Adventist Pioneer
Library
aplib.orgLibrary
09 / 12Sermon del 1897

Egitt Spiritual

Alonzo Trevier Jones

TAM1897 Q1 26.25Sermon tegnuu el Venerdì sira, 5 de Marz del 1897 Stampaa in sul Bollettin de la Conferenza Generala, Prim Trimester, 1897, Vol. 2, N. 1, pagg. 26-33.

TAM1897 Q1 26.26Me n’è scapà de dì in de la lezion passada che la storia che hoo schizzà l’è tutta in del liber “Empires of the Bible”. De la pagina 77 inanz fin a la pagina 150, gh’è la storia de l’Egitt, e ‘l terren che l’è staa quattaa in del schizz che hoo faa ieri sira.

TAM1897 Q1 26.27El test per stasira l’è Apocalisse 11:8.

TAM1897 Q1 27.1E i sò cadaver i restaran in de la strada de la granda cità, che spiritualment l’è ciamada Sodoma e Egitt, indove anca el noster Signor l’è staa crosifiss.

TAM1897 Q1 27.2Hoo leggiuu ‘sto versett per l’unich scòp che podii vedè che la gh’è una roba ciamada Egitt spiritual, e che la Parolla de Dio la revela quell che l’è “ciamaa spiritualment Egitt”.

TAM1897 Q1 27.3L’Egitt spiritual l’è propri l’Egitt letteral, perchè i robb spiritual hinn i pussee letterai de tucc i robb. A gh’è, come a gh’è semper staa, un Egitt fisich là in Africa del Nord, indove el passa el fium Nìl; ma quell lì l’è minga l’Egitt letteral; l’Egitt letteral l’è l’Egitt spiritual.

TAM1897 Q1 27.4Adess, a tornà ai lezion de iera sira in su la liberazion de l’Israel de l’Egitt, seguitaremm el sò percors ancamò del pont indove l’è stada cantada la canzon del Mosè. Quand che hann traversaa el Mar Ross a pee secch, in mezz ai mur de giazz, e hinn restaa in su la riva trionfant de la distruzion di Egizian, che, in del provà a seguì el so percors, s’hinn anegaa, hinn staa liberaa fisicament, corporalment, de l’Egitt fisich; ma gh’era un Egitt pussee profond de quell, del qual eren minga anmò liberaa.

TAM1897 Q1 27.5Te seet che pass a pass in de la soa esperienza, i soeu coeur i eren in Egitt; e quand che succedeva on quaicoss che je deludeva, i esclamaven: “Torneom indree in Egitt!” Quand che i eren rivaa ai confin de Canaan, e ‘l Signor el voreva che i andassen dent, i esclamaven: “Fommes on capitan e torneom indree in Egitt!” Indove i eren i soeu coeur alora?—In Egitt. La prima roba in di soeu penser l’era semper l’Egitt.

TAM1897 Q1 27.6Quand che i eren in pee al Munt Sinai, dopo d’avè sentud la vos del Signur, in attesa che ‘l Mosè el tornass giò de la scima del munt con la legh de Dio, i s’hinn fad un idol e l’hann adorad; e qual idol l’era?—El vedel de l’Egitt. Poeu, dopo che aveven scultaa la vos del Signor de la cima del Sinai, che proclamava la parola de la soa legg, e aveven sentii la vos de la tromba che la sonava semper pussee fòrta, e aveven vist la cima del mont tutta in mezz al fumm—dopo tutt quest, se ved ciar e nett che l’Egit l’era inscì tant in di sò coeur che s’hinn voltà a l’idolatria de l’Egit putost che spetà che el Mosè el tornass de la cima del Sinai cont el messagg de Dio. E quand che hinn staa mandaa indree di confin del paes, e hinn staa costrett a girà in del desert, se ved che l’è staa per via de ‘sta s’ciavituu egiziana che i tegniva, e de la qual eren minga liber. Te te ‘n incòrget che quand che ‘l Signor el je dava de mangià tucc i dì el pan del ciel,—el mangià di àngiol,—l’eren inscì lontan de lù e inscì del tutt ciapaa de l’Egitt, che hann dii: “Oh, se füssom tornà in Egitt, indove gh’avevom i porri, i scigoll e l’aj!”

TAM1897 Q1 27.7Gh’hoo no besogn de portàv un’altra esempi; quest chì el basta per fàv notà el fatt che i Israelita i eren no del tutt foeura de l’Egitt quand che i eren in pee in su la riva del Mar Ross e i hann cantaa el cant de Mosè. Fisicament i eren foeura de l’Egitt, ma spiritualment no. I eren staa liberaa de la s’ciavituu egiziana del corp, ma i eren ligaa de la s’ciavituu spiritual egiziana; e ‘l problema l’è che i hinn mai riessii a vegnì foeura de la s’ciavituu egiziana. I hinn mort in de la s’ciavituu egiziana. Quand che ‘l Signor l’ha parlaa la soa legg del Sinai, el Mosè el gh’ha dii che l’era per minga pecà. Adess legii ancamò Ebrei 11:25: “Scernend de patì i afann insema al popol de Dio, putost che godèss i piasè del pecaa per on poo.” Ma emm vist in de la nostra altra lezion che i piasè del pecaa a che se riferiva lì eren domà i piasè de l’Egitt. Mosè, essend erede del tròn de l’Egitt, tuta la richezza de l’Egitt, tuta la gloria de l’Egitt e tuta la potenza de l’Egitt eren pront a finì in di sò man, vist che el gh’aveva domà de montà in sul tròn e godèssel. Quèsti eren i piasè de l’Egitt; ma el scrit el dis che eren i piasè del pecad. Donca, cossa l’è la s’ciavituu spiritual de l’Egitt? e cossa l’è l’Egitt spiritual?—La s’ciavituu del pecad.

