Adventist Pioneer
Library
aplib.orgLibrary
11 / 12Sermon del 1897

L’Apostasia de Israel. – N. 2

Alonzo Trevier Jones

TAM1897 Q1 40.5Predica tegnuda la sira de domenega, 14 de Marz del 1897 Stampaa in sul Bollettin de la Conferenza Generala, Prim Trimester, 1897, Vol. 2, N. 1, pagg. 40-45.

TAM1897 Q1 40.6Come em vist in de la lezion passada, Israel l’è apostasià e l’ha ciamaa on re per vess compagn de tucc i nazion. In ‘sto studi chì, vedaremm come hinn deventaa del tutt compagn di nazion. Ma Israèl l’è apostasiàa de Dio; perchè i gh’hann minga credüü a Dio con tutt el coeur. La paròla la s’è minga messedada con la fed in quij che l’hann sentida. I hinn deventaa formal, e poeu i mal che i avarien podüü evità se i fussen staa fedel a Dio, i hinn vegnüü sü de lor, come sü de ogni alter pagàn; e poeu, come el Spirit de la profezia el ne dis, tucc i mal che hinn staa el risultaa de la soa apostasia i hann mettuu adree al govern de Dio. I consideraven che ‘l sò govern l’era un falliment; l’era nò assee bon per lor, l’era nò sufficient per lor in ‘sto mond, e i gh’aveven de avègh un govern de lor—vun che i podeven gestì e cont el qual i se podeven governà e protegg per lor medemm.

TAM1897 Q1 40.7Alora i gh’han dii a Samuèl: “Fàss un re come tucc i nazion, per podè vess come tucc i nazion;” e anca se ‘l Signor, per mezz de Samuèl, l’ha protestaa solenament contra, lor i han protestaa contra quella protesta, e i han dii: “No; ma num vörum un re sora de num come tucc i nazion.” Vist che l’era quell che i voreven, el Signor el gh’ha lassaa fà. Minga domà i aveven deciduu e stabilii che i avarien avuu un re, ma i aveven giamò deciduu anca chi l’era che l’avaria dovuu vess el so re. L’era Saul, el fioeu de Kish; e ‘l Signor el gh’ha lassaa avèll anca lù, perchè i gh’aveven de fà a soa manera.

TAM1897 Q1 40.8Ma tucc i mal che ‘l Signor el gh’aveva dii che sarien vegnuu per avè scernii un re e un regn, i ghe vegnueren adoss. Hinn scominciaa a catànn un poo giamò ai temp del Saul. Hinn staa juttaa un bell poo a salvàss di sò mal de l’influenza e del regn del David. Anca se i gh’han refudad el Signor, lù el i ha minga bandonad, l’è restad istess con lor per guidà tucc quej che voreven vess guidad, e per salvàj, se l’era possibil, di calamità che de segur i avarien rivad, e che lù el saveva che i sarien rivad, e di quaj che lor, ‘me nazion, i podeven minga scapà. Ma l’avaria salvaa tucc quej che ghe sarissen scampaa de per lor. Aveven scominciaa on percors che, inevitabilment e irrevocabilment, el je portava inanz, on pass a la volta, finchè, come vederemm, l’è rivada la rovina.

TAM1897 Q1 40.9Cont el Salomon hinn scuminciaa in manera ben ciara i guai che eren el risultaa necessari del camin che aveven ciapaa contra la protesta del Signor. E l’Egit l’è semper stada lì. L’Egit la se fa semper sentì. El Salomon l’ha ciapaa ‘na miee de l’Egit, contra la parolla del Signor. L’ha mandaa in Egit a cercà di cavaj, contra la parolla del Signor. La gloria che ‘l Signor el gh’ha daa lù l’ha pervertida al servizzi de l’Egit e de l’idolatria egiziana, e a l’idolatria de tucc i nazion intorna. I pes che vegniven mettuu adoss a la gent per mantegnì i settcent spose e i trecent concubine de Salomon, che vegniven de tucc i nazion pagane, in del sò cult idolater, eren inscì grand che la gent la doveva minga portà e la podeva minga portà, e tant men per el ben de tucc duu i popoi; e per el ben de tucc duu, el Signor l’ha deciduu de separà i des tribù de quei duu.

TAM1897 Q1 40.10No podom savè che bòn l’era quel che ‘l Signur intendeva per i des tribù, o per i do, perché l’è mai staa realizzà. Geroboam l’è staa segnalaa come quel che avrìa da regnà per primm sui des tribù. Ma Geroboam, desmentegàss de l’esempi splendid de David, de spetà el bon moment del Signor, e de lassà che lù el ghe portass al trono di des tribù a la soa manera—anca se ‘l Salomon l’era ancamò viv, l’ha tirà su la man contra el re, perchè l’ha fà el pass che ‘l prevedeva de ciapà el trono di des tribù e de regnàgh sora, per fàss re contra el Salomon. Quella lì l’è stada tradiment e ribellion. Salomon el pensava de castigàll per quell, e lù el scappà in Egitt e l’è restaa là fin a la mort del Salomon.

