Adventist Pioneer
Library
aplib.orgLibrary
08 / 12Sermon del 1897

Egitt e Israel

Alonzo Trevier Jones

TAM1897 Q1 20.8Sermon tegnuu giovedì sira, 4 de Marz del 1897 Stampaa in sul Bollettin de la Conferenza Generala, Prim Trimester, 1897, Vol. 2, N. 1, pp. 20-26.

TAM1897 Q1 20.9La nostra prima lezion la n’ha daa l’origin del stat; la fondazion del prim de la storia. La nostra segonda lezion la n’ha daa el prim esempi de separazion tra gesa e stat in de la storia. In quell temp lì el Signor l’ha faa capì ciar e s’cett quant completa la gh’aveva de vess la separazion tra gesa e stat. Stasera i andaremm adree a tucc e duu, finchè se retrovarann, in de la stessa terra.

TAM1897 Q1 20.10El Nimrod l’era el fioeu del Cush; el Cush l’ha abitaa in Etiopia; el Cush l’era el fioeu de l’Ham; e l’Egit l’era la terra de l’Ham. Donca, a traciom la genealogia del Nimrod direttament a l’Egit; e podom anca tracià el so esempi a l’Egit. Anca se Nimrod l’è staa el prim omm a portà la corona de re, el prim a ciapà el titol e a fà valè el domini de re, in Egitt quell esempi de Nimrod in tucc i so fas l’è staa seguii del tutt, l’è staa stabilii del tutt.

TAM1897 Q1 20.11In Egitt a gh’è staa nissun re fin dopo el temp del Nimrod; nò fin dopo che l’aveva usurpaa el post e l’autorità de re. Perchè, ve regordii, quand che ‘l Nimrod l’ha faa, l’è staa contra Dio, contra l’idea che ‘l popol el gh’aveva de Dio, e contra la soa conoscenza de lù. A quell temp el popol el saveva che, in ‘sta roba chi, el Nimrod l’era dree a ciapà el post de Dio; e ‘l so nomm l’indica i opinion che gh’eren a l’epoca in su quell’azion lì. In Egitt se seguiva el stess percors. I register egizian certifeghen che i prim governador de l’Egitt eren i dii, poeu i demi-dii, cioè i mezz-dii; e dopo de lor gh’eren i re medemm che eren omen.

TAM1897 Q1 20.12Donca se ved che in quella terra la procedura l’era istessa de quella de Shinar. In Egitt el re, a posta e dichiaradament, de soa sponta, el stava al post de dio per el popol. El popol el considerava inscì. El sô l’era el dio; el re d’Egitt l’era el fioeu del sô. Lù l’era Dio per el popol. El popol el viveva del so alen. Lù l’era el so alen de vita. I traeven el so spirit de lù. Per lor l’era el “dator de vita, compagn del sô etern”. (Varda “Empires of the Bible,” cap. 7, par. 27, 38, 43, 44, 49, 64, 71-83, 96, 102; cap. 14, par. 15, 16.) Donca in Egitt el re l’era minga domà el representant, el viceré del dé; l’era l’incarnazion del Dé. La vita del Dé la stava in del re, e la rivava a travers el re al popol. Inscì el re l’era la vita per el popol, perchè in lù l’era representad el gran dé onnipresent, el sô. Gh’era nissun atribut del Dé che el re el representava no al popol. Quest chì l’era el sistema de regalità e de govern in de l’antich Egitt.

TAM1897 Q1 21.1Adess turnom indree a la Caldea, quand che ‘l Signor l’ha separad la gesa del stat, come che em legiud in de la lezion passada, quand che l’ha dii a l’Abraham: “Va via del to paes, e de la toa parentela, e de la cà de to pader, in d’una terra che te faroo vedè.” E tegnì a ment che l’è staa domà dopo che l’Abraham el s’è separaa de l’ultim di sò parent che ‘l Signor el gh’ha faa vedè la terra. L’Abraham el s’è separaa prima de la soa terra; segondament, de la cà de sò pader; e terzament, di sò parent. L’è staa domà dopo che ‘l Lot l’è andaa in de la vall de Sodoma che Dio el gh’ha faa vedè la terra a l’Abraham. Genesi 13:14, 15. Quand che la ciamada de Dio l’era stada fada a l’Abraham, e lù el s’era separad del sò paes,—còr e anema e tutt,—e de la cà de sò pader, e de tutta la soa parentela, e l’era in pee indove che ‘l Signor el voreva che ‘l stass, alora el Signor el ghe diset: “Tira su adess i toeu oeugg, e varda del post indove te seet a nord, a sud, a est e a ovest: perchè tuta la terra che te vedet, a ti te la daroo, e a la toa somenza per semper.” Te la daroo in possesiun eterna.

TAM1897 Q1 21.2Adess ve domandi: quand che ‘l Signor l’ha dii a l’Abraham de levà su i oeugg e vardà, l’Abraham l’ha vist pussee de quell che l’avaria vist se ‘l gh’avess levaa su i oeugg senza che ‘l Signor el ghe ‘l disess?

TAM1897 Q1 21.3(Congregazion) Sì.

TAM1897 Q1 21.4L’ha vist on quaicoss, donca, che l’avaria podud no vedè, se ‘l Signor el gh’avess no dii de vardà. E quand che ‘l Signor el gh’ha dii de levà su i oeugg e vardà, quell che l’ha vist l’era la terra che ‘l Signor el gh’aveva promiss. In quell moment el Signor el gh’ha faa vedè la terra promissa, e l’era el paes al qual el Signor el l’ha ciamaa. El gh’ha minga daa la terra in quell moment, “No, nanca per poggiàgh el pee: ma l’ha promiss che la ghe avaria daa in possediment, e a la soa somenza dopo de lù.” E l’ha vardaa per semper a quella patria del ciel; quella patria che la gh’ha ona città con di fondament, de la qual el costruttor e ‘l creador l’è Dio. Gh’era “la promessa che l’avaria avuu in eredità el mond;” e l’Abraham l’ha ricevuda “per mez de la giustizia de la fed.” Donca, quand che Dio el gh’ha dii a l’Abraham de vardàlla, e che la ghe avaria dada a lù e a la soa somenza ‘me possediment per semper, cossa l’ha vist? El mond?