TAM1897 Q1 27.8Gh’è un’altra manera de rivàgh, domà cont un disegn. El Signor l’ha ciamaa l’Abram, te te regordet, foeura de la Caldea in d’una terra che ghe avaria faa vedè. El gh’aveva minga anmò daa la terra; gh’era una famina in de la terra indove l’era, e l’è andaa giò in Egitt, e là la Sarai l’ha otegnuu una serva egiziana ciamada Agar. El Signor l’ha promiss a l’Abram che la soa somenza la saria stada come i stell del ciel. Per via de la incredulità, la promessa l’è minga stada adempida subit come che se spettaven, e la Sarai la gh’ha dii a l’Abram: “El Signor el m’ha impedii de fà fioeu; la promessa l’è minga stada adempida; ecco la mia serva egiziana; ciapa lee, e magara el Signor el ne darà un fioeu per mezz de lee.” L’è staa inscì faa; l’Ismael l’è nassuu; e ‘l Signor el gh’ha dii a l’Abram che de sicur la Sarai l’avaria avuu un fioeu, la ghe avaria daa un fioeu, e l’avarien ciamaa Isacc. E Abram el rispuund a quela roba: “Oh, se l’Ismael el podess campà denanz a tì!”

TAM1897 Q1 27.9Quela serva egiziana l’era una serva; e ‘l so fioeu l’era un fioeu de serv, un servitor. Adess, quand che l’Abram l’ha dii: «Oh, che l’Ismael el poda viv denanz a tì!», l’era dree a pregà che l’Ismael el füss contaa de Dio ‘me ‘l semen promess, a travers del qual la liberazion e la libertà sarien vegnuu ai fioeu di omen e a tucc i fioeu de Dio. Ma la libertà la podeva rivà a una persona qualsessia a travers de un servitor? L’Abram l’era liber de per lü. El gh’ha de vess redimuu de la somenza promessa. Se adess el so fioeu, essend un fioeu de la s’ciavituu, el fuss acettaa ‘me la somenza promessa, l’Abram medemm el saria portaa in de la s’ciavituu, inveci de vess liberaa de la s’ciavituu. E tucc quej che sarien deventaa soggett a l’Ismael sarien anca lor portaa in de la s’ciavituu. Ma che s’ciavituu?—La s’ciavituu del peccaa. Ma la soa mader l’era una s’ciava egiziana. E l’Ismael, essend un fioeu de la s’ciavituu, l’era s’ciavituu egiziana. Te vedet minga, donca, che gh’era la s’ciavituu egiziana—un Egitt spiritual—in de la fameja de l’Abram?

TAM1897 Q1 28.1Varda ai Galàt, e vedarèm ciarament che ‘l Signor el tira foeura ‘sto pont. Te regordet el passagg in di Galàt 4:22-24:—

TAM1897 Q1 28.2Perchè l’è scrivuu che l’Abraham el gh’aveva duu fioeu, vun de ‘na serva, l’alter de ‘na dona libera. Ma quell de la serva l’è nassuu segond la carna; quell de la dona libera inveci l’è de la promessa. ‘Sti robb chì hinn un’allegoria: perchè hinn i duu patt; vun del mont Sinai, che ‘l genera a la servitù, che l’è l’Agar.

TAM1897 Q1 28.3Quest chì, se ved, el punta propri indree a la fameja de l’Abram, e a l’Agar, la Egiziana. Quel patt lì, el dis lù, el genera a la s’ciavituu, che l’è l’Agar. L’Agar, in de la fameja de l’Abram, la representa, in de l’allegoria, el patt del Sinai. Quel patt lì l’ha generaa s’ciavituu. L’Agar l’era un’Egiziana. Donca, che s’ciavituu l’è representada in del patt del Sinai?—La s’ciavituu egiziana. Ma l’era una s’ciavituu spiritual. Donca a gh’era alora un Egitt spiritual. Lesgì i versett 25 e 26:—

TAM1897 Q1 28.4Perchè ‘sta Agar l’è el mont Sinai in Arabia, e la corispond a la Gerusalem che gh’è adess, e l’è in s’ciavitù insema ai sò fioeu. Ma la Gerusalem de sora l’è libera, che l’è la mader de tucc numm.

TAM1897 Q1 28.5Donca, quand che l’Abram l’ha dii: «Oh, se l’Ismael el podess viv denanz a tì», l’ha domandaa che un s’ciav el fudess acettaa ‘me la somenza promessa. L’ha domandaa che Dio, e tuta l’umanità, e tut l’univers i andassen in s’ciavitu egiziana in de l’Egitt spiritual. L’Egitt l’è el simbol del scur, e anca el simbol del peccaa, ‘me emm vist. El peccaa l’è anca el scur medemm. L’Egitt, donca, che ‘l representa el peccaa e ‘l scur, l’è ciar che ‘l peccaa e ‘l scur l’è l’Egitt spiritual.

TAM1897 Q1 28.6El Signor el podeva mai accettà on servitor come la somenza promessa. Donca el Signor el gh’ha respondud a l’Abraham con ‘sti paroll:—

TAM1897 Q1 28.7La Sara, toa miee, la te darà propri on fioeu; e ti te ghe mettaret el nomm de Isacch; e mì stabiliroo el me patt con lù per on patt etern, e con la soa somenza dopo de lù. E per l’Ismael, t’hoo sentii: Varda, l’hoo benedii e ‘l faroo prolific e ‘l moltiplicheroo de bon; el generarà dodes prenze, e ‘l faroo deventà ona nazion granda. Ma el mè patt el stabilirò con l’Isaach, che la Sara la te darà a ‘sto temp chì, l’ann che ven.