TAM1897 Q1 40.11Se prima l’era minga un Egizian de coeur, el deventà dopo che l’è rivaa là. Quand che ‘l Salomon l’era mort, el Geroboam l’è tornaa de l’Egitt. L’è rivaa el moment che i des tribù se separassen di dò, e ‘l Roboam l’ha ciapaa la strada che i ha separaa. Quand che ‘l popol l’è vegnuu e ‘l gh’ha domandaa de s’ciodà i pes che ‘l so pader el gh’aveva mettuu adoss, l’era una richiesta resonévol e giusta. I vegg che i eren staa i consiliee del Salomon, i gh’han consiliaa de fà quella roba lì. Ma el Roboam l’era minga content de seguì el consili de ‘sti chì, perchè el voleva minga vess el servitor del popol, come che ghe diseven lor; el voleva vess el padron del popol, e donca l’ha consultaa i sgiovin che eren cressuu con lù. La soa mader l’era un’Ammonita, vuna di pussee vili di miger idolater che ‘l Salomon el gh’aveva; e i gioven che eren cressuu con lù eren i fioeu de alter dònn idolater che ‘l Salomon el gh’aveva per miger. ‘Sti gioven chì eren cressuu in tucc i abominazion del paganism che ‘l Salomon l’aveva praticà cont i so miger. El Roboam l’è andaa d’acordi cont el so parer e l’ha tegnuu la soa part, e naturalment l’ha refudaa el consili del Signor, e anca el consili di omen che gh’aveven el timor del Signor denanz.

TAM1897 Q1 41.1El Roboam l’ha daa al popol la resposta che cognossom tucc: “Vialter m’avii domandaa de rend i voster pes pussee linger, ma inveci mi ve i faroo pussee pesant; indove che eren come el voster ditin, mi ve i faroo vess come i voster lomb.” E lor hann dii: “Torna a cà, Israel! Adess pensa a la toa propia cà, David.” Roboam, quand l’ha vist quell che l’era success, l’è restaa propi sorprees; e anca se l’è minga inscì stran de part soa, perchè quand l’era inscì cegh de riessì nanca a vedè che la roba che ‘l gh’ha dii l’era la pussee scema de dì, l’è minga per nagott stran che ‘l sia restaa sorprees de quell che l’è vegnuu dopo che l’ha dii. L’ha mandaa el so tesoree de lor, per calmài, mett a post la faccenda e portài indree, se l’era possibil. Ma lor hann copaa subit el tesoree a sass, e Roboam, in del vedè el risultaa, l’è deventaa spaventà e l’è coruu al sò carro e l’è tornaa de pressa a Gerusalemm, l’ha levaa su un esercit per vegnì su a sogiogàj e a costrettij a servìll. Ma el profeta del Signor el gh’ha dii che quella roba lì la se doveva minga fà, e che i gh’aveven de restà a cà, e inscì hann faa.

TAM1897 Q1 41.2Alora Geroboam l’ha ciapaa el regn, e l’ha miss su i vitell d’or che l’eva portaa via de l’Egitt, e inscì i des tribù hinn staa menaa subit in Egitt, a l’idolatria egiziana e al sistema de govern egizian, quand che s’eren separaa di alter dò. Inscì, per Geroboam, l’è scominciada la decadenza, e l’è staa daa l’esempi che tucc i alter re di des tribù hann poeu seguii. E semper dopo, a se dis: “Geroboam, fioeu de Nebat, che l’ha peccaa e l’ha faa peccà Israel.” E l’apostasia l’è andada giò de continov, de continov, finchè tutt el regn l’è andaa in rovina, e se n’ha pu sentii parlà, e se n’sentirà mai pu. L’apostasia in de la ligna di re di des tribù l’è andada de mal in pesg e pesg anmò. El Geroboam l’era gram; quej che gh’hann succeduu subit eren gram anca lor. Poeu l’è vegnuu l’Omri, e l’era pesg di alter; poeu l’è vegnuu l’Achab, e l’era pesg de tucc quej de prima de lù. L’è andada inscì per tutt el regn, finchè tutt el regn l’è andaa perduu e l’è sparii.

TAM1897 Q1 41.3Ma el Signor l’era semper dree a provà del sò mej per fàj servì a lù. El gh’ha mandaa profeta dopo profeta; l’ha ciamaa anmò e anmò i re a ‘vègh pagura de lù, a servìll. Quand che rivom ai dì finai de Israel, gh’è specialment Amos e Osea che profeten. Amos, Osea e Michea hann profetizaa per Israel e a Israel, in di dì finai de Israel. Domà on cicinin de Michea, però, el riguarda direttament i des tribù. Quasi tutt de Amos el parla de lor, e la pupart de Osea. Amos e Osea hinn per la pupart, quasi del tutt, profezij che reguarden Israel, e l’ultim ciamà del Signor a Israel de tornà ancamò a lù, e de vess salvà de la distruzion totala.