TAM1897 Q1 21.5(Vus) L’ha vist el mond che ‘l gh’aveva de vegnì.

TAM1897 Q1 21.6E quell lì l’è el paes che l’era so de quell moment inanz. “E se vialter sii de Crist, alora sii la somenza de l’Abraham, e eredi segond la promessa.” E quell lì l’è el voster paes, e ‘l mè. E oh! a pensà che idej strecc, che idej del tutt indegn che vun el gh’ha de avègh, quell che l’è content de on qualsessia alter paes, o che ‘l gh’ha la tendenza per on qualsessia alter paes, o che ‘l gh’ha on qualsessia affett per on qualsessia alter paes. Comè ‘l pò fà vun inscì, quand che ‘l gh’ha i oeugg puntad su quell paes che ‘l Signor el gh’ha mostrad, e vers el qual el le ciama!

TAM1897 Q1 21.7L’Abraham l’è mort. L’Isaach l’ha vivuu e l’è mort. El Giacob e la soa familia hinn staa portaa in Egitt, come che ‘l Signor l’ha dii a l’Abraham: “La toa somenza la sarà forestiera in d’ona terra che l’è minga soa,” e quella l’era l’Egitt. Adess pensègh ben. Desmentegheves no ‘sta espression che ‘l Signor el ne da in su l’Egitt, perchè la sarà util in di lezion che vegnen. La terra indove che i gh’aveven de vess forestee e de servì el Signor, l’era l’Egitt. I gh’hann vivuu lì per centenee de agn—in d’una terra che l’era no la soa. E regordeves che l’era l’Egitt che emm descrivuu, indove che ‘l re l’era al post de Dio, e l’era Dio per la gent.

TAM1897 Q1 21.8Femm on’oggiada pussee a fond a ‘sta gesa per on moment, e vedemm cosa l’era dree a fà el Signor con lee. Stasera gh’emm denanz ona mappa che la ne fa vedè el paes. Chì gh’è la Caldea, de indove che l’Abram l’è staa ciamaa; e l’è vegnuu su chì in Mesopotamia, a Haran, indove che l’è mort so pader. Lì l’è staa separaa de la cà de so pader, e poeu l’è vegnuu in de la terra indove che l’è staa separaa del Lot.

TAM1897 Q1 21.9Intant che l’Abram l’era in ‘sta terra, la storia la s’è fada, cont i nazion de l’Est che hann conquistaa vers l’Ovest, fin ai confin de l’Egitt. Ma al temp che Israel l’è andaa in Egitt, o on cicinin prima, l’Imperi Egizzian l’era spantegaa su tutta ‘sta terra de l’Est. El rivava in tutt l’Egitt, giò fin a l’Etiopia, el ciappava dent tucc i confin meridionai e ocidentai de l’Asia Minora fin su a l’Armenia, l’Assiria e la Sinar; inscì che l’Imperi Egizzian el quattava tuta la region oriental, el mond conossuu a l’epoca. L’Imperi Egizzian, in del sò temp, l’era universal compagn de quell Roman in del sò temp, o de qualsessia di alter nazion che hinn vegnude dopo.

TAM1897 Q1 21.10Adess, intant che la storia la nassiva de l’Est, e i re de ‘sti paes i eren dree a conquistà tutta la region ocidental, fin ai confin de l’Egitt, el Signor l’ha stabilii la soa Gesa in de la terra de Canaan per tegnì viva la conoscenza del ver Dio in mezz ai nazion che i passaven e ripassaven de lì. E quand che ‘l regn egizian l’era spantegaa in tutt el paes, e la sede de l’imperi del mond l’era la capital de l’Egitt istessa, el Signor l’ha menaa el so popol in Egitt, inscì che i ambassador e i governador de tucc i popol, che passaven de tucc ‘sti paes per rivà al capp del so govern, che l’era l’Egitt, i podessen vegnì a contatt cont el popol de Dio.

TAM1897 Q1 21.11In Egit el Signor l’ha piantaa el so popol in de la Goshen, in del passagg in tra ‘sti nazion pagann e la capital de l’Egit, inscì che la gent, i so ambassador e i so governador, i passassen per la Goshen, la terra abitada de la gent de Dio, e la soa attenzion la füss tirada al ver Dio.

TAM1897 Q1 22.1Anca in Egitt el Giusepp l’era arent al trono, inscì che i ambassador che rivaven in Egitt i gh’aveven de incontràll, e lù el ghe dava la conoscenza del ver Dio. Dopo che ‘l Giusepp l’è mort, la conoscenza de lù e la soa influenza hinn restaa in de la capital de l’Egitt fin al temp del Mosè. Alora el Mosè l’era in del palazz e arent al trono. Minga domà arent, come l’era staa el Giusepp; ma el Mosè l’era in pee in sul prim gradin del trono, perchè l’era el fioeu de la tosa del Faraon. La fiœula del Faraon l’era la miee del Faraon; e Mosè, essend el fiœul de la fiœula del Faraon, l’era l’erede legittim del trono dò volt. Se la miee del Faraon la füss minga stada anca la soa fiœula, el sò prim fiœul adottaa el saria staa l’erede del trono. Inoltra, se el Faraon el gh’avess avuu un’altra mier e nissun alter fioeu, la soa tosa la saria stada l’ered del trono. Ma quand che la tosa del Faraon l’era la mier del Faraon, alora el so fioeu adottaa l’era l’ered del trono do voeult. Gh’era nissun de contestà el so diritt de eredità al trono de l’Egitt, che a l’epoca l’era el trono del mond.