TAM1897 Q1 28.8L’Isaach l’era la somenza promessa. E pensa un poo! L’Isaach l’è mai staa in Egitt. Te te regordet. Gh’era una fam in Egitt, e l’ha scominciaa a ‘ndàgh, ma el Signor el gh’ha dii: “Và no in Egitt”. L’Abraham l’è staa in Egitt; la Sara l’è stada in Egitt; l’Israel l’è staa in Egitt, ma l’Isaach l’è mai staa in Egitt. L’era el fioeu de la promessa, nassuu del spirit, fin de l’inizi. Ancamò se legg:—

TAM1897 Q1 28.9L’Abraham el gh’aveva duu fioeu, vun de ‘na serva, l’alter de ‘na donna libera. Ma quell de la serva l’è nassuu segond la carna; quell de la donna libera inveci l’è staa per promessa. Che ‘sti robb chì hinn on’allegoria; perchè hinn i duu patt: vun del mont Sinai, che ‘l genera in servitù, che l’è l’Agar. Perchè sta Agar l’è el mont Sinai in Arabia, e la corispond a la Gerusalemm d’incoeu, che l’è in s’ciavitù insema ai sò fioeu. Ma la Gerusalemm de sora l’è libera, che l’è la mader de tucc numm. Perchè l’è scrivuu: «Gioeusa, ti che te seet stèrila e te partorisset no; s’ciopa in d’on crid, ti che te seet no in dolor de part; perchè la desolada la gh’ha pussee de fioeu de quella che la gh’ha on marì». Adess numm, fradei, compagn de l’Isaach, a semm i fioeu de la promessa.

TAM1897 Q1 28.10E chi semm numm?—“Se sii de Crist, alora sii la somenza de l’Abraham, e eredi segond la promessa.” L’Isaac l’era el fioeu de l’Abraham,—el fioeu de la promessa. E quand che diventom la somenza de l’Abraham per la fed in del Crist, liberad de la s’ciavituu del pecaa,—de l’Egit spiritual,—semm compagn de l’Isaac; e lù l’è mai staa in Egit.

TAM1897 Q1 28.11Donca, a vedì che la s’ciavituu egiziana e la libertà cristiana i eren in de la fameja de l’Abraham. L’Ismael l’è nassuu segond la carna, e ‘l representava la s’ciavituu egiziana. L’Isaac l’è nassuu segond el Spirit, e ‘l representava i fioeu de Dio per la fed in del Gesù.

TAM1897 Q1 28.12El Giuseppe l’è nassuu, e de giovin l’è andaa foeura a trovà i sò fradei, e i Ismaelita hinn vegnuu, hann compraa el Giuseppe, l’hann portaa giò in Egitt e lì l’hann venduu. E poeu la cà del Giacob l’è andada giò in Egitt, e a la fin hinn staa liberaa de la s’ciavituu egiziana. Quest el basta per fàv vedè tutt el sò percors, de la ciamada de l’Abraham fin al moment che hinn rivaa ai confin de la terra promessa. Vardì che gh’era on Egitt spiritual inscì ‘me vun fisich; e che quand che la gent l’è stada liberada fisicament de l’Egitt, gh’era on Egitt pussee profond de che i gh’aveven de vess liberad se i voreven vess i fioeu de Dio.

TAM1897 Q1 28.13Adess leggi el passagg che hoo citaa ier sira. El se troeuva in “The Great Controversy”, Volum 4, pagina 457, de ‘sta granda edizion:—

TAM1897 Q1 28.14La storia de l’Israel antigh l’è una illustrazion che la colpiss de l’esperienza passada del corp adventista. El Signor l’ha guidà el so popol in del moviment de l’Avvent, propi come l’ha guidà i fioeu de l’Israel de l’Egitt. In del grand delusion la soa fed l’è stada metuda a la proeuva, come l’è stada quella di Ebrej al Mar Ross.

TAM1897 Q1 28.15Poeu, in del grand delusion del popol Adventista, indove in de la storia de Israel i se trovaven?

TAM1897 Q1 28.16(Vus) Al Mar Ross.

TAM1897 Q1 28.17El Signor el voreva che Israèl a quell’epoca, come emm legiù ier sira, el passass drizz in de la terra che l’eva promiss a l’Abraham—a la soa santa abitazion, el post che l’eva faa per lü per stàgh de cà; in de la soa eredità; in del santuari che i so man aveven stabilii. E l’era domà on viagg de vundes dì de l’Egitt a quella terra. Ma a lor gh’è voruu quaranta agn. E domà quatter de quej che eren partii hinn mai rivaa là.

TAM1897 Q1 28.18(Vos) Quatter, o duu?

TAM1897 Q1 29.1Quatter. Te savivet no che eren quatter? Gh’eren Caleb e Giosuè, e i duu sacerdott, i fioeu de l’Aron—Eleazar e Itamar. Naturalment se parla semper de duu,—Caleb e Giosuè,—ma anca i duu sacerdott hinn andaa dent.

TAM1897 Q1 29.2(Vus) Magara i gh’aveven nanca vent’agn.

TAM1897 Q1 29.3Sì; i eren trenta; perchè i eren staa ungii per l’ofizzi del sacerdotii. Donca, al grand delusion, la gent de l’Avvent la s’è trovada, per inscì dì, al Mar Ross.

TAM1897 Q1 29.4Se i avessen ancamò fidàa in de la man guida che l’era stada con lor in di sò esperienz passaa, avarien vist la salvezza de Dio. Se tucc quej che aveven lavoraa insema in de l’oeuvra in del 1844 avessen ricevud el messagg del terz angioeul, e l’avessen proclamàa in de la potenza del Spirit Sant, el Signor l’avaria faa di gran robb cont i sò sforz. On’inondazion de lüs la saria stada versada sora el mond. Agn fa i abitant de la terra sarien staa avertii, l’oeuvra de la sarada completada, e ‘l Crist el saria vegnuu per la redenzion del so popol.

TAM1897 Q1 29.5Quand?

TAM1897 Q1 29.6(Vus) Anni fa.

TAM1897 Q1 29.7Indove, alura, l’è staa quell popol de la delusion in poeu?

TAM1897 Q1 29.8(Vus) In del desert.

TAM1897 Q1 29.9Propi come l’era l’Israel de un temp. Ma perchè l’Israel de un temp l’è staa tegnuu in del desert?—Per via de la incredulità. Hann minga vist quell che ‘l Signor el gh’aveva per lor. E la reson per la qual hann minga vist, l’è perchè hann minga creduu a Dio. Se avessen creduu a Dio, avarien vist quell che hann minga vist. E questa l’è la tribulazion de ‘sto popol chì. Nüm em minga credüü ai ròbb che hinn staa dii a l’Israel de ‘na völta. Hinn dii a nüm istess che a lur. L’istess evangeli precis l’è predicàa a nüm come l’è staa predicàa a lur.