TAM1897 Q1 41.4Tucc ‘sti profezìe, e la stòria de Israel, hinn miss in de la Bibia per l’avertiment de la gent che la viv in di dì de la fin de la stòria del mond. E l’insegnament de Dio l’è lì per la gent di dì de la fin—de tornà a Dio per podè vess salva de la rovina vera e propia. L’è per quest che ‘sti ròbb hinn miss lì. Donca l’Amos e l’Osea hinn la verità present istess incoeu, per tì e per mì, e per tucc in del mond, come l’eren per la gent di des tribù in del dì che hann scrivuu.

TAM1897 Q1 41.5Amòs l’ha profetizaa, e ‘l sacerdòt che l’era a Betel el gh’ha dii: “Profetiza no chì; questa l’è la cà del re, e la cort del re; va via in Giuda.” E lù l’è andaa a dì al segond Geroboam che l’Amos el profetizava el mal per la terra, e l’insegnava la ribellion contra el re, e ‘l diseva che la spada del Signor la saria borlada giò sora a tucc, e che la terra la podeva no soportà tucc i so paroll.

TAM1897 Q1 41.6Adess voltom a la passagg particolar, e leggom Amos 7:10-15:—

TAM1897 Q1 41.7Alora Amazia, el sacerdot de Betel, l’ha mandaa a Geroboam, re d’Israel, a dì: “L’Amos el trama contra de ti in mezz a la cà de Israel; el paes el pò minga suportà tucc i sò paròll.” Perchè inscì el dis l’Amos: el Geroboam el morirà per la spada, e l’Israel de segur el sarà menaa in captivitaa foeura del sò paes. E l’Amazia el disset a l’Amos: O ti, vident, va via, scapa in la terra de Giuda, e là mangia pan e profetiza; ma profetiza pu in Betel: perchè l’è la cappella del re, e l’è la cort del re. Alora Amos l’ha respondud a Amazia: “Mi son minga un profeta, e nanca el fioeu d’un profeta; son un pastur e un regoeujtor de figh de sicomora. El Signor el m’ha ciapad via intant che seguivi el gregg, e ‘l Signor el m’ha dii: Va a profetizà al mè popol, Israel.”

TAM1897 Q1 41.8E lü l’ha profetizaa per lur; ma regordeves, chel lì eren i dì de la fin de Israel. Ma quand che i gh’han minga lassaa profetizà Amos in quella terra, e i l’han scasciaa via e perseguitaa, come che i aveven faa con tanti profet prima de lù, el Signor l’ha faa levà su Osea in de la terra de Giuda; e lù, che l’era in de la terra de Giuda indove che ‘sto pree idolater el gh’ha dii a Amos de ‘ndà via, l’ha poduu profetizà in su Israel, e lor i gh’han poduu minga perseguitàll e fàgh quell che voreven.

TAM1897 Q1 42.1Adess, domà ona parolla, a dà on’oggiada ancamò a tutt ‘sto camp: Vialter savii che a partì del temp del Samuel, i re d’Israel hann perseguitad el popol de Dio, hann perseguitad i profet, hann copad i sacerdot, come ghe piaseva a lor. L’hann fad perchè gh’aveven el poder, e anca el spirit, de fàll. Ma adess, se Israèl el gh’avess mai avuu un re, un regn o un govern de per lù, l’avaria poduu fàll? No; el saria staa impossibil. Vialter savii che i re de Israèl eren pesg di re pagàn cont i omen de Dio e i profeta del Signor: inscì che indove i re de Israèl e i re de Giuda maltrattaven del tutt i profeta del Signor, i re pagàn i rispettaven e i favoriven.

TAM1897 Q1 42.2El Osea, come disevi, l’ha profetizaa anca in su ‘sta roba chì. Adess leggi di versett de l’Osea, inscì che podii vedè cossa el dis in su ‘sta question. Vardee prima el capitol noeuv, domà ona parolla o do:—

TAM1897 Q1 42.3I starann no in de la terra del Signor; ma Efraim el tornarà in Egitt.

TAM1897 Q1 42.4L’Efraim l’era vuna di des tribù; ma el nòmm chì l’è drovaa per tucc quant. I des tribù hinn andaa in Assiria; hinn staa portaa in catività di Assir. Ma quand che hinn staa portaa in catività di Assir, cossa el voeur dì el Signor quand che ‘l dis che tornarann in Egitt?—L’Egitt el significa l’apostasia pussee lontana possibil de Dio. La scurità che l’è del tutt una scurità egiziana, l’è quand che i omen governen al post de Dio, e tutt el govern — el govern, la gent, e tutt — l’è contra Dio, e contra el so popol, come l’era contra Israel quand che l’era in terra d’Egitt giust prima che i piag la borlassen sora l’Egitt, e Israel el fuss liberaa. E quand che el Signor chì el dis che l’Efraim el gh’avaria de ‘ndà in Egitt, anca se l’Assiria — el govern de l’Assiria — la gh’aveva de portài via in catività, el fa vedè che i eren determinaa a ‘ndà in d’un’apostasia assoluta, e donca i podeven no, domà perchè i voreven no, stà de cà “in de la terra del Signor”.