TAM1897 Q1 22.2In quell temp el re d’Egitt el gh’aveva circa vottant’agn, inscì che gh’era domà on spazzi piscinin tra el Mosè e ‘l so post giust duppi in sul tròn, e la possessiun de tutta la potenza de l’Imperi Egizzian che ‘l quatava el mond. E in quell temp lì, la se vesinava anca l’ora de la promessa che ‘l Signor l’eva giuraa a l’Abraham, e ‘l Mosè el ghe credeva, e donca l’ha refudaa de proposit e del tutt el trono e tucc i poder e la gloria de l’Egitt — lù “l’ha refudaa de vess ciamaa el fioeu de la tosa del Faraon.”

TAM1897 Q1 22.3El Mosè el credeva che ‘l temp de la promessa, che ‘l Signor l’eva giuraa a l’Abraham, el s’era vesinaa. E, a proposit, el saria mej che decidessom se ghe credom; perchè se semm segur de credegh, vedaremm pussee in de la soa fed. Vardee Atti 7:17:—

TAM1897 Q1 22.4Quand el temp de la promessa, che Dio l’aveva giuraa a l’Abraham, el s’è vesinaa, el popol l’è cressuu e ‘l s’è moltiplicaa in Egitt.

TAM1897 Q1 22.5Al temp che ‘l nassé el Mosè, el Faraon el pensava de destrügg el popol, inscì che ‘l se moltiplicass no e ‘l diventass no inscì potent de podè andà via de la terra. El punt l’è che l’Egitt el gh’aveva no domà i Giudee come popol forestee, ma el gh’aveva una motta de gent forestee,—prigionier che eren staa portaa de alter paes in Egitt. Donca a quell temp lì gh’era circa un terz de la popolazion de l’Egitt che l’eren forestee. La paròla ebraica che la vör dì “el popol el s’è moltiplicaa” la significa che i s’hinn “sciamaa” come i av o i pess. Quand che ‘l Faraon l’ha vist el popol moltiplicàss inscì tant, e ‘l paes de sorapù inscì pien de forestee, l’è vegnuu in pagura che i avarien ciapaa la terra in d’una rivolta per lassà el paes.

TAM1897 Q1 22.6Un’altra roba che l’ha purtaa a quest l’è stada che, quand l’Israèl l’era in Egitt; quand l’Imperi Egizian el cupriva tuta l’Orient, gh’era on sforz deciss da la potenza del stat per obligà tut l’imperi a venerà domà el sul. Diverse forme de venerazion del sulé pervadeven quell imperi, ma l’imperi l’ha faa on sforz cun tüta la soa potenza per scancelà ogni forma de venerazion del sulé, tranne el disc nüd del sulé in del ciel o ona imàgine davant de lor del disc del sulé. Adess, Israèl, naturalment, l’ha minga obbedii a quell editt. Lur no voeuvan venerà el sulé. Hinn restaa fedel a la verità de Dio, e ‘l so fà l’era on fatt che adess el gh’aveva anmò in ment ‘sto re. L’era staa on alter re a provà a imponn el cult del Sô; ma quand che ‘sto re l’è vegnuu al poder, lù el gh’aveva in ment quella roba lì, e l’era la bas per resonà che se ‘sto popol el gh’avess avuu l’ocasion, el saria staa el prim a andà via del paes.

TAM1897 Q1 22.7Adess, de quell temp lì, el recòrd l’è minga domà che “el pòpol el cresseva e ‘l se moltiplicava”, ma anca che “el temp de la promessa el se vesinava, che Dio l’aveva giuraa a l’Abraham”. Che promessa l’aveva giuraa Dio a l’Abraham? Che l’era la promessa de Dio a l’Abraham?—De dagh la terra che l’aveva vista. Che terra l’era quella?

TAM1897 Q1 22.8(Vus) El mond.

TAM1897 Q1 22.9Che mond?

TAM1897 Q1 22.10El mond che ‘l vegn.

TAM1897 Q1 22.11Quella l’è la parola de l’Stefan: “El temp de la promessa el s’è vesinaa, quella che ‘l Signor l’aveva giuraa a l’Abraham.” L’è inscì? Te ghe credet? Te credet che ‘l temp l’era vesin perchè Dio el ghe dess a l’Abraham quella terra che ghe l’aveva fada vedè? El dis: “A l’Abraham.” Ghe sarien staa de alter, ma l’era per l’Abraham. Minga un quaivun alter senza l’Abraham; ma l’Abraham e la soa somenza. “El dis no: ‘E ai somenz’, al plural; ma al singular: ‘E a la toa somenza’, che l’è el Crist.”

TAM1897 Q1 22.12L’era donca arent el temp de la promessa, quand che ‘l Signor el gh’avaria daa a l’Abraham e al Crist quella terra che ‘l gh’aveva faa vedè a l’Abraham? Domandi no se gh’avii mai pensaa prima o no. Domandi se credii a quell che ‘l dis. Voeuri no provà a spiegàll. El gh’ha no besogn de vess spiegaa quand che ghe credom una volta, perchè l’è scrivuu inscì. Vù el savii ben assee, senza besogn de vardà i versett, per via de la vòstra conoscenza de la Bibia, che ‘l Signor l’ha faa ‘sta promessa tucc i vòlt a l’Abraham e a la soa somenza. Mai a la somenza senza l’Abraham. Mai a l’Abraham senza la somenza,—e “minga a di somenz,” ma a la tò somenza. Donca, quand che ‘l temp de la promessa l’è vegnuu vesin per dà quell a l’Abraham, a chi alter l’è rivada?—Al Crist. Comè l’era che la gh’aveva de rivà a l’Abraham?—Per mezz del Crist.

TAM1897 Q1 22.13S. H. Lane.—Quand che la promessa l’è stada ripetuda a l’Isaach e al Giacob, la lengua l’era minga la stessa?