TAM1897 Q1 29.10Temom donca che quaivun de violter el para restà föra, anca se a nüm gh’è stada lassada ‘na promessa de entrà in del sò repòs. Perchè anca a nüm l’è stada predicaa la Bona Noeuva, istess che a lor; ma la paròla predicaa la gh’ha minga faa ben a lor, perchè l’era minga unida a la fed de quej che l’hann scultada. Perchè nüm che gh’emm credüü, entrom in del repòs.

TAM1897 Q1 29.11Donca, quell che i ha tegnuu foeura de la terra l’è pròppi quell che ‘l ne tegn foeura anca a numm. E, come hoo dii ier sira, numm, per diritt, gh’emm minga de vess chichinscì, perchè dovressom minga vess in del mond. Come Israel el gh’aveva nagott de fà in del desert per quaranta agn, inscì anca numm gh’emm pu de fà chichinscì in ‘sto desert. Scoltè:—

TAM1897 Q1 29.12L’era minga la volontà de Dio che Israel el vagass in gir per quaranta agn in del desert; lù el voreva menài diretament in de la terra de Canaàn, e stabilìi là, on popol sant e feliz. Ma “i hinn poduu no entrà per via de la incredulità.” Per via del sò defezion e de la soa apostasia, i hinn perii in del desert, e n’hinn vegnuu su di alter per andà dent in de la terra promessa. A l’istessa manera, l’era minga la volontà de Dio che la vegnuda del Crist la füss inscì tant retardada, e che el so popol el restass inscì tanti agn in ‘sto mond de peccaa e de dolor. Ma l’incredulità la gh’ha separaa de Dio. Desgià che hann refudaa de fà l’oeuvra che lù el gh’aveva daa de fà, s’hinn levaa su di alter per proclamà el messagg. In misericòrdia per el mond, Gesü el ritarda la soa vegnüda, inscì che i pecadur i gh’abien l’ocasion de sentì el avertiment, e de trovà in lü un refugi prima che la rabià de Dio la vegna versada.

TAM1897 Q1 29.13L’era minga volontà de Dio che la vegnuda del Crist la füss inscì tant retardada, e che el so popol el restass inscì tanti agn in ‘sto mond de peccaa e de dolor. Ah, semm numm i responsabij de quest. L’è minga inscì? Indove l’è che la sta la responsabilità? De che semm numm colpevol?—La incredulità. Ma cossa gh’era in del coeur de l’Israel che l’ha causaa la soa incredulità?—L’Egit, l’Egit, l’Egit. Cossa l’è staa, donca, in del coeur de ‘sta gent che l’ha causaa ‘sto incredulità e ‘sto tegnìss indree de Dio?—L’Egitt, propi ‘me l’Egitt l’ha semper faa de là. Spiritualment quell che l’è l’Egitt—el mond, l’idolatria, el scur, che l’è l’incredulità. La parolla “incredulità” la dis su tutt. El savii che la parolla istessa “Egitt” l’è on simbol del scur.

TAM1897 Q1 29.14Varda ancamò ‘sto passagg:

TAM1897 Q1 29.15Se tücc quij che aveven lauràa unii in del lavur in del 1844 avessen ricevüü el messagg del terz angei e proclamàal in de la forza del Spirit Sant, el Signur l’avaria lauràa potentement insema ai sò sforz.

TAM1897 Q1 29.16Come el Signor l’ha operaa potentement cont i sò sfòrz a l’inizi de l’oeuvra, qual l’è la reson de la mancanza?—La mancanza del Spirit Sant. L’unega mancanza l’è la potenza del Spirit Sant. L’è quell che ‘l ne da la potenza, e quell che ‘l fa i grand oper. L’è el Spirit Sant; e se quell lì el fuss staa ricevuu, “on’inondazion de lus la saria stada versada sora el mond.”

TAM1897 Q1 29.17Quest l’è quell che l’è scrivuu in de l’Apocaliss, al capitol vottdes: “Un alter angei l’è vegnuu giò del ciel, cont una granda potenza; e la terra l’è stada illuminada de la soa gloria.” L’è precisament l’istessa roba che chì la ven fada notà. Cossa l’è che ‘l tegn indree quell’inondazion de lus? Quella inondazion de lus l’è dree a spettà de s’ciopà sora el mond, de quell temp lì?—Sì. Cossa l’è che ‘l l’ha tegnuda indree dopo el 1844?—La incredulità. Cossa l’è che l’ha tegnuu indree de allora?—La incredulità. L’è minga rivaa el moment, donca, che trovom la liberazion de la schiavitù egiziana? O, pensègh su! El messagg el saria staa proclamaa in de la potenza del Spirit Sant; el Signor el saria intervegnuu potentement cont i sò sforz; on’inondazion de lus la saria stada versada sora el mond; agn fa i abitant del mond i saria staa avertii, l’oeuvra de la fin la saria stada completada, e ‘l Crist el saria vegnuu per la redenzion del sò popol! O, alura, tardom no pussee! Perchè no gh’avaremm la liberazion de l’Egitt, e de tutt quell che la parolla la voeur dì,—l’Egitt spiritual? Che ‘l sia daa el Spirit Sant e ‘l porta quell poder grand per lavorà per i pecador; che quella piena de lus la possa illuminà el mond; che ‘l mond el possa vess avertii; che ‘l Crist el vegna; che numm podom vess redimuu de ‘sto mond de peccaa e de dolor.