TAM1897 Q1 42.5Te te regordet che emm legiù quell che ‘l Signor l’ha dii a l’Abram: “Va via del to paes, de la toa parentela e de la cà de to pader, in d’ona terra che te faroo vedè.” Donca, quella terra lì l’è la terra del Signor. E quand che ‘l parla per Osea che Israel el starà no in de la terra del Signor, el se riferiss no a quel tocch de terra intorna a Samaria; ma el se riferiss a la terra che l’è stada fada vedè a l’Abraham e a la qual el Signor l’aveva ciamad el so popol quand che ‘l l’ha tirad su de l’Egitt. I starann no in de la terra del Signor; poeu el vegn l’Egitt, l’apostasia assoluta. El vedarì pussee inanz, come che leggerò.

TAM1897 Q1 42.6I starann no in de la terra del Signor; ma Efraim el tornarà in Egitt, e i mangerann robb impur in Assiria. I ofrirann no di ofèrt de vin al Signor, e i ghe piasarann no: i sò sacrifici sarann per lor come el pan di chi che ‘l piang; tucc quej che ‘l mangen de quell vegnen impur: perchè el sò pan per la soa anema el vegnarà no in de la cà del Signor. Cossa farìi in del dì solenn, e in del dì de la festa del Signor? Perchè, varda, hinn andaa via per via de la distruzion: l’Egitt i regoeujarà, Memphis i sepolzarà: i sit piasèvol per el sò argent, i ortigh i possedaran: i spinn i saran in di sò tabernacol.

TAM1897 Q1 42.7Desim capitol:—

TAM1897 Q1 42.8Israel l’è una vigna sfoja, el tira foeura frutt per lù medemm: segond la quantità del sò frutt l’ha faa cress i altar; segond la bontà de la soa terra hann faa di bei imàgin. El sò coeur l’è dividuu: adess i saran trovaa in colpa: lù el tirarà giò i sò altar, el spollarà i sò imàgin. Perchè adess i diran: “Gh’emm minga un re.”

TAM1897 Q1 42.9In quell temp lì i gh’aveven minga on re. L’era staa mazzà, e gh’era on interregn. On alter re l’era ancamò no rivaa al sò post. Ma vardee cosa el dis: “Perchè adess i disarann: Gh’emm minga on re.” El Signor el gh’ha dii, quand che hann scernii quell re lì contra la soa protesta, che i refudaven lù. “No; ma num vörum un re.” Gh’aveven un re?—Sì; e l’è rivaa el moment che hinn staa costrett a dì: “Gh’emm no un re.” Ma cossa l’ha dii el Signor propri in quell moment lì?

TAM1897 Q1 42.10Perchè adess i dirann: “Gh’emm minga on re, perchè gh’emm minga avuu pagura del Signor. E alora, cosa ne podarà fà on re?” Hann parlaa a van, hann giuraa el fals in del fà on patt: inscì el giudizzi el spunta su ‘me cicuta in di solch del camp. I abitant de Samaria i g’avaran pagura per via di vitell de Bet-aven: perchè la soa gent la ghe farà el lüt, e i so preeuv che se ne rallegraven, per via de la soa gloria, perchè l’è andada via.

TAM1897 Q1 42.11In del tredesim capitol gh’è quell che ‘l Signor el dis. Verset noeuv:—

TAM1897 Q1 42.12O Israel, t’hee destrugad ti medem; ma in mi l’è el tò aiutt. Mi saroo el tò re.

TAM1897 Q1 42.13Ma lor i han minga vorsuu inscì. Donca te vedet ben, de cap a fin, che ‘l Signor el voreva vess l’unich sò re; el voreva che lor el trovassen ‘me sò re, e nissun alter. Poeu, ‘me ‘l dis in del versett dopo, “Te hoo daa on re in de la mia ira, e l’hoo tolt via in del mè sdegn.” Donca leggi tutt quell versett:—

TAM1897 Q1 42.14Mi sarò el tò re: indovè l’è on quajvun alter che ‘l te pò salvà in tucc i tò città? e i tò giudes de che t’heet dii: Dam on re e di prinzipi?

TAM1897 Q1 42.15El ghe fa turnà propri a quel temp quand i diseven: “Dane on re che regni sü de nüm”. Adess el dis: “Mi ho protestaa in quel temp che no ‘l duvessevet avé, e v’ho dì che ‘sto mal vegnaria; adess vöter stess confesset che no gh’avet on re, ma v’avet distrüü vöter stess. Mi sarò el voster re; lassem vess el voster re.” Adess vardet el capitol undesch, versett primm:—

TAM1897 Q1 42.16Quand Israèl l’era on bagaj, alura l’ho amàa e hoo ciamaa el mè fiö föra de l’Egitt.