TAM1897 Q1 22.14Sì. L’era semper l’istessa.

TAM1897 Q1 22.15S. H. Lane.—Alora la domanda la saria: l’Abraham el gh’aveva de vesser per forza lì per sodisfà la deciarazion del Stefan?

TAM1897 Q1 23.1Sì, perchè a dis semper: “A tì, e a la toa somenza”. Ma vegnaran di alter versett che i renderan positiv.

TAM1897 Q1 23.2Adess, domà ona paròla. Giacob l’è mort in Egitt, e l’è staa portaa in de la terra, e l’è staa soteraa là. Giuseppe l’è mort in Egitt, ma l’ha dii: “Sotèremm no; nanca là in de la terra”. El Giuseppe el voreva no che ‘l portassen in Palestina, indove che ‘l Giacob l’era staa portaa e soteraa. El Giuseppe l’ha dii: “Dio el ve vegnarà a trovà”. Tegnì el mè cadaver, e quand che Dio el ve vegnarà a trovà, portèm via cun violter. Portèm via i mè oss cun violter. E inscì fann. E quand che rivarann in de la terra, che terra l’era quella che Dio el gh’aveva in ment in de la promessa a l’Abraham?

TAM1897 Q1 23.3(Congregazion) El mond che ‘l vegn.

TAM1897 Q1 23.4Te vedet no che ‘l Giuseppe el s’è mai spettaa de vess soteraa in ‘sto mond?

TAM1897 Q1 23.5Vardèm la roba in d’on’altra manera. La Parolla la dis che “el temp de la promessa el s’era vesinaa, quella che Dio l’aveva giuraa a l’Abraham.” Dio l’aveva giuraa de dàgh a l’Abraham la terra che ghe l’aveva fada vedè, ‘me possediment per semper. Ma l’Abraham a quell punt l’era mort, e l’era mort de centenee de agn. Donca, come l’avaria poduu Dio dàgh la terra a l’Abraham quand che l’era mort? L’è ciar che podeva no. Donca, vist che Dio l’aveva giurad de dà la terra a l’Abraham; vist che ‘l temp che Dio l’aveva giurad a l’Abraham l’era adess arent; e vist che l’Abraham l’era mort, l’è cert che la terra la podeva no vess dada a l’Abraham intant che l’era mort; e l’è istess de cert che ‘l temp l’era arent che l’Abraham el sariss resuscitad di mort, inscì che Dio el podess dàgh la terra che l’aveva giurad de dàgh in possessiun eterna. Donca, per quest, te vedet no perchè Giusepp l’ha minga vorsuu che ‘l so corp el fuss soteraa—anca in de la terra de Canaan, come l’è staa per Giacob? La verità l’è che Giusepp el credeva che ‘l temp l’era arent che Dio l’aveva giuraa a l’Abraham de dagh la terra, e Giusepp el se spettava de andà dent in de l’eredità insema a l’Abraham.

TAM1897 Q1 23.6(Vus) Quela promessa lì la se riferiva minga a la promessa che ‘l Signor l’ha faa a l’Abraham, de la qual se parla in del quindesim capitol de la Genesi?

TAM1897 Q1 23.7Sì, l’è pròppi inscì, rengrazziom el Signor. Donca, Giuseppe l’è mort, l’è staa imbalsamaa in Egitt, e l’è staa metuu in d’ona cassa, e quand che Israel l’è andaa via de l’Egitt, i oss del Giuseppe hinn staa portaa con lor per quaranta agn in del desert; e per tutt quell temp el cadaver del Giuseppe l’era con lor, lì denanz ai sò oeugg, dì e nocc, e l’era on rimprover per la soa incredulità.

TAM1897 Q1 23.8Tanta gent, hoo trovaa, in del legg quel verset del discors del Stefan, la ‘l spiega in d’ona manera, in d’on’altra e anmò in d’on’altra, putost che cred a quell che ‘l dis, putost che vardà la promessa che Dio l’ha faa a l’Abraham, e che l’ha giuraa a l’Abraham de dagh la terra che ‘l gh’ha faa vedè. Ma vù sii d’acòrdi che la tèra che ‘l Signor l’ha mostràa a l’Abraham l’era ‘l mond, e minga ‘sto mond chì, ma quell che ‘l gh’ha de vegnì? L’è quella la patria che ‘l Signor l’ha giuràa de dagh; e l’è quella la patria che lù el spetava. L’è quella la patria che la gh’aveva ona cità che lù el spetava, de la qual el costruttor e ‘l fassidor l’è Dio. E lù el pensava nanca a l’ocasion de tornà indree in quell’altra patria, de la qual l’era vegnù foeura.

TAM1897 Q1 23.9Tutt el temp el giurament de Dio l’era de dà quella terra a l’Abraham e a la soa somenza. Mettegh no sù “somenz” quand che Dio l’ha scancellad; giontegh no un “s” quand che Dio l’ha tirad via. “El dis no, E ai somenz, come de tanti; ma come de vun, E a la toa somenza, che l’è el Crist.” Gh’eren tanti de lor, l’è ver. Tri milion hinn vegnuu foeura de l’Egit, ma quest chì hinn no quej de che ‘l Signor el parlava quand che l’ha dii: “A tì, e a la toa somenza”, che l’era “come d’un sol”, e “che l’è el Crist”. Te ‘l vedet? Lassa no che la multituden de Israel la vegna in ment quand te leget i paroll: “A tì, e a la toa somenza”. Quand che ‘l Signor el cava via la “s”, a num ne gh’è minga permess de mettela lì per nagott. Gh’emm no de mettela lì gnanca in del noster penser. Chi l’era el somenz?—El Crist. Quand che ‘l dis: “A tì, e al tò somenz”, tì e mì gh’emm no de leggela in d’un’altra manera se non: a tì e al Crist la daroo, per un possess sempiternal. Gh’emm no de mett denter nissun olter che ‘l Crist, foeura che a travers del Crist. A tì e al Crist la daroo.