TAM1897 Q1 30.1Adess vedii la situazion fin adess. El scur e la s’ciavituu de l’Egitt hinn staa sora de numm tucc ‘sti agn, inscì de segur come l’è staa sora de Israel dopo che l’ha traversaa el Mar Ross, e intant che l’era in del desert. E ‘l Signor l’ha anca ofrii de sfamà ‘sto popol con del pan del ciel—del pan che lù el pò aprovà, del pan che lù el pò dàgh che ‘l portarà a una condizion tal che lù el pò benedìj con ogni benedizion spiritual. Ma chì tanti anca adess disen: “Oh, l’anema nostra la detesta ‘sto pan linger.” Turnemm indree in Egitt, indove podom mangià scigoll, porri e aj. Se questa l’è la reforma sanitaria, la voeuri nanca. Indove semm staa? Lassaremm che ‘l Signor el ne daga de mangià? Accettaremm la soa carta di piatt? O desideraremm i porri, i scigoll e l’aj, e i pignatt de carna de l’Egitt? L’è questa la domanda.

TAM1897 Q1 30.2Adess v’hee tucc d’acordi che la situazion l’è questa, che la s’ciavituu egiziana l’è la causa de tutt quest, e che la incredulità l’è la causa de la s’ciavituu egiziana. Vùu v’hee acetà che adess gh’emm no besogn, come i alter gh’aveven no besogn, de spetà pussee per vess liberà de la s’ciavituu egiziana. Adess studiaremm un moment come la sarà quella liberazion; e la ciav la sta in ‘sti paroll: “Chì gh’è quij che tegnen i comandament de Dio e la fed de Gesù.”

TAM1897 Q1 30.3Volèm voltàss ai comandament de Dio, e vardài un moment, in del vintèsim de l’Esòd. Se ghe füss besogn de oltra pröva che semm ancamò sota l’influenza de la s’ciavituu egiziana, de segur ‘sta roba chì l’è la pröva definitiva. Fin a poch temp fa, ti e mì emm mai vist una còpia di des comandament, publicada di Adventista del Setim Dì, che la gh’avess dent tucc i des comandament. Mi l’hoo mai faa fin a poch temp fa. E pur avom parlaa de tegnì i comandament; avom predicaa a la gent di comandament; avom faa notà come Roma l’ha cambiaa i comandament e l’ha lassaa foeura el quart e l’ha spartii el desim, intant che tucc ‘sto temp, numm medemm, di noster version publegaa di comandament, o de quej che emm compraa che un quaivun alter l’aveva publegaa, emm lassaa foeura una part di comandament numm medemm.

TAM1897 Q1 30.4El Signor l’ha parlaa la soa legg del ciel. L’ha forsi dii pussee de quell che ghe voeurva per i comandament? L’ha forsi parlaa tropp? L’ha forsi dii pussee de quell che ghe serviva?—No; perchè l’era perfett, e gh’era nagott de giontà quand che l’ha finii de parlà. Alora, vist che gh’era nagott de giontà quand che l’ha finii de parlà, l’ha scominciaa prima del necessari? Vist che gh’era nagott de giontà quand che l’ha finii de parlà, gh’è quaicoss prima che ‘l scominciass a parlànn direttament a numm per el noster ben? In alter paroll, l’ha dii una parolla de trop o una parolla de manch?—No! no! no!

TAM1897 Q1 30.5Vardem, donca, cossa l’ha dii. L’è chì: “E ‘l Signor el disset tucc ‘sti paroll, disend: ... Te gh’avareet no alter dii denanz a mi.” L’è lì che ‘l scomincia? El scomincia a parlà con, “Te gh’avareet no alter dii denanz a mi”?—No. Ti t’heet scominciaa de lì? Te ‘l seet che sì. Beh, se ‘l Signor l’ha minga scominciaa de lì, e ti e mì scominciom de lì, lassiom minga foeura anca on quaicoss che l’ha dii, che l’è essenzial anca per el noster ben? Indove l’è che l’ha scominciaa? Leggìll. “E ‘l Signor el disset tucc ‘sti paroll, disend: Mi son el Signor, el to Dio, che t’hoo faa vegnì foeura del paes de Egitt, de la cà de la s’ciavituu. Te gh’avareet no alter dii foeura de mi.”

TAM1897 Q1 30.6Te vedet no che emm lassaa foeura propi la roba che la mostra la liberazion de la schiavitù egiziana? E perchè l’emm lassada foeura? Oh, perchè emm pensaa che semm no staa liberaa de l’Egitt,—e l’è vera. Emm pensaa che semm mai staa portaa foeura de la terra de l’Egitt,—e per via de la nostra incredulità l’è inscì. Emm pensaa: “Semm mai staa in schiavitù de nissun omm.” Ma l’è vera che l’emm staa. Sèrem in s’ciavitù a numm stess, al poder del peccaa—a l’Egitt spiritual. Ma stasera la gh’è una liberazion de la s’ciavitù egiziana, e Dio el ne ciama, ti e mi, a ‘sta liberazion de la s’ciavitù egiziana. E lü el dis a tì e a mì stasera, con ona vos che la trona come quella del Sinai, con dent la salvezza de Gesù Crist, “Mi son el Signor, el tò Dio, che t’hoo faa vegnì foeura del paes de l’Egitt, de la cà del servagg.” Voeuret vegnì foeura? Voeuret ammett che lü el t’ha liberaa del paes de l’Egitt? de la cà del servagg? Se no, perchè no?

TAM1897 Q1 30.7I noster nemis i ne tiren adoss,—Oh, quei comandament lì hinn no per mi. Mi son mai staa tiraa foeura de l’Egitt. I nemis de la legg de Dio, i nemis de la salvezza de Dio, i ve tiren adoss ‘sta roba chì. L’hann dii a mi—a tucc numm—che quella legg lì la vègg no per nissun foeura che i Giudee, perchè nissun l’è mai staa liberaa de la s’ciavituu egiziana foeura che i Giudee. I disen: “Oh, a mi no me ‘l predigh minga, son mai staa tiraa foeura de l’Egitt.” L’è vera assee, naturalment; ma quest el ghe fa minga onor. Ti e mi gh’emm de stà su come quej che hinn staa redimuu de la s’ciavituu egiziana, e respónd a ‘sta roba inscì: “Rengrazia el Signor, son staa tiraa foeura de l’Egitt; e, mè pover fradell sfortunaa, se te seet no liberaa de l’Egitt, te perireet in de la corruzion de l’Egitt.”