TAM1897 Q1 43.1Perchè el parla inscì chì in di ultem dì de Israel, mill’agn dopo che l’eva tirad foeura de l’Egitt? A che l’è bon?

TAM1897 Q1 43.2Quand che Israel l’era un fiolin, alora l’hoo amàa, e hoo ciamàa el mè fioeu foeura de l’Egitt. Come i gh’hann ciamàa, inscì i hinn andàa via de lor: i hann sacrifegàa ai Baal, e i hann brusàa de l’incens ai idòi. Anca a l’Efraim hoo insegnàa a caminà, ciapàndij per i brasc: ma lor i hann minga savùu che seri mì a guarìj. I i hoo tiràa cont di legam de ‘n omm, cont i ligamm de l’amor: e son staa per lor compagn de quell che toeu via el giœugh de la soa boca, e gh’hoo miss el mangià denanz. El tornarà no in de la terra d’Egitt, ma l’Assir el sarà el so re, perchè hann refudaa de tornà indree. E la spada la restarà sui sò cità, la consumerà i sò ramm e la i devorarà per via di sò cunsili. E ‘l mè pòpol l’è pront a tornà indree de mì: anca se i l’han ciamad a l’Altissim, nissun el l’ha mai esaltad.

TAM1897 Q1 43.3El Signor el piang per Israel adess, propri quand che l’è in sul pont de la rovina. L’è dree a fà l’ultim ciamad: l’ultima profezia la riva adess; e con questa, e propri in ‘sto moment chì, l’Ezechia el regna in Giuda. Quand che l’è rivad al trono, el s’è metud a reformà el regn, e a tiràll su de l’apostasia de l’Ahaz. Quand che l’ha netad el tempio, e l’ha metud a post tusscoss, hann fad una Pasqua de dò settemann. Ma prima de quella Pasqua, Ezechia l’ha mandaa di messaggé in tucc i des tribù, de quell che ghe restava, per ciamài a la Pasqua a Gerusalemm, per adorà el Signor Dio di Esercit; ma se dis che hann ciapaa in gir i messaggé, e gh’hann faa el risott in faccia; Ma “una multituden” de l’Issacar, del Sebulun e del Neftali, e di divers part di provinci, la vegnì su a Gerusalemm, e l’ha tegnuu la Pasqua, e la s’è unida al Signor. E quand che ‘sti gent chì andaron su a Gerusalemm e se metaron in mezz al popol de Giuda, propri in quell temp el re d’Assiria el vegnì su e l’ha ciapaa possess de tutta la terra di des tribù. E inscì quej che gh’hann daa a trà a quell ciamada del Ezechia de ‘ndà su a Gerusalemm a adorà el Signor, hinn staa salvaa de la cattività in Assiria.

TAM1897 Q1 43.4Adess, giust prima che Ezechìa el faga la soa preghera, Osea l’è dree a scriv quest, e ‘l Signor el se dispera per quell che ‘l popol l’è determinad a fà. Varda quell che ‘l dis:—

TAM1897 Q1 43.5Gh’hoo anca insegnaa a Efraim a ‘ndà, ciapandij per i brasc.

TAM1897 Q1 43.6El Signor l’era inscì preoccupaa de fagh andà per la strada giusta, che ‘l j’ha ciapaa per i brasc e j’ha menaa innanz; ma lor hann tiraa indree el brasc, e hann minga vorsuu lassàss menà nanca inscì. Ma anca inscì el pò nò bandonài. Varda:—

TAM1897 Q1 43.7Comè podi molàtt, Efraim? Comè podi consegnàtt, Israel? Comè podi fàtt comè Admah? Comè podi mettett comè Zeboim? El cör el me se strénsa dent, i me pentiment se hinn impizzàa insema. Mì no darò sfòrz a la fòrza del mè sdegn, no tornarò a destrügg l’Efraim: perchè mì son Dio, e no un òmm; el Sant in mezz a tì: e no intrarò in cità.

TAM1897 Q1 43.8Inscì el se tegn indree di giudizzi che gh’hann de borlà giò. Perchè l’è Dio, el la lassa minga borlà giò ancamò; anca quand che la gh’ha de borlà giò. Ma lor istess s’hinn ribellaa; hann segutaa per la soa strada. E ‘l resultaa l’è registraa in 2 Re 17:5-8:—

TAM1897 Q1 43.9Alora el re d’Assiria el vegnì su per tuta la terra, el va su a Samaria e la met sota assedi per trii agn. In del nono agn de l’Osèa, el re d’Assiria el ciapa Samaria e ‘l mena via i Israelita in Assiria, e ‘l je met in de Halah, e in Habor arent al fiumm de Gozan, e in di sità di Medi. Perchè i fioeu d’Israel i aveven peccaa contra el Signor, el so Dio, che l’i aveva faa sortì de la terra d’Egitt, de sota la man del Faraon, re d’Egitt, e i aveven avuu pagura de alter dii, e i eren andaa dree ai costumm di pagann, che ‘l Signor l’aveva scasciaa via denanz ai fioeu d’Israel, e di re d’Israel, che lor i aveven faa.