TAM1897 Q1 23.10El Stefan el dis che “el temp de la promessa el s’era vesinaa, quella che ‘l Signor l’eva giuraa a l’Abraham.” El Stefan l’ha tiraa foeura ‘sta roba de la Bibia. Voeuri che capii che quella lì l’è minga stada un’ispirazion special del Spirit Sant dada al Stefan in quell moment lì, ma l’era tutta giamò in de la Bibia, e ‘l Spirit Sant el l’ha fada rivà a ‘sti alter a travers del Stefan, cont el fagh vegnì in ment i robb che l’eva giamò leggiuu in de la Bibia. Per piasè, dervì el sest capitol de l’Esodo. L’è inscì ciar in de la Scrittura che se pò nò spiegàll via. Quest l’è el temp de la liberazion de Israel, e ‘l Signor el l’avaria faa. Esodo 6:1-5:—

TAM1897 Q1 23.11Alora el Signor el diset a Mosè: “Adess te vedareet quell che faroo al Faraon: perchè con ona man forta el je lassarà andà, e con ona man forta el je scaciarà foeura de la soa terra.” E Dio el parlò a Mosè, e ‘l ghe diset: “Mi son el Signor: e son comparì a l’Abraham, a l’Isaach e a ‘l Giacob cont el nomm de Dio Onnipotent, ma cont el mè nomm de Geova son minga staa cognossuu de lor.” E hoo anca stabilii el mè patt con lor, de dàgh la terra de Canaàn, la terra del sò soggiorn, indove che i eren forestee. E hoo anca sentii el gemì di fioeu de Israel, che i Egizian i tegnen in s’ciavitù; e me son regordaa del mè patt.

TAM1897 Q1 23.12Cossa l’era el so patt?—De dàgh la terra. Cossa la representava la terra? Cossa l’era?—La terra, el mond, che ‘l Signor l’ha mostràa a l’Abraham, e l’ha giuràa de dàghela in possesiùn eterna.

TAM1897 Q1 24.1(Vus) El mond a vegnì.

TAM1897 Q1 24.2Adess el dis: “Me son regordaa del me pact”. Cossa el voreva dì? “Me son regordaa del me pact”. El l’aveva desmentegaa?—No; ma che l’era rivaa el moment de fà quell che l’aveva promiss. Ve regordii che in del desdott de l’Apocaliss el dis:—

TAM1897 Q1 24.3E hoo sentii un’altra vos del ciel, che la diseva: “Vegnì foeura de lee, o popol mè, per minga vess partecipant di sò peccaa, e per minga ricev di sò piag. Perchè i sò peccaa hinn rivaa fin al ciel, e Dio el s’è regordaa di sò iniquità. Ripaghela inscì come lee v’ha ripagaa, e rendeegh a lee el doppi segond i sò oeuver: in del calice che l’ha impienii, impienìghel el doppi a lee.” Quant la s’è glorificada e l’ha vivuu in delizia, tant de torment e de dolor dàgh: perchè la dis in del sò coeur: “Sont regina, e sont minga vedova, e vedaroo minga el dolor”. Per quest i sò flagell vegnaran in d’on dì, la mort, el lüt e la fam; e la sarà del tutt brusada del fögh: perchè fort l’è el Signor Dio che la giudega.

TAM1897 Q1 24.4Quand che ‘l Signor el s’è regordaa di sò iniquità, l’è rivaa el moment de giudicàlla. Quand che ‘l s’è regordaa de la soa alleanza, che temp l’era rivaa?—L’era rivaa el moment de mantegnì el giurament. Ma qual l’era l’alleanza con l’Abraham, l’Isaach e ‘l Giacob?—L’era de dàgh quella terra lì ‘me possediment per semper, e de dàlla a lor e a la soa somenza. Chi l’era la somenza?—El Crist.

TAM1897 Q1 24.5Per quela reson dì ai fioeu d’Israel: Mi son el Signor, e ve faroo sortì foeura di sota di pes di Egizian, e ve liberaroo de la soa s’ciavituu, e ve riscateroo con un brasc slongaa e con di gran giudizzi: e mi ve ciaparò per me come on pòpol, e mi sarò per vù on Diu: e vù saverè che mi son el Signur vòster Diu, che ve tira föra di sòt di càregh di Egizian.

TAM1897 Q1 24.6Se Israèl l’avess credud a ‘sta roba, ghe saria mai stada besogn de fà quell patt al Sinai? Prima anca de partì con lor de l’Egitt, l’ha dit: “Mi saroo el voster Dio, e vialter sarii el me popol. Vialter savarii che mi son el Signor.”

TAM1897 Q1 24.7E mi ve menaroo in de la terra, de la qual hoo giuraa de dàlla a l’Abraham, a l’Isaach e a ‘l Giacob, e ve la daroo in eredità. Mi son el Signor.

TAM1897 Q1 24.8“El temp de la promessa el s’era vesinaa, quella che ‘l Signor l’eva giuraa a l’Abraham.” Te menaroo in de la terra che t’hoo giuraa de dàtt. E donca, cossa l’è ‘sta promessa? In qual terra l’era che ‘l Signor el voleva menàggh Israell? Che terra gh’era per lor?—El mond a vegnì. Adess, proeuvii nò a spiegà tutt quest. Gh’hoo nissuna spiegazion. Gh’è quell che la paròla la dis, e mì ghe credi. La gh’ha minga besògn de vess spiegada. La gh’ha domà de vess creduda. Nò, prœuvet nanca a spiegàlla a tì medemm. Se l’è noeuva per tì, se te gh’heet avuu di alter idej, prœuvet nò a fàj stàgh adòss. Lassaj andà tucc, e varda quell che la dis questa chì.