TAM1897 Q1 30.8Naturalment, nissun el pò tegnì quella legg chì intant che l’è in Egitt. Lor i gh’eren minga bon de fàll. El Signor el j’ha liberad de l’Egitt perchè i podessen tegnì la legg. Vess in Egitt el voeur dì vess in del peccaa, e nissun omm el pò tegnì la legg de Dio in del peccaa; perchè el peccaa istess l’è la violazion de la legg. Naturalment, se pò minga tegnì i comandament intant che se l’è in Egitt. Se pò no; mì no. Ma lassom che ‘l Signor el ne libera, e alora podaremm tegnì i comandament, e minga prima. El Signor el saveva ben assee; donca, quand che l’ha voruu che ‘l Faraon el lassass andà i fioeu d’Israel, l’ha dii: “Lassa andà el mè popol, perchè el me serva.” Naturalment, in Egitt, i podeven no servì el Signor. Lü el voreva che fussen liberà, no domà fisicament, ma anca spiritualment. E poeu, quand che ‘l gh’ha daa la soa legg de osservà, la prima roba che ‘l ghe dis l’è: “Mi son el Signor, el tò Dio, che t’hoo menaa foeura del paes de l’Egitt, de la cà de la s’ciavituu”, inscì che i la podessen osservà.

TAM1897 Q1 31.1Ma che sorta de legg l’è questa, a la fin fine?—Una legg spiritual. “Savom che la legg l’è spiritual.” Che Egitt l’è, donca, in del prim versett de la legg?—L’è l’Egitt spiritual. “La legg l’è spiritual.” L’Egitt, donca, nominaa in de la legg l’è l’Egitt spiritual, e ‘l voeur dì per tì e per mì liberazion de l’Egitt spiritual, che l’è la liberazion de la s’ciavituu del peccaa.

TAM1897 Q1 31.2S. H. Lane.—Ti te penset che i eren spiritüalment föra de l’Egitt per un poo?

TAM1897 Q1 31.3L’è dificil de dì. El Mosè semper, naturalment; el Caleb semper; el Giosuè semper.

TAM1897 Q1 31.4E. J. Waggoner.—I settant anzian hann vist Dio.

TAM1897 Q1 31.5Sì; i hann vist el Signor. L’è però difficil de dì se el popol l’era foeura de l’Egitt. El Mosè semper l’è staa foeura. Anca quand che l’era in de l’Egitt fisich, l’era spiritualment foeura. El Caleb e ‘l Giosuè hinn semper staa foeura de l’Egitt spiritualment. In del cant trionfal al Mar Ròss, tutta la denominazion, hoo pensaa, l’era foeura de l’Egitt spiritualment, se i avessen tegnuu dur. Come l’ha dii el Signor: “Oh, se el mè pòpol el gh’avess daa a trà a la mia vos e l’avess caminaa in di mè legg, alora avaria subit sotaa i sò nemis sota de lor.” Ma quand la soa fed l’è stada metuda a la proeuva, al prim pass che hann faa, quand eren a Mara, indove gh’era l’aqua amara, hann bandonaa la soa fed, e hann desideraa de tornà indree in Egitt. Quand rivom a ‘n’esperienza amara, la dovom ciapà ‘me ‘na proeuva che ‘l Signor el n’ha bandonaa?—No; rengraziom el Signor che quella esperienza amara l’è per el noster ben, e Dio l’è bon de trasformà l’amar in dolz.

TAM1897 Q1 31.6(Vus) Scusem, Fradell Jones, ma chì gh’è un versett—el vint-sett del capitol vundes di Ebrei—che ‘l fa vedè che ‘l Mosè el s’è voltà de spall a l’Egitt propi lì in Egitt.

TAM1897 Q1 31.7De segur. Dunque, anca se ‘l gh’era fisicament in Egitt, lù l’era spiritualment foeura de l’Egitt.

TAM1897 Q1 31.8E. J. Waggoner.—I riscattà del Signor vegnaran a Sion cantand.

TAM1897 Q1 31.9Sì: e se i avessen segutaa a cantà el cant de Mosè, e con la fed con la qual l’hann cantaa alora, i avarien segutaa a cantà finna a entrà in de la terra. E l’è quest che ‘l Signor el voeur che tegnom a ment. El voeur che metom i noster coeur in quella terra bona; e alora, cont i noster coeur là, anca el desideri de la nostra vita el sarà là. E alura el Signor el pò prest impienì i noster vit de la gioia de quella terra benedida. E quest chì l’è, Dio con numm.

TAM1897 Q1 31.10El savii ben assee che anca adess, inveci che ‘l coeur el sia in quella terra là, l’è chichinscì in ‘sta terra. Per un quai di noster, domandàgh a vun de separàss de ‘sto paes el par un tradiment. Domandàgh a vun de separàss de ‘sto paes, e de ‘ndà via in quella terra là, e de lassà stà i ufizi e la politega de ‘sta nazion, el ghe par quasi un’imposizion. La gent l’è in Egitt, ma Dio el i ha ciamaa foeura de l’Egitt, per mett el coeur in del paes pussee bon, mett tucc i sò afett là, e lavorà per quell paes con tutta la forza de la soa vita; inscì che i fluss de gioia e gloria de quella terra possen scor in di sò coeur; inscì che tutt el mond e tutt l’univers possen savè che Dio l’è el sò Dio de veras. Quand che l’è faa, ghe vorrà domà poch temp perchè l’oeuvra la sia compida e ‘l Signor el vegna.