TAM1897 Q1 43.10Poeu el cuntinua fin al versett tredes:—

TAM1897 Q1 43.11Ma el Signor l’ha testimoniad contra Israel e contra Giuda, per mezz de tucc i profet e tucc i visionari, disend: “Torneev indree di voster strad malvagg, e tegnì i mè comandament e i mè statud, segond tutta la legg che hoo comandad ai voster pader, e che v’hoo mandad per mezz di mè servitor i profet.” Ma hinn minga staa a scoltà, anzi hann indurii el còll, istess del còll di sò pader che credeven no in del Signor sò Dio. E hann refudaa i sò statüt, e l’aleanza che l’aveva faa cont i sò pader, e i sò testimonianz che l’aveva daa contra de lor; e hinn andaa dree a la vanità, e hinn deventaa van, e hinn andaa dree ai pagàn che gh’eren intorna, in quant a quei che ‘l Signor gh’aveva ordenaa de fà no come lor.

TAM1897 Q1 43.12Inscì i des tribù hinn andaa perdüü. Osea, quand che l’ha profetizaa de quest chì, l’ha dii: “Giuda el regna anmò con Dio, e l’è fedel con i sant.” Giuda el podeva anmò tegnì botta per on poo. Ezechia l’era re; Manasseh l’è vegnuu dopo de Ezechia, e l’ha buttaa el regn de noeuv in de l’apostasia; el so fioeu l’è andaa in sui so pass; El Giosia l’è vegnuu dopo de lù, e l’ha reformaa el regn anmò ‘na volta; e quand che l’hann coppaa el Giosia, el regn l’è andaa dritt a la rovina. Gh’è staa nissun dopo del Giosia che ‘l gh’avess pagura del Signor. Anca ai temp de l’Ezechia, i ciamaven semper l’Egitt, e se tegniven strecc a l’Egitt, provand a fàll vegnì a salvàj, provand a ciapà ajutt de l’Egitt, quand che i difficoltà che gh’eren vegnuu adoss eren tucc per via de la soa incredulità e del sò lassàss andà del Signor.

TAM1897 Q1 43.13Adess vardee i ultem dì de Giuda. Achaz l’ha mandaa a Tiglat-Pileser, re de l’Assiria, e ‘l gh’ha domandaa de vegnì su a salvàll de la man del re de Damasch e del re de Samaria. El Tiglat-Pileser l’ha faa inscì; l’ha ciapaa el controll de Damasch, e inscì l’ha liberaa l’Ahaz. L’Ahaz el gh’ha pagaa el tribut, e l’è andaa su a Damasch per incontràll e per fàgh omagg ‘me un soggett. Intanta che l’era là, l’ha trovaa un altar idolater, l’ha faa fà vun compagn, e l’ha miss su a la porta del tempio del Signor. Inscì l’ha menaa la nazion a l’apostasia, compagn di alter in Israel.

TAM1897 Q1 43.14In Giuda, Ezechia l’è succeduu a Achaz. Quand che Ezechia l’è deventaa re, l’ha voruu liberàss del domini e del tribut assir. Gh’era una fazzion in Giuda che l’era con Ezechia, determinada a liberàss de l’Assiria. Quella fazzion la pensava che l’unega manera de fàll l’era de ciapà l’aiutt de l’Egitt. A l’Isaia el profetizava in quell temp, e ‘l gh’ha dii de cuntà in sul Signor per la liberazion sia de l’Egitt che de l’Assiria. El gh’ha dii che l’era per via di sò pecaa contra el Signor che i eren oppress. El gh’ha dii che ‘l sò tentativ de cercà ajutt de l’Egitt el saria servii a nagott; perchè el provà a cercà ajutt de l’Egitt el gh’avaria portaa pussee de opression, perchè l’Egitt el gh’avaria domà oppress inveci de juttài; che l’Egitt el podeva minga liberài.

TAM1897 Q1 44.1Adess vardee el vott capitol de Isaia. Che passagg de la Scrittura l’è quell che doperom inscì tant in del liber de Isaia, in sul vegnì del Signor e l’attesa del sò vegnì? Indove l’è che ‘l troeuvom? Ve regordee che ‘l vott capitol de Isaia l’è quell che ‘l parla de quej che cerchen i spirit famigliar, che pigolen e borbotten,—cont un riferiment al Spiritualism? L’è lì che ‘l dis: “Legà su la testimonianza, sigillà la legg in mezz ai mè discepol. E mì spetarò el Signor, che ‘l scondes la soa faccia de la cà de Giacob, e mì el cercarò.” Alora, l’è un capitol de l’Avvent?—Sì. L’è un capitol che ‘l riva fin a la vegnuda del Signor?—Sì.

