp de una vòlta a Gerusalemm. Semm staa portaa in ‘sta condizion perchè emm minga daa a trà i Testimoniànz del Spirit de Dio. Ma tanti de quej che i hann minga daa a trà i gh’aveven fede in lor, e in quell moment tegniven in man quej Testimoniànz, e pensaven nò de vess dree a ignorài. Donca, quell che vörum savè l’è cume tegnì in considerazion i Testimoniànz del Spirit.
TAM1897 D 21.5E gh’emm no de pensà per un moment, quand che un testimoniagg el vegn daa e un omm el vegn nominaa, che Dio el sia dree a tacàll per destrugàll. El proposit del Signor l’è quell de separàll di difett che ghe fann del mal e che impedissen l’oeuvra de Dio. L’è per salvà l’omm e destrugà el difett. El Signor el destruggarà no e ‘l condannerà no un omm a men che ‘l sia minga inseparabilment ligaa al peccaa. Quand che ‘sto omm el volta i spall al so caminaa sbajaa, el recognoss el testimoni, e ‘l se mett a post denanz a Dio, lù el se troeuva pu in de la posizion indove che ‘l testimoni l’ha trovaa. Quel testimoni lì el se pò poeu doperà ‘me avertiment per i alter, ma el se dev mai doperà per condannà l’omm che l’ha recognossuu el so error.
TAM1897 D 21.6La via de Diu l’è de fà l’omm quajcòss che l’è minga; de dàgh a l’omm quajcòss che ‘l gh’ha minga. No se peul minga applicà i Testimoni a di alter. No, manco a nüm stess da föra. Gh’emm de dervì el coeur a Dio, per ricev el testimoni, inscì che el Signor el poda impiantà el principi divin, dagnoss quell che gh’emm no, fàss quajcoss che semm no, e inscì lù medemm, cont el sò Spirit Sant, el fa debon l’aplicazion del testimoni. Alora el comparirà in di noster vit, el se realizzerà in di noster azion, quell che Dio l’ha impiantad denter. Quest l’è accettà i Testimonianz. Tutt quell che l’è men de quest l’è no accettài.
TAM1897 D 21.7El poder che ‘l Signor el pianta dent, una volta che ‘l se lassa ciapà in del coeur, el ghe darà a l’omm la forza de resist a la tentazion, anca in del mezz de la soa debolezza. El ghe darà quell che ‘l gh’ha no, e ‘l farà de lù quell che per natura l’è no.
TAM1897 D 21.8Quand un omm el falliss in de la posizion indove l’è staa mettuu, a sem tentàa de pensà che Dio el s’è sbajaa a lassàll mett lì; ma la roba l’è no inscì. Dio el s’è minga sbajaa a fà de Saul el re d’Israel; ma Saul el s’è sbajaa a deventà no quell che Dio el voreva che ‘l fudess. El s’è sbajaa a seguì i so strad e i so pian, inveci de scoltà la vos de Dio. Inscì anca Dio l’ha minga sbajaa in del fà Jeroboam re de Israel. Anca se el proposit de Dio de separà i des tribù de Giuda l’è minga staa portaa a termin per via de la perversità de la gent, però Dio el gh’aveva un pian, ma Jeroboam el l’ha minga lassaa eseguì. El Signor el pò ciamà mì o tì a ‘na posizion, e se gh’emm on quai pont de debolezza che l’impedirà la nostra utilità, e ‘l Signor el ne manda on messagg, quell messagg l’è per fàss quell che lù el voeur che semm, inscì che a travers de la soa grazia podom stà in pee indove lù el voeur che stàmm.
TAM1897 D 22.1Dì per dì i omen i fann vedè se ‘l regn de Dio l’è in de lor. Se ‘l Crist el regna in del sò coeur, i ciapen forza de principi, potenza, capacità de stà in pee come sentinell fedel, ver reformador; perchè la pò minga essegh una reforma se la gh’è no una colaborazion completa con Gesù Crist. A travers la grazia del Crist, i omen gh’hann de doperà i so facoltà daa del Signor per reformàss [minga per reformà i alter, ma per reformàss]; con questa azion de rinonzia a se medem, che ‘l Signor del ciel el varda con aprovazion, lor guadagnen di vitori sora i so tendenz ereditàri e coltivaa. Alora, compagn del Daniel, lassen di impront in sui coeur di alter che sarann mai scancellaa. L’influenza la sarà portada in tucc i canton del mond.”