TAM1897 Q1 31.11Quand i fioeu de Israel eren al Mar Ross, la potenza de Dio che la s’è manifestada là l’ha sbalordii i nazion, inscì tant che quand i spion hinn andaa in de la terra, la Rahab l’ha dii: “La pagura e ‘l spavént de violter hinn su tutta la terra, perchè emm sentii quell che Dio l’ha faa per violter, e i coeur de la gent se hinn squajaa.” L’è ver. On’altra riflession sora l’Egitt spiritual: L’è scrivuu del Gesù: “De l’Egitt hoo ciamaa el mè fioeu.” Perchè l’è scrivuu inscì del Gesù? Perchè l’è andaa in Egitt? Perchè l’è staa portaa in Egitt? El podeva scampà al massacher di fiolin che hinn staa coppaa a Betlemme, cont el ‘ndà on poo lontan de lì, e el gh’avaria nò avuu de ‘ndà fin squasi in Egitt. Tucc i fiolin de la Palestina hinn minga staa mazzaa quand che l’è vegnuu foeura el decret de l’Erod. L’è staa domà a Betlemm, e in di sò contorn e in di sò sobborgh. Betlemm l’era domà a ses miglia de Gerusalemm, e i fiolin de Gerusalemm hinn minga staa mazzaa; donca el Signor el saria poduu scappà se l’avessen portaa via de des o dodes miglia.

TAM1897 Q1 31.12Alora perchè l’è staa portaa in Egitt?—Perchè se adempiss quell che l’era scrivuu: “De l’Egitt hoo ciamaa el mè fioeu”. Lü l’era nüm; ti e mi. Lü l’era nüm; e come che Dio l’ha incontraa el sò popol in Egitt e ‘l l’ha menaa foeura, inscì el noster Salvador l’è vegnuu indove che semm nüm, e l’è staa come semm nüm, e l’è staa ciamaa foeura de l’Egitt, mostrand inscì che chiunque el vorarà vess come lü, el gh’ha anca lü de vegnì foeura de l’Egitt. L’era el Fioeu de Dio, e l’è staa ciamaa foeura de l’Egitt, a mostrà inscì che tucc quej che voraran vess fioeu de Dio gh’hann anca lor de vegnì foeura de l’Egitt; perchè l’è scrivuu de tucc come de lù: “Foeura de l’Egitt hoo ciamaa el mè fioeu.” Te seet un fioeu de Dio? “Foeura de l’Egitt hoo ciamaa el mè fioeu.”

TAM1897 Q1 31.13On poo de temp fa em vist che per tegnì i comandament de Dio, gh’emm de vess tiraa foeura de l’Egit. Adess vedom che per seguì el Gesù, gh’è de vess ciamaa foeura de l’Egitt. Per tegnì i comandament de Dio, el domanda che siom portaa foeura de l’Egitt; la fed in del Gesù la domanda istess che siom portaa foeura de l’Egitt. E tucc e duu i vegnen espress in de l’Apocaliss 14:12: “Chì a hinn quij che tegnen i comandament de Dio e la fed del Gesù.”

TAM1897 Q1 32.1Donca, a vedii che del principi a la fin gh’è un Egitt spiritual; e tutt el pian de la salvezza l’è domà la liberazion de la s’ciavituu egiziana per la potenza de Dio; l’è vess ciamaa foeura de l’Egitt in de la gloriosa libertà di fioeu de Dio. Donca, vegneremm foeura de l’Egitt, per podè servì el Signor debon? Faremm inscì che podom in verità tegnì i comandament de Dio e la fed de Gesù? Cossa faremm? Andarem via de ‘sta Conferenza intant che semm in Egitt? Restarem a ‘sta Conferenza e restarem in Egitt? O, sarem minga del tutt liberad de l’Egitt e de tutt quell che la parolla la voeur dì?

TAM1897 Q1 32.2La liberazion l’è gratuita per nun, la ne l’è dada. O donca, che ogni coeur el se derva, ogni anima la se volga a Dio, e la ‘l cerca cont la confession di pecaa, inscì de vess liberaa de la scurità; e inscì che, prima che la Conferenza la se sara su, vegniom menaa in de la gloriosa lus e libertà di fioeu de Dio; perchè, “De l’Egit hoo ciamaa el mè fioeu.” L’è quell che l’è dree a spetà. Ghe femm spettà? E quand che ‘l rivarà, ‘sta parola la sarà compida; el messagg del terz angioeul el sarà proclamà in de la potenza del Spirit Sant; el Signor el lavorarà con potenza insema ai noster sforz; on’inondazion de lus la sarà versada sora el mond; de lì a poch i abitant del mond i saran avertìi; l’oeuvra de la fin la sarà completada; e ‘l Crist el vegnarà per la redenzion del so popol. Oh, a pensi che sem pussee vesin al temp che ‘l Signor el ne libererà de quell che avom mai sognà. La liberazion del Signor l’è inscì vesina a num! Andaremm a entrà in de la terra? Israel l’ha fallii perchè l’ha minga creduu. Hann minga vist de robb maravejos in di so promess. Quei promess adess hinn per num. Gh’hann de vess reai per tì e per mì inscì ‘me l’eren per lù quand che ‘l j’ha daa a Israel, che per lor eren minga reai.

TAM1897 Q1 32.3Te ‘l seet che l’è scrivuu:—

TAM1897 Q1 32.4E hoo vist, come se füss un mar de veder mes’cià con del foeugh: e quei che aveven otegnuu la vitoria sora la bèstia, e sora la soa imagin, e sora la soa marca, e sora el numer del so nomm, staven in pee sora el mar de veder, con in man i arp de Dio. E canten la canzon de Mosè, el servitor de Dio.

TAM1897 Q1 32.5Ah, ma el cant de Mosè, el servitor de Dio, l’era el cant de la liberazion de la s’ciavituu egiziana; e quei che ottegnen la vitoria sora la bestia e ‘l so nomm e la soa imagin e ‘l numer del so nomm,—de cossa hinn liberad?—I hinn liberad de la s’ciavituu egiziana, de segur istess come ‘l Mosè. E canten el cant de Mosè, perchè anca lor hinn liberad de la s’ciavituu egiziana. La Bibia l’è piena de quest. Spiritualment semm staa in Egitt, e O, che ‘l Signor el ne libera foeura. Alora canteremm ‘sta canzon al Signor:—

TAM1897 Q1 32.6Cantarò al Signor, perchè l’ha trionfà gloriosament: el cavall e ‘l sò cavalier l’ha sbalzà in del mar. El Signor l’è la mia forza e ‘l mè cant, e l’è deventà la mia salvezza: l’è ‘l mè Dio, e ghe prepararoo un abitazion.