TAM1897 Q1 44.2Adess varda cossa gh’è in quell capitol. Varda cossa gh’è a l’inizi de ‘sto capitol, a partì del quint versett.

TAM1897 Q1 44.3El Signor el m’ha anca parlaa anmò, disend: “Per via che ‘sto popol el refüda i aqu de Siloè che van pian, e ‘l se ralegra del Rezìn e del fioeu de Remalìa [quela l’era l’Assiria e Damasch]; adess, donca, varda, el Signor el fa vegnì sora de lor i aqu del fium, fòrt e grand, cioè el re de l’Assiria e tuta la soa gloria: e lù el vegnarà su per tucc i so canai, e ‘l passarà sora tucc i so argin: e ‘l passarà travers el Giuda; l’inonderà e ‘l passarà, l’arivarà fin al coll; e l’ampiezza di so ale la impienirà la larghezza de la toa terra, o Immanuel.

TAM1897 Q1 44.4Quell l’era ver in sens literal per lor. El re d’Assiria l’è vegnuu su e l’ha inondaa tutta la terra. Ma perchè l’è staa scrivuu in d’on contest e in d’on sit indove se speta la vegnuda del Signor, e che ‘l parla de on popol che ‘l gh’ha de spetà la vegnuda del Signor? L’è scrivuu in quell sit, e l’è rivaa fin a numm, per fà vedè a tucc la gent al dì d’incoeu che di difficoltà, di tribulazion e di perplessità vegnarann su tutta la terra e su tucc i nazion, che inonderann, passarann de là, rivarann fin al coll e impienirann tutta la larghezza de la terra, e che la gent la savarà nò come scapà. L’è per quest che ‘sto passagg l’è rivaa fin a numm che spetom el Signor. Andemm inanz a legg e vedemm.

TAM1897 Q1 44.5Unìves, o popoi, e sarì sfracassaa; e scoltee, tucc vù de lontan: cingiuv i fianch, e sarì sfracassaa; cingiuv i fianch, e sarì sfracassaa. Cunsiliéves insema, e ‘l sarà nient; parlée la parola, e la starà no in pee: perchè Dio l’è cun numm. Perchè el Signur el m’ha parlaa inscì cun una man fòrta, e ‘l m’ha istruii de no caminà in sul camin de ‘stu pòpul, disend: disé no, ‘Un’alianza’, a tucc quej a cui ‘stu pòpul el disarà, ‘Un’alianza’; e no gh’avé pagura de la lur pagura, e no spaventéves.

TAM1897 Q1 44.6Gh’è di temp inscì adess, propri quand che se speta la vegnuda del Signor? Se metten insema perchè gh’hann pagura e hinn in tribulazion? Perchè di guai hinn dree a rivà in su la terra? Vedum quaicoss del gener de ‘na quai part? Gh’è vergottun de violter che l’ha vist?—Oh sì, l’avii vist! Gh’è vergottun foeura di Adventista del Setim Dì che l’ha vist?—De fatt, se mai la podess vess una quai differenza, squas tucc i veden pussee ciar di Adventista. Ma se ved; quest l’è assee ciar. E i se metten insema, i se strengen in grupp e in fasci, e i se cingen i fianch. Per cossa se cingen i fianch? Cossa l’è che l’è dree a rivà?—I vann a vess sfracassaa in toch. Alora per che se preparen?—Per vess sfracassaa in toch. Però lor i pensen no inscì; ma che se preparen contra i mal che hinn dree a rivà. E i tentativ che fann per salvàss di mal, fann domà peggiorà la situazion, e je porten anmò pussee vesin a la distruzion, e a vess sfracassaa in toch.

TAM1897 Q1 44.7Santifeghee el Signor di Esercit medemm; e che ‘l sia lù la vostra pagura, e che ‘l sia lù el voster spavént. E ‘l sarà per on santüari; ma per ona preda d’inciamp e per ona roccia de scandol a tucc e duu i cà d’Israel, per on lasc e per ona trappola ai abitant de Gerusalemm. E tanti in tra de lor inciamparann, e borlarann giò e se s’ceparann, e vegnarann ciapaa in trappola e ciapaa. Legà su la testimonianza, sigillà la legg in mezz ai mè discepol. E mì spetarò el Signor, che ‘l scondes la soa faccia de la cà de Giacob, e ‘l cercarò. Varda, mì e i fioeu che ‘l Signor m’ha daa semm segn e meravili in Israel del Signor di Esercit, che ‘l sta in sul mont Sion.

TAM1897 Q1 44.8L’è clar che quèl riva fin a la vegnüda del Signur. L’è ona esortazion per la gent che la gh’ha da incontrà el Signur. Ma perché la menziona i tribulazion quand l’Assiria oppressava Giuda? Perché quèl mostra propri chiarament che sorta de tribulazion saràn sü tüta la tera e tribularàn tüta la gent al temp de la vegnüda del Signur. E i tentativ che Giuda l’ha faa per scapà de ‘sti mal e per liberàss de lor, hinn proppi i istess tentativ che farann quii che disen de vess el popol de Dio, per liberàss di mal che hinn dree a rivà.