TAM1897 Q1 24.9Domandi ancamò. Che terra l’è che ‘l Signor l’ha giurad de dà a l’Abraham, a l’Isaac e a ‘l Giacob?

TAM1897 Q1 24.10(Congregazion) El mond che ‘l vegnarà.

TAM1897 Q1 24.11Te ghe restet ferm? Te gh’heet da poch recognossuu che l’era giust. Minga tornà indree adess, per l’amor de l’anima nostra.

TAM1897 Q1 24.12(Vus) La redenzion la sariss vegnuda a lor?

TAM1897 Q1 24.13Sì; la redenzion la sariss vegnuda a lor. La redenzion la sariss vegnuda al mond. Tutt quell lì el sariss vegnuu. Ma la sariss vegnuda in d’una manera diferenta de come l’è suceduda. El mond l’avaria avuu un’esperienza diversa de quella che l’ha avuu. Se sbalia quand che se varda a l’esperienza che lor hann avuu, e se pensa che l’è quell che Dio el gh’ha ciamaa a fà. Hann avuu quella bruttissima esperienza lì perchè hann minga creduu a la ciamaa de Dio. E, fradei, se ti e mi incoeu vardom ‘sti robb che hinn staa miss denanz a Israel alora, inscì come i vardaven lor, faremm adess quell che Israel l’ha faa alora. Israel al vedeva no alora quell che ‘l Signor el gh’aveva per lor, e donca hann minga otegnuu quell che lù el gh’aveva per lor. Adess, se ti e mì vedom no pussee in ‘sti robb de quell che Israel l’ha vist, otegnaremm no pussee de quell che Israel l’ha otegnuu. De segur, se vardom ‘sti robb come Israel l’ha faa, faremm incoeu come Israel l’ha faa alora.

TAM1897 Q1 24.14Anca a numm l’è staa predicaa el Vangeli, inscì come a lor; ma la paròla predicaa la gh’ha minga faa ben, perchè l’era minga unida a la fed de quej che l’hann sentida. Temom donca, che se ‘na promessa de andà in del sò repòs la ne resta anca a numm, el vegna minga a parè che vun de violter el ghe riva no.

TAM1897 Q1 24.15Ne servirà adess, se la vegn messedada con la fed in num che scoltom? Che ‘l Signor ne scampi che l’esperienza de Israel la se ripeta in num. Quest l’è mess denanz a num perchè podom scampà.

TAM1897 Q1 24.16Vardem quell che lor hann minga vist perchè hann minga credud in Dio. Vardem quell che Dio el gh’aveva per lor, e ciapemell, inveci de vardà i robb come che faseven lor, e de fall a ciapàll come che hann fad lor.

TAM1897 Q1 24.17Varda al quindicesim capitol de l’Esodo, e te ‘l troeuvet scrivuu ben ciar. Quand che l’Israel l’era vegnuu foeura de l’Egit e l’aveva traversaa el Mar Ross, te troeuvet ‘sti paroll, al versett tredes:—

TAM1897 Q1 24.18Ti, in la toa misericordia, t’heet menaa foeura el popol che t’heet rescattà: t’heet guidàa lor in la toa forza fin a la toa santa abitazion.

TAM1897 Q1 24.19Quest capitol l’è el cant de Mosè. Quei che stan in su ‘l Mont Sion, e ottegnen la vitoria sora la bestia e sora la soa imagin e ‘l numer del so nom, canten el cant de Mosè. Minga un cant ispiraa a quell. Minga un cant che ‘l ghe somiglia. Ma lor canten el cant de Mosè. Quel quindicesim capitol de l’Esodo l’è el noster cant.

TAM1897 Q1 24.20Indove l’era che ‘l Signor el voleva portài?—A la soa “abitazion santa”. Indove l’era quella abitazion santa?

TAM1897 Q1 24.21(Congregazion) “Una cità che la gh’ha i fondament, che ‘l so costruttor e fabricator l’è Dio.”

TAM1897 Q1 24.22De püssee. “El pòpol el sentirà, e ‘l g’avarà pagüra: el dispiacer el g’avarà ciapà i abitant de la Palestina.”

TAM1897 Q1 24.23E. J. Waggoner.—L’è propri inscì.

TAM1897 Q1 24.24Naturalment che l’ha faa. Quand che hinn andaa a quell confin lì, i dugh de Edom hinn restaa stupii. “I omen fort de Moab, el tremor el se impadronirà de lor; tucc i abitant de Canaan se squajerann.” Cossa gh’aveva de capità ai abitant?

TAM1897 Q1 25.1(Vus) I gh’aveven de svanì.

TAM1897 Q1 25.2E. J. Waggoner.—L’aveven giamò faa.

TAM1897 Q1 25.3Propri quand che hinn rivaa là, Israèl l’ha domandaa: “Ne lassii passà per la vostra terra?”. Cossa hann dii?—“No, scior”. Gh’hann minga daa el permess de mett i pee in su la soa terra. Ma se fussen andaa dritt del Mar Ross ai confin de Edom, tuta Edom la saria restada lì a boca averta finchè i eren minga passaa. O Israèl, anca adess, l’ha minga anmò capii cossa che Israèl là l’ha perduu. Fradei, quand che capiremm cos’è che Israèl l’ha perdüü, questa roba la ne darà un’ispirazion che la portarà la potenza de Dio, e ghe crederemm.

TAM1897 Q1 25.4La pagura e ‘l spavént i cascarann sora de lor; per la grandezza del tò brasc i restarann ferm come ‘na preda; fin che ‘l tò popol el passa de là, o Signor, fin che ‘l passa el popol che t’heet crompaa.