TAM1897 Q1 32.7Vulev? Vulev? Abiterò in lor, e camminerò in lor; i saran el mè popol, e mì saroo el sò Dio.

TAM1897 Q1 32.8Per quela reson vegnì foeura de mezz a lor e sii separaa, el dis el Signor, e tocchée no la roba impura; e mi ve riceverò. E sarò on Pader per violter, e violter sarìi i mè fioeu e i mè fiœule, el dis el Signor Onnipotent.

TAM1897 Q1 32.9Ma, “De l’Egitt hoo ciamaa el mè fioeu.”

TAM1897 Q1 32.10[Lù l’è] el Dio del mè pader, e mì el esaltarò. El Signor l’è on om de guera: el Signor l’è el sò nòmm. I carrett de Faraon e la soa armada l’ha buttaa giò in del mar: anca i sò cap scernii hinn anegaa in del Mar Ross. I fond del mar i han quataa: i hinn andaa giò in fond come ‘na preda. La toa man destra, o Signor, l’è deventada gloriosa in de la potenza: la toa man destra, o Signor, l’ha sfracellaa el nemis. E in la grandezza de la toa eccellenza t’heet rovesciaa quej che se tiraven su contra de tì: t’heet mandaa foeura la toa ira, che la i ha consumaa come fien secch. E cont el fià di tò nariss i aqu i s’hinn regolt, i fluss i s’hinn tegnuu su ‘me on mucch, e i fond i s’hinn gelaa in del coeur del mar. El nemis l’ha dii: “Voo adree, i raggiontaroo, me spartaroo el bottin; la mia voeuja la sarà sodisfada su de lor; tirarò la mia spada, la mia man la je destrugarà”. Ti t’heet soffiaa cont el tò vent, el mar el j’ha quattaa: hinn andaa giò ‘me piomb in di aqu possent. Chi l’è compagn de tì, o Signor, in tra i dii? Chi l’è compagn de tì, gloriós in de la santità, temibil in di lodi, che ‘l fa di miracoi? Tì t’heet stenduu la toa man destra, la terra la j’ha ingoii. Tì, in la toa misericordia, t’heet menaa foeura el popol che tì t’heet redimuu.

TAM1897 Q1 32.11L’è quell che ‘l dis: “T’heet menaa foeura el popol che t’heet rescattà.” El t’ha rescattà? Rescattà de che?—Rescattà del peccaa. E ‘l peccaa l’è l’Egit spiritual.

TAM1897 Q1 32.12Te gh’heet guidàa in la toa forza fin a la toa abitazion santa. [Lassèll fà.] El popol el sentirà e ‘l g’avarà pagura.

TAM1897 Q1 32.13L’è rivada l’ora de cantà el cant de Mosè. El cantom? Ma el canterom no in Egitt. Te podet no cantàll se te seet in Egitt, perchè lor hann podud no cantàll finchè hinn minga staa liberaa de l’Egitt.

TAM1897 Q1 32.14El pòpol el sentirà e ‘l g’avrà pagura: la tristessa la s’impadronirà di abitant de la Palestina. Allora i duc de l’Edom i restarann de stucco: i omen fort de Moab, el tremor el s’impadronirà de lor; tucc i abitant de Canaan i se squajarann. La pagura e ‘l spavént i casarà adoss a lor; per la grandezza del tò brasc i restarà fermi come ‘na preda; fin che ‘l tò popol el passa de là, o Signor, fin che ‘l popol che t’heet riscattà el passa de là. Te i menarè dent.

TAM1897 Q1 32.15Chi l’è che ‘l menarà dent? Cossa disii? Chi l’è che ‘l Signor el menarà in de la soa abitazion? Vialter? Sii foeura de l’Egitt? “De l’Egitt hoo ciamaa el mè fioeu.” Ti te “i piantaret in sul mont de la toa eredità, in del post, o Signor, che t’heet faa per stàgh de cà.” Alora staremm de cà là con el Signor, e inscì saremm semper con el Signor.

TAM1897 Q1 33.1In del santüari, o Signur, che i tò man han stabilì. El Signur el regnarà per semper e in eternità. Perchè el caval del Faraon l’è andaa dent in del mar cont i sò carrogh e i sò cavalé, e ‘l Signur l’ha faa tornà i aqu del mar sora de lur: ma i fioeu de Israel hinn passaa in sul secch in del mezz del mar. E Miriam la profetessa, la surèla de l’Aaron, la toeu in man un timpan; e tucc i donn i hinn vegnuu foeura adree a lee con timpan e con ball. E Miriam la gh’ha responduu: Canté al Signor, perchè l’ha trionfaa con gloria: l’ha sbalzaa in mar el cavall e ‘l sò cavalier.

TAM1897 Q1 33.2“Foeura de l’Egit t’hoo ciamaa,” el dis el Signor, e de l’Egit sem vegnuu. Adess el dis: “Mi son el voster Dio, e violter sii el me popol.” “Mi son el Signor el tò Dio, che t’hoo faa sortì de la terra de l’Egitt, de la cà de la s’ciavitù;” e, “De l’Egitt hoo ciamaa el mè fioeu.” E quest l’è quell che ‘l voeur dì incoeu quand che ‘l dis: Chì a hinn, chì a hinn “CHÌ A HINN QUELL CHE TEGNEN I COMANDAMENT DE DIO, E LA FED DE GESÙ.”

TAM1897 Q1 33.3La Congregazion la canta:—

TAM1897 Q1 33.4Riscattà! quant me pias proclamàll! Riscattà cont el sangu de l’Agnell; Redimüü per la soa misericòrdia infinida, Sò fiöö, e per semper, sò.

Note

Back