TAM1897 Q1 44.9El Signor el ciama semper: “Fee minga afidament in l’Assiria; fee minga afidament in Egitt; ma metii el voster afidament domà in del Signor. Giree i spall a l’Assiria: quest l’è giust. Ma andee no in Egitt per scapà de l’Assiria. Cerca el Signor.” Andee no in Egitt; andee al Signor. E quand che trovarii el Signor con tutt el coeur, sarìi liberad de tucc ‘sti guai e de l’oppression de l’Assiria. Domà on quai paroll in su ‘sta roba. El trentesim capitol de l’Isaia el ne dis el segrett de ‘sta roba.

TAM1897 Q1 45.1Guai ai fioeu ribèj, el dis el Signor, che i ciapa consili, ma minga de mì; e che i se quatten con ona cuvertura, ma minga del mè Spirit, per giontà peccaa su peccaa: che i van a calà giò in Egitt, e i hann minga domandà a la mia boca; per fortifegàss in de la forza del Faraon, e per fidàss de l’ombra de l’Egitt. Per quela reson la forza del Faraon la sarà la vostra vergogna, e la fiduzia in l’ombra de l’Egitt la vostra confusion. Versett 1-3.

TAM1897 Q1 45.2I sò messaggé i hinn vegnuu giò là per fà i sò prupòst a l’Egitt. E quand che Giuda l’ha mandaa di messaggé in Egitt, l’Egitt el s’è vergognaa di messaggé.

TAM1897 Q1 45.3Perchè i sò prinzipi i eren a Zoan, e i sò messaggé i hinn rivaa a Hanes. I hinn staa tucc vergognaa de ‘n popol che ‘l podeva nò giuttài, nè vess d’aiutt o de profit, ma domà una vergogna, e anca un disprezz. El pes di besti del Sud: in del paes de tribulazion e d’angoscia, de indove vegnen el leon gioven e quell vegg, la biscia e ‘l serpent de foeugh che ‘l sgora, i portarann i so ricchess in su la spalla di somar gioven, e i so tesor in sui gropp di camell, a un popol che ‘l ghe sarà de nissun profit. Perchè i Egizian i giutarann invan, e senza nissun scòp: per quela reson hoo cridaa a proposit de quest, la soa forza l’è de stà setaa giò. Versett 4-7.

TAM1897 Q1 45.4Adess, per fàv vedè che ‘sta roba chì l’è minga forestera, me volgi chì e leggi de ‘na testimonianza, datada el 5 de luj del 1896, inscì:—

TAM1897 Q1 45.5I avertiment daa in de la parola de Dio ai fioeu de Israel eren destinaa, no domà per lor, ma per tucc quej che avarien vivuu in su la terra. El ghe dis: “Guai ai fioeu ribell, ... che ciapen consili, ma minga de mì; e che se quatten con ona quattadura, ma minga del mè Spirit, per giontà peccaa su peccaa: che van a giò in Egitt, e hann minga domandà a la mia boca; per rinforzàss in de la forza del Faraon, e per fidàss de l’ombra de l’Egitt.” Se el Signor l’ha riprovaa el so popol antigh perchè l’ha trascuraa de domandàgh consili quand che l’era in difficoltà, el sarà minga contrari anca incoeu se el so popol, inveci de fidàss di ragg sberlusent del Sô de Giustizia per illuminà la soa strada, el se voltàss de lù in di so proeuv e tentazion, per domandà aiutt a di esser uman che hinn sbaliador e inefficiént compagn de lor? Indove l’è la nostra forza? L’è in di omen che hinn debol e dependent compagn de numm; che gh’hann besogn de la guida de Dio proppi ‘me numm? El Crist el dis: “Senza de mi podii fà negott;” e l’ha provist el Spirit Sant ‘me un aiutt present in ogni moment de besogn.

TAM1897 Q1 45.6Ma savii che in di tribulazzion de l’ann passaa, che se sperava de risòlv con la campagna politega, anca i Adventista del Setim Dì hinn staa inscì trascinaa via de la soa fedeltà a Dio che hann tolt part a la campagna per provà a manipulà i faccend de la politega e a controllà i elezion e a provà a mett a post i ròbb. A che pròposit?—Oh, per jutà el paes a sortì foeura di difficoltà che eren inscì segur che sarissen rivaa. Naturalment, i difficoltà hinn dree a rivà su la terra. Ma i Adventista del Setim Dì se metarann in compagnia per on lavor del gener? Che i vegnen liberaa de l’Assiria; che i vegnen liberaa sia de l’Assiria che de l’Egitt a Dio. Questa l’è l’unega salvezza. Questa l’è l’unega liberazion, che ‘l sia alora, adess, o per semper.

Note

Back