TAM1897 Q1 25.5Cossa l’è che ‘l ghe farà? “Te i menaret dent e te i piantaret in sul mont de la toa eredità.” De chi l’eredità?—Del Signor. Ma “Dio, che a pussee ripres in di temp passaa e in divers maner l’ha parlaa ai pader per mezz di profeta, in ‘sti dì finai el n’ha parlaa a numm per mezz del so Fioeu, che l’ha nominaa erede de tucc i robb.” Chi l’era che ‘l guidava Israel?—El Signor. In dove?—“La toa eredità;” minga la nostra—la toa. “E se vialter sii del Crist, alora sii de la somenza de l’Abraham, e eredi segond la promessa.” “La toa eredità, o Signor.” L’è minga tutt. “Te i menaret denter, e te i piantaret in sul mont de la toa eredità, in del post, o Signor, che t’heet faa per stàgh de cà.” L’è minga tutt. “In del Santüari, o Signor, che i to man hann metüü in pee.” Che santüari l’è quell che i man del Signor hann metüü in pee?

TAM1897 Q1 25.6(Vus) El ver santüari.

TAM1897 Q1 25.7Naturalment l’è inscì. “De quell che emm dii, el riassunt l’è quest: Gh’emm un gran sacerdot inscì, che l’è setaa a la destra del trono de la Maestà in del ciel; un ministr de la santuari, e del ver tabernacol, che l’ha piantà el Signor, e minga l’omm.” Quest l’è el riassunt de la nostra ciaciarada de stasera, n’è vera? L’è lì che Dio el voreva portà Israell. Ma lor hann minga vist. Te vedet? L’è lì che ‘l voeur portànn.

TAM1897 Q1 25.8Te vedet che l’è lì che ‘l Signor el voreva menà Israèl alora? Se l’è inscì, alora te saret pront a ‘ndà in del post che Israèl l’ha perdüü. Ma se te penset che l’era on quai santüari de la tera piantà giò de l’omm, l’è domà quell che Israèl l’ha vedüü, e l’è domà quell che te vedaret anca ti. E Israèl l’è minga entrà in de la terra, e nanca ti te ghe entreret. Gh’emm de vedè pussee de quell che l’ha vedüü Israèl, o ghe la faremm mai a rivà pussee in là de dove l’è rivà lü. Ma perchè Israèl l’ha minga vist pussee de quell che l’ha vist?—L’ha minga credud. Ma ti e mì gh’emm de cred adess a quell che Israèl l’ha minga credud alora, o altrimenti riceveremm mai quell che Israèl l’ha perdud. Ma se credemm a quell che Israèl l’ha minga credud, alora saremm portad in de l’eredità indove Israèl l’è minga stad portad, in del tabernacol indove Israèl l’è minga entrad, in de la santa abitazion de Dio, in de la cità che la gh’ha di fondament, de la qual el costruttor e ‘l creador l’è Dio.

TAM1897 Q1 25.9Verset desdot: “El Signor el regnarà per semper e in etern”. Lü el voeur regnà sora de lor de persona; pü nissun Faraon; pü nissun Nimrod; pü nissun de ‘sti idolater; pü nissun de ‘sti popoi ribell. El Signor el voreva menà Israèl in de la terra benedida, e regnà sora de lor là per semper, ma lor l’han minga savuu. O, cossa che hann perduu perchè hann minga creduu al Signor! O, cossa che em perduu in tucc ‘sti agn! Perchè, come ve leggeroo doman sira, sarissom giamò staa là, se domà avessom creduu al Signor. El Signor el dis inscì, e l’è inscì. Stasira gh’emm nagott a fà in ‘sto tabernacol. Per dritt, gh’emm nissun afar chichinscì, perchè in del mond gh’emm nissun afar. Però, vist che semm in del mond, quest l’è el post giust per numm. Ma avressom minga de vess in del mond del tutt. Avressom giamò de vess in del Regn de Dio. Quest l’è un fatt, fradei. In de la Bibbia gh’è pussee de quell che podarissom tirà foeura in d’un’altra ora chichinscì, domà su ‘sto penser chì.

TAM1897 Q1 25.10Adess, el Mosè el credeva a tutt quest. El credeva che ‘l temp de la realizzazion de la promessa l’era arent. Ma de lì a poch l’avaria ocupad el trono de l’Egitt. El saria deventad re. El saria stad al comand; el gh’avaria avud un ofizzi, pussee alt de quell del sindegh o del segretari de qualsessia città. El gh’avaria avud de comandà no domà un regn, ma un imperi; l’imperi del mond, e l’era un sò diritt. Per on doppi diritt, l’era so. El gh’aveva nò de fà campagna elettorala. El gh’era domà de spettà che ‘l vegniss el sò moment, e gh’era nissun che ‘l podeva contestàgh el sò diritt. L’era domà on pass del trònn; domà de spettà che ‘sto Faraon el moriss, e l’era quasi cent’agn. Alora ‘sto Mosè el saria deventaa re del mond, perchè l’Imperi Egizian l’era su tutta la terra.

TAM1897 Q1 25.11Anca Israèl l’era in d’on brutt moment in quell moment lì. L’era oppress, perseguitad e costrett a lavorà in di forn de maton. El Mosè el saria podud dì: “Adess el noster popol l’è oppress; l’è perseguitad; el patiss per via del so Dio; ma la durerà minga tant, perchè el Faraon el gh’ha squas cent agn e ‘l vivrà minga tant de pussee. Allora faroo ona reforma.” Metterò a post ‘sto govern. Governarò giustament. Minga come ‘sti Faraon malvagg. Mi credi in Dio. Son un cristian, e son anmò pussee bon de governà perchè son un cristian. E l’avaria poduu minga domà tiràgh via i sò pes, ma anca dàgh di caregh, e governà el mond cont el popol de Dio. La strada l’era minga verta? Gh’era domà on pass per el trono, e quell pass lì el gh’aveva de vess faa a brev. Ma vedum un poo cossa l’ha faa quell cristian lì in de ‘sti circostanz. Dervee el capitol vundes di Ebrei. Vardee ben, legeel con attenzion, e vedii cossa el dis. El versett vintiquatter:—

TAM1897 Q1 26.1Per la fed, el Mosè, quand che l’è vegnuu grand, l’ha refudaa de vess ciamaa fioeu de la tosa del Faraon.