TAM1897 D 22.2El lavor de la reforma el scomincia de numm stess. Podi lassà la marca in sui coeur di alter domà quand che hoo reformaa mi. El Signor el riva ai alter rivand a numm, e el riva ai alter per mez de numm. Vardee 2 Corin 1:3, 4:—
TAM1897 D 22.3Benedett sia Dio, el Pader del Signor noster Gesü Crist, el Pader de la misericòrdia e el Dio de ogni consolazion; che ‘l ne consola in tucc i noster tribulazion, inscì che podom consolà quij che hinn in qualsessia tribulazion, con la consolazion con la qual anca num sem consolaa de Dio.
TAM1897 D 22.4El Signor el ne consola per podè consolà i alter; el Signor el ne jutta per podè juttà i alter. A semm portaa in d’on sit indove gh’emm besogn del consolazion del Signor, inscì de podè consolà i alter. Lü el gh’ha in ment i alter quand che ‘l ne consola. “E se semm aflit, l’è per la vostra consolazion e salvezza.” Se mì son aflit, l’è per la consolazion e la salvezza de un quai alter omm. El podaria vess che incontraroo no per agn quell omm che gh’hoo de consolà; ma un dì o l’alter l’incontraroo, e l’esperienza che hoo avuu la me prepara a setàmm giò arent a lù, o a ciapàll per la man, e vess un ajutt e una consolazion per lù. Lù el ricev de mì quell che mì hoo ricevud de Dio, e ‘l ricev per podè a soa volta comunicàll ai alter, e quest chì a di alter anmò; e inscì l’influenza de la grazia de Dio, trasmetuda a numm, la se spantega per tutta la terra, anca se numm se movom no del Stat indove vivom. Fradei, l’è quell che Dio el voeur fà con numm, e alora la nostra influenza la sarà portada in tucc i canton del mond.
TAM1897 D 22.5Adess a la domanda: ‘Me l’è che gh’emm de ciapà i Testimoni?’. Leggomm ‘me che hinn staa refudaa de veras quand che se pensava che i fussen dree a vess acettaa. Alora savaremm ‘me evità quell error lì, e savaremm ‘me acetàj. Chì leggi de vun el cui “esempi l’ha faa tant per scombussolà la fiducia in di Testimoni.” Comè l’ha faa? — “Lù medemm l’ha caminaa propi contra la lus che ‘l Signor l’ha daa.” Ma lù el pensava no de vess dree a caminà propi contra de lor. El credeva de fà la roba giusta per lor. Comè, donca, l’ha sbaliaa inscì de brut? Chì la gh’è la resposta: “I ripròv e i avertiment del Signor hinn staa schivaa, e interpretaa e renduu van di ruse di omen.”
TAM1897 D 22.6Comè hinn staa “schivaa”? Chì gh’è la resposta: “Perchè avii faa su di scus balord?” “Oh, che vergogna per quej che s’hinn voltà via di consili de Dio, e hann provaa a quattà l’impression che ‘l Signor l’avaria lassaa.”
TAM1897 D 22.7Comè hinn staa “interpretàa”? Ecc la risposta: Hann “daa la soa interpretazion, disend che ‘l so intent l’era minga quell.”
TAM1897 D 22.8E l’è staa inscì che i Testimoni i hinn staa schivaa, interpretaa e renduu voeui, de quej che pensaven de credegh e de quej che pensaven de accettài. Adess, vialter i avii schivaa con di scus scarsell? I avii interpretaa e renduu voeui cont el dàgh la vostra interpretazion, a dì che voeuren no dì inscì e inscì? — Naturalment che sì; savii de sì. Alora, femm finì subit.
TAM1897 D 22.9Donca, come gh’è de ciapài? Come faremm a savè cossa voeuren dì? Chì gh’è la resposta: “Voreven dì propri quell che disen.” Voeuren dì cossa? — “Propri quell che disen.” Riussii a capì cossa disen? — Sì, facil assee. Donca, ciapéj inscì come i disen. Vèrta el coeur a la granda a Dio, inscì che per el sò bon Spirit el possa impiantàgh dent el principi che l’è propri in quell che ‘l dis, e alora quel principi el comparirà, el sberlusirà in de la vostra vita; alora avii acetà i Testimoni. Alora savii che credii ai Testimoni. Alora ghe sarà nissun pericol de sbagliàss. I alter i ‘l savaran, perchè te lassaret di impront in sui coeur che i saran mai scancellade, e lor i glorifegaran Dio in del dì de la visitazion.
TAM1897 D 22.10La Parolla de Dio l’è el noster standard. Ògni at d’amor, ògni parolla de gentilezza, ògni preghiera per i sofrent e i oprimuu, la ven registrada denanz al trònn etern, e metuda in sul register imperitur del Paradis. La Parolla divina la versa lus in de la comprension pussee scurida, e quella lus la fa sentì a quej pussee coltivaa la soa inefficenza e la soa peccaminosità. — Test. N. 31.