TAM1897 Q1 26.2Cossa vureva dì refudà de vess ciamaa fioeu de la fiœula del Faraon?—Refudà de vess re. Gh’era el tròn. Gh’era domà on pass per rivàgh. Ma al post de ‘ndà su e setàss giò in sul trono, lù l’è vegnuu giò. L’ha voltaa i spall al trono de l’Egitt, e a tucc i tesor e i piasè de l’Egitt, e l’ha voltà la facia vers un alter paes; perchè l’era rivada l’ora che Dio l’avaria ciamaa el so popol foeura de quell paes per portàll in quell alter. El Mosè l’ha creduu in del Gesù Crist, e donca l’ha creduu in de la separazion tra gesa e stat. Per quest l’è restaa separaa del stat e l’è staa de tutt el coeur de la part de la gesa. El Signor el l’ha ciamaa foeura de ‘sto paes, inscì come l’ha ciamaa el so pader Abraham foeura del so paes a l’inizzi. Ma l’è minga tutt. Scolté: “L’ha scernii de patì i afann insema al popol de Dio, putost che de godèss i piasè de l’Egitt per on poo de temp?”

TAM1897 Q1 26.3(Congregazion) Peccaa.

TAM1897 Q1 26.4Peccà? L’era l’ered del trono. Cossa l’era, donca, per lù, el mett la soa ment in sul trono de l’Egitt, in sul poder e i piasè del mond, e di govern del mond? Cossa l’era?—Peccà. El dis inscì?

TAM1897 Q1 26.5(Vus) Sì.

TAM1897 Q1 26.6Te ‘l credet?

TAM1897 Q1 26.7(Vus) Sì.

TAM1897 Q1 26.8L’era peccaa per Israell, alora?

TAM1897 Q1 26.9(Vus) Sì.

TAM1897 Q1 26.10Cössa l’è adess?

TAM1897 Q1 26.11(Vus) Pecà.

TAM1897 Q1 26.12Fradei, gh’è di robb in de la Bibia che dovressom tegnì a ment. “Scernì de patì aflitzion insema al popol de Dio, putost che godèss i piasè del peccaa per on poo.” Ma desmentegheves no che i piasè de che se parla chì,—i piasè del peccaa,—hinn in realtà i piasè de l’Egit; i piasè de vess re de l’Egit, de tegnì ona carega in del govern terren, de comandà altra gent. Tutt quest chì el ghe saria vegnuu de dritt per via de la soa genealogia vera, per dritt de eredità. El gh’aveva minga de mettess in candidaziun, o de cercà i vot. El ghe toccava de natura. El scrit el dis che, se lù l’avess acettaa e goduu de tucc ‘sti piasè, el saria staa ‘me godè di piasè del peccaa. Ma lù l’ha bandonaa quell. Perchè?—“Tegnend el disprezz de Crist ‘me ‘na ricchezza pussee granda di tesor de l’Egitt.”

TAM1897 Q1 26.13Indove l’era el Crist in rapport al govern e al trònn egizian? El Crist l’era un con l’Egitt?—No. El Mosè el podeva avègh sia el Crist che el trònn de l’Egitt?

TAM1897 Q1 26.14(Vus) No.

TAM1897 Q1 26.15Ma el trono de l’Egitt el ghe cascava adoss a lù con la stessa naturalità che i foeuj caschen di alber. El gh’aveva nò de sforzàss per la carega. Nanca per fàss nominà.

TAM1897 Q1 26.16A. F. Ballenger.—O per fà su ona petizion.

TAM1897 Q1 26.17No. El gh’aveva nanca de besogn de trovà un representant per presentà la soa petizion al president.

TAM1897 Q1 26.18Varda ancamò la situazion. Gh’era l’Egitt cont el sò trono, i sò piasè e i sò tesor, che ghe vegneven adoss in manera natural, compagn di foeuj che borlen giò de l’alber, senza nissun sforz personal de la soa part. Tutt quell che ‘l gh’aveva de fà l’era de stà setaa giò con i man incrosaa, finchè el re, de vegg, el moriva, e poeu l’era tutt so. E pur, lù el preferiva vess con Crist, e patii i so ripròcc, che stà là in sul trono d’Egitt. E tegnì a ment soratutt che per vess con Crist el gh’aveva de dà i spall al trono e a tucc i tesor e i piasè de l’Egitt.

TAM1897 Q1 26.19Adess, disii no che l’hoo miss mi, che me l’hoo inventad. Varda quell che la dis la Parolla, e te vedareet che l’è tutt lì. L’è minga propri lì?

TAM1897 Q1 26.20(Vus) Sì.

TAM1897 Q1 26.21Leggemmela ancamò, e l’è ora de serrà su per stasera; poeu doman sira studieremm ancamò Israell:—

TAM1897 Q1 26.22Per la fed, el Mosè, quand che l’è vegnuu grand, l’ha refudaa de vess ciamaa fioeu de la tosa del Faraon; el scerniva pussee de patì aflitizion cont el popol de Dio, che de godèss i piasè del peccaa per on poo; el tegniva el disprezz de Crist ‘me ona richezza pussee granda di tesor de l’Egit: perchè el vardava a la ricompensa de la ricompensa.

TAM1897 Q1 26.23“El temp de la promessa el s’era vesinaa, che ‘l Signor l’aveva giuraa a l’Abraham” de dagh la ricompensa benedida. El Mosè el gh’ha creduu, e ‘l s’è separaa del stat, l’ha voltaa i spall al trono, scernend el disprezz de Crist inveci de tuta la potenza, el piasè e la gloria de l’Egitt. E desmentegheves no che l’ha dovuu voltà i spall a tut quest, per podè partecipà al disprezz de Crist.

Note

Back